အခန်း (၁၈၀)
Vol. 16 Ch. 180
ထိုသူနှစ်ဦးမှာ အခြားသူမဟုတ်၊ သူ့ကို သစ္စာဖောက်သွားသည့် တပ်မှူးလော့နှင့် ချီဖွဲ့တည်ခြင်းအဆင့် ပညာရှင်တို့ပင် ဖြစ်သည်။
သူတို့လက်ထဲတွင် မိန်းမစိုးအိုကြီး၏ ဦးခေါင်းကို ကိုင်ထားကြပြီး သွေးများမှာ စီးကျနေဆဲဖြစ်ကာ သေဆုံးသူ၏ မျက်လုံးများမှာလည်း မပိတ်နိုင်ဘဲ ပြူးကျယ်နေသည်။ သူတို့၏ တစ်ဦးတည်းသော အစောင့်အရှောက်နတ်ဘုရားပင်လျှင် ထိုသူတို့လက်ချက်ဖြင့် သေဆုံးသွားရပြီဖြစ်ရာ မဟာယွဲ့ ဧကရာဇ်၏ နှလုံးသားမှာ စိတ်ပျက်အားငယ်မှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။ သူသည် ခွန်အားများကုန်ခမ်းကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ခွေကျသွားပြီး "ပြီးပြီ... ဒီတစ်ခါတော့ တကယ်ပဲ အားလုံးပြီးသွားပြီ" ဟု တစ်ကိုယ်တည်း ရေရွတ်လိုက်သည်။
တပ်မှူးလော့နှင့် အခြားသူတို့မှာ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကြည့်ကာ အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်ကြသည်။ ယခုအချိန်တွင် ယွဲ့ဧကရာဇ်၌ မည်သည့်အကာအကွယ်မှ မရှိတော့ချေ။ သူတို့ စိတ်ကြိုက် သတ်ဖြတ်နိုင်သည့် အခြေအနေသို့ ရောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သူ့ကို ဖမ်းဆီးခေါ်ဆောင်သွားနိုင်ရုံဖြင့် ကြီးမားသော အောင်မြင်မှုတစ်ခု ရပေလိမ့်မည်။ ထို့ထက် ပိုသည်မှာ မဟာယွဲ့ဧကရာဇ်ထံမှ ရတနာတွေ ရှိရာနေရာကိုပါ မေးမြန်းသိရှိနိုင်မည်ဖြစ်သည်။ မည်သို့ပင် ကြည့်စေကာမူ ဤအပေးအယူမှာ တန်ဖိုးရှိလှသည်။
"အရှင်မင်းကြီး... ကျေးဇူးပြုပြီး အသိတရားရှိစမ်းပါ၊ မခုခံပါနဲ့တော့။ ကျွန်တော်တို့က ကြမ်းတမ်းတဲ့ လူတွေမို့လို့ ကိုယ့်ခွန်အားကိုယ် မထိန်းနိုင်ကြဘူး။ အရှင်မင်းကြီးကို မှားယွင်းသတ်မိသွားရင် မကောင်းဘူးမဟုတ်လား"
"အရင်ဆုံး ရတနာတွေ ဘယ်မှာ ဝှက်ထားလဲဆိုတာ ပြောပြပါ။ ကျွန်တော်က အရှင်မင်းကြီးဆီမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ အမှုထမ်းခဲ့တာဆိုတော့ အကျိုးအမြတ် တစ်ခုခု ပြန်လိုချင်တာက မမှားဘူးမလား"
မဟာယွဲ့ဧကရာဇ်မှာ ဘာမှပြန်မပြောနိုင်တော့ချေ။ လက်လျှော့အရှုံးပေးလိုက်ရသည့် နှလုံးသား၏ ဝမ်းနည်းကြေကွဲမှုထက် ကြီးမားတဲ့ ဝမ်းနည်းမှုက မရှိတော့သောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုအချိန်တွင်ပင် မနီးမဝေးမှ ပြောင်ချော်ချော် ရယ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေသည်။
"ဒီမှာ တကယ့်ကို သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေတဲ့ မြင်ကွင်းတစ်ခု ရှိနေပါလား"
"ဘယ်သူလဲ" နှစ်ဦးစလုံး အသံလာရာသို့ ကြည့်လိုက်ရာ မျက်နှာပျက်သွားကြသည်။ ကျောက်တုံးကြီးတစ်ခုပေါ်တွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်နေသော ယုံကြည်စိတ်ချ၍ မရနိုင်သော ပုံစံပေါက်နေသည့် အဖိုးကြီးတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူက သွားဖြဲပြကာ သူတို့ကို စူးစမ်းစွာ ကြည့်နေသည်။
ထိုသူကို မြင်လိုက်သည်နှင့် နှစ်ဦးလုံး၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ တစ်ဖန် ထပ်မံပြောင်းလဲသွားပြန်သည်။
"လက်ဗလာဆရာ"
မဟာယွဲ့ဧကရာဇ် တစ်ဦးတည်းသာလျှင် မျက်နှာတွင် ပျော်ရွှင်ရိပ် အနည်းငယ် ပေါ်လာသည်။
"မှန်တယ်၊ ငါပဲပေါ့၊ လက်ဗလာဆရာကြီးလေ"
လက်ဗလာဆရာကြီးသည် တဟားဟားရယ်ကာ ကျောက်တုံးပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလိုက်ပြီး ဝှစ်ခနဲ အသံနှင့်အတူ ပေရာပေါင်းများစွာကို ဖြတ်ကျော်ကာ လူတိုင်း၏ရှေ့သို့ ရောက်လာခဲ့သည်။
"အရှင်မင်းကြီးက ဒီမှာ ကြည့်ကောင်းတဲ့ ပြဇာတ်တစ်ပုဒ် ရှိတယ်လို့ ပြောလိုက်လို့ လာကြည့်တာ၊ တကယ်ပဲ ကြည့်ကောင်းတာပဲ"
လက်ဗလာဆရာကြီးသည် တပ်မှူးလော့ကို မျက်စိတစ်ဖက်မှိတ်ပြကာ "နှစ်ပေါင်း ၂၀ ကျော် ခိုအောင်းနေခဲ့တဲ့ သစ္စာဖောက်က ဧကရာဇ် အန္တရာယ်ကြုံတဲ့ အချိန်ကျမှ ပေါ်ထွက်လာတာပဲ။ သစ္စာရှိတဲ့ အမတ်တွေကို သတ်ဖြတ်တယ်၊ နောက်တစ်ယောက်ကိုလည်း သွေးဆောင်ပြီး ဧကရာဇ်ကို ပူးပေါင်းလုပ်ကြံတယ်...။ တကယ့်ကို ထူးကဲတဲ့ ပြဇာတ်ပဲ ဟားဟား..."
ထိုနှစ်ဦး၏ မျက်နှာများမှာ မသာမယာ ဖြစ်သွားကြသည်။ အထူးသဖြင့် သစ္စာဖောက်ခဲ့သည့်သူမှာ သူလုပ်သမျှကို အခြားသူတစ်ဦးက မြင်တွေ့သွားသဖြင့် အလွန်အမင်း အရှက်ရသွားသည်။
တပ်မှူးလော့က နှာခေါင်းရှုံ့ကာ "ဒီအတွက် ပြောစရာ ဘာမှမရှိဘူး၊ လူတိုင်းမှာ သခင်ကိုယ်စီရှိကြတာပဲ"
"မှန်တယ် " လက်ဗလာဆရာကြီးက ခေါင်းညိတ်ကာ ကျယ်လောင်စွာ အော်ပြောလိုက်သည်။
"ငါလည်း ငါ့ရဲ့ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ရဲ့ အမိန့်အရ မဟာယွဲ့ဧကရာဇ်နဲ့ သူ့မိသားစုကို ခေါ်ဆောင်သွားဖို့ ရောက်လာတာပဲ။ မင်းတို့ ငါ့ကို အခက်တွေ့အောင် မလုပ်ကြဖို့ မျှော်လင့်တယ်"
"မင်းက သူတို့အတွက် ငါတို့နဲ့ တိုက်ခိုက်ချင်တာလား" တပ်မှူးလော့က ဓားကို ဆွဲထုတ်ကာ လက်ဗလာသခင်ကို ချိန်ရွယ်ရင်း ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ အခြား တစ်ဦးကလည်း အရှုံးမပေးဘဲ လက်နက်ကို ထုတ်လိုက်သည်။
တိုက်ပွဲကြီးတစ်ခု စတင်တော့မည့် အခြေအနေပင် ဖြစ်သည်။
သို့သော် လက်ဗလာဆရာကြီးက ရယ်မောလိုက်ပြီး- "ဘာလဲ၊ မင်းတို့က ငါ့ကို ယှဉ်ချင်နေတာလား။ ငါက မင်းတို့ကို အထင်သေးတာတော့ မဟုတ်ဘူးနော်၊ မင်းတို့ အားလုံး ပူးပေါင်းတိုက်ရင်တောင်မှ ငါ့ကို ယှဉ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ အခု ငါ စိတ်ကောင်းရှိနေတုန်း၊ လူမသတ်ချင်တုန်းမှာ အခွင့်ကောင်းယူပြီး ထွက်သွားကြစမ်း"
"မင်း..." ထိုနှစ်ဦးမှာ ဒေါသထွက်သွားသော်လည်း မလှုပ်ရှားရဲကြချေ။ ထိုအထဲမှ တစ်ဦးက တပ်မှူးလော့ကို တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။
"အခု ငါတို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ"
တပ်မှူးလော့က မလိုလားတဲ့ အသံဖြင့် "လက်ဗလာဆရာက ကြယ်တာယာချီအဆင့် ခွန်အားရှိတယ်၊ ငါတို့ထက် အများကြီး သာတယ်။ တိုက်ရင် ငါတို့မှာ နိုင်ခြေမရှိဘူး၊ ဒါကြောင့် ဆုတ်ကြရအောင်"
ထိုသူကလည်း သက်ပြင်းချကာ အမှန်တရားကို လက်ခံလိုက်သည်။
တပ်မှူးလော့က- "လက်ဗလာဆရာကြီး၊ ငါတို့ ဒီအကြွေးကို မှတ်ထားမယ် နောက်နေ့တွေ ရှိသေးတာပဲ၊ စောင့်ကြည့်ကြသေးတာပေါ့"
"ငါတို့ ဒီကိစ္စကို သေချာပေါက် ကလဲ့စားချေမှာ"
ကြုံးဝါးသံ အချို့ ချန်ထားခဲ့ပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦး ထွက်ပြေးသွားကြသည်။
လက်ဗလာဆရာကြီးက အထင်သေးစွာဖြင့်- "ခြိမ်းခြောက်တဲ့ စကားကတော့ ဘယ်သူမဆို ပြောတတ်တာပဲ။ ဟောင်တဲ့ခွေးက မကိုက်တတ်ဘူး၊ တကယ် တော်တဲ့သူတွေက ပြတ်ပြတ်သားသား အဆုံးသတ်နိုင်တဲ့သူတွေပဲ"
မဟာယွဲ့ဧကရာဇ်နှင့် အခြားသူများဘက်သို့ လှည့်ကာ လက်ယမ်းပြလိုက်ပြီး "ကဲ သွားကြစမ်းစို့။ မင်း တကယ်ပဲ ငါ့လို အဘိုးကြီးကို မင်းကို ထမ်းပိုးသွားစေမလိုလား"
ထိုသို့ဖြင့် မဟာယွဲ့ဧကရာဇ်သည် လက်ဗလာဆရာကြီးနောက်သို့ လိုက်ပါကာ မဟာရှ မြို့တော်သို့ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်စွာ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
လင်းပိုင်ဖန်က ပြုံးလျက် "မဟာယွဲ့ဧကရာဇ်၊ ခင်ဗျားရဲ့ ကျော်ကြားမှုကို ကြားထားတာ ကြာပါပြီ။ မဟာရှနိုင်ငံကို ဧည့်သည်အဖြစ် ကြိုဆိုပါတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။
မဟာယွဲ့ဧကရာဇ်က ခါးသီးစွာဖြင့်- "အခု ကျွန်ုပ်က ဧကရာဇ် မဟုတ်တော့ဘူး၊ အသက်လုပြေးလာရတဲ့ လူဆင်းရဲတစ်ယောက်ပဲ၊ ကျွန်ုပ်ကို ကယ်တင်ပေးခဲ့တဲ့အတွက် အရှင်မင်းကြီးကို အထူးပဲ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"
"ကျုပ် ခင်ဗျားကို အလကား ကယ်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး၊ ကျုပ် ဘာလိုချင်လဲဆိုတာ ခင်ဗျား သိမှာပါ"
မဟာယွဲ့ဧကရာဇ်က ခေါင်းညိတ်ကာ- "သိပါတယ်၊ ခဏနေရင် ယွဲ့နိုင်ငံရဲ့ ရတနာသိုက် ရှိတဲ့နေရာကို ကျွန်ုပ် ပြောပြပါ့မယ်"
လင်းပိုင်ဖန်က ကျေနပ်စွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်ကာ- "သိပ်ကောင်းတယ်၊ အခြေအနေကို နားလည်တဲ့သူတွေကို ကျုပ် သဘောအကျဆုံးပဲ"
မဟာယွဲ့ဧကရာဇ်က ဦးညွှတ်ကာ "ကျွန်ုပ်ရဲ့ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုကို ထောက်ထားပြီး အရှင်မင်းကြီးက ကျွန်ုပ်ကို သိက္ခာရှိရှိ နေထိုင်ခွင့် ပေးစေချင်ပါတယ်။ ကျွန်ုပ်က ဧကရာဇ် မဟုတ်တော့ပေမဲ့ ကျန်ရှိတဲ့ ဘဝသက်တမ်းကို အေးအေးချမ်းချမ်း ဖြတ်သန်းသွားချင်ပါတယ်"
လင်းပိုင်ဖန်က လက်နှစ်ဖက်ကို ဖြန့်လိုက်ကာ- "အဲဒါက ခင်ဗျား ဘယ်လောက် ပေးနိုင်မလဲ ဆိုတဲ့အပေါ်မှာပဲ မူတည်တယ်။ ပေးဆပ်မှု ကြီးမားလေ ရလဒ်က ကောင်းလေပဲ မဟုတ်လား"
မဟာယွဲ့ဧကရာဇ်က- "ကျွန်ုပ် မဟာယွဲ့နိုင်ငံရဲ့ ရတနာတွေက ငွေတေး ရှစ်သန်းလောက် တန်ဖိုးရှိတယ်"
လင်းပိုင်ဖန်က အလွန်ကျေနပ်သွားပြီး "မဆိုးဘူး၊ ခင်ဗျားကို မြို့စားဘွဲ့ ပေးမယ်"
"မြို့စားဘွဲ့ပဲလား"
မဟာယွဲ့ဧကရာဇ်က အနည်းငယ် မကျေမနပ်ဖြစ်သွားပြီး- "ဖန်၊ ရှန်၊ အန်း နဲ့ မို နိုင်ငံတွေရဲ့ ဧကရာဇ်တွေတောင် မြို့စားဘွဲ့ ရကြတာပဲ။ ကျွန်ုပ်ရဲ့ ပေးဆပ်မှုက သူတို့ထက် ပိုကြီးတာတောင် မြို့စားဘွဲ့ပဲလား၊ ကျွန်ုပ်မှာ ငွေရှစ်သန်း ရှိတာဆိုတော့ သူတို့ထက် ပိုကောင်းကောင်း နေသင့်တာပေါ့"
လင်းပိုင်ဖန်က လက်ကိုဝှေ့ယမ်းကာ- "ခင်ဗျားရဲ့ အတိတ်က အဆင့်အတန်းကို ကျုပ် ဂရုမစိုက်ဘူး၊ အခု ခင်ဗျားက ကျုပ်ရဲ့ လက်အောက်ခံ တစ်ယောက်ပဲ၊ အဲဒီ ငွေတေး ရှစ်သန်းက သူတို့ထက် ပိုတာ မှန်ပေမဲ့ အချိန်တွေက ပြောင်းသွားပြီ"
"သူတို့ ကျုပ်ဆီ လက်နက်ချတုန်းက ကျုပ် ပိုက်ဆံ အရမ်းလိုနေတဲ့အချိန်ပဲ။ သူတို့ရဲ့ အကူအညီက နှင်းထဲမှာ မီးသွေး ပေးသလိုမျိုးပဲ။ ဒါပေမဲ့ အခု ကျုပ်က ပိုက်ဆံ အဲဒီလောက် မလိုတော့ဘူး။ ခင်ဗျားပေးတဲ့ ငွေက ကိတ်မုန့်ပေါ်မှာ ခရင်မ် လာတင်သလိုမျိုးပဲ။ ဒါကြောင့် ခင်ဗျားကို မြို့စားဘွဲ့ ပေးတာတောင် တော်တော် ရက်ရောနေပြီ၊ ကျေးဇူးမကန်းစမ်းနဲ့"
မဟာယွဲ့ဧကရာဇ်မှာ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားကာ ဈေးဆစ်ရန်ပင် အခွင့်အရေး မရှိတော့သည်ကို နားလည်သွားသည်။ ထို့ကြောင့် တောင်းဆိုချက်ကို လျှော့ချလိုက်ရသည်။ "ဒါဆို တစ်ခုလောက် ကူညီပေးနိုင်မလား"
လင်းပိုင်ဖန်က "ဘာကူညီရမလဲ"
မဟာယွဲ့ဧကရာဇ်က အံကြိတ်ကာ- "အဲဒီ သစ္စာဖောက် နှစ်ယောက်ကို သတ်ပေးပါ"
လင်းပိုင်ဖန်က ရယ်မောလိုက်ကာ- "ရတာပေါ့၊ ကျုပ်လည်း သစ္စာဖောက်တွေကို မုန်းတယ်"
ထိုအချိန်တွင် မဟာရှီ နှင့် ကျူးနိုင်ငံ စစ်သည်များက မဟာယွဲ့နိုင်ငံကို လုံးဝ သိမ်းပိုက်လိုက်ကြပြီဖြစ်သည်။ သို့သော် သူတို့ တိုင်းပြည်အနှံ့ ရှာဖွေကြည့်သောအခါ ဘာမှမကျန်တော့သည်ကို အံ့အားသင့်ဖွယ် တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။
ရွှေ၊ ငွေ၊ ရတနာများ မရှိတော့သည့်အပြင် ဆန်ရေစပါးလည်း အလွန်နည်းပါးနေသည်။ သယံဇာတများလည်း ကုန်ခမ်းနေသလို ဖြစ်နေပြီး မြေဆီလွှာများပင် ပျက်စီးနေကာ စပါးပင်များမှာလည်း ညှိုးနွမ်းနေလေသည်။
နိုင်ငံနှစ်ခုလုံး၏ စစ်သည်များမှာ ကြောင်အမ်းသွားကြသည်။ မဟာယွဲ့နိုင်ငံက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက် ဆင်းရဲသွားရတာလဲ။
မဟာယွဲ့နိုင်ငံသည် သူတို့နှင့် မခြား ကြီးကျယ်သော နိုင်ငံတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။ ငြိမ်းချမ်းရေး ကာလများတွင် မဟာယွဲ့နိုင်ငံမှာ အလွန် အင်အားကြီးသောကြောင့် မည်သူမှ စစ်မတိုက်ရဲခဲ့ကြချေ။ ယခု မဟာယွဲ့နိုင်ငံ အင်အားချည့်နဲ့သွားသည့် အချိန်မှသာ သူတို့ ပူးပေါင်းတိုက်ခိုက်ရဲခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် တိုင်းပြည်ကို သိမ်းပိုက်ပြီးနောက်တွင် စစ်နိုင်သဖြင့် ရရှိမည့် တန်ဖိုးကြီး ပစ္စည်းများ တစ်ခုမှ မတွေ့ရချေ။
"မဟာယွဲ့နိုင်ငံက တစ်ချိန်က အရမ်းချမ်းသာခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ မဟာရှနိုင်ငံက အကုန် လုသွားတာလို့ ပြောကြတယ်" ဟု မဟာရှီနိုင်ငံမှ စစ်သူကြီး ရှီချန်းဟိုင် က မျက်နှာပျက်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
"သူတို့က အကုန်လုံးကို ပြောင်စင်အောင် သယ်သွားတာပဲ၊ ဘာတစ်ခုမှတောင် မချန်ခဲ့ဘူး" ဟု မဟာကျူးနိုင်ငံမှ စစ်သူကြီး ကျူးပိဝူ က ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။
စစ်ပွဲပြီးသွားပြီဖြစ်ရာ သူတို့သည် ရွှေ၊ငွေ၊ ရတနာများနှင့်အတူ အောင်ပွဲခံကာ ပြန်လိုကြသည်။ သို့သော် ယခု ဘာမှမရှိသဖြင့် ဧကရာဇ်ထံ မည်သို့ အစီရင်ခံရမည်နည်း။
"မဟာယွဲ့နိုင်ငံကို သိမ်းနိုင်ခဲ့ပေမဲ့ ဘာမှမရှိဘူး" ဟု ပြောလျှင် မည်သူက ယုံမည်နည်း။ သူတို့ကို ပစ္စည်းတွေကို ခိုးဝှက်ထားသည်ဟုသာ သံသယဝင်ကြပေလိမ့်မည်။
"ငါတို့ မဟာရှနိုင်ငံကို တိုက်ရင်ရော" ဗိုလ်ချုပ် ရှီချန်းဟိုင်က အကြံပြုလိုက်သည်။
"မဟာရှက ပစ္စည်းတွေ လုယူတဲ့နေရာမှာ အတော်ဆုံးပဲလို့ ကြားတယ်။ သူတို့မှာ ရတနာတွေ အပုံလိုက် ရှိနေမှာပဲ။ ငါတို့ရဲ့ စစ်တပ်တွေသာ ပူးပေါင်းလိုက်ရင်..."
"မဟုတ်သေးဘူး၊ ဒါက မဖြစ်နိုင်ဘူး" ကျူးပိဝူက ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။
"မဟာရှက ချမ်းသာပေမဲ့ တိုက်ဖို့ အရမ်းခက်ပြီး အရိုးကမာတယ်။ အရင်က ကြီးမြတ်တဲ့ မျိုးနွယ်စု သုံးစုရယ်၊ မဟာယွဲ့နိုင်ငံရယ်၊ မဟာရှထဲက ပုန်ကန်တဲ့သူတွေရယ် ပူးပေါင်းတိုက်တာတောင် မဟာရှကို မဖြိုနိုင်ခဲ့ဘူး မဟာယွဲ့နိုင်ငံတောင်မှာ အဲဒီမှာ စစ်အင်အားတွေ ဆုံးရှုံးလိုက်ရလို့သာ ငါတို့ အခွင့်ကောင်းယူနိုင်တာ"
"ငါတို့ရဲ့ အင်အားက မဟာယွဲ့နိုင်ငံ အထွတ်အထိပ် ရောက်နေတဲ့ အချိန်ထက် သာမနေဘူး။ ထောက်ပံ့ပေးမဲ့သူလည်း မရှိဘူး၊ ခရီးဝေးကြီး သွားတိုက်ရမှာဆိုတော့ မဟာရှကို တိုက်ဖို့ဆိုတာ ကောင်းကင်ပေါ် တက်ရသလို ခက်လိမ့်မယ်"
"ဟူး... မင်းပြောတာလည်း မှန်တာပဲ" ဟု ရှီချန်းဟိုင်က သက်ပြင်းချလိုက်လေသည်။