နောက်ဆို ရှင်လုပ်ချင်တာ လုပ်လို့ရပြီ

ငါးချက်တီးအချိန်လည်း ကုန်လွန်သွားပြီး မိုးထိမျှော်စင်မှ စည်သံများ အရပ်လေးမျက်နှာသို့ ပျံ့လွင့်သွားကာ နေ့သစ်တစ်ခု စတင်လာလေပြီ။

ရှန့်ယင်သည် ကုတင်ပေါ်တွင် မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်။ ဤကဲ့သို့ သာမန် နိုးထခြင်းသည် သူ့အတွက် အလွန် တန်ဖိုးရှိသော အတွေ့အကြုံ ဖြစ်နေသည်။ ယခင်က သူ မျက်လုံးမှိတ်လိုက်တိုင်း နောက်တစ်ခါ ဘယ်တော့ နိုးထရမလဲဆိုတာ မသိခဲ့ပေ။

ကျောက်ယင်သည်လည်း ကောင်းကောင်း မအိပ်ရသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။

ကျင့်ကြံသူများ၏ အိပ်စက်ချိန်မှာ တိုတောင်းသော်လည်း ကျောက်ယင်သည် ကျင့်ကြံမှု စတင်ချိန်မှစ၍ ထိုက်ဖေးကို စိတ်မပျက်စေရန် နေ့ဘက်တွင် သိုင်းပညာ လေ့ကျင့်ပြီး ညဘက် အိပ်စက်ချိန်တွင် အတွင်းအား လေ့ကျင့်လေ့ရှိသည်။

သူ့ကြိုးစားမှုကြောင့်သာ ယနေ့ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်သို့ ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်သည်။

ရှန့်ယင်သည် အတွင်းအားကို လည်ပတ်ရင်း တံခါးဝသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ တစ်စုံတစ်ယောက် လာနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဒုန်း!ဒုန်း!ဒုန်း! တံခါးကို ထုနက်သံ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဤကဲ့သို့ ရိုင်းစိုင်းသော အပြုအမူသည် လာသူ၏ စိတ်လောနေမှုကို ပြသနေသည်။

သူသည် ဘေးနားရှိ အပေါ်ရုံအင်္ကျီကို ဆွဲယူဝတ်ဆင်လိုက်ပြီး ကုတင်ပေါ်မှဆင်းကာ တံခါးဖွင့်လိုက်ရာ အပြင်ဘက်တွင် ထိုက်ဖေး၏ အစေခံမလေး ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ မအံ့ဩမိပေ။

ယခင်ကဆိုလျှင် အစေခံမလေးသည် သူ အချိန်ဆွဲနေသည်ဟု ဆူပူကြိမ်းမောင်းလိမ့်မည် ဖြစ်သော်လည်း ယနေ့တွင် ပိုနေမြဲကျားနေမြဲ စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ "ထိုက်ဖေးက နင့်ကို တွေ့ချင်တယ်" ဟု တိုက်ရိုက် ပြောလာလေသည်။

ရှန့်ယင်သည် အစေခံမလေးနောက်မှ လိုက်ပါသွားပြီး ထိုက်ဖေး၏ ခြံဝင်းသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ အခန်းထဲ ဝင်လိုက်သည်နှင့် ဆံပင် မဖြီးရသေးသော ထိုက်ဖေး မှန်တင်ခုံရှေ့တွင် ထိုင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုက်ဖေးသည် အပြင်ပန်းအသွင်အပြင်ကို အလွန် အလေးထားသူ ဖြစ်ပြီး လူရှေ့ထွက်သည့်အခါတိုင်း အစစအရာရာ ပြည့်စုံနေမှ ထွက်လေ့ရှိသည်။ ယနေ့ကဲ့သို့ ပုံစံမျိုးသည် သူမအတွက် အလွန် ဂုဏ်သိက္ခာမဲ့သော အခြေအနေ ဖြစ်သည်။

"ထိုက်ဖေး၊ ဘာအမိန့်ရှိပါသလဲ" ရှန့်ယင် ရှေ့တိုးသွားပြီး သူမနှင့် ခြေလှမ်းအနည်းငယ် အကွာတွင် ရပ်တန့်လိုက်သည်။

ဤမျှ နီးကပ်သော အကွာအဝေးတွင် သူ လက်ဆန့်လိုက်ရုံဖြင့် ရှေ့မှ လူကို လည်ပင်းညှစ်သတ်နိုင်ပေသည်။

သို့သော် သူ မလုပ်ပေ။

လူတို့သည် လောဘကြီးတတ်ကြသည်။ အစပိုင်းတွင် သူသည် ထိုက်ဖေး သေဆုံးသွားရန်သာ ဆန္ဒရှိခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ သူသည် ဒီထက် ပိုလိုချင်လာသည်။

ထိုက်ဖေးက လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး ဘေးနားရှိ အစေခံမလေးများကို ထွက်သွားခိုင်းလိုက်၏။

သူတို့ ထွက်သွားပြီးနောက် ထိုက်ဖေးက ပြောလိုက်သည်။ "ဟွမ်လင်း မနေ့ညက ထွက်သွားပြီး ဒီမနက်ထိ ပြန်မလာသေးဘူး"

"ဆရာဟွမ် မပြန်လာသေးဘူးလား" ရှန့်ယင်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အံ့ဩသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။ "မနေ့ညက အသံတွေက ဆရာဟွမ်နဲ့ ပတ်သက်နေတာများလား"

ထိုက်ဖေး၏ မျက်နှာထားက တင်းမာနေလေသည်။ ထိုအသံကို သူမလည်း ကြားခဲ့သော်လည်း ဟွမ်လင်း၏ စွမ်းရည်ကို ယုံကြည်မှု ရှိသဖြင့် လမ်းခုလတ်တွင် မတော်တဆမှု ဖြစ်လျှင်ပင် သူ လွတ်မြောက်လာနိုင်မည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့သည်။ သို့သော် ဒီမနက် နိုးလာသည်အထိ ဟွမ်လင်း ပေါ်မလာသေးပေ။

အောင်မြင်သည်ဖြစ်စေ၊ မအောင်မြင်သည်ဖြစ်စေ ဟွမ်လင်း သေချာပေါက် ပြန်လာပြီး သတင်းပို့လိမ့်မည်။ ယခုထိ ပြန်မလာသေးခြင်းမှာ သူ ထွက်မလာနိုင်သော အခြေအနေ တစ်ခုခုတွင် ရှိနေခြင်းကြောင့်သာ ဖြစ်နိုင်သည်။

သည်အတွေး ဝင်လာသည်နှင့် ထိုက်ဖေး စိတ်မတည်ငြိမ်တော့ပေ။

ထိုက်ဖေး အမိန့်မပေးခင် ရှန့်ယင်က ကိုယ်တိုင် တောင်းဆိုလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် သွားစုံစမ်းကြည့်ပါရစေ။ ဆရာဟွမ်ရဲ့ စွမ်းရည်နဲ့ဆိုရင် တစ်ခုခုကြောင့် ကြန့်ကြာနေတာပဲ ဖြစ်လောက်ပါတယ်"

ရှန့်ယင်၏ စကားကို ကြားသောအခါ ထိုက်ဖေး စိတ်အနည်းငယ် အေးသွားပြီး ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။ "မြန်မြန်သွားပြီး မြန်မြန်ပြန်လာခဲ့"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ"

ရှန့်ယင်သည် ထိုက်ဖေး၏ အမိန့်ကို ရရှိပြီးနောက် ကျောက်အိမ်တော်မှ လူသိရှင်ကြား ထွက်ခွာသွားပြီး ချန်းဖိင်ဖန်းရပ်ကွက်သို့ ဦးတည်သွားလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ချန်းဖိင်ဖန်းရပ်ကွက်၏ လမ်းမများပေါ်တွင် လူရှင်းနေသေးပြီး မနက်စာရောင်းသော ဆိုင်များမှလွဲ၍ အခြားဆိုင်များ တံခါးပိတ်ထားဆဲ ဖြစ်သည်။ အားချန်၏ အမွှေးနံ့သာဆိုင်လည်း တံခါးပိတ်ထားသည်။

တံခါးဖွင့်ထားလျှင်ပင် ရှန့်ယင် ပင်မ တံခါးပေါက်မှ ဝင်လို့မရနိုင်သဖြင့် ဝန်းကျင်တွင် တစ်ပတ်ပတ်ကြည့်ပြီး လူရှင်းသော နေရာတစ်ခု ရှာတွေ့သောအခါ တံတိုင်းကို ကျော်ဝင်လိုက်သည်။

မြေကြီးပေါ် မကျမီ ကျယ်ဝန်းသပ်ရပ်သော ခြံဝင်းထဲတွင် လူတစ်ယောက် ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"အနှောင့်အယှက်ပေးမိပါပြီ" ရှန့်ယင် တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ချန်ဟွေ့ကို လက်နှစ်ဖက်ယှက်ကာ ဂါရဝပြုလိုက်သည်။

ချန်ဟွေ့ တည်ငြိမ်စွာ ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။ "အားချန် မနိုးသေးဘူး၊ ဖက်ထုပ်ပြုတ် တစ်ပွဲလောက် စားမလား"

တစ်ဖက်လူက အစားအသောက် ကျွေးလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားသဖြင့် ရှန့်ယင် အံ့ဩဝမ်းသာစွာ ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။ "ဒါဆို ဒုက္ခပေးရပါဦးမယ်"

"ရပါတယ်"

မကြာမီ ချန်ဟွေ့ ဖက်ထုပ်ပြုတ် ပန်းကန်လုံးကြီး တစ်လုံး စားပွဲပေါ် လာချပေးသည်။ ဖက်ထုပ်လုံးဝိုင်းဝိုင်းလေးများသည် ကြက်ပေါင်းရည် ပူပူနွေးနွေးထဲတွင် မျောပါနေပြီး အနံ့မွှေးကြိုင်နေသည်။

ရှန့်ယင် ခေါင်းငုံ့စားသောက်နေသည်ကို မြင်မှ ချန်ဟွေ့ အားချန်၏ အခန်းတံခါးကို သွားခေါက်လိုက်သည်။

အားချန် အခန်းထဲတွင် အချိန်အတော်ကြာမှ တံခါးဖွင့်လာသည်။ တံခါးပွင့်သည်နှင့် မျက်လုံးမှေးစင်းကာ အနံ့ခံလိုက်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်။ "ဟွေ့ညန်၊ ကြက်ပေါင်းရည်နဲ့ ဖက်ထုပ်ပြုတ်နံ့ ရတယ်"

ချန်ဟွေ့က ရယ်မောလိုက်ကာ "ဒီနေ့မနက်စာက ဖက်ထုပ်ပြုတ်ပဲ၊ ရှေ့မှာ သွားစောင့်နေ၊ တစ်ပွဲ ထည့်ပေးမယ်"

"ကောင်းပြီ"

အားချန် သမ်းဝေရင်း ရှေ့ခန်းသို့ ထွက်လာရာ ရှန့်ယင် စားပွဲတွင် ထိုင်ပြီး ဖက်ထုပ်ပြုတ် စားနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူမ တစ်ဖက်တွင် ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး မေးလိုက်လေသည်။ "စားကောင်းလား"

"စားကောင်းတယ်" ရှန့်ယင် ပူမှာ မကြောက်ဘဲ တစ်လုံးပြီးတစ်လုံး ပါးစပ်ထဲ ထည့်နေသည်။

"ဒါပေါ့၊ ငါတို့ ဟွေ့ညန်ရဲ့ လက်ရာက ဘယ်သူမှ မြည်းစမ်းခွင့် ရတာ မဟုတ်ဘူး"

စကားစမြည် အနည်းငယ် ပြောပြီးနောက် အလုပ်ကိစ္စ စပြောကြသည်။

"ထိုက်ဖေး လွှတ်လိုက်တာလား" အားချန်က မေးလိုက်၏။

"အင်း၊ ဟွမ်လင်း ပြန်မလာလို့ သူ စိတ်မအေး ဖြစ်နေတာ" နောက်ဆုံး ဖက်ထုပ်လုံးကို စားပြီးနောက် ရှန့်ယင် ဇွန်းကို ချလိုက်ပြီး မေးလိုက်၏။ "ဒါနဲ့၊ သူ အခု ဘယ်ရောက်နေလဲ"

"နင် ခန့်မှန်းလို့ ရသားပဲ" အားချန် ပျင်းရိလေးတွဲ့စွာ ပြောလိုက်လေသည်။ "လူသတ်ဖို့ ကြိုးစားရင်း အဖမ်းခံရတာဆိုတော့ ထောင်ထဲ ရောက်နေမှာပေါ့"

"ဘယ်ထောင်လဲ"

"မြေအောက်အကျဉ်းထောင်လေ"

အတည်ပြုချက် ရရှိပြီးနောက် ရှန့်ယင် စိတ်အေးသွားပြီး "မြေအောက်အကျဉ်းထောင်က ဝင်ပြီးရင် ပြန်ထွက်ဖို့ မလွယ်ဘူးလို့ ကြားတယ်။ ကျောက်မိသားစု လက်လှမ်းမမီနိုင်လောက်ဘူး"

အားချန်ကလည်း ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သည်။ "သူ ပြန်ထွက်မလာနိုင်တော့ပါဘူး၊ နောက်ဆို ရှင် လုပ်ချင်တာ လုပ်လို့ ရပြီ"

သူမ၏ စကားသည် ကြေငြာချက် တစ်ခုသဖွယ် ဖြစ်နေပြီး ရှန့်ယင်၏ နှလုံးခုန်သံများ တဒုန်းဒုန်း မြန်ဆန်လာလေသည်။ သူ လုပ်ချင်တာ လုပ်လို့ ရပြီတဲ့လား။

"ရှေ့ဆက်ပြီး ဘာလုပ်ဖို့ စီစဉ်ထားလဲ"

အားချန် ပေးထားသော အစီအစဉ်သည် ဤအဆင့်ထိသာ ပါဝင်သဖြင့် ရှန့်ယင်က ထိုက်ဖေးအတွက် မည်သို့သော နိဂုံးကို စီစဉ်ပေးထားသနည်းဟု သူမလည်း သိချင်မိသည်။

"ဟွမ်လင်းရဲ့ ပါးစပ်က မာကျောတယ်။ သူ ထိုက်ဖေးကို အလွယ်တကူ သစ္စာဖောက်မှာ မဟုတ်ဘူး" ရှန့်ယင်၏ အသံတွင် မသိမသာ တုန်ခါမှုလေး ပါဝင်နေသည်။ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် ဖြစ်မည်။

"အင်း၊ ပြီးတော့ရော"

"ဒါပေမဲ့ ထိုက်ဖေးက သူ့သစ္စာတရားကို မျှော်လင့်နေမှာ မဟုတ်ဘူး။ မင်ကျင့်စီး အမှုမစစ်ဆေးခင်မှာပဲ ပေဟွမ်ဝမ်ကို ဆက်သွယ်ဖို့ ကြိုးစားတာ၊ ဒါမှမဟုတ် မြို့တော်ကနေ ထွက်ခွာဖို့ ကြိုးစားတာတွေ လုပ်လိမ့်မယ်"

"အခုချိန် ပေဟွမ်ဝမ်ကို ဆက်သွယ်လို့ မီပါ့မလား"

"တိလင်းချဲ့ ရှိနေရင် မီပါတယ်" ပေဟွမ်ဝမ်သည် ထိုက်ဖေးနှင့် အဆင်မပြေ ဖြစ်နေသော်လည်း မိခင်အရင်း မြို့တော်တွင် ဒုက္ခရောက်နေသည်ကို လစ်လျူရှုထားမည် မဟုတ်ဘဲ သတင်းရောက်ရှိပါက သေချာပေါက် ကူညီလိမ့်မည်။

ပေဟွမ်ဝမ်သည် အဆင့်၄ အစောင့်များကို စေလွှတ်ပြီး ထိုက်ဖေးကို ပေဟွမ်သို့ ပြန်ခေါ်သွားလိမ့်မည်။ လူက ပေဟွမ်သို့ ပြန်ရောက်သွားပါက ဟွမ်လင်း ဘာပြောပြော၊ နောက်ကွယ်တွင် ဘာတွေ ပါဝင်ပတ်သက်နေပါစေ ထိုက်ဖေးအပေါ် သက်ရောက်မှု ရှိမည် မဟုတ်တော့ပေ။

အရှင်မင်းကြီးက ပေဟွမ်ဝမ်နှင့် လုံးဝ အဆက်အသွယ် ဖြတ်တောက်ရန် မဆုံးဖြတ်သေးသရွေ့ပင်။

"တိလင်းချဲ့က အဲဒီလို အသုံးဝင်တာလား" အားချန်က ချီးကျူးလိုက်သည်။ "တကယ့် ပစ္စည်းကောင်းပဲ"

"ဟုတ်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ တိလင်းချဲ့ ပိုင်ရှင်ကို ဆက်သွယ်ဖို့ မလွယ်ကူဘူး။ အခမ်းအနား တစ်ခု လုပ်ရမယ်" ရှန့်ယင်က အသေးစိတ် မပြောသော်လည်း သွေးဖြင့် ပူဇော်ရမည်ကို ခန့်မှန်းနိုင်သည်။

အကြောင်းမှာ ဤပစ္စည်းသည် မူလက မိစ္ဆာမျိုးနွယ်ပိုင် ဖြစ်ပြီး လူသားများ အသုံးပြုပါက ရက်စက်သော နည်းလမ်းအချို့ လိုအပ်ပေမည်။

အားချန်က နားထောင်ပြီးနောက် ပြုံးလိုက်ပြီး အကြံပေးလိုက်လေသည်။ "မြို့တော်မှာ အစီအရင်တွေ ရှိတယ်။ မြို့ထဲမှာ အဲဒီလို အခမ်းအနား လုပ်ရင် သေချာပေါက် အာရုံစိုက်ခံရလိမ့်မယ်"

"တကယ်လား"

"ဒါပေါ့"

သူမက မြို့တော် အစီအရင်၏ အာနိသင်ကို ဘယ်လိုမျိုး သိနေပါသနည်း။ ဒါက တော်ဝင်မိသားစု၏ လျှို့ဝှက်ချက် ဖြစ်သဖြင့် လူသိနည်းသော်လည်း ယခုအချိန်တွင် သူမ အစီအရင်၏ အာနိသင်ကို လိုအပ်နေသည်။

ရှန့်ယင်က စဉ်းစားဟန်ပြုပြီး ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။ "မြို့ထဲမှာ မလုံခြုံဘူး ဆိုရင် မြို့ပြင်ထွက်မှ ဖြစ်မယ်။ ဒါပေမဲ့ မြို့ပြင်မှာ သင့်တော်တဲ့ နေရာရှိမရှိ မသိဘူး"

"တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် တစ်နေရာ ရှိတယ်" အားချန်က ခြံဝင်း၏ တည်နေရာကို ရှန့်ယင်အား ပြောပြလိုက်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်။ "ဒီနေ့ ငါ အားနေလို့ ခြံဝင်းဘက် သွားကြည့်မလို့။ တစ်ရက်လောက် နေဖြစ်မယ် ထင်တယ်”

ရှန့်ယင်က ပြန်ပြောလိုက်၏။ "ဒါဆို နေ့ဘက်မှာ ဂရုစိုက်နော်"

ချန်ဟွေ့က ဖက်ထုပ်ပြုတ် လာချပေးချိန်တွင် ရှန့်ယင် ထွက်သွားပြီ ဖြစ်ပြီး ပန်းကန်လုံး အလွတ်သာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

အားချန်သည် ဟင်းရည်အနည်းငယ် သောက်လိုက်ပြီး လည်ချောင်းရှင်းကာ ချန်ဟွေ့ကို ပြောလိုက်လေသည်။ "ဟွေ့ညန်၊ ဒီနေ့ ဆိုင်ပိတ်ထားလိုက်၊ ကျွန်မတို့ ခြံဝင်းမှာ တစ်ညလောက် သွားနေကြမယ်"

"ကောင်းပြီ" ချန်ဟွေ့ အကြောင်းရင်း မမေးဘဲ အားချန် မနက်စာ စားနေစဉ် ခရီးဆောင် အိတ်များကို လှည်းပေါ် တင်ထားလိုက်သည်။

လှည်းက မြို့တံခါးမှ ထွက်လာချိန်တွင် အားချန် ခန်းဆီးစကို မပြီး ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်ရာ မိုးသားတိမ်လိပ်များ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး နေရောင် မမြင်ရပေ။

သို့သော် နေ့ကောင်းရက်သာ တစ်ရက် ဖြစ်ပါ၏။

ရှန့်ယင်တစ်ယောက် တိတ်တဆိတ် ကျောက်အိမ်တော်ထဲ ဝင်လာပြီး ထိုက်ဖေး၏ ခြံဝင်းသို့ ပြန်ရောက်လာသည်။

ထိုက်ဖေး မျက်နှာချေ လိမ်းခြယ်ပြီးပြီ ဖြစ်သည်။ ရှန့်ယင် ဝင်လာချိန်တွင် သူမ စားပွဲဘေးတွင် ထိုင်နေပြီး စားပွဲပေါ်မှ အစားအစာများကို မထိရသေးကြောင်း တွေ့လိုက်ရလေသည်။

"ဘာတွေ စုံစမ်းမိလဲ" ထိုက်ဖေး စိတ်မရှည်စွာ မေးလိုက်သည်။

ရှန့်ယင်၏ မျက်နှာအမူအရာက လေးနက်နေသည်။ "အမွှေးနံ့သာဆိုင်ပိုင်ရှင် ဘာမှမဖြစ်တာ တွေ့ခဲ့ရပါတယ်"

ထိုက်ဖေးသည် လက်တစ်ဖက်ကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ထားပြီး လက်သည်းများ လက်ဖဝါးထဲ စိုက်ဝင်သွားလေသည်။ "နောက်ထပ်ရော"

"နောက်ပြီးတော့ မနေ့ညက မင်ကျင့်စီးအစောင့်တွေ ချန်းဖိင်ဖန်းရပ်ကွက်ကို ရောက်သွားကြတယ်တဲ့"

"မင်ကျင့်စီး..." ထိုက်ဖေးသည် အံကြိတ်ထားရလေသည်။ စိတ်ထဲတွင်တော့ မွန်းကျပ်နေတော့၏။

ပေဟွမ်တွင် သူမ ဘယ်တုန်းကမှ သည်လို စိတ်မွန်းကျပ်မှုမျိုး မကြုံဖူးပေ။ မြို့တော်သို့ ရောက်မှ မင်ကျင့်စီး အဖွဲ့အစည်းလေး တစ်ခုကြောင့် အထိနာနေရသည်။

"အမွှေးတိုင်အိုးရော၊ ဆိုင်ထဲမှာ ရှိသေးလား"

ဒါကိုတော့ ရှန့်ယင် မေးဖို့ မေ့သွားသည်။ သို့သော် အမွှေးတိုင်အိုး ရှိမရှိသည် အစီအစဉ်ကို မထိခိုက်စေတော့ပေ။

သူက ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် ဆိုင်နား မကပ်ရဲလို့ အမွှေးတိုင်အိုး ရှိမရှိ သေချာ မသိပါဘူး"

ထိုက်ဖေးသည် တိတ်ဆိတ်သွားလေသည်။ နောက်တစ်ဆင့် ဘာလုပ်ရမလဲ တွက်ချက်နေစဉ် ရှန့်ယင်က ပြောလိုက်သည်။ "ထိုက်ဖေး၊ ဆရာဟွမ် မင်ကျင့်စီး လက်ထဲ ရောက်သွားပုံရတယ်။ အခု အခြေအနေအရ ဝမ်ရယ်ကို အရင် အသိပေးလိုက်တာ ကောင်းမယ် ထင်ပါတယ်"

"နင် ပြောတာ မှန်တယ်၊ ဝမ်ရယ်ကို အသိပေးသင့်တယ်"

ထိုက်ဖေး ထရပ်ပြီး အတွင်းခန်းသို့ ဝင်သွားကာ မကြာမီ စာအုပ်တစ်အုပ် ကိုင်ပြီး ထွက်လာသည်။

သာမန် ပေဟွမ် ခရီးသွားမှတ်တမ်း စာအုပ်လေး ဖြစ်သော်လည်း ဖွင့်ကြည့်လိုက်လျှင် ရွှေရောင် စာမျက်နှာ တစ်ရွက် ညှပ်ထားသည်။

ဒါက တိလင်းချဲ့၏ စာမျက်နှာ တစ်ရွက် ဖြစ်သည်။ ဤစာမျက်နှာမှတစ်ဆင့် တိလင်းချဲ့ကို ဆက်သွယ်နိုင်သည်။ သို့သော် ရွှေရောင် စာမျက်နှာကို အသက်သွင်းရန် သွေးအများအပြား လိုအပ်သည်။

ထိုက်ဖေး ရွှေရောင် စာမျက်နှာကို ကြည့်ပြီး မျက်လုံး မှေးစင်းလိုက်သည်။ "လူနှစ်ယောက်လောက် သွားရှာခဲ့"

ရှန့်ယင် မလှုပ်ရှားသည်ကို မြင်သောအခါ ထိုက်ဖေး မျက်လုံးများ စူးရှသွားသည်။ "ဘာလဲ၊ ဟွမ်လင်း မရှိတော့လို့ ငါ့အမိန့်ကို နင် နာမခံတော့ဘူးလား"

"ထိုက်ဖေး ခွင့်လွှတ်ပါ။ မြို့တော်မှာ အစီအရင်တွေ လွှမ်းခြုံထားလို့ ရွှေရောင် စာမျက်နှာကို မဆင်မခြင် အသုံးပြုရင် ရိပ်မိသွားမှာ စိုးရိမ်ရပါတယ်"

ထိုက်ဖေးသည် မြို့တော် အစီအရင်၏ အာနိသင်ကို မသိသော်လည်း သူ သတိပေးလိုက်မှ သတိထားမိသွားသည်။

ရွှေရောင် စာမျက်နှာမှာ ပျောက်ဆုံး၍ မဖြစ်ပေ။ အစီအရင်၏ အာနိသင်ကို စစ်ဆေးရန် အချိန်မရှိသဖြင့် အလုံခြုံဆုံး နည်းလမ်းမှာ ရွှေရောင် စာမျက်နှာကို ယူပြီး မြို့ပြင်ထွက်ရန် ဖြစ်လေသည်။

ထိုက်ဖေးသည် တွန့်ဆုတ်နေမိပြီး ဟွမ်လင်း မရှိတော့သဖြင့် ဘယ်နေရာမှ လုံခြုံမှု မရှိဟု ခံစားနေရသည်။

ရှန့်ယင်က သူမ၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုကို ရိပ်မိပုံရပြီး တောင်းဆိုလိုက်သည်။ "ထိုက်ဖေး၊ ကျွန်တော် ရွှေရောင် စာမျက်နှာ ယူပြီး မြို့ပြင်ထွက် ဝမ်ရယ်ကို ဆက်သွယ်လိုက်ပါမယ်"

၁... ၂...

သူက ၃မရေရသေးခင် ထိုက်ဖေးက ငြင်းပယ်လိုက်လေသည်။ "မလိုတော့ဘူး၊ ငါ ကိုယ်တိုင် သွားမယ်"

မိမိလုံခြုံရေးနှင့် သက်ဆိုင်သော အရေးကြီးကိစ္စ ဖြစ်သဖြင့် အမှားအယွင်း မရှိစေရန် ကိုယ်တိုင် ရှိနေမှ ဖြစ်မည်။

"ဒါဆို သခင်ကြီးကို အသိပေးရမလား"

"လောလောဆယ် မပြောနဲ့ဦး။ ဝမ်ရယ်နဲ့ အဆက်အသွယ် ရပြီးမှ ပြောတာ မနောက်ကျပါဘူး"

ဤအဖြေသည် ရှန့်ယင် ခန့်မှန်းထားသည့်အတိုင်းပင်။ ဤကဲ့သို့သော အချိန်တွင် ဖခင်အရင်းကိုပင် ထိုက်ဖေးသည် ရာနှုန်းပြည့် မယုံကြည်နိုင်ပေ။

"ကျွန်တော် နားလည်ပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ ထိုက်ဖေး တစ်ယောက်တည်း မြို့ပြင်ထွက်ရင် အိမ်တော်ထဲက လူတွေ ရိပ်မိသွားနိုင်တယ်။ အကြောင်းပြချက် တစ်ခုလောက် ရှာရမလား"

ထိုက်ဖေးက စဉ်းစားလိုက်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်။ "ဒါဆိုရင် ကျောက်ရွှင်ကို ခေါ်သွားလိုက်။ မြို့ထဲမှာ နေရတာ မွန်းကျပ်လို့ အပြင်ထွက် လမ်းလျှောက်ချင်တယ်လို့ ပြောလိုက်။ သူ့ကို ယုံကြည်ရတဲ့ အိမ်စေတချို့ ခေါ်လာခိုင်းလိုက်"

ရှန့်ယင်က ခေါင်းငုံ့ကာ ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။ "ဟုတ်ကဲ့ပါ"

...