နောက်တစ်ခေါက်ကျရင် ရှင့်ကိုပဲ လာရှာဦးမှာ

ဟွမ်လင်းသည် အဆင့်၄ အစောင့်တစ်ယောက် ဖြစ်ပြီး ပေဟွမ်ဝမ် နှစ်ဆက်လုံး၏ လေးစားမှုကို ခံယူခဲ့ရသော်လည်း လမ်းဘေးရေအိုင်လေးထဲတွင် နစ်မြုပ်ရလိမ့်မည်ဟု အိပ်မက်ထဲတွင်ပင် ထည့်မမက်ခဲ့ဖူးပေ။

နဂါးဝိညာဉ်၏ ချည်နှောင်ခြင်း ခံလိုက်ရချိန်တွင် သူ ချက်ချင်း ရေလျှိုးပြီး ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း မအောင်မြင်ခဲ့ပေ။

နဂါးနက်သည် သေဆုံးသွားခဲ့ပြီး ဝိညာဉ်သာ ကျန်ရစ်သော်လည်း ရေကို ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး သူ့ကို ထွက်ပြေးခွင့် မပေးခဲ့ပေ။

ထွက်ပြေးရန် မအောင်မြင်ခဲ့သည့်အပြင် နဂါးဝိညာဉ်က ဆူညံသံများ ပြုလုပ်လိုက်သဖြင့် မကြာမီ အစိုးရဘက်မှ သတိထားမိသွားတော့မည်။

ဟွမ်လင်းသည် မကြာမီ တွေ့ရှိခံရတော့မည် ဖြစ်သဖြင့် နဂါးဝိညာဉ်ကို အရင် ရုန်းထွက်ပြီး မြို့ပြင်သို့ ထွက်ပြေးကာ ပုန်းအောင်းနေရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ထို့ကြောင့် သူသည် မြို့တော် အစီအရင်၏ ဖိနှိပ်မှုကို အတင်းအကြပ် ချိုးဖောက်လိုက်သော်လည်း နဂါးဝိညာဉ်၏ ချည်နှောင်မှုမှ မလွတ်မြောက်နိုင်သေးပေ။

ဤနဂါးသည် အသက်ရှင်စဉ်က အဆင့်၄ ဖြစ်ခဲ့လျှင်ပင် သေဆုံးပြီးနောက် ကျန်ရစ်သော ဝိညာဉ်သည် သည်လောက် စွမ်းအားကြီးမားမည် မဟုတ်ပေ။ ထူးခြားချက် တစ်ခုခု ရှိနေသည်...

သူ ဆက်မတွေးနိုင်သေးခင်မှာပင် နဂါးဝိညာဉ်က သူ့ကို ကိုက်လိုက်သည်။

ဝိညာဉ်တစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း ကိုက်လိုက်သည့်အခါ ဟွမ်လင်း နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။ သူ့ဝိညာဉ် တိုက်ခိုက်ခံလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။

ဟွမ်လင်း အရှုံးမပေးလိုသဖြင့် နဂါးဝိညာဉ်ကို နည်းလမ်းပေါင်းစုံဖြင့် ပြန်လည် တိုက်ခိုက်သော်လည်း အားလုံးကို ကာကွယ်ထားနိုင်ခဲ့သည်။

သူနှင့် နဂါးဝိညာဉ် အားပြိုင်နေစဉ် အားချန် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ဟွမ်လင်း၏ မျက်နှာထားမှာ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလောက်အောင် ရှုံ့မဲ့နေပြီး မျက်နှာပေါ်ရှိ အမာရွတ်များမှာ တွန့်လိမ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုအမာရွတ်များသည် အားချန် ကိုယ်တိုင် ကုတ်ခြစ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုစဉ်က အသားများ စုတ်ပြတ်သွားသဖြင့် မျက်နှာတစ်ခြမ်း ကွာကျသွားမည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ ပြန်ကောင်းလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ။

ထွက်ပြေးနေရစဉ်က အခက်ခဲဆုံး ရန်သူမှာ ဟွမ်လင်း ဖြစ်သည်။ သူ့ရေလျှိုးပညာက အလွန်ကောင်းမွန်သဖြင့် အားချန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပြီးမှသာ လွတ်မြောက်နိုင်ခဲ့သည်။

ထိုစဉ်က သူတို့သည် သူမ အသက်ရှင်နိုင်မည် မဟုတ်ဟု ယူဆပြီး လက်လျော့လိုက်ကြခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ သူမသည် အဆိုးရွားဆုံး ထွက်ပြေးရာ လမ်းကြောင်းကို ရွေးချယ်ခဲ့သည်ကိုး။

ပိုင်ရှိုးမင်ထံတွင် နဂါးဝိညာဉ်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ရစဉ်က အားချန် တွေးလိုက်မိသည်။ အကယ်၍ ထိုစဉ်က သူမတွင် နဂါးဝိညာဉ် ရှိခဲ့လျှင် ယခုလောက် သနားစဖွယ် အဖြစ်ဆိုးမျိုး ကြုံတွေ့ရမည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ကိစ္စမရှိပါ။ ယခုမှ နဂါးဝိညာဉ် ရရှိခြင်းသည်လည်း မဆိုးလှပေ။

သူမ နဂါးဝိညာဉ် လွတ်မြောက်သွားမည်ကို မစိုးရိမ်ပေ။ လက်စွပ်က သူမ လက်ထဲတွင် ရှိနေသော်လည်း ပိုင်ရှင်အစစ်မှာ ပိုင်ရှိုးမင်သာ ဖြစ်သည်။

သူ့နဂါးဝိညာဉ်က လူဖမ်းမိထားမှတော့ သူ့ခွင့်ပြုချက် မရဘဲ ဘယ်လိုလုပ် လွှတ်ပေးမှာလဲ။

ဟွမ်လင်းသည် အားချန်၏ စိတ်ဝင်စားဖွယ် မျက်လုံးများနှင့် ဆုံမိသွားသည်။ ထိုအကြည့်မျိုးကို သူ မြင်ဖူးသည်။ မြေခွေးမိစ္ဆာမက ဝမ်ရယ်ဘေးတွင် ထိုင်နေစဉ်က သူ့ကို ထိုအတိုင်း ကြည့်ဖူးသည်။

သို့သော် ရှေ့မှ လူသားသည် ထိုမိစ္ဆာမနှင့် လုံးဝ မတူပေ။ သူမသည် သာမန်လူသား တစ်ယောက်သာ ဖြစ်သည်။ သူ့ကို ဘယ်လိုလုပ် ဒီလို ကြည့်ရဲတာလဲ။

ဟွမ်လင်းသည် သာမန်လူတစ်ယောက်၏ တွက်ချက်မှုကို ခံလိုက်ရသည်ကို လက်မခံနိုင်သဖြင့် နောက်ကွယ်တွင် ကြိုးကိုင်သူ ရှိနေသည်ဟု ယုံကြည်ချင်နေသည်။ ထိုလူ မပေါ်လာသေးသရွေ့ သူ လွတ်မြောက်ရန် မျှော်လင့်ချက် ရှိနေသေးသည်။

"မိန်းကလေး၊ ကျွန်တော်နဲ့ ခင်ဗျား ရန်ငြိုးရန်စ မရှိပါဘူး။ ခင်ဗျား ဘာလိုချင်လဲ ပြောပါ၊ ညှိနှိုင်းလို့ ရပါတယ်"

"ရှင်က ကျွန်မ အသက်ကို လာယူတာလေ။ ရန်ငြိုးရန်စ မရှိဘူး ဆိုတာ ရယ်စရာ မကောင်းလွန်းဘူးလား" အားချန်သည် သူနှင့် စကားပြောနေရင်း မင်ကျင့်စီး ဘယ်တော့ ရောက်လာမလဲ ဆိုတာကို တွက်ချက်နေသည်။

"ဒါက အထင်လွဲမှု တစ်ခုပါ။ ကျွန်တော်လည်း သူများ မြှောက်ပင့်ပေးလို့ လုပ်မိတာပါ"

"ဟုတ်လား"

"တကယ်လို့ မိန်းကလေးက ကျွန်တော့်ကို လွှတ်ပေးမယ်ဆိုရင် မိန်းကလေး ခိုင်းတဲ့ ကိစ္စ ၃ ခုကို လုပ်ပေးပါ့မယ်လို့ ကတိပေးပါတယ်"

"တကယ်လား" အားချန် စိတ်ဝင်စားသွားသလို မေးလိုက်သည်။ "ဘယ်ကိစ္စမဆို ဖြစ်လား။ တကယ်လို့ ကျွန်မ ပေဟွမ်ဝမ်ရဲ့ ဝမ်ဖေး (ကြင်ရာတော်) ဖြစ်ချင်တယ် ဆိုရင်ရော"

ဟွမ်လင်း စိတ်ထဲတွင် ရယ်ချင်နေသော်လည်း "မခက်ခဲပါဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"လေကလည်း ကြီးလိုက်တာ။ ရှင်က ပေဟွမ်ဝမ်ကို ဆုံးဖြတ်ပေးနိုင်လို့လား"

"ဒါပေါ့၊ ကျွန်တော်က..." ဟွမ်လင်း စကားမဆုံးမီ တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားပြီး ပါးစပ်ပိတ်လိုက်သည်။

အားချန်က ပြုံးလိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် တံခါးပွင့်သွားပြီး လေအေးများ ဝင်ရောက်လာသဖြင့် ဖယောင်းတိုင်မီး ငြိမ်းလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

အပြင်ဘက်တွင် လူအုပ်ကြီး ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ အားချန် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ မျက်နှာပေါ်မှ အပြုံး မပျောက်သေးပေ။

ရောက်လာတာ မြန်သားပဲ။

ပိုင်ရှိုးမင် အခန်းထဲ ဝင်လာသည်။ နဂါးဝိညာဉ် ချည်နှောင်ထားသော ဟွမ်လင်းကို တစ်ချက်သာ ကြည့်လိုက်ပြီး အားချန်ဘက်သို့ အကြည့်လွှဲလိုက်သည်။

အားချန် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး အပြုံးကို ဖျောက်ကာ တိုင်တောလိုက်သည်။ "လူကြီးမင်း၊ ကျွန်မ အိမ်မှာ အနားယူနေတုန်း ဒီလူဆိုး ဝင်လာပြီး ကျွန်မကို သတ်ဖို့ ကြိုးစားတာ"

အားချန် ပြောသမျှ အမှန်တရားဟု ထင်ရသော်လည်း ဟွမ်လင်း နားထဲတွင်တော့ ရယ်စရာ ဖြစ်နေသည်။ ဘယ်သူက ဘယ်သူ့ကို သတ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလဲ။

ပိုင်ရှိုးမင်သည် သူမ၏ အကြည့်အတိုင်း ဟွမ်လင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ "လာကြ၊ လက်ထိပ်ခတ်လိုက်"

ဖုန်းယန်နှင့် ကျန်းခိုင်တို့သည် သံလက်ထိပ်များ ယူဆောင်လာပြီး မလှုပ်ရှားနိုင်သော ဟွမ်လင်းကို ခတ်လိုက်သည်။ ထိုအခါ ဟွမ်လင်း၏ ခေါင်းကို ကိုက်ခဲနေသော နဂါးဝိညာဉ်သည် သေးငယ်သွားပြီး အားချန် လက်ထဲသို့ ပြန်ရောက်ကာ လက်စွပ်ထဲ ဝင်သွားသည်။

ဟွမ်လင်း လက်ထိပ်ခတ်ခံရပြီးနောက် စွမ်းအားများကို အသုံးပြု၍ မရတော့ပေ။ ဖုန်းယန်နှင့် ကျန်းခိုင်တို့က သူ့ကို အပြင်သို့ ဆွဲထုတ်သွားစဉ် သူသည် အားချန်ကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။

ကျန်းခိုင်က သူ့ခေါင်းကို ရိုက်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်။ "ဘာကြည့်နေတာလဲ။ လူသတ်ဖို့ ကြိုးစားပြီး မအောင်မြင်တာတောင် စိတ်မကူးနဲ့တော့။ ဒီတစ်သက် ထောင်ထဲက ပြန်ထွက်ရမယ် မထင်နဲ့"

ဟွမ်လင်းက အော်ဟစ်လိုက်၏။ "မင်းတို့ အကွက်ဆင်ထားလို့သာ ငါ ဒီလို အောက်တန်းကျတဲ့ ထောင်ချောက်ထဲ မိသွားတာကွ"

ကျန်းခိုင်က ဖုန်းယန်ကို ကြည့်ပြီး ဘာဖြစ်တာလဲဟု မေးလိုက်သည်။ ဖုန်းယန်လည်း နားမလည်ပေ။

သူတို့ ဘာအကွက်ဆင်ထားလို့လဲ။ ဒီလူ ဘယ်သူလဲ ဆိုတာတောင် သူတို့ မသိဘူး။ ဘာလို့ မိန်းကလေးကျိ အိမ်ထဲ ဝင်ပြီး တိုက်ခိုက်တာလဲ ဆိုတာလည်း မသိဘူး။

သူတို့က ကင်းလှည့်နေရင်း ချန်းဖိင်ဖန်းရပ်ကွက်မှာ ထူးခြားမှု ရှိလို့ လူကြီးမင်းနဲ့အတူ လာဖမ်းတာလေ။

လူ အပြင်သို့ ဆွဲထုတ်သွားပြီးနောက် ဖုန်းယန်သည် ဖယောင်းတိုင် မီးရောင်အောက်တွင် ရှိနေသော နှစ်ယောက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ စားပွဲပေါ်က အမွှေးတိုင်အိုးကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဖုန်းယန် အသက်ရှူမှားသွားသည်။ ဒီလူက အမွှေးတိုင်အိုး လာယူတာများလား။

သူတို့က ဒီလူကို အကွက်မဆင်ထားပေမယ့် မိန်းကလေးကျိကရော။

မိန်းကလေးကျိက မနေ့ကမှ လူကြီးမင်းဆီက အမွှေးတိုင်အိုး ပြန်တောင်းသွားတာ။ ဒီနေ့ အဆင့်၄သမားက သူ့ကို လာသတ်တယ်။ ဒါ တိုက်ဆိုင်မှု မဖြစ်နိုင်ဘူး။

မိန်းကလေးကျိက ဘာလို့ ကိုယ့်အသက်ကို ရင်းပြီး ဒီလိုလုပ်ရတာလဲ ဆိုတာတော့ မသိဘူး။ သူတို့ အမှုစစ်တာ နှေးလို့များလား။ ဖုန်းယန် ကိုယ့်ကိုယ်ကို ပြန်သုံးသပ်မိသည်။ ငါ သိပ်မကြိုးစားသေးတာလား။

အတားအဆီး ဖြစ်နေသော လူများ ထွက်သွားပြီးနောက် ပိုင်ရှိုးမင်သည် အားချန်၏ လက်ကို ဆွဲယူလိုက်ပြီး ပွတ်သပ်ပေးရင်း မေးလိုက်လေသည်။ "မင်းက ပေဟွမ်ဝမ်ဖေး ဖြစ်ချင်တယ် ဟုတ်လား"

သူသည် အားချန်နှင့် ဟွမ်လင်းတို့ ပြောစကားများကို ကြားလိုက်ပုံရသည်။

"ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ ကျွန်မက သူ့ကို စကားပြောပြီး အချိန်ဆွဲထားတာပါ"

"သူ မင်းကို သတ်ဖို့ လာတာလေ။ မင်းက စကားပြောဖို့ စိတ်ကူးရသေးတယ်ပေါ့"

သူ့လေသံ အေးစက်နေသဖြင့် အားချန် ကြောက်လန့်သွားပြီး သူ့လက်မောင်းကို ဖက်တွယ်လိုက်သည်။ "ရှင် ရှိနေတာပဲဟာ။ သူ ကျွန်မကို ဘယ်လိုလုပ် ထိခိုက်နိုင်မှာလဲ"

ပိုင်ရှိုးမင်၏ အေးစက်မှုများ လျော့ပါးသွားသည်။ "စကားပြောတာ ကြာပြီဆိုတော့ ဘာရလဒ်တွေ ရခဲ့လဲ"

"သူက နယ်ခြားသား၊ လေယူလေသိမ်းက ရင်းနှီးနေတယ်။ ပန်းပွဲတော်နေ့တုန်းက ကျွန်မနဲ့ ချန်ဟွေ့ မြို့ထဲပြန်လာတော့ သူနဲ့ လေယူလေသိမ်းတူတဲ့ လူတစ်ယောက် စကားပြောတာ ကြားလိုက်ရတယ်"

ပိုင်ရှိုးမင်က ဆက်မေးလိုက်သည်။ "ဘယ်သူလဲ"

"ပေဟွမ်ဝမ်ထိုက်ဖေးရဲ့ အစောင့်လေ။ သူတို့ လူတွေကို မောင်းထုတ်နေတုန်း ကျွန်မနဲ့ ချန်ဟွေ့က ဘေးမှာ ရှိနေတာ၊ အကုန် မြင်လိုက်ရတယ်"

"ပေဟွမ်ဝမ်ထိုက်ဖေး" ပိုင်ရှိုးမင် ခေါင်းထဲတွင် သတင်းအချက်အလက်များ ပေါ်လာသည်။ "နောက်ထပ်ရော"

"နောက်ထပ်က ကျွန်မ ပေဟွမ်ဝမ် အကြောင်း ပြောလိုက်တော့ သူက တော်တော် ရင်းနှီးပုံရတယ်"

"ကောင်းပြီ"

"ဒါကြောင့်..." အားချန်က မော့ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒါကြောင့် ဘာဖြစ်လဲ"

"ဒါကြောင့် အဲဒီ ထိုက်ဖေးက ဘာလို့ လူလွှတ်ပြီး ကျွန်မကို သတ်ခိုင်းရတာလဲ"

"အားချန်ကရော ဘာကြောင့်လို့ ထင်လဲ" ပိုင်ရှိုးမင်၏ မျက်လုံးများသည် အားချန်၏ ဝိညာဉ်ကို ဖောက်ထွင်းမြင်နိုင်သကဲ့သို့ စူးရှနေသည်။

အားချန် ရှောင်တိမ်းမနေဘဲ ပြောလိုက်သည်။ "လျှို့ဝှက်ချက် တစ်ခုခု ရှိလို့ လူသိမှာ ကြောက်နေတာ ဖြစ်မယ်"

"တော်လိုက်တာ"

အားချန်၏ မျက်လုံးများက တောက်ပသွားလေသည်။ သူမ အချီးကျူးခံရတာ ကြိုက်သည်။ အထူးသဖြင့် ဉာဏ်ကောင်းသူ တစ်ယောက်က ချီးကျူးလျှင် ပိုကြိုက်သည်။

ပိုင်ရှိုးမင်သည် သူမ၏ အပြုံးကို ကြည့်ရင်း နှုတ်ခမ်းထောင့်များ ကွေးတက်သွားသည်။

သူသည် သူမ၏ ပါးပြင်ကို လက်ဖြင့် ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ အထိအတွေ့က နူးညံ့လွန်းသဖြင့် အားမစိုက်ရဲပေ။

ဒီလို အားနည်းတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ လျှို့ဝှက်ချက် ဘယ်လောက်များများ ဖုံးကွယ်ထားပါလိမ့်။ ပိုင်ရှိုးမင်တစ်ယောက် သိချင်နေမိသည်။

"အားချန်" သူက တိုးတိုးလေး ခေါ်လိုက်သည်။

"ရှင်" အားချန်သည် တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာသော ပိုင်ရှိုးမင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့မျက်လုံးများ တကယ် လှပသည်။ အတွင်းထဲတွင် သူမ၏ပုံရိပ် ရှိနေသည်။

အားချန် မျက်တောင်လေးများ လှုပ်ခတ်သွားပြီး မျက်လွှာချလိုက်သည်။ ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားပြီး တံခါးဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ တံခါးဝတွင် မင်ကျင့်စီး အစောင့်များ တန်းစီ ရပ်နေပြီး သူတို့ကို စိုက်ကြည့်နေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

အားချန် နောက်သို့ ခြေလှမ်း အနည်းငယ် ဆုတ်လိုက်ပြီး လည်ချောင်းရှင်းကာ တည်ငြိမ်သော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။ "အချိန်မစောတော့ဘူး။ လူကြီးမင်း ပြန်ပြီး အမှုစစ်ဆေးတာ ပိုကောင်းမယ် ထင်တယ်"

ပိုင်ရှိုးမင်က မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး တံခါးဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ အစောင့်များ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။

သို့သော် အားချန်က သူ့ကို အပြင်ဘက်သို့ တွန်းထုတ်နေပြီး ပြောနေလေသည်။ "လူကြီးမင်း အမှုစစ်ရတာ ပင်ပန်းနေပြီ။ ကျွန်မ လိုက်မပို့တော့ဘူးနော်"

ပိုင်ရှိုးမင် လက်ချောင်းများ လှုပ်ရှားသွားသော်လည်း ဘာမှမလုပ်ဘဲ အားချန် တွန်းထုတ်သမျှ အတိုင်း လိုက်ပါသွားလိုက်သည်။

လူကို အပြင်ထုတ်ပြီးနောက် အားချန် အမွှေးတိုင်အိုးကို သတိရသွားပြီး အထဲမှ ယူလာကာ ပိုင်ရှိုးမင် လက်ထဲ ထည့်ပေးလိုက်သည်။

"အမွှေးတိုင်အိုးက လူကြီးမင်း လက်ထဲမှာ ရှိတာ ပိုစိတ်ချရမယ် ထင်တယ်"

ပိုင်ရှိုးမင်မှာ အမွှေးတိုင်အိုးကို ကိုင်ထားရင်း ရယ်ချင်သလို ဖြစ်သွားသည်။

အသုံးလိုတုန်းက ပြန်တောင်းပြီး သုံးပြီးတာနဲ့ ချက်ချင်း ပြန်ပေးတယ်။ တကယ်ကို ပွင့်လင်းလွန်းအားကြီးပြီး ဖုံးကွယ်ထားတာ မရှိဘူး။

တခြားလူသာ သူ့ကို ဒီလို အကြိမ်ကြိမ် အသုံးချခဲ့ရင် ပိုင်ရှိုးမင်က အသက်ရှင်ခွင့် ပေးမည် မဟုတ်ပေ။

ဒါပေမဲ့ ဒီလူကျတော့ သူက မလုပ်ရက်။

သူသည် အားချန်၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်ပြီး ကိုယ့်ဘက်သို့ ဆွဲယူလိုက်ကာ ကိုယ်ကိုကိုင်း၍ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်သည်။ "နောက်တစ်ခါ ထပ်လုပ်ရင်..."

သူ ခွာလိုက်ချိန်တွင် အားချန်က ရှေ့တိုးလာပြီး နမ်းလိုက်ကာ မပြီးသေးသော စကားကို ဆက်ပြောလိုက်သည်။ "နောက်တစ်ခါကျရင်လည်း ရှင့်ကိုပဲ လာရှာဦးမှာ"

ဒီလောက် အသုံးဝင်ပြီး ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်တတ်တဲ့ ပိုင်ရှိုးမင်ကို သူမ ထပ်ခါထပ်ခါ အသုံးပြုရမှာပေါ့။ ဘယ်တော့မှ လက်လွှတ်ခံမှာ မဟုတ်ဘူး။

ပိုင်ရှိုးမင် မျက်နှာ မတည်မငြိမ် ဖြစ်နေသေးခင် အားချန်က ထပ်မံ နမ်းလိုက်ပြန်သည်။ ထိုအခါ သူ မပြုံးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

"လူကြီးမင်း ပင်ပန်းသွားပြီ" အားချန်က သူ့ရင်ဘတ်ကို ပုတ်လိုက်ပြီး လက်ဝှေ့ယမ်းကာ ပြောလိုက်သည်။ "အလုပ်ပြီးရင် လာရှာနော်"

"... အင်း"

ချန်းဖိင်ဖန်းရပ်ကွက်၏ လှုပ်ရှားမှုမှာ မသေးငယ်လှပေ။ သို့သော် လူအများစုက ဘာဖြစ်မှန်း မသိကြဘဲ အသံတိတ်သွားသည်နှင့် ပြန်အိပ်သွားကြသည်။

လူနည်းစုကတော့ နဂါးဟိန်းသံ ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ကြသည်။

ကျောက်အိမ်တော်တွင် ရှိနေသော ရှန့်ယင်လည်း သိလိုက်သည်။

သူသည် မှောင်မိုက်နေသော အခန်းထဲတွင် ရပ်နေပြီး ပြတင်းပေါက် ဖွင့်ကာ အသံလာရာဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ချန်းဖိင်ဖန်းရပ်ကွက်၊ အားချန် နေထိုင်ရာ နေရာ။

ဟွမ်လင်း ပြန်လာတော့မည် မဟုတ်ကြောင်း သူ ခံစားမိလိုက်သည်။

ထိုက်ဖေးသည် သူမ၏ အကြီးမားဆုံး အားကိုးရာကို ဆုံးရှုံးတော့မည်။ မြို့တော်တွင် သူမ သူ့ကိုသာ ယုံကြည်ရတော့မည်။

ရှန့်ယင် မျက်လုံးများ မှိတ်လိုက်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။ ထိုက်ဖေးအတွက် နိဂုံးကို သူ ရေးသားပြီးလေပြီ။

…