ပိုင်ရန်မြို့သို့ ရောက်ရှိခြင်း

အောင်းရှန်၏ ကံကြမ္မာစနစ်အရ သူသည် အရှေ့ပင်လယ်ကို ကင်းလှည့်နေစဉ်အတွင်း ဤနေရာ၌ ဖြတ်သန်းသွားလာရင်း ထိုကျောက်စာကို ရှာဖွေတွေ့ရှိရန် ကံပါလာခဲ့သည်။ သို့သော် သူကတော့ နားလည်နိုင်စွမ်းရှိမည်မဟုတ်ပေ။

ထို့နောက် ကျောက်စာကို သမုဒ္ဒရာအောက်ခြေသို့ ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပင် လွှင့်ပစ်လိုက်လိမ့်မည်။ ဤသည်မှာ တန်ဖိုးမဖြတ်နိုင်သော ရတနာတစ်ခုကို လုံးဝဖြုန်းတီးပစ်လိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ရှန်မိုသာ မတွေ့ရှိခဲ့လျှင် ဤရတနာမှာ နှစ်ပေါင်းရာနှင့်ချီ၍ မည်သူမျှ ရှာမတွေ့ဘဲ ကျန်ရှိနေပေလိမ့်မည်။

“ကိုးဘုံငရဲ ရေခဲမီးတောက်… အဲဒါက ဘယ်လောက်များ အစွမ်းထက်မလဲ ဒါမှမဟုတ် အားနည်းမလဲဆိုတာ သိချင်မိသားပဲ… ဒါပေမဲ့ ထူးခြားဆန်းပြားတဲ့ မီးတောက်လိုမျိုး ကမ္ဘာပေါ်မှာ တစ်ခုတည်းရှိတဲ့ ကောင်းကင်ဘုံရတနာမျိုးကို ရယူထားတာက ဆိုးကျိုးတော့ မရှိပါဘူး"

ရှန်မိုသည် ကျေနပ်အားရစွာဖြင့် ကျောက်စာတိုင်ကို သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။ ကျောက်စာတိုင်ပေါ်ရှိ ကမ္ပည်းစာများသည် အလွန်ရှေးကျပြီး ကျင်းနိုင်ငံတော် မတည်ထောင်မီ ခေတ်ကာလတည်းက ဖြစ်ဟန်ရှိသည်။ ယခုအချိန်တွင် သူပင်လျှင် ၎င်းတို့ကို ဖတ်ရှုနိုင်ခြင်း မရှိသေးဘဲ ရှေးဟောင်းကျမ်းစာများကို အသေးစိတ် သုတေသနပြုပြီးမှသာ အနက်အဓိပ္ပာယ် ဖော်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။

...

ရှန်မိုတစ်ယောက် မြွေနဂါးတောင်သို့ ပြန်ရောက်သည်နှင့် စိမ်းသက်သော ဧည့်သည်တစ်ဦး ရောက်ရှိနေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ နန်ကုန်းယွန်းသည် တည်ငြိမ်အေးဆေးသော အမူအရာဖြင့် ခန့်ညားထည်ဝါစွာ ဝတ်ဆင်ထားသည့် ထိုဧည့်သည်ကို ဧည့်ခံနေသည်။

"မင်းက ဘယ်သူလဲ"

ရှန်မို အသာအယာ ဆင်းသက်လာရင်း ထိုလူကို အကဲခတ်ကာ မေးလိုက်သည်။

ဧည့်သည်က အသာအယာ ဦးညွတ်၍

"ကျွန်တော်က ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ရဲ့ တမန်တော်တစ်ဦးပါ… ကျောက်စိမ်းဂိုဏ်းကို ဖိတ်ကြားလွှာတစ်စောင် လာပို့တာပါ"

"နောက်(၂) နှစ်အကြာ၊ သြဂုတ်လ ၂ ရက်နေ့မှာ ဓားသခင်ကြီးရဲ့ မွေးနေ့ကျင်းပမှာ ဖြစ်ပါတယ်… ဒါကြောင့် ကျောက်စိမ်းဂိုဏ်းအနေနဲ့ ပွဲတော်ကို တက်ရောက်ပေးဖို့ ဖိတ်ကြားအပ်ပါတယ်ဗျ… ပွဲတော်အပြီးမှာတော့ ကျင်းဧကရာဇ်မင်းမြတ်က နတ်ဆိုးတစ်သောင်းနယ်မြေကို ပူးပေါင်းခုခံဖို့အတွက် ဂိုဏ်းကြီး (၈) ဂိုဏ်းနဲ့ ဆွေးနွေးပွဲ ကျင်းပသွားမှာပါ"

ရှန်မို ဖိတ်စာကို လက်ခံလိုက်ပြီး အသာအယာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ ထို့နောက် တမန်တော်မှာ အချိန်ဆွဲမနေဘဲ နှုတ်ဆက်စကားဆိုကာ လျင်မြန်စွာပင် ထွက်ခွါသွားတော့၏။

မူယုံးယွဲ့မှ အတန်ငယ် စိုးရိမ်နေဟန်ဖြင့်

"ရှန်... မင်း သွားမှာလား… အဲဒါက အန္တရာယ်များမလား"

ရှန်မို ခေတ္တစဉ်းစားလိုက်ပြီး

"နန်းတွင်းအင်အား တစ်ခုတည်းနဲ့တော့ နတ်ဆိုးတစ်သောင်းနယ်မြေကို မခုခံနိုင်ပါဘူး… သူက သူ့ရည်ရွယ်ချက်တွေအတွက် ဒီဂိုဏ်းကြီး (၈) ဂိုဏ်းကို လိုအပ်နေတာလေ… အဲဒီအကြောင်းပြချက်ကြောင့်ပဲ သူ ကျွန်တော့်ကို ရန်မူဖို့ မရဲသေးပါဘူး… ဒါပေမဲ့ တိုက်ရိုက် ရန်မမူရင်တောင် ဖိနှိပ်ဖို့တော့ သေချာပေါက် ကြိုးစားမှာပဲ… ကျွန်တော့်ကို အညံခံခိုင်းဖို့ ကြိုးစားလာနိုင်ခြေ ရှိတယ်"

သူသည် ဧကရာဇ်၏ အတွေးအမြင်ကို အသေအချာ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာပြီးသား ဖြစ်သည်။

မူယုံးယွဲ့မှ အသာအယာ သက်ပြင်းချလိုက်မိ၏။

"ဆရာမ... ဆရာမရော လိုက်ချင်လား"

ရှန်မိုသည် သူ့ ကံကြမ္မာစနစ်ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။

မူယုံးယွဲ့ ခေါင်းငြိမ့်ပြ၍

"ငါ လုံကျောက် မြို့တော်ကို တစ်ခါမှ မရောက်ဖူးဘူး… ကိုယ်တိုင် သွားကြည့်ချင်တယ်"

ရှန်မို ပြုံး၍

"ကောင်းပါပြီ… ဒါဆို ဆရာမလည်း သွားလိုက်ပါ… ဆရာမရယ်၊ ဟိုင်ချန်းခွန်နဲ့ ဝမ်မူချွမ်တို့ သားကောင်ကိုစီးပြီး မြို့တော်ကို အတူတူသွားလိုက်ကြနော်… ကျွန်တော်ကတော့ တခြားလမ်းကနေ သွားရမယ်"

သန့်စင်ခြင်းဂိုဏ်းနှင့် တန်ဟီဂိုဏ်းတို့ကို ကျောက်စိမ်းဂိုဏ်းအတွင်း ပေါင်းစည်းလိုက်ပြီးနောက် ခေါင်းဆောင်များဖြစ်သော မိုလင်းရှောင်နှင့် ဟိုင်ချန်းခွန်တို့မှာ ကျောက်စိမ်းဂိုဏ်းမှ အကြီးအကဲများ ဖြစ်လာခဲ့ကြ၏။

မူယုံးယွဲ့ အံ့အားသင့်သွားပြီး

"မင်းက မြို့တော်အထိ ခြေလျင်သွားဖို့ စဉ်းစားနေတာလား"

ရှန်မို ခေါင်းငြိမ့်ပြကာ

"ပွဲတော်ကျင်းပဖို့ အချိန် (၂) နှစ်တောင် ရှိပါသေးတယ်… ကျွန်တော် မြို့တော်ကို ဦးတည်သွားရင်း လမ်းခရီးမှာ အခွင့်အလမ်းတွေရှာပြီး လေ့ကျင့်သွားမလို့ပါ… ဘယ်သူသိနိုင်မလဲ… ဒီခရီးစဉ်အတွင်းမှာ ကျွန်တော် သိသိသာသာ တိုးတက်လာနိုင်တယ်လေ"

မူယုံးယွဲ့ ခေါင်းငြိမ့်လိုက်ရပြီး

"ဟုတ်ပါတယ်လေ… မင်းက အမြဲတမ်း ကံကောင်းတတ်တာပဲ"

ရှန်မို ရယ်မော၍

"ကောင်းပြီ… ဒါဆို အဲဒီအတိုင်းပဲ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီနော်"

မူယုံးယွဲ့နှင့် အစီအစဉ်များ အတည်ပြုပြီးနောက် ရှန်မိုသည် ရှေးဦးလူသား ယဉ်ကျေးမှုများနှင့် ပတ်သက်သည့် ရှေးဟောင်းကျမ်းစာများကို စုဆောင်းရန် ပြောလေသည်။ ထိုကဲ့သို့သော ကျမ်းစာများမှာ အနည်းငယ်သာ ကျန်ရှိတော့သော်လည်း ကျောက်စာတိုင်ရှိ မြေပုံမှတစ်ဆင့် ကိုးဘုံငရဲ ရေခဲမီးတောက် တည်ရှိနိုင်သည့် ခန့်မှန်းခြေနေရာကို ဖော်ထုတ်ရန် လုံလောက်သော အချက်အလက်များအား စုဆောင်းနိုင်ခဲ့၏။

"နှစ်ပေါင်းထောင်ချီတဲ့ ပြောင်းလဲမှုတွေ… ကုန်းမြေက ပင်လယ်ဖြစ်၊ ပင်လယ်က ကုန်းမြေဖြစ်နဲ့... အစွမ်းထက်တဲ့ ကျင့်ကြံသူတွေရဲ့ တိုက်ပွဲတွေကြောင့် မြေမျက်နှာသွင်ပြင် ပျက်စီးတာတွေကိုပါ ထည့်တွက်ရင်... ကိုးဘုံငရဲ ရေခဲမီးတောက်က ကျန်းကျောက်နယ်ထဲက လျန်ရှန်းခရိုင်မှာ ရှိနေမှာပဲ”

ရှန်မို့ လက်ညှိုးသည် ယုကျောက်၏ အနောက်မြောက်ဘက်ရှိ ကျန်းကျောက်နယ်မြေပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။ ထိုနယ်သည် ထျန်းဟီဂိုဏ်း၏ လက်အောက်တွင်ရှိပြီး ကျယ်ပြောလှသော ချန်းမြစ်သည် ၎င်းကို အရှေ့နှင့် အနောက်အဖြစ် ပိုင်းခြားလျက် ဖြတ်သန်းစီးဆင်းနေသည်။ မြစ်ချောင်း၊ အိုင်များနှင့် ရွှံ့ညွန်တောများလည်း ပေါများသဖြင့် နယ်မြေကြီး (၉) ခုတွင် ဝိညာဉ်စွမ်းအင် အကြွယ်ဝဆုံး ဒေသတစ်ခု ဖြစ်လေ၏။

ရေသည် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ အဆီအနှစ်များကို စုစည်းပေးရာတွင် အသင့်တော်ဆုံး ကြားခံနယ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့်ပင် ကျန်းကျောက်သည် ထူးကဲသော သာယာဝပြောမှုနှင့် သိပ်သည်းသော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တို့ကြောင့် လူသိများ၏။ ဟိုင်ကျောက်နယ်မှာ အရှေ့ပင်လယ်နှင့် ထိစပ်နေသော်လည်း ဆားငန်မြေရိုင်းများကြောင့် ကျန်းကျောက်နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် မြေဆီလွှာ မကောင်းမွန်ပေ။

"ထျန်းဟီဂိုဏ်းက နန်းတွင်းနဲ့ ရင်းနှီးတဲ့ ဆက်ဆံရေးရှိတယ်လို့ ကြားဖူးတယ်… သူတို့နယ်မြေထဲမှာ ထူးခြားတဲ့ မီးတောက်ကို ရှာတဲ့အခါ သတိထားရမယ်"

ရှန်မို သူရရှိထားသော သတင်းအချက်အလက်များကို ပြန်လည်သုံးသပ်ရင်း နောက်ထပ်ခြေလှမ်းများကို စဉ်းစားနေသည်။

ရက်အနည်းငယ်အကြာ သာမန်နံနက်ခင်းတစ်ခုတွင် ရှန်မိုတစ်ယောက် ဂိုဏ်းမှ တိတ်တဆိတ် ထွက်ခွာခဲ့ပြီး အနောက်မြောက်ဘက်သို့ ဦးတည်ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

...

ကျန်းကျောက်နယ်။

သယံဇာတ ပေါကြွယ်ဝပြီး သက်ရှိများဖြင့် စည်ကားလှသော ကျယ်ပြောသည့် မြေပြင်ကြီး ဖြစ်သည်။ ရှုခင်းများမှာ စိမ်းလန်းစိုပြည်ပြီး သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေကာ မြင်မြင်သမျှ နေရာတိုင်းတွင် သဘာဝအလှများကို တွေ့ရသည်။

အပြာရောင်ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော လူတစ်ယောက်သည် စပါးခင်းများကြားရှိ လမ်းကျဉ်းလေးအတိုင်း လျှောက်လှမ်းလာ၏။ သူ့ခြေလှမ်းများမှာ နှေးကွေးသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း ခြေတစ်လှမ်းတိုင်းတွင် အံ့အားသင့်ဖွယ် ခရီးအကွာအဝေးကို ရောက်ရှိသွားသည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် အဆုံးမရှိသော လယ်ကွင်းပြင်များကို ဖြတ်ကျော်ကာ ဝေးကွာသော မြို့တစ်မြို့သို့ ရောက်ရှိသွား၏။

သူ မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ မြို့တံခါးပေါ်တွင် စာလုံးကြီး သုံးလုံးက ခန့်ညားစွာ ရှိနေသည်။

ပိုင်ရန်မြို့။

ထိုအပြာရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူမှာ ရှန်မိုပင်။

သူသည် ယုကျောက်နယ်စပ်မှ ကျန်းကျောက်သို့ ဖြတ်ကျော်ဝင်ရောက်လာခဲ့ပြီး မြစ်ကြောင်းအတိုင်း ဆန်တက်ကာ လျန်ရှန်းခရိုင်သို့ ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်သည်။ ပိုင်ရန်မြို့သည် လျန်ရှန်းခရိုင်၏ တောင်ဘက်ပိုင်းတွင် တည်ရှိ၏။

ယခုအချိန်တွင် ရှန်မိုမှာ နတ်ဘုရားပြောင်းလဲအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏ အရှိန်အဝါကို ဖုံးကွယ်၍ နိမ့်ကျသော ချီစုစည်းခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးအဖြစ် ဟန်ဆောင်ထားသည်။ မြို့တံခါးတွင် အဆင့်နိမ့် စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတစ်တုံး ပေးဆောင်ပြီးနောက် ပိုင်ရန်မြို့အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့လေသည်။

ထိုမြို့သည် အလွန်အမင်းကြီးမားခြင်း၊ သေးငယ်လွန်းခြင်း မရှိသလို၊ အလွန်အမင်း စည်ကားခြင်း၊ ခြောက်ကပ်ခြင်းလည်း မရှိပေ။ ဤကဲ့သို့သော မြို့မျိုးမှာ ကျင်းနိုင်ငံတစ်ဝှမ်းတွင် မရေမတွက်နိုင်အောင် ရှိသည်။ ရှန်မို ရောက်လာရသည့် တစ်ခုတည်းသော အကြောင်းရင်းမှာ ကံကြမ္မာမှ တစ်စုံတစ်ရာက ဆွဲဆောင်နေသည်ကို ခံစားမိသောကြောင့် ဖြစ်၏။ သူရှာဖွေနေသည့် အရာတစ်ခုခုသည် ဤနေရာတွင် ရှိနေနိုင်သည်ဟု ခံစားနေရသည်။

သူ အများကြီး မစဉ်းစားတော့ဘဲ ရိုးရှင်းသော တည်းခိုခန်းတစ်ခုကို ရှာတွေ့ကာ အပေါ်ဆုံးထပ်သို့ တန်းသွားလိုက်သည်။ ထို့နောက် ပြတင်းပေါက်ဘေးမှ ခုံတစ်ခုံကို ရွေးချယ်၍ ဟင်းအနည်းငယ်နှင့် အရက်ကို မှာယူကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို အေးအေးလူလူ အကဲခတ်ရင်း စားသောက်နေသည်။

သူမှာယူလိုက်သော ဟင်းလျာများမှာ ထူးထူးခြားခြား မဟုတ်လှပေ။ ကြက်သွန်မြိတ်နှင့် ဆိတ်သားကြော်၊ မှိုနှင့် ကြက်သားချက်၊ ဆလတ်ရွက်ကြော်နှင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်စုံကြော်တို့သာ ဖြစ်ပြီး အားလုံးမှာ အိမ်ချက် ဟင်းလျာများသာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ပါဝင်ပစ္စည်းများကို စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ပါဝင်သောရေဖြင့် စိုက်ပျိုးထားသဖြင့် သဘာဝအဆီအနှစ်များ ကြွယ်ဝနေသည်။ သာမန်လူများအတွက်မူ ဤအစားအစာများကို စားသုံးခြင်းက အသက်ရှည်စေနိုင်၏။ ကျင့်ကြံသူများအတွက်မူ သူတို့၏ ကျင့်စဉ်ကို သိမ်မွေ့စွာ မြှင့်တင်ပေးနိုင်သည်။

ရှန်မို စားသောက်နေရင်း စိတ်ထဲမှနေ၍ သူ၏ ကံကြမ္မာစနစ်ကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။

သူသည် အိမ်ရှေ့မင်းသားနှင့် မင်းသား (၄) တို့ကို သတ်ဖြတ်ပြီးကတည်းက 'မယုံနိုင်စရာ ကံကောင်းခြင်း' လက္ခဏာမှာ ပြောင်းလဲသွားပြီး 'မင်္ဂလာကြယ်ပွင့်' အဖြစ် တိုးတက်ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ ဆိုလိုသည်မှာ သူ့ ကံကြမ္မာမှာ သိသိသာသာ အားကောင်းလာခြင်း ဖြစ်သည်။ အခွင့်အလမ်းများကို သူကိုယ်တိုင် အားစိုက်မရှာလျှင်ပင် မထင်မှတ်ဘဲ ရောက်ရှိလာလိမ့်မည်။ အကယ်၍ သူ အန္တရာယ်နှင့် ကြုံတွေ့ရပါကလည်း ကံကြမ္မာက ထိုဘေးဒုက္ခကို ကောင်းကျိုးအဖြစ် ပြောင်းလဲပေးလိမ့်မည်။

'လူထု၏ ကြည်ညိုမြတ်နိုးမှု' မှာမူ သူသည် မိစ္ဆာစစ်တပ်ကို ချေမှုန်းခဲ့သည့် သတင်းများ ပြန့်နှံ့သွားပြီးနောက် ပေါ်ပေါက်လာခြင်း ဖြစ်၏။ ယုကျောက်နယ်ရှိ လူထုသည် ယခုအခါ သူ့ကို လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ရိုသေလေးစားနေကြလေပြီ။ ဤလက္ခဏာမှာ ယာယီဖြစ်သော်လည်း အချိန်အတော်ကြာ တည်ရှိနေဦးမည်။ ယခုမျိုးဆက်များ အိုမင်းပျက်စီးသွားသည့်တိုင် ရှန်မို့ လုပ်ရပ်များကို မှတ်တမ်းတင်ကာ လက်ဆင့်ကမ်း သွားကြပေလိမ့်မည်။ နှစ်ပေါင်းရာနှင့်ချီ၊ ထောင်နှင့်ချီ၍ အချိန်များစွာ ကုန်ဆုံးသွားမှသာ တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်သွားမည် ဖြစ်သည်။

[ကံကြမ္မာ - နတ်ဘုရားအသွင်ပြောင်းအဆင့် အမြင့်ဆုံးတွင် ရပ်တန့်နေသည်။ အနှစ်နှစ်ဆယ်အကြာတွင် ကျင်းနိုင်ငံ၏ ပူးပေါင်းအားထုတ်မှုဖြင့် နတ်ဆိုးတစ်သောင်းနယ်မြေ ပျက်စီးလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့သည်။ သို့သော် နောက်ဆုံးတိုက်ပွဲအတွင်း ကျောက်စိမ်းဂိုဏ်းသည် အရိပ်ဂူနှင့် သန့်စင်ခြင်းဂိုဏ်းတို့၏ ချောင်းမြောင်းတိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံရကာ အကုန်လုံးနီးပါး ချေမှုန်းခံခဲ့ရသည်...]

ရှန်မို တည်ငြိမ်စွာပင် ဆက်လက်ဖတ်ရှုရင်း အစားအသောက်များကို စားသုံးနေသည်။ ခရီးမထွက်မီကပင် သူ၏ ကံကြမ္မာ လမ်းကြောင်းပြောင်းသွားသည်ကို သူ သတိပြုမိခဲ့ပြီးသား ဖြစ်သည်။ ထိုရလဒ်မှာလည်း သူ ကြိုတင်ခန့်မှန်းထားသည့်အတိုင်းပင် ဖြစ်နေတော့သည်။ ကျင်းဧကရာဇ်သည် ရှုံးနိမ့်မှုကို မည်သည့်အခါမျှ လက်ခံလိမ့်မည်မဟုတ်။ နတ်ဆိုးတစ်သောင်းနယ်မြေ ပြိုလဲတော့မည်ဟု သေချာသည်နှင့် ကျောက်စိမ်းဂိုဏ်းကို သေချာပေါက် ပြန်လည်တိုက်ခိုက်ပေလိမ့်မည်။