အခန်း (၁၈၇)
Vol. 16 Ch. 187
"ဒါတွေက အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ အယူသည်းမှုတွေပဲ" ဟု ထိုလူလတ်ပိုင်းအမျိုးသားက နှာခေါင်းရှုံ့ကာ လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။
သူ့ရှေ့ရှိ ကြေးတံခါးကြီးကို ကြည့်နေသော သူ၏မျက်လုံးများသည် ပိုမိုတောက်ပကာ ရစ်မူးလာလေသည်။ တံခါးအပြင်ဘက်မှာတင် ငွေတေးသောင်းချီကို တွေ့နိုင်တယ်ဆိုရင်၊ အထဲမှာရှိမယ့် ရွှေ၊ ငွေ၊ ရတနာတွေဟာ ဒီထက်မက ပေါများကြွယ်ဝနေမှာ အသေအချာပင်။
ဤရွှေ၊ ငွေ၊ ရတနာတွေ အားလုံးသည် မကြာမီ သူ့အိတ်ကပ်ထဲသို့ ရောက်ရှိတော့မည်ဖြစ်သည်။
"ဟား…ဟား…ဟား"
သူသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး ကြေးတံခါးကြီးကို သူ၏ ခွန်အားဖြင့် တွန်းဖွင့်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ ထိုစဉ်မှာပင် တံခါးအက်ကြောင်းကြားမှ မြားများ တဝီဝီဖြင့် ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူသည် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသဖြင့် အသာလေး ရှောင်တိမ်းလိုက်ပြီး "ဒီလောက် ထောင်ချောက်လေးနဲ့ ငါ့ကို အနိုင်ယူနိုင်မယ် ထင်နေတာလား" ဟု ကျေနပ်အားရစွာ ပြုံးလိုက်သည်။
ထိုခဏ၌ပင် စိမ်းဖန့်ဖန့် အငွေ့များ ပန်းထွက်လာခဲ့သည်။ မိမိကိုယ်ကို ဂုဏ်ယူနေဆဲဖြစ်သော ထိုလူလတ်ပိုင်းအမျိုးသားမှာ မျက်နှာတစ်ခုလုံး စိမ်းဖန့်သွားပြီး အဆိပ်မိကာ ချက်ချင်းသေဆုံးသွားလေတော့သည်။
"အား... သူလည်း သေသွားပြီ။ တံခါးမဖွင့်ပါနဲ့လို့ ငါပြောသားပဲ၊ ခင်ဗျားတို့က မယုံကြဘူး။ အခုတော့ အားလုံးသေကုန်ပြီ၊ ငါတော့ ဒီနေရာကနေ ပြေးမှဖြစ်တော့မယ်" လျူစန်းသည် ထိတ်လန့်တကြား ထွက်ပြေးသွားခဲ့တော့သည်။
သုံးရက်အကြာတွင် သူသည် အခြား လူအုပ်စုတစ်စုနှင့်အတူ ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။ ယခုတစ်ခေါက် လူအုပ်မှာ ပိုမိုများပြားလာပြီး လူ ၃၀၊ ၄၀ ခန့်ရှိကာ တစ်ယောက်ချင်းစီမှာလည်း အလွန်သန်မာကြပုံရသည်။ ထိုသူများထဲတွင် အရပ် ၇ ပေနီးပါးမြင့်ကာ ပခုံးကျယ်ပြီး ဝက်ဝံကဲ့သို့ ထွားကျိုင်းသော ခန္ဓာကိုယ် အရွယ်အစားရှိသည့် လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသားတစ်ဦး ပါဝင်နေသည်။ သူ၏မျက်နှာတွင် မုတ်ဆိတ်မွေးများ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး သူ၏ အရှိန်အဝါမှာ အခြားသူများကို မကြည့်ဝံ့အောင်ပင် လွှမ်းမိုးထားသည်။
"ကျူကျစ်ချွမ်က တကယ်ပဲ ဒီမှာ သေသွားတာလား"
"ဟုတ်ပါတယ်၊ အကြီးအကဲကျူ"
လျူစန်းက "သခင်ကြီးကျူက ဘယ်လိုမှ ပြောလို့မရဘဲ ဒီကြေးတံခါးကို ဇွတ်ဖွင့်ခဲ့တာပါ၊ အဲဒါကြောင့် ဂူဗိမာန်ပိုင်ရှင်ကို စော်ကားမိပြီး အခုလို သေသွားရတာ။ ဟိုမှာကြည့်ပါ၊ သူ့အလောင်းက အခုထိ အဲဒီမှာ ရှိနေတုန်းပဲ" ဟု ခါးသီးသော အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
အကြီးအကဲကျူသည် ကျောက်တံခါးကို မကြောက်မရွံ့ ဖြတ်ကျော်ကာ ပုပ်ပွနေသော အလောင်းနားသို့ ချဉ်းကပ်သွားသည်။ အလောင်းကို စစ်ဆေးပြီးနောက် သူက "ဒါ ကျူကျစ်ချွမ်ရဲ့ အလောင်း အစစ်ပဲ၊ သူ အဆိပ်မိပြီး သေတာ။ ဒီအဆိပ်က တော်တော်ပြင်းတယ်၊ ထိတာနဲ့ ချက်ချင်းသေတာပဲ။ ဒါကြောင့် ခဏနေ ကြေးတံခါးကို တွန်းဖွင့်တဲ့အခါ အားလုံး သတိထားကြ၊ နားလည်လား"
"နားလည်ပါပြီ အကြီးအကဲ" လူအုပ်ကြီးက တစ်ညီတစ်ညွတ်တည်း ပြန်ထူးခဲ့ကြသည်။
"ခင်ဗျားတို့က ဖွင့်ဦးမလို့လား... ကျွန်တော့်အထင်တော့ မဖွင့်တာ ကောင်းမယ်ဗျာ၊ အဲဒီတံခါးကြောင့်ပဲ လူတွေအများကြီး သေကုန်ပြီ" လျူစန်းက ကြောက်ကြောက်လန့်လန့်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
အကြီးအကဲကျူက နှာခေါင်းရှုံ့ကာ "မဖွင့်ရဘူး ဟုတ်လား။ ငါက ဒီလောက်အဝေးကြီးကနေ အလကားလာခဲ့တယ်လို့ မင်းထင်နေတာလား။ ဒီလို ရတနာတွေအပြည့်နဲ့ ရှေးဟောင်းဂူဗိမာန်မျိုးကို တွေ့ဖို့ဆိုတာ ခဲယဉ်းတယ်။ ကောင်းကင်ဘုံက ပေးတဲ့လက်ဆောင်ကို မယူတာက အပြစ်ကျူးလွန်တာပဲ"
"ဒါပေမဲ့ အကြီးအကဲ... လူတွေ သေကုန်ပါလိမ့်မယ်" လျူစန်းမှာ စိုးရိမ်တကြီး ဖြစ်လာခဲ့သည်။
အကြီးအကဲကျူက ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာဖြင့် "ငါက ချီဖွဲ့တည်ခြင်းအဆင့် သိုင်းပညာရှင်တစ်ယောက်ပဲ၊ ဘာကို ကြောက်စရာရှိလဲ။ ကဲ... ဖွင့်ကြစမ်း"
"ဟုတ်ကဲ့ပါ" လူအားလုံး ဝိုင်းဝန်းပြီး ကြေးတံခါးကြီးကို တွန်းဖွင့်လိုက်ကြသည်။
ထိုစဉ် ကြေးတံခါးမှ စိမ်းဖန့်ဖန့် အဆိပ်ငွေ့များ ပန်းထွက်လာခဲ့ပြန်သည်။ လူတိုင်းက ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားကြသော်လည်း ထက်ဝက်ခန့်မှာ အဆိပ်ငွေ့မိကာ သေဆုံးသွားခဲ့ကြသည်။ အကြီးအကဲ ကျူသည်လည်း အလွန်အံ့အားသင့်သွားပြီး "ဒီအဆိပ်ငွေ့က တော်တော်ပြင်းတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒီတံခါးနောက်မှာ ဘာရှိမလဲဆိုတာ ငါ ပိုပြီးတော့တောင် သိချင်လာပြီ"
သူသည် လျင်မြန်စွာဖြင့် တံခါးရှေ့သို့ ရောက်သွားပြီး လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် တွန်းကာ "ငါ့အတွက် ပွင့်စမ်း" ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။ ခဏအကြာတွင် ကြေးတံခါးမှ အဆိပ်ငွေ့များ ထပ်မံထွက်လာပြန်သည်။ အဆိပ်မှာ ပြင်းထန်လွန်းလှသဖြင့် ကြေးတံခါးကိုပင် လောင်စားနေလေသည်။ သို့သော် အကြီးအကဲကျူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ချီ စွမ်းအင်များက ဖုံးလွှမ်းကာကွယ်ထားသဖြင့် အဆိပ်ငွေ့မှာ သူ့ကို မထိခိုက်နိုင်ပေ။
ကျယ်လောင်သော မြည်ဟီးသံကြီးနှင့်အတူ ကြေးတံခါးကြီး ပွင့်သွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် အထဲရှိ မီးအိမ်များက အလိုအလျောက် လင်းထိန်လာလေသည်။ အကြီးအကဲကျူ မြင်လိုက်ရသည်မှာ အလွန်ကျယ်ပြောလှသော မြေအောက်နန်းတော်ကြီးဖြစ်ပြီး အလွန် ဆန်းကြယ်လှသည်။ နန်းတော်၏ အလယ်ဗဟိုတွင် အိမ်အသေးတစ်လုံးရှိနေပြီး ကြေးခေါင်းတလားကြီးတစ်လုံးလည်း ရှိနေသည်။
ခေါင်းတလား၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် ရွှေတောင်၊ ငွေတောင်များ၊ ပုလဲနှင့် ကျောက်သံပတ္တမြားများ အပြည့်ထည့်ထားသော သေတ္တာကြီးများမှာလည်း မျက်စိကျိန်းမတတ် တလက်လက်တောက်ပနေသည်။ ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုနှင့် ယဉ်ပါးနေသော သူပင်လျှင် ဤမျှများပြားသော ရွှေ၊ ငွေ၊ ရတနာများကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့ချေ။
အကြီးအကဲကျူသည် စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းသဖြင့် စကားများပင် ထစ်ကုန်သည် - "ကောင်းတယ်၊ တကယ်ကို ကောင်းတယ် ထင်ထားတာထက်တောင် ပိုများနေသေးတယ်။ ရွှေတွေ၊ ငွေတွေက ဒီလောက်တောင် များတာလား။ ငါတော့ ချမ်းသာပြီ။ ဒါတွေအားလုံး ငါ့ဟာတွေ၊ အားလုံးက ငါ့အတွက်ပဲ ဟားဟား…"
ကျန်ရှိနေသောသူများလည်း အတွင်းသို့ ဝင်လာကြပြီး ရတနာများကို မြင်သောအခါ ရူးမတတ် ပျော်ရွှင်သွားကြသည်။ "ရွှေ၊ ငွေ တွေ ဒီလောက်အများကြီးကို ငါ့တစ်သက်မှာ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး။ တောင်လိုပုံနေတာပဲ၊ တစ်သက်လုံး သုံးလို့တောင် ကုန်မှာမဟုတ်ဘူး"
ထိုစဉ် ကြေးတံခါးကြီးသည် ဒိုင်း ခနဲ မြည်ဟီးကာ ပြန်ပိတ်သွားတော့သည်။ အကြီးအကဲကျူ၏ မျက်နှာ ပျက်သွားပြီး စိတ်ထဲတွင် မကောင်းသော အငွေ့အသက်ကို ခံစားလိုက်ရကာ "အားလုံး သတိထားကြ" ဟု အော်ပြောလိုက်သည်။
ထို့နောက် ယန္တရားတစ်ခုကို ခလုတ်နှိပ်လိုက်သကဲ့သို့ မြားများမှာ ကောင်းကင်ယံမှ ပန်းပွင့်များ ကြွေကျသကဲ့သို့ တဝီဝီဖြင့် ကျဆင်းလာသည်။ အဆိပ်ငွေ့များလည်း နေရာအနှံ့မှ ပန်းထွက်လာကာ တစ်ခဏအတွင်း နန်းတော်တစ်ခုလုံး ပြည့်သွားတော့သည်။ ရွှေ၊ ငွေ၊ ရတနာများကြောင့် မျက်စိကျိန်းနေကြသော လူအုပ်ကြီးမှာ မည်သို့မျှ မပြင်ဆင်နိုင်ဘဲ ထိုနေရာမှာတင် သေဆုံးကုန်ကြသည်။ သိုင်းပညာ မြင့်မားသော အကြီးအကဲကျူတစ်ဦးတည်းသာ ခုခံနိုင်သော်လည်း မည်သည့်နေရာမှ ရောက်လာမှန်းမသိသော အဆိပ်မြားတစ်စင်းမှာ သူ၏ကာကွယ်မှုကို ဖောက်ထွက်ကာ ဒဏ်ရာ ရစေခဲ့သည်။
"တောက်" အကြီးအကဲကျူသည် အန္တရာယ်ကို သတိပြုမိပြီး သူ၏ ရှိသမျှ ခွန်အားကိုသုံးကာ ကြေးတံခါးကို တွန်းဖွင့်ပြီး ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်ခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူနှင့် အနားသို့ မကပ်ဝံ့ခဲ့သော လျူစန်း နှစ်ယောက်တည်းသာ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
ငါးရက်ကြာပြီးနောက် သူတို့သည် လူအုပ်စု အသစ်နှင့်အတူ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။ ယခုတစ်ခေါက်မှာ ပိုမိုအစွမ်းထက်ပြီး ချီဖွဲ့တည်ခြင်းအဆင့် သိုင်းပညာရှင် ၄ ဦးပင် ပါဝင်လာသည်။
"ဒီနေရာလား။ ရွှေ၊ ငွေ၊ ရတနာတွေ တကယ်ပဲ ဒီလောက်များတာလား"
အကြီးအကဲကျူက ဖြူဖျော့နေသော မျက်နှာဖြင့် ခေါင်းညိမ့်ကာ "ဟုတ်တယ်၊ ဒီမှာပဲ။ ဒါက ရှေးဟောင်းဂူဗိမာန်ပဲ၊ အထဲက ရတနာတွေက ငွေတေးသန်းပေါင်းများစွာ တန်ဖိုးရှိတယ်။ အဲဒါတွေကိုသာ ရလိုက်ရင် ငါတို့ ကျူမိသားစုက အချမ်းသာဆုံး ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ အထဲမှာ အရမ်းအန္တရာယ်များတယ်၊ မြားတွေနဲ့ အဆိပ်ငွေ့တွေ ရှိတယ်... ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက်က ငါတောင် အသက်လုပြေးခဲ့ရတာ၊ မင်းတို့အားလုံး သတိထားကြ"
"ကောင်းပြီ၊ ငါတို့ သတိထားပါ့မယ်"
သူတို့အားလုံး ကျောက်တံခါးကို တွန်းဖွင့်ပြီး ကြေးတံခါးရှေ့သို့ ရောက်လာကြသည်။ ချီဖွဲ့တည်ခြင်းအဆင့် သိုင်းပညာရှင်နှစ်ဦးက ရှေ့မှဦးဆောင်ကာ တံခါးကို ဝိုင်းတွန်းဖွင့်လိုက်ကြသည်။ တံခါးပွင့်သွားသည်နှင့် အတွင်းမှ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများကြောင့် လူတိုင်း မျက်စိကျိန်းသွားကြပြန်သည်။
"ရွှေ၊ ငွေ၊ ကျောက်သံပတ္တမြားတွေ အများကြီးပဲဟ၊ ငါတို့ ချမ်းသာပြီဟေ့။ ဒီအထဲက အနည်းအကျဉ်းပဲ ရရင်တောင် တစ်သက်လုံး ထိုင်စားလို့ရတယ်"
အကြီးအကဲကျူက လေးနက်သော မျက်နှာထားဖြင့် "အားလုံး သတိထားကြ၊ ဒီမှာ ထောင်ချောက်တွေ အများကြီးရှိတယ်၊ ခြေလှမ်းမှားတာနဲ့ သေနိုင်တယ်။ ဒါကြောင့် မကိုင်သင့်တာကို မကိုင်ကြနဲ့"
အခြား ချီဖွဲ့တည်ခြင်းအဆင့် သိုင်းပညာရှင် တစ်ဦးကလည်း "အဘိုးကြီးကျူ ပြောတာမှန်တယ်၊ အားလုံး သတိနဲ့နေကြ။ ငါတို့ ရည်ရွယ်ချက်က ရတနာတွေရဖို့ပဲ၊ အထူးသဖြင့် ဟိုခေါင်းတလားကို ဘယ်သူမှ မထိကြနဲ့။ ကဲ... အားလုံး စတင်ပြီး သယ်ယူကြတော့၊ လှုပ်ရှားမှုတွေကို သတိထားပြီး ယန္တရားတွေကို မထိမိအောင် လုပ်ကြ" ဟု အော်ပြောလိုက်သည်။
"ဟုတ်ကဲ့ပါ အကြီးအကဲ "
အားလုံးမှာ အလွန်အမင်း သတိထားကာ စတင်လှုပ်ရှားကြသည်။ ဤမြင်ကွင်းကို စောင့်ကြည့်နေသော လင်းပိုင်ဖန်မှာ ရယ်မောလိုက်ပြီး "ငါးအကြီးကြီးမိဖို့ ကြိုးအရှည်ကြီး ပစ်ထားတာ၊ အခုတော့ ငါးကြီးအချို့ မိပြီပဲ။ ငါ့ရဲ့ အစီအစဉ်တွေက အလကားမဖြစ်ခဲ့ဘူးပဲ။ ကဲ... မင်းတို့ကို သွားခွင့်ပြုရတော့မယ့် အချိန်ရောက်ပြီ"
ထိုသို့ပြောပြီးနောက် လင်းပိုင်ဖန်သည် လေထဲမှနေ၍ ဓားချက်တစ်ချက်ကို လွှဲယမ်းလိုက်သည်။ ထိုဓားချက်သည် မိုင်ပေါင်းရာချီ ဖြတ်သန်းသွားပြီး နန်းတော်အတွင်းရှိ လူအားလုံးကို ခါးကနေ နှစ်ပိုင်းပြတ်သွားစေခဲ့သည်။ ထို့နောက် လင်းပိုင်ဖန် သည် နန်းတော်ကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ကာ အလောင်းအားလုံးကို အပြင်သို့ပစ်ထုတ်လိုက်ပြီး မီးရှို့ပစ်လိုက်သည်။ ပြီးနောက် အင်ပါယာ မြေပုံ၏ စွမ်းအားကို အသုံးပြု၍ ထိုနန်းတော်ကြီးကို အခြားတစ်နေရာတစ်ခုသို့ ပြောင်းရွှေ့လိုက်သည်။
ထိုအချိန်တွင် အခြားလူအုပ်စုတစ်စုမှာ နန်းတော်ဆီသို့ သတိကြီးစွာဖြင့် ချဉ်းကပ်လာနေသည်။ သူတို့သည် စိတ်လှုပ်ရှားနေသလို ကြောက်လည်း ကြောက်နေကြသည်။
"ဘဏ္ဍာထိန်းလျှူ၊ ခင်ဗျားပြောသလို ဒီမှာ ရွှေ၊ ငွေ၊ ရတနာတွေ အများကြီးရှိတာ တကယ်ပဲလား"
ဘဏ္ဍာထိန်းလျှူက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ခေါင်းညိမ့်လိုက်ကာ "အများကြီးမှ အများကြီးပဲ။ ငါ့တစ်သက်မှာ ဒီလောက်များတဲ့ ရတနာတွေကို မမြင်ဖူးဘူး။ ငါတို့ လျှူမိသားစုသာ ဒီရတနာတွေကို ရလိုက်ရင် တခြားမျိုးနွယ်စုကြီးတွေကို ကျော်တက်သွားမှာ အသေအချာပဲ"
"ကောင်းပြီ။ ဒါဆို ခင်ဗျားစကားအတိုင်းပဲ ဖြစ်ပါစေလို့ မျှော်လင့်တယ်"
သူတို့သည် ကြေးတံခါးကို သတိထားကာ ဖွင့်လိုက်ကြသည်။ သို့သော် သူတို့ကို ကြိုဆိုနေသည်မှာ ရွှေ၊ ငွေ၊ ရတနာတွေ မဟုတ်ဘဲ လင်းပိုင်ဖန်၏ ဓားအလင်းတန်းသာ ဖြစ်သည်။ ဓားချက် တစ်ချက်တည်းဖြင့် အားလုံး သေကုန်ကြသည်။
"အိမ်ကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်မယ်၊ ပြီးရင် ဧည့်သည်တွေကို ဆက်ပြီး ဧည့်ခံရဦးမယ်"
လင်းပိုင်ဖန်သည် နန်းတော်ကို တစ်ခါပြန် သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပြီး သူ၏ လှည့်ကွက်ကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ရန် အခြားနေရာသို့ ထပ်မံ ရွှေ့ပြောင်းလိုက်ပြန်သည်။ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ပြုလုပ်ပြီးနောက် ကြီးမြတ်သော မျိုးနွယ်စု စုစုပေါင်း ၆ စု၊ ချီဖွဲ့တည်ခြင်းအဆင့် သိုင်းပညာရှင် ၂၁ ဦးနှင့် အခြားသိုင်းပညာရှင် ၄၀၀ ကျော်မှာ လင်းပိုင်ဖန်၏ လှည့်ကွက်အတွင်း ကျဆုံးသွားခဲ့ရသည်။
သို့သော်လည်း လင်းပိုင်ဖန်ကတော့ မတင်းတိမ်နိုင်သေးပေ - "နှမြောစရာပဲ၊ ဒီတစ်ခေါက်တော့ မျိုးနွယ်စုကြီး ၆ ခုပဲ ပါသေးတယ်၊ တခြားမျိုးနွယ်စုတွေအတွက်တော့ နောက်ထပ်အခွင့်အရေးကို စောင့်ရဦးမှာပေါ့"