ကမ္ဘာ့အတော်ဆုံး မဖြစ်ချင်ဘူး၊ အင်မော်တယ်ပဲ ဖြစ်ချင်တာ

လီရန် ဒဏ်ရာရသွားသဖြင့် ချင်းရှောင်းဂိုဏ်းတွင် ခေတ္တ နေထိုင်ခဲ့ရသည်။ ဤကိစ္စက လီချင်းချိုး၏ နေ့စဉ်ဘဝကို ထိခိုက်မှု မရှိခဲ့ဘဲ အရာအားလုံး ပုံမှန်အတိုင်း လည်ပတ်နေခဲ့ပါသည်။

သူက လီရန်ကို သွားရောက် ကြည့်ရှုခြင်း မရှိသော်လည်း တောင်အောက်သို့ ဆင်းသည့် လမ်းတွင် ကျောက်လင်းလုံနှင့် ဆုံတွေ့ခဲ့သည်။

ကျောက်လင်းလုံက လီချင်းချိုးက ဂိုဏ်းချုပ် ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသောအခါ ဦးစွာ တောင်းပန်စကား ဆိုပြီးနောက် ကျေးဇူးတင်စကား ပြောကြားခဲ့ရာ လီချင်းချိုးအနေဖြင့် သူမအပေါ် အမြင်ကောင်း ဖြစ်သွားစေခဲ့သည်။

လီရန်ကို လီတုန်းယွဲ့က ပြန်လည်နုပျိုစေသော တစ္ဆေဝိညာဉ်အပ်ဖြင့် ကုသပေးခဲ့သော်လည်း ဒဏ်ရာများမှာ ပြင်းထန်လွန်းသဖြင့် အနည်းဆုံး ဆယ်ရက်မှ လဝက်ခန့်အထိ ကုတင်ပေါ်မှ ဆင်းနိုင်ဦးမည် မဟုတ်ချေ။

ချင်းရှောင်းဂိုဏ်းမှ တပည့်များက ဤသိုင်းပညာရှင် ပထမလူ (ဝူကျွမ်းယွမ်)ကို အလွန် စိတ်ဝင်စားကြပြီး ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် မကြာခဏ သွားရောက် ချောင်းကြည့်တတ်ကြသည်။ သို့သော် ကျန်းကျောက်ရှားကမူ သူ့ကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ပေ။

ဝူမန်အာ၏ တစ်ကွက်တည်းသော တိုက်ခိုက်မှုဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရသွားခဲ့ရသဖြင့် ကျန်းကျောက်ရှားက ဤသိုင်းပညာရှင် ပထမလူ ဆိုသူမှာ အဆက်အသွယ်ဖြင့် ရာထူးရလာသူဟု ယုံကြည်နေပြီး စိတ်ဝင်စားခြင်း မရှိတော့ပေ။

လဝက်ခန့် ကြာပြီးနောက် လီရန် ကုတင်ပေါ်မှ ဆင်းနိုင်သောနေ့တွင် ကျန်းယွီချွန်းတို့ ပြန်ရောက်လာကြသည်။

သူတို့နှင့်အတူ အသက် ၁၂ နှစ်မှ ၂၀ ကြား အမျိုးသား၊ အမျိုးသမီး စုစုပေါင်း ၁၃ ဦး ပါလာခဲ့ကြသည်။

ဤသူများမှာ အသစ် စုဆောင်းလာသော တပည့်သစ်များ ဖြစ်ကြပြီး သူတို့ရောက်ရှိလာမှုက ချင်းရှောင်းဂိုဏ်းကို ပြန်လည် အသက်ဝင် လှုပ်ရှားသွားစေသည်။

ဝင်းအတွင်း၌ ကျန်းယွီချွန်းက တပည့်သစ် ၁၃ ဦးကို ဒူးထောက်စေပြီး လီချင်းချိုးအား ဂါရဝပြုစေသည်။

တပည့်သစ်များမှာ အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားနေကြပြီး ပြဿနာရှာမည့်သူ တစ်ယောက်မှ မပါဝင်ချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့အားလုံး လီစီဖုန်း၏ စွမ်းရည်ကို သဘောကျ အားကျခဲ့ကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ အသက်ငယ်ရွယ်သော လီစီဖုန်းကပင် ဤမျှ စွမ်းအားကြီးမားနေလျှင် ဂိုဏ်းချုပ်ဆိုသူက ပို၍ပင် စွမ်းအားကြီးမားပေလိမ့်မည်။

လီချင်းချိုးက ယဉ်ကျေးမှုအရ စကားအနည်းငယ် ပြောကြားပြီးနောက် တပည့်များ၏ နေထိုင်ရေးကို စီစဉ်ပေးရန် ယန်ကျွယ်တိန်အား တာဝန်ပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် ကျန်းယွီချွန်း၊ လီစီဖုန်းတို့နှင့် စကားပြောရန် အခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားကြသည်။

"ခဏလေး... ကျွန်တော် တတိယဂိုဏ်းတူအစ်ကိုကို အရင် သွားခေါ်လိုက်ဦးမယ်..." ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် လီစီဖုန်းက အိမ်ထဲမှ အပြေးလေး ထွက်သွားသည်။

လီချင်းချိုးက ကျန်းယွီချွန်းကို ကြည့်၍ "မင်းတို့ရဲ့ ခရီးစဉ်က သူ့ရဲ့ စိတ်နေစိတ်ထားကို ပြုပြင်ပေးနိုင်ပုံ မရဘူး..."

ကျန်းယွီချွန်းက သက်ပြင်းချ၍ "သူက ဗိုလ်ကျတဲ့ ကောင်လေးဗျ... သူ့ရဲ့ သိုင်းပညာကလည်း အဆင့်မြင့်နေတော့ ဘယ်သူက သူ့စိတ်ကို ပြုပြင်ပေးနိုင်မှာလဲ..."

လီစီဖုန်းက လီချင်းချိုးနှင့် ကျန်းကျောက်ရှားကို ကြောက်ရွံ့သော်လည်း သူ့ ဒုတိယဂိုဏ်းတူအစ်ကိုကိုမူ လုံးဝ မကြောက်ပေ။

လမ်းခရီးတစ်လျှောက်တွင် လီစီဖုန်းက သူ့ကို အကြိမ်ကြိမ် ဒေါသထွက်အောင် လုပ်ခဲ့ပြီး ထိုသို့ ဖြစ်တိုင်း လီစီဖုန်းက ပြန်ချော့တတ်သဖြင့် သူ့မှာ ဒေါသထွက်ရခက်၊ မြိုသိပ်ရခက် ဖြစ်ခဲ့ရသည်။

လီချင်းချိုး ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် တပည့်သစ်များ၏ နောက်ခံအကြောင်းကို မေးမြန်းလိုက်သည်။ ထိုတပည့်များကို အကဲခတ်ကြည့်ပြီး ဖြစ်ရာ ပါရမီနှင့် ဉာဏ်ပညာပိုင်းတွင် ထူးချွန်ခြင်း မရှိသလို အထူးကံကြမ္မာ ပါလာသူလည်း မရှိကြောင်း တွေ့ရှိထားသည်။

သို့သော် စိတ်ပျက်ခြင်း မရှိပေ။ ချင်းရှောင်းဂိုဏ်းအတွက် လုပ်အား လိုအပ်နေပြီး ပါရမီရှင်များကို လိုချင်စိတ်မှာ သူ့၌ ပြင်းပြခြင်း မရှိလှချေ။

ကျန်းကျောက်ရှားနှင့် ဝူမန်အာ ရှိနေသရွေ့ ချင်းရှောင်းဂိုဏ်း၏ ဂုဏ်သတင်းကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်မည် ဖြစ်ပြီး ရွှီနင်းနှင့် ယွမ်လီတို့က ဂိုဏ်း၏ အနာဂတ်ကို ကိုယ်စားပြုနေကြသည်။

လီချင်းချိုးက ယွမ်လီ၏ မပျက်စီးနိုင်သော စစ်ဘုရင်ခန္ဓာ ကိုသာ အထူး စိတ်ဝင်စားနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤတပည့်သစ်များမှာ မိဘမဲ့များ မဟုတ်ကြဘဲ ခရိုင်မြို့လေး တစ်မြို့မှ ကျန်းယွီချွန်း စုဆောင်း ခေါ်ယူလာသူများ ဖြစ်ကြသည်။ မကောင်းမှု ဒုစရိုက်များကို နှိမ်နင်းပြီး ချင်းရှောင်းဂိုဏ်း၏ သိုင်းပညာကို ပြသခဲ့သော လီစီဖုန်းကို ကျေးဇူးတင်ရပေမည်။

ခေတ္တမျှ စကားပြောပြီးနောက် လီစီဖုန်းက ကျန်းကျောက်ရှားကို အိမ်ထဲသို့ ဆွဲခေါ်လာသည်။ သူက တံခါးကို ပိတ်လိုက်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြုံးနေ၏။

"ဘာကိစ္စရှိလို့ တတိယအစ်ကို့ကိုပါ ခေါ်လာရတာလဲ..."ဟု လီချင်းချိုးက ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။

ဒီကောင်လေး ကြီးထွားလာတာ မြန်လိုက်တာ... သူ့အရပ်က ကျန်းကျောက်ရှားရဲ့ ပခုံးထက်တောင် ကျော်နေပြီ။

ကျန်းကျောက်ရှားက စိတ်မရှည်သည့် ပုံစံဖြင့် လီချင်းချိုးဘေးတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး လီစီဖုန်းကို မျက်စောင်းခဲကာ

"အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စ မဟုတ်လို့ကတော့ မင်းကို ငါ ကောင်းကောင်း ဆုံးမမယ်..." ဟုကြိမ်းမောင်းလိုက်သည်။

ယခုအချိန်တွင် သူသည် ကျင့်ကြံခြင်း၌ အားသွန်ခွန်စိုက် ကြိုးစားနေပြီး ရွှီနင်းထက် အရင် မူလအားဖြည့်နယ်ပယ် စတုတ္ထအဆင့်သို့ ရောက်ရှိရန် ဆုံးဖြတ်ထားသူ ဖြစ်သည်။

လီစီဖုန်းက ဂိုဏ်းတူအစ်ကို သုံးယောက်ရှေ့တွင် ရပ်လျက် လက်သီးကို ဆုပ်ထားကာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို မဖုံးဖိနိုင်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။

"သိုင်းပညာပြိုင်ပွဲကြီး စတော့မယ်... ကုကျိုးပြည်နယ်ရဲ့ နံပါတ်တစ် သိုင်းပညာရှင် ဘွဲ့အတွက် ယှဉ်ပြိုင်ကြတော့မှာ... ဒါက ချင်းရှောင်းဂိုဏ်း နာမည်ရဖို့အတွက် အခွင့်အရေးကောင်းပဲ..."

လီချင်းချိုးက ကျန်းယွီချွန်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ကျန်းယွီချွန်းက ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်ပြသည်။

"ကုကျိုးပြည်နယ်က အရမ်း ကျယ်ဝန်းပြီး သိုင်းပညာရှင်တွေလည်း မရေမတွက်နိုင်အောင် ရှိကြတယ်... ဒီလို သိုင်းပညာ စုဝေးပွဲကြီးက ဆယ်နှစ်မှ တစ်ကြိမ်ပဲ ကျင်းပတာ... တတိယအစ်ကို... အစ်ကို့ရဲ့ သိုင်းပညာက သိုင်းလောကမှာ ဘယ်အဆင့် ရှိလဲဆိုတာ မသိချင်ဘူးလား... အစ်ကို ဝင်ပြိုင်ရမယ်... ကျွန်တော်တို့ အတူတူ သွားကြမယ်... ကမ္ဘာကြီး ပြောင်းလဲသွားပြီ ဆိုတာကို ကုကျိုးက သိုင်းလောကသားတွေ သိအောင် ပြောပြလိုက်ကြစို့..."

လီစီဖုန်းက စိတ်ဓာတ်ပြင်းပြစွာ ပြောဆိုလိုက်ရာ သူ့စကားများက ကျန်းကျောက်ရှားကို အမှန်တကယ် လှုပ်ရှားသွားစေသည်။

ကျန်းကျောက်ရှား၏ ပင်ကိုယ်စိတ်ထားက ပြိုင်ဆိုင်လိုစိတ်ရှိသူဖြစ်ပြီး သိုင်းပညာပြိုင်ပွဲကြီးက သူ့အတွက် တွန်းလှန်မရနိုင်သော ဆွဲဆောင်မှုတစ်ခု ဖြစ်နေသည်။

သူ ချက်ချင်း သဘောမတူသေးဘဲ လီချင်းချိုးကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

လီချင်းချိုးလည်း ထိုကိစ္စကို စဉ်းစားနေသည်။

အမှန်တကယ်တော့ ချင်းရှောင်းဂိုဏ်းကို နာမည် အရမ်းကြီးသွားစေရန် မလိုလားပေ။ သို့သော် အလွန်အမင်း နှိမ့်ချနေခြင်းကလည်း မကောင်းကြောင်း ခံစားရသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ့ တိုးတက်မှုနှုန်းက ချင်းရှောင်းဂိုဏ်း၏ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုအပေါ် မူတည်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ချင်းရှောင်းဂိုဏ်း ဖွံ့ဖြိုးမှု မြန်ဆန်လေလေ၊ သူ ကံကြမ္မာတုပခြင်းကို ရရှိနိုင်ခြေ များလေလေ ဖြစ်သည်။

သို့သော် သိုင်းလောက၏ ပဋိပက္ခများထဲသို့ ဝင်ရောက် ပတ်သက်လိုက်သည်နှင့် ငြိမ်းချမ်းသော နေ့ရက်များ နည်းပါးသွားပေလိမ့်မည်။

"ဂိုဏ်းချုပ်အစ်ကို... ဒါက ဆယ်နှစ်မှ တစ်ခါရတဲ့ အခွင့်အရေးပါ... ကျွန်တော်တို့ နောင်ကျမှ နာမည်ရချင်ရင်တောင် နောက်ထပ် ဆယ်နှစ် ထပ်စောင့်ရဦးမှာ... လူတစ်ယောက်ရဲ့ ဘဝမှာ ဆယ်စုနှစ် ဘယ်နှခု ရှိမှာမို့လို့လဲ..."ဟု ကျန်းယွီချွန်းက တိုးညှင်းစွာ ဝင်ပြောလိုက်သည်။

ဆယ်နှစ်ဆိုသော အချိန်က သူ့အတွက် ကြာရှည်လွန်းလှသည်။

လီချင်းချိုး ရုတ်တရက် အမှန်တရားတစ်ခုကို သဘောပေါက်လိုက်သည်။ သူက အင်မော်တယ် ဖြစ်ရန် ကျင့်ကြံနေခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ဂျူနီယာညီလေးများမှာမူ သိုင်းပညာ လေ့ကျင့်ရန် စဉ်းစားနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

သူသည် စနစ်၏ ပံ့ပိုးမှုဖြင့် အင်မော်တယ်လမ်းစဉ်ကို လိုက်စားနိုင်သော်လည်း ဂိုဏ်းတူညီအစ်ကိုများမှာမူ ထိုသို့ မဟုတ်ပေ။

ဂျူနီယာညီလေးများ ဘဝသက်တမ်း မကုန်ဆုံးမီ စွမ်းရည်များကို မမြှင့်တင်နိုင်ပါက အင်မော်တယ် ဖြစ်လာရန် ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။

ချင်းရှောင်းဂိုဏ်း ပိုမို သန်မာလာလေလေ၊ သူ ရရှိမည့် အမွေအနှစ် ဆုလာဘ်များနှင့် ကောင်းချီးများ ပိုများလာလေလေ ဖြစ်ပြီး ထိုအရာများက ဂျူနီယာ ညီညီမများ၏ ပါရမီ ကွာခြားချက်ကို ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်ကောင်း ပေးနိုင်ပေလိမ့်မည်။

သေချာ စဉ်းစားပြီးနောက် လီချင်းချိုးက "မင်းတို့ ဝင်ပြိုင်လို့ ရတယ်... ဒါပေမဲ့ တခြားဂိုဏ်းတွေရဲ့ ရန်ငြိုးတွေထဲ ဝင်မပါမိအောင် ကြိုးစားကြ... ချင်းရှောင်းဂိုဏ်းက ဂုဏ်သတင်းကိုပဲ ဂရုစိုက်တယ်... တပည့်တွေ လက်ခံတဲ့အခါ သူတို့ရဲ့ နောက်ခံကို သေချာ စုံစမ်းရမယ်..."

လီချင်းချိုး၏ သဘောတူညီမှုကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် လီစီဖုန်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ခုန်ပေါက်လိုက်ပြီး လီချင်းချိုးအပေါ်သို့ ခုန်တက်ကာ ဖက်လိုက်လေသည်။ ထို့နောက် တတိယအစ်ကို၏ အကူအညီ မပါဘဲ ထိုသိုင်းပညာရှင်များကို အမှုန့်ကြိတ်ပစ်နိုင်ကြောင်း ကြွားဝါပြောဆိုလေတော့သည်။

ကျန်းကျောက်ရှားက အသံတစ်ချက် ပြုလိုက်သော်လည်း သူ့မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် သိုင်းပညာပြိုင်ပွဲ စတင်မည့်ရက်ကို မျှော်လင့်နေပြီ ဖြစ်ကြောင်း သိသာနေသည်။

လီချင်းချိုး သူ့ကို ကြည့်ပြီး စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

တတိယဂျူနီယာညီလေး... အင်မော်တယ် ကျင့်ကြံတယ် ဆိုတာ စိတ်နေစိတ်ထားပဲ... အထီးကျန်မှုကို ဘယ်သူ ခံနိုင်ရည် ရှိလဲ၊ အဲဒီလူက ခရီးပိုပေါက်လိမ့်မယ်...

ရွှီနင်းက ပြိုင်ဆိုင်လိုစိတ် ရှိပေမဲ့ ကြွားဝါပြဖို့ စိတ်မလောပေ... အနာဂတ်မှာ ရွှီနင်းက ကျန်းကျောက်ရှားကို သေချာပေါက် ကျော်တက်သွားလိမ့်မယ်...

ထိုညတွင် ညစာစားနေစဉ် ကျန်းယွီချွန်းက သတင်းကို ကြေညာလိုက်သည်။

တပည့်အရေအတွက် များပြားလာသဖြင့် လူတိုင်း ဤနေရာတွင် စုဝေးစားသောက်ရန် မဖြစ်နိုင်တော့ဘဲ ဤဝင်းအတွင်း၌ စားသောက်သူများမှာ ဝါရင့်သူများသာ ဖြစ်ကြသည်။

ကျန်းကျောက်ရှားနှင့် လီစီဖုန်းတို့က ချင်းရှောင်းဂိုဏ်း ကိုယ်စားပြု၍ သိုင်းပညာပြိုင်ပွဲ ဝင်ပြိုင်ကြမည် ဟူသော သတင်းကို ကြားလိုက်ရသောအခါ တပည့်များ အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားသွားကြပြီး အားပါးတရ ဆွေးနွေး ပြောဆိုကြလေသည်။

သစ်သားချောင်း တစ်ချောင်းကို ပါးစပ်တွင် ကိုက်လျက် ယန်ကျွယ်တိန်က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"သိုင်းပညာပြိုင်ပွဲဆိုတာ တကယ်ကို မျှော်လင့်စရာ ကောင်းတဲ့ ပွဲပါ... လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်နှစ်တုန်းက ငါ့သိုင်းပညာက အခုလောက် မမြင့်သေးဘူး...အဲ့တုန်းဆို ငါက လူမသိသူမသိ ကောင်လေး တစ်ယောက်ပဲရှိသေးတာ... ပွဲတော်မြင်ကွင်းက တကယ်ကို ခမ်းနားကြီးကျယ်တာ... တွေးမိရင်တောင် စိတ်လှုပ်ရှားစရာ ကောင်းတယ်..."

လီစီကျင်က သူ့ကို ကြည့်ပြီး စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် "အစ်ကို့ရဲ့ ကောင်းကင်အဆင့်ထိပ်ဆုံး ၁၀ ယောက် စာရင်းဝင်တာက သိုင်းပညာပြိုင်ပွဲ ကနေ ရခဲ့တာလား..."

အခြားသူများလည်း ယန်ကျွယ်တိန်ကို ဝိုင်းကြည့်လိုက်ကြပြီး သိုင်းပညာပြိုင်ပွဲကို စိတ်ဝင်စားနေကြသည်။

ယန်ကျွယ်တိန်က ချောင်းအနည်းငယ် ဟန့်လိုက်ပြီး

"မဟုတ်ပါဘူး... သိုင်းပညာပြိုင်ပွဲ ဆိုတာက ပထမနေရာကို လုကြတာ... ထိပ်ဆုံး ၁၀ ယောက် ဆိုတာ မရှိဘူး... ကောင်းကင်အဆင့် ဆိုတာက အစိုးရက သတ်မှတ်ပေးတာ... သိုင်းပညာ မြင့်မားရုံတင် မကဘူး... သူရဲကောင်းဆန်တဲ့ ဂုဏ်သတင်းလည်းရှိဖို့ လိုတယ်..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လူတိုင်း စိတ်ပျက်သွားကြသည်။

ထောင့်တစ်နေရာတွင် ထိုင်နေသော ချင်ယဲ့က မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်သည်။

"စီနီယာဝူရော သိုင်းပညာပြိုင်ပွဲ ဝင်ပြိုင်ဖူးလား..."

ယန်ကျွယ်တိန်က သူ့ကို ကြည့်၍ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး

"ဝင်ပြိုင်ဖူးတယ်... ဒါပေမဲ့ ကုကျိုးက သိုင်းပညာပြိုင်ပွဲ မဟုတ်ဘူး... သူက တစ်ချိန်တုန်းက ပေလျန်ပြည်နယ်ရဲ့ နံပါတ်တစ် သိုင်းပညာရှင် ဖြစ်ခဲ့ဖူးတယ်... အဲဒီအချိန်တုန်းက မိစ္ဆာဂိုဏ်း အစောင့်အရှောက် လေးယောက်စလုံးက ယုံကြည်နိုင်စရာ မရှိလောက်အောင် သန်မာပြီး မောက်မာခဲ့ကြတယ်... ကုကျိုးက မိစ္ဆာဂိုဏ်းရဲ့ နှိပ်စက်မှုကို မခံခဲ့ရပေမဲ့ ငါတို့ သိုင်းပညာရှင်တွေက သူတို့ရဲ့ အောင်မြင်မှုတွေကို မကြာခဏ ကြားခဲ့ရတယ်... အစောင့်အရှောက် လေးယောက်က ပြည်နယ်ကြီး လေးခုရဲ့ သိုင်းလောကမှာ နံပါတ်တစ် နေရာကို ရယူထားပြီး မိစ္ဆာဂိုဏ်းကို ကမ္ဘာအနှံ့ နာမည်ကြီးအောင် လုပ်ခဲ့ကြတာ... ဘယ်ဂိုဏ်းကမှ အဲဒီလို အထွတ်အထိပ်မျိုး မရောက်ဖူးခဲ့ဘူး..."

"လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်တစ်ရာတုန်းက ပြည်နယ်ကိုးခုက မင်းဆက် ကိုးခု ကွဲပြားနေခဲ့တာ... ဒါပေမဲ့ အရင်မင်းဆက်က ပြည်နယ်ကိုးခုနဲ့ ဒေသ ၁၄ ခုကို ပေါင်းစည်းပေးခဲ့တယ်... ဒါကြောင့် ပြည်နယ်တစ်ခုရဲ့ နံပါတ်တစ် သိုင်းပညာရှင် ဆိုတာ အတိတ်ကာလတုန်းက ကမ္ဘာ့နံပါတ်တစ် ဖြစ်ခဲ့တယ်လို့ ပြောရင် မမှားဘူး..."

သူ မိစ္ဆာဂိုဏ်း၏ အတိတ်ကြောင်းကို ပြန်လည် ပြောပြနေပြီး တပည့်များက စားဖို့ပင် မေ့လျက် အာရုံစိုက် နားထောင်နေကြသည်။

လီချင်းချိုးက အစားမပျက်သော်လည်း အာရုံက ယန်ကျွယ်တိန်၏ စကားများ၌ ရှိနေသည်။

သိုင်းလောက ဆိုတာ သူရဲကောင်းဆန်မှု၊ လက်စားချေမှုတွေနဲ့ သူရဲကောင်းတွေ တစ်လှည့်စီ ဇာတ်ခုံပေါ် တက်လာကြတဲ့ နေရာ... လူတွေရဲ့ နှလုံးသားနဲ့ ဝိညာဉ်ကို ဖမ်းစားနိုင်တဲ့ နေရာ...

လီချင်းချိုးတွင် ထိုကဲ့သို့ ဆန္ဒမျိုး မရှိပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဖြောင့်မတ်သည် ဖြစ်စေ၊ ယုတ်မာသည် ဖြစ်စေ သေခြင်းတရားကို ရှောင်လွှဲ၍ မရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သူက ကမ္ဘာ့အတော်ဆုံး ဖြစ်ဖို့ ယှဉ်ပြိုင်နေခြင်း မဟုတ်ဘဲ အင်မော်တယ် ဖြစ်ဖို့ ယှဉ်ပြိုင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ခုနစ်သဉ်တောင်ထိပ်မဟာမိတ်အဖွဲ့ လိုမျိုး အန္တရာယ်ရှိတဲ့ အခြေအနေ မကြုံရသရွေ့ လီချင်းချိုး တောင်အောက်ကို အလွယ်တကူ ဆင်းမှာ မဟုတ်ပေ။

ဂိုဏ်းချုပ် တစ်ယောက်အနေနဲ့ ကိစ္စတိုင်းကို ကိုယ်တိုင် လုပ်စရာ မလိုဘူး... သူက တောင်တံခါးဝမှာ ထိုင်ပြီး ချင်းရှောင်းဂိုဏ်းရဲ့ ယေဘုယျ ဦးတည်ချက်ကို ထိန်းချုပ်ပေးဖို့ပဲ လိုတာ...

ယန်ကျွယ်တိန် သိုင်းလောက ပုံပြင်များကို ပြောပြနေစဉ် လီချင်းချိုး၏ အတွေးများ လွင့်မျောသွားပြီး ချင်းရှောင်းဂိုဏ်း၏ အနာဂတ်ကို တွေးတောနေမိသည်။

...

ငါးရက် ကြာပြီးနောက်။

ကျန်းကျောက်ရှားနှင့် လီစီဖုန်းတို့ ပစ္စည်းများကို ထုပ်ပိုး၍ တောင်အောက်သို့ ဆင်းသွားကြသည်။ တပည့်တစ်စုက သူတို့ကို ဝိုင်းရံလျက် အားပေး နှုတ်ဆက်ကြသည်။

ဝင်းအသစ်သို့ ရောက်သောအခါ လီရန်နှင့် ကျောက်လင်းလုံတို့ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ချင်းရှောင်းဂိုဏ်း တပည့်များက သိုင်းပညာပြိုင်ပွဲ အကြောင်း ပြောဆိုနေကြသည်ကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် သူတို့နှစ်ဦး တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်မိကြသည်။

"နေပါဦး... မင်းတို့ သိုင်းပညာပြိုင်ပွဲ ဝင်ပြိုင်ကြမလို့လား..."

လီရန်က မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်သည်။

လီစီဖုန်း ရပ်တန့်လိုက်ပြီး သိုင်းပညာရှင် ပထမလူ ဘက်သို့ လှည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ပြဿနာ ရှိလို့လား..."

"ငါ့ကိုပါ ခေါ်သွား... ငါလည်း စိတ်ဝင်စားတယ်..." လီရန်က ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။ သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို လှည့်လိုက်ရာ အပြည့်အဝ မပျောက်ကင်းသေးသော်လည်း ခရီးသွားရတာ သိပ်မခက်ခဲဘူးဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

လီစီဖုန်း တွန့်ဆုတ်နေသော်လည်း ကျန်းကျောက်ရှားက ခြေလှမ်းမပျက်ဘဲ ဆက်သွားနေပြီး လီရန်ကို လှည့်ပင် မကြည့်ခဲ့ပေ။

သူ့ တတိယအစ်ကို ဝေးရာသို့ ထွက်ခွာသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် လီစီဖုန်း နောက်မှ အပြေးလိုက်သွားရတော့သည်။

"ညီမလေး... ပိုက်ဆံထားခဲ့ပြီး ခရီးဆက်တော့..." လီရန်က ကျောက်လင်းလုံဘက်သို့ လှည့်ပြောလိုက်ရာ သူ့ မျက်လုံးများက ချင်းရှောင်းဂိုဏ်းသို့ စရောက်တုန်းက ပုံစံအတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားသည်။

ကျောက်လင်းလုံမှာ သူ ပြောသည့်အတိုင်း လုပ်ဆောင်ရုံမှတစ်ပါး အခြား ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။

နာရီဝက်ခန့် ကြာပြီးနောက်။

တောအုပ်ထဲတွင် လီချင်းချိုးတယောက်တည်း ပြန်လည်နုပျိုစေသော တစ္ဆေဝိညာဉ်အပ် ပညာကို လေ့ကျင့်နေသည်။ သူက ငွေအပ်လေးချောင်းကို လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားပြီး ရှေ့သို့ ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။ ထိုငွေအပ်များက လျင်မြန်စွာ ပျံသန်းသွားပြီး လမ်းကြောင်းကို အဆက်မပြတ် ပြောင်းလဲကာ အလင်းတန်းများအလား သစ်ပင်များကို ကွေ့ဝိုက်၍ နောက်ဆုံးတွင် ပေတစ်ရာ အကွာရှိ သစ်ပင်တစ်ပင်ကို သွားရောက် စိုက်ဝင်သွားသည်။

အနီးကပ် သွားရောက် ကြည့်ရှုလိုက်သောအခါ ငွေအပ်လေးချောင်းစလုံး တုန်ရီနေသေးသော ပိုးဖလံကောင် တစ်ကောင်ထဲတွင် စိုက်ဝင်နေကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။

လီချင်းချိုး ရပ်တန့်လိုက်သောအခါ ငွေအပ်လေးချောင်းက ပိုးဖလံကောင်ထံမှ ပြုတ်ထွက်လာပြီး နောက်ပြန် ပျံသန်းလာကာ နောက်ဆုံးတွင် သူ့လက်ထဲသို့ ပြန်ရောက်လာသည်။

သူ ကျေနပ်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ သူ့ရဲ့ ပြန်လည်နုပျိုစေသော တစ္ဆေဝိညာဉ်အပ် ပညာမှာ ပိုမို စွမ်းအားကြီးလာပြီး လူ့ခန္ဓာကိုယ်ရှိ သွေးကြောပေါက်များကို အလွတ်ရနေပြီ ဖြစ်သည်။ တိုက်ပွဲအတွင်းတွင် ပြန်လည်နုပျိုစေသော တစ္ဆေဝိညာဉ်အပ်က တစ်ချက်တည်းနှင့် အသက်အန္တရာယ် ပေးနိုင်စွမ်း ရှိသည်။

ထိုအချိန်၌ လီတုန်းယွဲ့ တောအုပ်ထဲသို့ လျှောက်လာပြီး သူ့ဘေးနားသို့ ရောက်လာကာ

"ဂိုဏ်းချုပ်အစ်ကို... လီရန်တို့ နှစ်ယောက် ထွက်သွားကြပြီ... ရွှေတုံး သုံးတုံး ထားခဲ့တယ်... သူတို့ရဲ့ ကတိကို တည်တဲ့ အနေနဲ့ တောင်တံခါးဝကို ပြုပြင်ဖို့ ပေးခဲ့တာတဲ့..."

လီချင်းချိုး ရယ်မောလိုက်ပြီး

"သူတို့က စေတနာ ရှိမှတော့ လက်ခံလိုက်ကြတာပေါ့... ဂျူနီယာညီမလေး... ငါတို့ ပြန်လည်နုပျိုစေသော တစ္ဆေဝိညာဉ်အပ်ချင်း ယှဉ်ကြည့်ကြမလား..."

ထိုစကားကို ကြားသည်နှင့် လီတုန်းယွဲ့က လက်ကာပြပြီး

"ညီမက ဘယ်လိုလုပ် ဂိုဏ်းချုပ်အစ်ကိုရဲ့ ပြိုင်ဘက် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ..."

"ရပါတယ်... အစ်ကို ဘယ်လိုမှ သဘောမထားပါဘူး..."

"မလုပ်ပါဘူး... စိတ်ဓာတ်ကျမှာ စိုးလို့..."

"မရဘူး... ဒါ အစ်ကို့ အမိန့်... လာခဲ့..."

လီတုန်းယွဲ့က သူ့ကို လျစ်လျူရှုပြီး လှည့်ထွက်သွားသဖြင့် လီချင်းချိုးမှာ လေးနက်သော ပုံစံမှ ချော့မော့သော ပုံစံသို့ ပြောင်းလဲကာ အမျိုးမျိုး နားချပြီးမှ နောက်ဆုံးတွင် သူမ သဘောတူအောင် ပြောလိုက်ရတော့သည်။