အခန်း (၁၈၁)
Vol. 16 Ch. 181
ထိုစဉ် စစ်သည်တစ်ဦးသည် ပျာပျာသလဲဖြင့် ပြေးဝင်လာပြီး သတင်းပို့လေသည်။
"စစ်သူကြီး ကျူးကို အစီရင်ခံပါတယ်။ အပြင်မှာ ဆူပူသောင်းကျန်းမှုတစ်ခု ဖြစ်နေပြီး ဘယ်သူမှ တားလို့မရပါဘူး။ စစ်သူကြီးကိုယ်တိုင် ထွက်ပြီး အခြေအနေကို ထိန်းသိမ်းပေးပါဦး ခင်ဗျာ"
စစ်သူကြီး ကျူးပိဝူမှာ အလွန်ဒေါသထွက်သွားပြီး "ဘယ်သူကများ သတ္တိတွေကောင်းပြီး လာသောင်းကျန်းရဲတာလဲ။ သူတို့ လူဘယ်နှစ်ယောက်ရှိလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။
"တစ်ယောက်တည်းပါ၊ ပြီးတော့ အဖိုးကြီးတစ်ယောက်ပါပဲ"
ကျူးပိဝူမှာ ပို၍ပင် ဒေါသထွက်သွားကာ "ဘာ... အဖိုးကြီးတစ်ယောက်က ဒီမှာ လာသောင်းကျန်းရဲတယ် ဟုတ်လား။ သူ အသက်ရှင်ရတာ ငြီးငွေ့နေပြီ ထင်တယ်။ ဘယ်သူကများ ဒီလောက်သတ္တိကောင်းနေလဲဆိုတာ ငါကိုယ်တိုင် သွားကြည့်မယ်" ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။
ကျူးပိဝူသည် ခေါင်းကိုမော့၊ ရင်ကိုကော့ကာ ယုံကြည်ချက်အပြည့်ဖြင့် လျှောက်ထွက်လာပြီးနောက်တွင် ရှီချန်းဟိုင် နှင့် အခြားသူများလည်း လိုက်ပါလာခဲ့ကြသည်။ ခဏအတွင်းမှာပင် သူတို့သည် မြို့ရိုးပေါ်သို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။
ထိုနေရာတွင် သူတို့သည် အနက်ရောင်ဝတ်စုံဝတ်ထားပြီး ကျောတွင် ဓားတစ်ချောင်းလွယ်ထားသော အဖိုးကြီးတစ်ဦး မြို့တော်ဆီသို့ တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်လာနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ၏ ဘေးပတ်ပတ်လည်တွင် စစ်သည် ရာဂဏန်းခန့် မြေပြင်ပေါ်၌ လဲကျနေကြသည်။ ထိုစစ်သည်များသည် သာမန်စစ်သည်များ မဟုတ်ဘဲ ပထမတန်းစား အဆင့် သိုင်းပညာရှင် များ ဖြစ်ကြသော်လည်း ယခုမူ အားလုံး မြေပြင်ပေါ်တွင် နာကျင်စွာ ညည်းတွားနေကြသည်။
ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသော ကျူးပိဝူမှာ ဒေါသများ ပေါက်ကွဲကာ "အဲ့ဒီက ဘယ်သူလဲကွ၊ ငါ့ရဲ့စစ်သည်တွေကို ဘာလို့ ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်ရတာလဲ" ဟု အော်မေးလိုက်သည်။
"ငါ့မှာ နာမည်မရှိဘူး။ မင်း ကြိုက်သလို ခေါ်နိုင်တယ်။ ငါ ဒီကို လူနှစ်ယောက်ကို သတ်ဖို့ပဲ လာတာ" ဟု အဖိုးကြီးက သက်ပြင်းချရင်း ပြောလိုက်သည်။
"ငါရဲ့ လာရင်းကိစ္စကို ပြောလိုက်တာနဲ့ သူတို့က ငါ့ကို ဝိုင်းအော်ပြီး တိုက်ခိုက်ကြတော့တာပဲ။ ဒါကြောင့် ငါလည်း အားမနာတမ်း ပြန်လုပ်လိုက်ရတာပေါ့"
"မင်း ဘယ်သူ့ကို သတ်ချင်တာလဲ" ကျူးပိဝူက မေးလိုက်သည်။
"လော့ယန် နဲ့ ကျိုးကျန့်" ဟု အဖိုးကြီးက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
ကျူးပိဝူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တုန်လှုပ်သွားလေသည်။ လော့ယန်သည် မဟာယွဲ့ ဧကရာဇ်ဘေးတွင် ခစားရင်း ကျူးနိုင်ငံအတွက် လျှို့ဝှက်စွာ အလုပ်လုပ်ပေးခဲ့သော သစ္စာဖောက်ဖြစ်သည်။ ကျိုးကျန့်မှာမူ မူလက မဟာယွဲ့နိုင်ငံ၏ စစ်ဗိုလ်ချုပ်ဖြစ်သော်လည်း လော့ယန်၏ စည်းရုံးမှုကြောင့် ကျူးနိုင်ငံဘက်သို့ ဘက်ပြောင်းလာသူဖြစ်သည်။ ဤလူနှစ်ဦးသည် ကျူးနိုင်ငံအတွက် အလွန်အရေးပါသော ပုဂ္ဂိုလ်များ ဖြစ်ကြသည်။
"သူတို့ကို သတ်မယ်ဆိုမှတော့ ကျူးစစ်သည်တွေက ဘယ်လိုလုပ် ငြိမ်နေပါ့မလဲ။ ဒါပေမဲ့..." ကျူးပိဝူသည် စိတ်ကိုထိန်းကာ "သူတို့က ဘာပြစ်မှုကျူးလွန်လို့ မင်းက သတ်ချင်ရတာလဲ" ဟု အော်ဟစ်ကာ မေးမြန်းပြန်သည်။
"ငါ့ဆရာက သူတို့ကို သတ်ချင်နေတာလေ။ သူ့တပည့်ဖြစ်တဲ့ ငါကတော့ ဆရာခိုင်းတာကို လုပ်ပေးရမှာပဲ" အဖိုးကြီးက မျက်လုံးကို အနည်းငယ်ပင့်ကြည့်လိုက်ရင်း "သူတို့နှစ်ယောက် မင်းတို့ဆီမှာ ရှိနေတယ်လို့ ကြားတယ်။ သူတို့ကို ထုတ်ပေးလိုက်ပါ။ အမှားမလုပ်မိစေနဲ့" ဟု ဆိုလိုက်သည်။
"မင်းကများ ရဲတင်းလှချည်လား" ကျူးပိဝူက ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ "ကျူးနိုင်ငံက လူတွေကို သတ်ချင်တာတောင် ငါ့ကို အမှားမလုပ်မိစေနဲ့လို့ ပြောရဲသေးတယ်"
သူက လက်ဝှေ့ယမ်းကာ "မြှားနဲ့ပစ်ကြ၊ သူ့ကို သေအောင်ပစ်" ဟု အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
မြှားပေါင်းများစွာသည် မိုးများ သည်းထန်စွာ ရွာသွန်းသကဲ့သို့ ကျဆင်းလာလေသည်။ သို့သော် အဖိုးကြီးသည် မော့ပင်မကြည့်ခဲ့ပေ။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်လာသော အင်အားတစ်ခုကြောင့် မြှားများမှာ လမ်းကြောင်းလွဲသွားပြီး သူ့ကို တစ်စိုးတစ်စမျှ မထိမှန်ကြပေ။
"ဒါ... ဒါက အစွမ်းထက်တဲ့ ချီဖွဲ့တည်ခြင်းအဆင့် ပညာရှင်ပဲ" ကျူးပိဝူ၏ မျက်နှာ ပျက်သွားသည်။ "ဒီအဆင့်ထိ ရောက်ဖို့ မင်းအတွက် မလွယ်ခဲ့ဘူး။ ငါ မင်းကို အခွင့်အရေး တစ်ခုပေးမယ်။ အခုချက်ချင်း ထွက်သွား၊ မဟုတ်ရင် ငါ ညှာတာမှာ မဟုတ်တော့ဘူး"
အဖိုးကြီးက ခေါင်းမော့ကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "လော့ယန်နဲ့ ကျိုးကျန့်ကို ထုတ်ပေးပါ။ မဟုတ်ရင် ငါ သတ်ဖြတ်ပွဲကြီး ဆင်နွှဲရလိမ့်မယ်"
"မောက်မာလှချည်လား။ ငါ့ဓားကို ယူခဲ့စမ်း။ ဒီနေ့ ငါကိုယ်တိုင် ဒီလူယုတ်မာကို နှိမ်နင်းမယ်"
စစ်သည်နှစ်ဦးသည် ဓားကြီးတစ်လက်ကို မနိုင်မနင်း သယ်ဆောင်လာကြသည်။ ကျူးပိဝူသည် ဓားကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဆွဲယူကာ မြို့ရိုးပေါ်မှ ခုန်ဆင်းသွားပြီး ပြင်းထန်သော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များဖြင့် ပြေးဝင်သွားသည်။
အဖိုးကြီး၏ မျက်လုံးများမှာ အေးစက်နေဆဲဖြစ်ကာ "သစ်ပင်ကို လှုပ်ခါဖို့ ကြိုးစားနေတဲ့ ပုရွက်ဆိတ်ပဲ။ ကိုယ့်အစွမ်းကိုယ် မသိဘူး" ဟု ဆိုကာ လက်တစ်ဖက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြီး လက်ဝါးစောင်းဖြင့် ရိုက်ချလိုက်သည်။ ထိုလက်ဝါးရိုက်ချက်သည် သာမန်ကာလျှံကာဟု ထင်ရသော်လည်း အချိန်နှင့် နေရာကို ကျော်လွန်ကာ ကျူးပိဝူ၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ ကျူးပိဝူသည် မြို့ရိုးအတွင်းသို့ နက်ဝင်သွားကာ ကျင်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်သွားပြီး သေလား ရှင်လားပင် မသိရတော့ပေ။
အားလုံး ထိတ်လန့်သွားကြပြီး "မြန်မြန်... စစ်သူကြီးကို ကယ်ကြ" ဟု အော်ကြတော့သည်။
ကျူးနိုင်ငံ၏ ချီဖွဲ့တည်ခြင်းအဆင့် သိုင်းပညာရှင် လေးဦး မြို့ရိုးပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလာကြသည်။ စစ်သူကြီး ရှီချန်းဟိုင်ကလည်း "ဒီလူက ရည်ရွယ်ချက်ဆိုးနဲ့ ရောက်လာတာ။ ငါတို့လည်း စစ်သူကြီး ကျူးကို ကူညီဖို့ တိုက်ခိုက်ကြမယ်" ဟု အမိန့်ပေးလိုက်ကာ အခြား ချီဖွဲ့တည်ခြင်းအဆင့် သိုင်းပညာရှင် လေးဦးနှင့်အတူ ပူးပေါင်းလိုက်ကြသည်။ ယခုအခါ ချီဖွဲ့တည်ခြင်းအဆင့် သိုင်းပညာရှင် စုစုပေါင်း ရှစ်ဦး ရှိနေပြီဖြစ်သည်။
သို့သော် အဖိုးကြီးမှာ မတုန်လှုပ်နေပေ။ သူက ပစ်မှတ်များကို သေချာကြည့်ပြီးနောက် ဝမ်းသာအားရ ရေရွတ်လိုက်သည်။ "မင်းတို့နှစ်ယောက်က လော့ယန်နဲ့ ကျိုးကျန့် ဖြစ်ရမယ်။ မင်းတို့ ခေါင်းတွေကို ငါ ယူသွားမယ်"
"မောက်မာလှချည်လား။ ငါ လော့ယန်ကပဲ မင်းကို ကောင်းကင်ဘုံကိုယ်စား အပြစ်ပေးမယ်" ဟု လော့ယန်က ဒေါသတကြီး ပြောသည်။
"မင်းတို့နဲ့ စကားအများကြီး မပြောချင်ဘူး။ ဓား... လာစမ်း" အဖိုးကြီးက ဟိန်းဟောက်လိုက်ရာ ကျောပေါ်က ဓားအိမ် ပွင့်သွားပြီး နက်မှောင်သော ဓားတစ်လက် ထွက်ပေါ်လာကာ အဖိုးကြီး၏ လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ အဖိုးကြီးက ဓားကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ကိုင်လိုက်ရာ မီးလျှံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ပြင်းထန်သော အားဖြင့် ခုတ်ချလိုက်သည်။
မီးလျှံများ ကောင်းကင်တစ်ခုလုံး ပြည့်နှက်သွားပြီး ပူပြင်းလှသော အပူလှိုင်းများ ရိုက်ခတ်သွားသည်။ ချီဖွဲ့တည်ခြင်းအဆင့် သိုင်းပညာရှင် ရှစ်ဦးစလုံး သွေးများအန်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လွင့်စဉ်သွားကြသည်။
"ဘယ်လောက် ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အဖိုးကြီးလဲ"
"ဘယ်လောက်တောင်မှ ကြောက်စရာကောင်းလိုက်တဲ့ နတ်ဓားလဲ"
တစ်ချက်တည်းဖြင့် ချီဖွဲ့တည်ခြင်းအဆင့် သိုင်းပညာရှင် ရှစ်ဦးကို အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာရစေခဲ့သည်။ မြို့ရိုးပေါ်ရှိ စစ်သူကြီး ရှီချန်းဟိုင်မှာ မျက်နှာဖြူလျော်ကာ စကားတစ်လုံးမှ မဟရဲတော့ပေ။ မြို့ရိုးထဲမှ ရုန်းထွက်လာသော ကျူးပိဝူသည်လည်း ဤမြင်ကွင်းကို မြင်ပြီးနောက် ငြိမ်သက်စွာ ပြန်လှဲနေလိုက်တော့သည်။
ဓားကို အိမ်ထဲ ပြန်ထည့်လိုက်ပြီး အဖိုးကြီးက သွေးအန်နေသော လော့ယန်ဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။ "မင်းက လော့ယန်လား။ မင်းအသက်ကို ငါ ယူမယ်" ဟု ဆိုကာ လက်ဖြင့် တစ်ချက်တည်း ရိုက်ချပြီး လော့ယန်၏ ခေါင်းကို ဖြတ်ယူလိုက်သည်။
"မင်းက ကျိုးကျန့်မလား။ မင်းလည်း သေပေတော့"
"မလုပ်ပါနဲ့... ကျွန်တော့်ကို မသတ်ပါနဲ့..."
"မင်းမှာ ရွေးချယ်ခွင့် မရှိဘူး"
အဖိုးကြီးသည် ကျိုးကျန့်၏ ခေါင်းကိုပါ ဖြတ်ယူကာ ခေါင်းနှစ်လုံးကို ထုပ်ပိုး၍ ကျောတွင်လွယ်ကာ ထွက်ခွာသွားသည်။ လူတိုင်း အသက်ရှူအောင့်ကာ ကြည့်နေကြပြီး မည်သူမျှ မတားရဲကြပေ။
"ဒီလူက ဘယ်သူလဲဟ"
တစ်ယောက်က အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "သတိရပြီ။ အဲဒီအဖိုးကြီးက မဟာရှနိုင်ငံဆီမှာ ခိုလှုံနေတဲ့ ဓားအဖိုးအိုပဲ။ အဲဒီဓားကလည်း မဟာရှနိုင်ငံရဲ့ နိုင်ငံတော်စောင့် နတ်ဘုရားဓား ရွှမ်ရှောင်ဓားပဲ"
ရှီချန်းဟိုင်နှင့် ကျူးပိဝူတို့ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြသည်။ သူတို့သည် မဟာရှနိုင်ငံကို တိုက်ခိုက်ရန် ကြံစည်နေခဲ့ကြသော်လည်း ယခုမူ တစ်ဖက်မှ သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦးတည်းဖြင့်ပင် အပြတ်အသတ် ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့ရပြီ။ "ငါတို့... မဟာရှနိုင်ငံကို ရန်သွားမစသင့်တော့ဘူး" ဟု သူတို့ နားလည်သွားကြသည်။
နှစ်ရက်အကြာတွင် ဓားအဖိုးအိုသည် သွေးစိုနေသော ခေါင်းနှစ်လုံးကို ယူဆောင်ကာ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ လင်းပိုင်ဖန်သည် အလွန်သဘောကျသွားပြီး ထိုခေါင်းများကို မဟာယွဲ့ ဧကရာဇ်ထံ ပို့ဆောင်ရန် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
မဟာယွဲ့ဧကရာဇ်သည် ထိုခေါင်းများကို မြင်သောအခါ အလွန်ကျေနပ်သွားသည်။ မိမိ၏ တိုင်းပြည်နှင့် အာဏာကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရသော်လည်း သစ္စာဖောက်နှစ်ဦး သေဆုံးသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရခြင်းက သူ့အတွက် အလွန်အားရစရာ ဖြစ်ခဲ့သည်။
သူသည် စိတ်ပြေလက်ပျောက် အပြင်ထွက်လာစဉ် ထူးခြားသော အရှိန်အဝါရှိသည့် လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသား လေးဦးနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့လေသည်။ သူတို့ထဲမှ သုံးဦးကမူ သူ့ကို ရန်လိုသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။
"မင်းတို့က ဘယ်သူတွေလဲ၊ ဘာလုပ်ချင်တာလဲ" ဟု မဟာယွဲ့ဧကရာဇ်က ကြောက်ကြောက်လန့်လန့်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "ငါက မဟာယွဲ့မြို့စား ဆိုတာ မင်းတို့ သိထားသင့်တယ်။ လာမရှုပ်နဲ့"
ထိုသူတို့က လှောင်ပြောင်ရယ်မောလိုက်ကြကာ- "အဟက်... မင်းက မြို့စားလား။ ဒီမှာ ဘယ်သူက မြို့စားမဟုတ်လို့လဲ။ အရင်ကတော့ မင်းကို နည်းနည်း ကြောက်ခဲ့ပေမယ့် အခုတော့ မင်းက ငါတို့လိုပဲ အကျဉ်းသား ဖြစ်နေတာပဲ။ ဘာကို ကြောက်ရမှာလဲ"
"မင်း ငါ့တိုင်းပြည်ကို သိမ်းပိုက်ခဲ့ပြီး အခုတော့ မင်းကိုယ်တိုင်လည်း တိုင်းပြည်ပျောက်သွားပြီပေါ့။ ယွဲ့ဧကရာဇ်... မင်း ဒီလိုနေ့မျိုး ရောက်လာမယ်လို့ မထင်ထားဘူးမလား"
ယွဲ့ဧကရာဇ်က ရုတ်တရက် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာဖြင့် "ငါက ရှုံးနိမ့်ခဲ့ပေမယ့်လည်း ငါက ဧကရာဇ်ဟောင်း တစ်ပါးပဲလေ။ မင်းတို့ထက် အဆင့်အတန်း မြင့်တယ်။ ငါ့ကို မြင်ရင် မင်းတို့ ဒူးထောက် အလေးပြုသင့်တာ မဟုတ်ဘူးလား" ဟု ဆိုလိုက်သည်။
ဧကရာဇ်ဟောင်း လေးဦးစလုံး တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် အင်္ကျီလက်များကို လိပ်ကာ ပြေးဝင်သွားကြတော့သည်။
"ဒူးထောက် အလေးပြုရမယ် ဟုတ်လား... ဒီမှာ ရော့"
"မင်းကို ဒူးထောက်ခိုင်းမယ်"
"မင်း အရှိန်အဝါ လာမပြနဲ့တော့"
မဟာယွဲ့ဧကရာဇ်မှာ ခေါင်းကိုအုပ်ကာ ထွက်ပြေးရင်း "အား... ဘာလို့ ဝိုင်းရိုက်ကြတာလဲ။ မင်းတို့အားလုံး ဧကရာဇ်တွေ ဖြစ်ခဲ့ကြတာပဲလေ။ ဘာလို့ ဒီလောက်ထိ ရိုင်းစိုင်းရတာလဲ။ တော်ကြပါတော့" ဟု အော်ဟစ်နေလေတော့သည်။
"ဘာလို့လဲဆိုတော့ မင်းကို မြင်ရတာ စိတ်တိုလွန်းလို့ကွ။ မင်းကို ဝိုင်းပြီး ထုထောင်းလိုက်ရမှပဲ ငါတို့တွေ စိတ်ကြည်လင်တော့မှာ"