ကျွန်တော့်နာမည်က ရှန့်ယင်

ရှန့်ယင်သည် ကျောက်ရွှင် နေထိုင်သော ခြံဝင်းအပြင်ဘက်သို့ ရောက်လာခဲ့လေသည်။ အိမ်စေများ ဝင်ရောက်အသိပေးပြီးနောက် ထွက်လာသူမှာ ကျောက်ရွှင် မဟုတ်ဘဲ သူ့ဇနီးသစ် လီရှီ ဖြစ်နေသည်။

"သခင်ကြီး ဒီနေ့ အလုပ်များနေလို့ နင့်ကို တွေ့ဖို့ အချိန်မရှိဘူး" လီရှီ၏ လေသံသည် ဖော်ရွေမှု မရှိလှပေ။

ထိုက်ဖေး ပြန်ရောက်လာကတည်းက လီရှီသည် ရှန့်ယင်ကို အရေးမစိုက်ခဲ့ပေ။ ယခု သူမ၏သားဖြစ်သူ ရှန့်ယင်ကြောင့် အိမ်တော်စည်းကမ်းအရ အပြစ်ပေးခံရသဖြင့် သူမသည် ရှန့်ယင်အပေါ် မုန်းတီးမှုနှင့် ရန်လိုမှုသာ ကျန်ရှိတော့သည်။

ရှန့်ယင်သည် လီရှီ၏ သဘောထားကို ဂရုမစိုက်ဘဲ "သခင်ကြီး အားမအား ဆိုတာ ဖူရန် ဆုံးဖြတ်လို့ရမယ် မထင်ဘူး၊ ထိုက်ဖေးက တွေ့ချင်နေတာ" ဟုသာ ပြောလိုက်သည်။

"နင်..." လီရှီ ရှန့်ယင်ကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ "နင်က ငါ့သားကို ဒုက္ခပေးဖို့ ဒီလို အောက်တန်းကျတဲ့ နည်းလမ်းတွေ သုံးရင် သခင်ကြီးက နင့်ကို ပိုပြီး ဂရုစိုက်လာမယ် ထင်နေလား"

ရှန့်ယင်က သူမကို ကြည့်နေသည်ကို မြင်သောအခါ လီရှီက သူ့စိတ်ထဲက အကြံအစည်ကို ဖော်ထုတ်နိုင်ပြီဟု ထင်ကာ လှောင်ရယ်လိုက်သည်။ "သခင်ကြီး ပြောဖူးတယ်။ သူ ဒီတစ်သက် နောင်တအရဆုံးက အဘိုးရဲ့ အမိန့်ကို နာခံပြီး နင့်အမေလို အဆင့်နိမ့်တဲ့ မိန်းမကို လက်ထပ်ခဲ့မိတာပဲတဲ့။ နင်တို့သာ ဒုက္ခမပေးရင် သူ ဒီနေ့လို အခြေအနေမျိုး ရောက်မှာ မဟုတ်ဘူး"

ဤစကားသည် ရယ်စရာကောင်းလောက်အောင် ယုတ္တိမရှိသော်လည်း အချို့လူများက မိမိတို့၏ အရည်အချင်းမရှိမှုကို ဖုံးကွယ်ရန် သည်လို ဆင်ခြေများကို အသုံးပြုတတ်ကြသည်။

ရှန့်ယင်ကတော့ ပြန်မပြောပေ။ သူက လီရှီကို ခဏလောက် စိုက်ကြည့်နေလိုက်ရာ သူမမှာ ကျောချမ်းသွားလေသည်။ ထို့နောက် သူ အကြည့်လွှဲလိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ဖူရန်၊ သခင်ကြီးကို သွားခေါ်ပေးပါ။ ထိုက်ဖေးရဲ့ အရေးကြီးကိစ္စကို မနှောင့်နှေးစေပါနဲ့"

သူ့တုံ့ပြန်မှုကြောင့် လီရှီသည် စိတ်ပျက်သွားတော့သည်။ ထိုက်ဖေး၏ နာမည်ကို အသုံးပြုထားသဖြင့် သူမ အရေးကြီးကိစ္စကို မနှောင့်နှေးရဲဘဲ ကျောက်ရွှင်ကို ပြန်ခေါ်ပေးလိုက်သည်။

ကျောက်ရွှင် ထွက်လာသောအခါ မျက်နှာထား မကောင်းလှပေ။ "ထိုက်ဖေးက ငါ့ကို တွေ့ချင်တယ် ဆိုတာ ဘာကိစ္စလဲ"

"ထိုက်ဖေးက မြို့ပြင်ထွက်ပြီး လမ်းလျှောက်ချင်လို့၊ တခြားသူတွေကို မနှောင့်ယှက်ချင်တော့ သခင်ကြီးကို လမ်းပြခိုင်းချင်လို့ပါ"

ကျောက်ရွှင်၏ မျက်လုံးများက တောက်ပသွားသည်။ သူသည် မိခင်ဖြစ်သူ၏ လုပ်ရပ်များကို စိတ်ထဲတွင် မကျေနပ်သော်လည်း ယခု သူ ခံစားနေရသော ကောင်းမွန်သည့် ဘဝသည် မိခင်ဖြစ်သူအပေါ် မှီခိုနေရကြောင်း သူ ကောင်းစွာ သိသည်။

ထိုက်ဖေးနှင့် ရင်းနှီးရခြင်းသည် သူ့အတွက် အကျိုးရှိစေသည်။

"ခဏစောင့်၊ ငါ သွားပြင်ဆင်လိုက်ဦးမယ်"

ရှန့်ယင်က ဘေးမှ အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်သည်။ "ထိုက်ဖေးက ဒီခရီးစဉ်မှာ လူတွေ အများကြီး အနှောင့်အယှက် ပေးတာ မလိုချင်ဘူး၊ မိသားစုပဲ အေးဆေး လမ်းလျှောက်ချင်တာ။ သခင်ကြီး လူအများကြီး မခေါ်ပါနဲ့၊ အိမ်စေ နှစ်ယောက် သုံးယောက်လောက်ဆို လုံလောက်ပါပြီ"

မိသားစု ဟုတ်လား။ ဒီစကားက ကျောက်ရွှင်ကို သတိရစေသည်။ သူ စဉ်းစားလိုက်ပြီး ရှန့်ယင်ကို မေးလိုက်၏။ "တခြားသူ မခေါ်ရဘူးဆိုတော့ ဇယ်ချန်ကို ခေါ်သွားရင် ပြဿနာ မရှိဘူးမလား"

ကျောက်ရွှင်၏ စိတ်ထဲတွင် ရှိသော မိသားစုဆိုသည်မှာ သူ မျက်စိထဲ အရေးမပါတော့သော ဤသားကို ဘယ်တုန်းကမှ ထည့်မတွက်ခဲ့ပေ။

သူ အသိအမှတ်ပြုသော သားမှာ လီရှီ မွေးပေးသော ကျောက်ဇယ်ချန်သာ ဖြစ်သည်။

"မရလောက်ဘူး ထင်တယ်၊ ထိုက်ဖေး ခွင့်မပြုထားဘူး"

သူ ငြင်းဆန်လေလေ ကျောက်ရွှင်က ရှန့်ယင် မရိုးသားဘူးဟု ထင်လေလေ ဖြစ်ပြီး ကျောက်ဇယ်ချန်ကို ခေါ်သွားမည့် စိတ်ကူး ပိုမို ခိုင်မာလာသည်။

"ဒီကိစ္စ မင်း ဂရုစိုက်စရာ မလိုဘူး၊ ငါ့ဘာသာ ထိုက်ဖေးကို ပြောလိုက်မယ်"

ရှန့်ယင်က ဆက်မပြောတော့ပေ။ သူသည် ကျောက်ရွှင်က လီရှီကို မျက်ရိပ်ပြလိုက်ပြီး လီရှီကလည်း နားလည်သဘောပေါက်ကာ အလျင်အမြန် ထွက်သွားသည်ကို အေးစက်စက် ကြည့်နေလိုက်သည်။

လီရှီသည် အခြေအနေကို ကောင်းစွာ နားလည်လေသည်။ ထိုက်ဖေးနှင့် သီးသန့် တွေ့ဆုံရခြင်းသည် သံယောဇဉ် တည်ဆောက်ရန် ရှားပါးသော အခွင့်အရေး ဖြစ်သဖြင့် လက်လွှတ်မခံသင့်ပေ။

ကံကောင်းထောက်မစွာ ကျောက်ဇယ်ချန်၏ ဒဏ်ရာများ မပြင်းထန်လှဘဲ ဆေးထည့်ပြီးနောက် လမ်းလျှောက်နိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။

မကြာမီ လီရှီသည် ကျောက်ဇယ်ချန်ကို ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။ ရှန့်ယင် ဘာမှမပြောဘဲ ကျောက်ရွှင်ကို ပြင်ဆင်ပြီးလျှင် ဘေးပေါက်တွင် စောင့်နေရန် ပြောပြီး ပြန်သွားလေသည်။

ကျောက်ရွှင်တို့ သားအဖနှစ်ယောက်သည် မြင်းလှည်း နှစ်စီး ပြင်ဆင်ထားပြီး အိမ်စေ လေးယောက် ခေါ်လာခဲ့သည်။ ထိုက်ဖေးကတော့ အစေခံမလေး တစ်ယောက်သာ ခေါ်လာသည်။

မြင်းလှည်းပေါ် တက်ချိန်တွင် ထိုက်ဖေးသည် ဘေးတွင် ရပ်စောင့်နေသော ကျောက်ဇယ်ချန်ကို မြင်သောအခါ ကျောက်ရွှင်ကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်ရုံမှတစ်ပါး ဘာမှ မပြောပေ။

ထိုက်ဖေး မကန့်ကွက်သည်ကို မြင်သောအခါ ကျောက်ရွှင် မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး ဘေးနားက ကျောက်ဇယ်ချန်ကို ဆူပူလိုက်သည်။ "မြန်မြန် တက်၊ ခဏနေရင် လိမ္မာရမယ်နော်၊ အဘွားလေး စိတ်မချမ်းသာအောင် မလုပ်နဲ့၊ မဟုတ်ရင် ငါ မင်းခြေထောက်ကို ရိုက်ချိုးပစ်မယ်"

"သိပါပြီ အဖေ" ကျောက်ဇယ်ချန်လည်း အခြေအနေကို နားလည်သဖြင့် ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။

လူအားလုံး မြင်းလှည်းပေါ် ရောက်ပြီးနောက် အိမ်စေများက မြင်းလှည်း နှစ်စီးကို မောင်းနှင်ကာ ကျောက်အိမ်တော်မှ ထွက်ခွာသွားကြသည်။

သူတို့ ထွက်သွားပြီး တစ်နာရီခန့် အကြာတွင် ကျောက်ချီ၏ အိမ်တော်ထိန်းသည် ထိုက်ဖေး၏ ခြံဝင်းသို့ ရောက်လာပြီး သခင်ကြီးက ထိုက်ဖေးကို စကားပြောရန် ဖိတ်ခေါ်ကြောင်း ပြောသည်။

အိမ်တော်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သော အစေခံမလေးက ထိုက်ဖေး လမ်းလျှောက်ထွက်သွားကြောင်း ပြောပြရာ အိမ်တော်ထိန်းလည်း မတတ်သာဘဲ ကျောက်ချီကို အမှန်အတိုင်း ပြန်ပြောလိုက်ရသည်။

အိမ်တော်ထိန်း၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် ကျောက်ချီ၏ အိုမင်းရင့်ရော်သော မျက်နှာပေါ်တွင် ထူးခြားသော ခံစားချက် မရှိဘဲ ညည်းညူလိုက်လေသည်။ "ငါ့သမီးက ငယ်ငယ်ကတည်းက အတွေးများတယ်၊ ဘယ်သူ့စကားမှ မယုံဘူး၊ ငါ့လို အဖေအရင်းကိုတောင် သတိထားနေတုန်းပဲ"

အိမ်တော်ထိန်းက သခင်ကြီး စိတ်မကောင်း ဖြစ်နေသည်ကို သိသဖြင့် နှစ်သိမ့်လိုက်လေသည်။ "ထိုက်ဖေးက သခင်ကြီးကို မထိခိုက်စေချင်လို့ ဖြစ်မှာပါ"

မနေ့ညက အသံကြီးကို ကျောက်ချီ လူလွှတ်ပြီး မစုံစမ်းဘဲ နေပါမည်တဲ့လား။

ကျောက်မိသားစု၏ အဆက်အသွယ်များဖြင့် မင်ကျင့်စီး သတင်းပိတ်ပင်ထားသော်လည်း မနေ့ညက မင်ကျင့်စီးအစောင့်များ ချန်းဖိင်ဖန်းရပ်ကွက်တွင် အဆင့်၄ အစောင့်တစ်ယောက်ကို ဖမ်းမိကြောင်း သူ မကြာမီ သိရှိလိုက်သည်။

အမွှေးတိုင်အိုး ရောက်ရှိရာကို စုံစမ်းပြီးနောက် ထိုက်ဖေးက ကိုယ်တိုင် ဖြေရှင်းမည်ဟု ပြောခဲ့သဖြင့် ကျောက်ချီ ဝင်မပါခဲ့ပေ။

သူ သိသည်မှာ အမွှေးတိုင်အိုးသည် ယခု ချန်းဖိင်ဖန်းရပ်ကွက်တွင် ရှိနေသည် ဆိုခြင်းပင်။

ဤအချက်များကို ဆက်စပ်ကြည့်လိုက်လျှင် ဖမ်းဆီးခံရသော အဆင့်၄ အစောင့်သည် သူ့သမီးနှင့် သက်ဆိုင်နေကြောင်း သူ တွေးမိလိုက်သည်။

သူမကို ခေါ်မေးရန် ရည်ရွယ်ထားသော်လည်း သူမ မြို့ပြင်ထွက်သွားလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားပေ။

ကျောက်ချီက အိမ်တော်ထိန်း၏ စကားကို ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "သူက ငါ့ကို မထိခိုက်စေချင်တာ မဟုတ်ဘူး၊ ငါ အခွင့်ကောင်းယူပြီး သူ့ကို ချုပ်ကိုင်မှာ ကြောက်နေတာ။ ဒီကလေးက အထက်စီးက နေရတာ အကျင့်ပါနေပြီ၊ ဘယ်သူ့ကို တွေ့တွေ့ တစ်ပန်းသာချင်နေတာ၊ ငါ့လို အဖေအရင်းကိုတောင် အလျှော့မပေးချင်ဘူး"

အိမ်တော်ထိန်းက တွန့်ဆုတ်စွာ မေးလိုက်၏။ "ထိုက်ဖေးက ပေဟွမ်ကို ပြန်ချင်နေတာများလား"

"မဟုတ်ဘူး" ကျောက်ချီက အခိုင်အမာ ပြောလိုက်သည်။ "သူက ပေဟွမ်ဘက်ကို ဆက်သွယ်ဖို့ နည်းလမ်း ရှာနေတာ ဖြစ်မယ်၊ ပြီးတော့ ငါ့ကို ကြိုမသိစေချင်ဘူး"

"ဒါဆို အိမ်တော်က လူတချို့ လွှတ်ပြီး ထိုက်ဖေးကို ကာကွယ်ပေးဖို့ လိုမလား။ ထိုက်ဖေးက ဒီခရီးစဉ်မှာ သခင်ကြီးကျောက်ရွှင်နဲ့ အိမ်စေတချို့၊ ပြီးတော့ ကျောက်ယင်ကိုပဲ ခေါ်သွားတယ်လို့ ကြားတယ်"

ကျောက်မိသားစုတွင်လည်း ကျင့်ကြံမှု မဆိုးသော သူများ ရှိသော်လည်း ထိုက်ဖေး ဘေးနားက လူများနှင့်တော့ ယှဉ်၍မရပေ။

"ကျောက်ယင်..." ကျောက်ချီ ထိုနာမည်ကို တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်ပြီး အချိန်အတော်ကြာမှ ပြောလိုက်လေသည်။ "မလိုတော့ပါဘူး၊ ကျောက်ယင်က ထိုက်ဖေးအတွက်ဆို အသက်ပေးမယ့်ကောင်၊ သူ ရှိနေရင် ဘာမှ ဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူး"

ရှန့်ကျင်းက ပေဟွမ် မဟုတ်ဘူးလေ၊ အဆင့်၃လောက်ဆိုရင် ပြဿနာ အများစုကို ဖြေရှင်းဖို့ လုံလောက်ပါပြီ။

အိမ်တော်ထိန်း ခေါင်းငြိမ့်လိုက်ပြီး ခဏအကြာတွင် စိုးရိမ်ပူပန်စွာ မေးလိုက်သည်။ "မင်ကျင့်စီးဘက်က တကယ် သတင်းရသွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ မင်ကျင့်စီးကို အုပ်ချုပ်တဲ့ ပိုင်ရှိုးမင်က ဆက်ဆံရ လွယ်တဲ့သူ မဟုတ်ဘူးလို့ ကြားတယ်"

ကျောက်ချီကတော့ မျက်နှာအမူအရာ တည်ငြိမ်လို့နေသည်။ "အမွှေးတိုင်အိုး တစ်လုံး၊ ဘယ်သူဘယ်ဝါမှန်း မသိရတဲ့ အဆင့်၄ အစောင့်တစ်ယောက်နဲ့ ကျောက်မိသားစုကို စွပ်စွဲဖို့ မလုံလောက်ဘူး၊ အရှင်မင်းကြီးက သူ့ကို စိတ်တိုင်းကျ လုပ်ခွင့်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး"

သခင်ကြီးက စိတ်အေးနေသည်ကို မြင်မှ အိမ်တော်ထိန်းလဲ စိတ်အေးသွားသည်။

ကျောက်ချီသည် ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်မှ မိုးအုံ့နေသော ကောင်းကင်ကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်၏။ "ထိုက်ဖေး ပြန်ရောက်ရင် သူ့ကို လာခဲ့ဖို့ ပြောလိုက်"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ"

ကျောက်အိမ်တော်မှ မြင်းလှည်းသည် မြို့ပြင်သို့ ယိမ်းထိုးမောင်းနှင်သွားသည်။ ထိုက်ဖေးက လမ်းလျှောက်ထွက်မည်ဟုသာ ပြောပြီး တိကျသော နေရာ မပြောသဖြင့် အိမ်စေများ ကိုယ့်သဘောနှင့်ကိုယ် မဆုံးဖြတ်ရဲဘဲ ရှန့်ယင်၏ ညွှန်ကြားချက်အတိုင်း မြေလမ်းအတိုင်း ဆက်မောင်းသွားကြသည်။

မြင်းလှည်းသည် အဝေးကြီး ရောက်သွားပြီး ရှန့်ကျင်းနှင့်လည်း အတော်ဝေးကွာသွားပြီ ဖြစ်သည်။

ဤနေရာတွင် တောင်တန်းများ စိမ်းလန်းစိုပြေနေပြီး အဝေးတွင် ခြံဝင်းတစ်ခုကို မြင်နေရသည်။

ခြံဝင်းနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် တောင်ကုန်းတဝက်တွင် ပျက်စီးနေသော ဘုရားကျောင်းငယ် တစ်ခု ရှိသည်။

ရှန့်ယင်သည် ထိုဘုရားကျောင်းကို မြင်သောအခါ အိမ်စေများကို ဘုရားကျောင်းဘက် မောင်းခိုင်းလိုက်သည်။ အိမ်စေများ နားမလည်သော်လည်း ငြင်းဆန်ခြင်း မပြုရဲပေ။

မြင်းလှည်း လှုပ်ခါမှုကို ခံစားမိသဖြင့် ထိုက်ဖေး မေးမြန်းလိုက်ရာ ရှန့်ယင် အမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ထိုက်ဖေး၊ တောင်ကုန်းတဝက်မှာ ဘုရားကျောင်း တစ်ခု ရှိပါတယ်၊ ကျွန်တော် အဝေးက လှမ်းကြည့်တာ လူသူကင်းမဲ့နေတဲ့ ဘုရားကျောင်း ဖြစ်လောက်တယ်၊ အသုံးဝင်နိုင်ပါတယ်"

ထိုက်ဖေးသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။ ရှန့်ယင် ရွေးချယ်သော နေရာကို သိပ်သဘောမကျသော်လည်း ယနေ့ အလျင်စလို ထွက်လာရသဖြင့် နေရာကြိုတင် ရွေးချယ်ထားခြင်း မရှိပေ။ လယ်သမားအိမ် ငှား၍လည်း မဖြစ်၊ သွေးဖြင့် ပူဇော်ပွဲ လုပ်လျှင် တွေ့ရှိသွားနိုင်ပြီး ပြဿနာ ပိုကြီးသွားနိုင်သည်။

ထိုသို့ ကြည့်လျှင် ရှန့်ယင် ရွေးချယ်သော ဘုရားကျောင်းပျက်သည် အဆင်ပြေနိုင်သည်။

"နင် ပြောတဲ့အတိုင်း လုပ်လိုက်ပါ" ထိုက်ဖေး နောက်ဆုံးတွင် သဘောတူလိုက်သည်။

ကျောက်မိသားစု မြင်းလှည်း တောင်ကုန်းပေါ်သို့ တက်လာနေစဉ် အားချန်နှင့် ချန်ဟွေ့တို့ ခြံဝင်းထဲတွင် ရပ်နေကြသည်။ ထင်ရှားသော မြင်းလှည်းနှစ်စီးကို အဝေးကပင် လှမ်းမြင်လိုက်ရသည်။

"အဲဒီလူတွေ ဘုရားကျောင်းပျက်ကို ဘာသွားလုပ်ကြတာလဲ" ချန်ဟွေ့က သိချင်စိတ် ဖြစ်သွားသည်။

အားချန်ကလည်း ပြုံးပြီး ဖြေလိုက်၏။ "မကောင်းတာ တစ်ခုခု သွားလုပ်ကြတာ နေမှာပေါ့"

ချန်ဟွေ့တစ်ယောက် တွေးတောနေမိ၏။

မြင်းလှည်းနှစ်စီး ဘုရားကျောင်းပျက်ရှေ့သို့ ခက်ခက်ခဲခဲ ရောက်ရှိလာလေသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာ ဘုရားကျောင်း ရှေ့နောက်တွင် ကွင်းပြင်ကျယ် ရှိသဖြင့် မြင်းလှည်း ရပ်နားရန် အဆင်ပြေသည်။

ရှန့်ယင်က အိမ်စေများကို မြင်းလှည်း ဘုရားကျောင်း အနောက်ဘက်သို့ မောင်းခိုင်းပြီးမှ ထိုက်ဖေးကို တွဲကူကာ မြင်းလှည်းပေါ်မှ ဆင်းစေသည်။

ကျောက်ရွှင်က ဆင်းလာပြီးနောက် ဘုရားကျောင်းပျက် တစ်ခုတည်းကိုသာ တွေ့ရသဖြင့် သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်တော့သည်။ "အဒေါ်၊ ဘာလို့ ဒီမှာ ရပ်လိုက်တာလဲ"

ထိုက်ဖေးက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြန်ဖြေလိုက်၏။ "လှည်းစီးရတာ ညောင်းလို့ ဒီမှာ ခဏနားမလို့"

ကျောက်ရွှင်သည် ကျောက်ယင်က ထိုက်ဖေးကို တွဲကူပြီး ဘုရားကျောင်းထဲ ဝင်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ အတွေးပေါက်သွားသည်။ အဒေါ့်စကားက ဆင်ခြေသက်သက်ပဲ၊ လမ်းလျှောက်ထွက်တာ မဟုတ်ဘဲ ကိစ္စတစ်ခုခု လုပ်စရာ ရှိလို့ နေမှာ။

အခြေအနေကို ရိပ်မိသွားသဖြင့် ကျောက်ရွှင်လဲ ဆက်မမေးတော့ပေ။ ကျောက်ဇယ်ချန်ကတော့ တံခါးနှင့် ပြတင်းပေါက်များ မရှိတော့သော၊ အရောင်လွင့်နေသော ရွှံ့ရုပ်တုများနှင့် ဟောင်းနွမ်းနေသော ပူဇော်ပလ္လင်များ ရှိနေသည့် ဘုရားကျောင်းပျက်ကို ရွံရှာစွာ ကြည့်နေလေသည်။

ဘုရားကျောင်းက မကျယ်ဝန်းဘဲ ဖုန်မှုန့်များ၊ တိရစ္ဆာန် အရိုးများနှင့် ပေါင်းပင်များ ပြည့်နှက်နေသည်။

သူ ဒီနေရာတွင် ကြာကြာ မနေချင်သဖြင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်က ခြံဝင်းကို လက်ညှိုးထိုးပြပြီး ပြောလိုက်သည်။ "အဘွားလေး၊ ဟိုဘက်က ခြံဝင်းမှာ သွားနားရအောင်၊ အဲဒီမှာ ပိုသန့်ရှင်းတယ်"

ထိုက်ဖေးသည် ကျောက်ဇယ်ချန်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ဂရုမစိုက်ဘဲ နေလိုက်၏။

"ကျောက်ယင်၊ အိမ်စေတွေကိုပါ အထဲဝင်နားခိုင်းလိုက်" ထိုက်ဖေးက အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

ရှန့်ယင်က ခေါင်းငြိမ့်လိုက်ပြီး အပြင်ထွက်ကာ မကြာမီ အိမ်စေလေးယောက်ကို ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။

မူလက မကျယ်ဝန်းသော ဘုရားကျောင်းသည် လူကိုးယောက် ဝင်လာသောအခါ ကျပ်တည်းသွားတော့သည်။

ထိုက်ဖေးသည် အစေခံမလေး သယ်လာသော ခုံပေါ်တွင် ထိုင်နေလိုက်သည်။ သူမ လက်ထဲတွင် စာအုပ်တစ်အုပ် ကိုင်ထားပြီး စာမျက်နှာ လှန်လိုက်ရာ ရွှေရောင် စာရွက်တစ်ရွက် ပေါ်လာ၏။

ကျောက်ရွှင်တို့ သားအဖသည် ထိုက်ဖေး၏ လှုပ်ရှားမှုကို စောင့်ကြည့်နေစဉ် ဘုန်းခနဲ အသံကြားလိုက်ရပြီး လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ခေါ်လာသော အိမ်စေလေးယောက်လုံး သတိမေ့လဲကျသွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ကျောက်ယင်၊ မင်း ဘာလုပ်တာလဲ" ကျောက်ရွှင် ကျောက်ဇယ်ချန်၏ လက်မောင်းကို ဆွဲကိုင်လိုက်ပြီး သတိထားကာ နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်လိုက်သည်။

ရှန့်ယင်က စကားမပြောရသေးခင် ထိုက်ဖေးက ဆူပူလိုက်လေသည်။ "အသက်ကြီးနေပြီ၊ တည်ငြိမ်မှု မရှိဘူး"

"အဒေါ်၊ ဒါ ဘာလုပ်မလို့လဲ" ကျောက်ရွှင်က မေးလိုက်၏။

"ကိစ္စတချို့ ဖြေရှင်းစရာ ရှိလို့၊ နင်နဲ့ ဇယ်ချန် ငြိမ်ငြိမ်နေ၊ ကျောက်ယင်ကို မနှောင့်ယှက်နဲ့"

ကျောက်ရွှင်သည် မျက်လုံး ကစားလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ကိစ္စရှိရင် ဇယ်ချန်ကို ခိုင်းလို့ရပါတယ်၊ ဒီကလေးက သွက်လက်ပါတယ်"

ထိုက်ဖေးကတော့ သားဖြစ်သူ၏ အကြံအစည်ကို သိသော်လည်း ထုတ်မပြောဘဲ ရယ်ချင်သလို ဖြစ်သွားတော့သည်။ "ရပြီ၊ နင်တို့နှစ်ယောက် ငြိမ်ငြိမ်နေ၊ အရှုပ်မလုပ်ရင် ပြီးတာပဲ"

ရှန့်ယင်က သတိမေ့နေသော အိမ်စေလေးယောက်ကို ထိုက်ဖေးရှေ့သို့ ဆွဲလာပြီး သူတို့၏ လက်ကောက်ဝတ်များကို လှီးဖြတ်လိုက်လေသည်။ သွေးနီရဲရဲများ စီးကျလာသည်ကို မြင်သောအခါ ကျောက်ရွှင်တို့ သားအဖမှာ မျက်နှာပျက်သွားတော့သည်။

အိမ်စေများ၏ သွေးထွက်လွန်ပုံသည် ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ သည်အတိုင်းဆက်သွားလျှင် အသက်အန္တရာယ် ရှိနိုင်ကြောင်း ကျောက်ရွှင်တစ်ယောက် သိလိုက်သည်။

သူသည် လူ့အသက်ကို တန်ဖိုးမထားသော်လည်း လူ့အသက်ကို မြက်ပင်လို သဘောထားသော ဤလုပ်ရပ်မျိုးကိုတော့ ပထမဆုံး မြင်တွေ့ဖူးခြင်းပင်။

ထိုက်ဖေးသည် မျက်နှာအမူအရာ မပြောင်းဘဲ ကြည့်နေ၏။ ရှန့်ယင်က အားလုံး ပြင်ဆင်ပြီးမှ သူမ ရွှေရောင် စာရွက်ကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ထောင့်စွန်းတစ်နေရာကို ကိုင်ကာ ကျန်အပိုင်းကို သွေးထဲတွင် နှစ်လိုက်လေသည်။

ရွှေရောင် စာရွက်သည် သွေးထဲရောက်သည်နှင့် သွေးများကို လျင်မြန်စွာ စုပ်ယူလိုက်၏။ တဖြည်းဖြည်းနှင့် သာမန် ရွှေရောင် စာရွက်ပေါ်မှ ရွှေရောင် အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ အိမ်စေလေးယောက်၏ မျက်နှာများ ဖြူဖျော့လာသည်နှင့်အမျှ ရွှေရောင် အလင်းတန်းများ ပိုမို တောက်ပလာသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ရွှေရောင် အလင်းတန်းများ မမှိတ်တော့ဘဲ ရွှေရောင် စာရွက်သည် သွေးဝသွားကာ ထိုက်ဖေးလက်ထဲမှ လွတ်ထွက်ပြီး သူမရှေ့တွင် ဝဲပျံနေတော့သည်။

ထိုအချိန်တွင် လဲကျနေသော အိမ်စေများအနက် တစ်ယောက် အသက်မရှူတော့ပေ။

ထိုက်ဖေး သူတို့ကို ကြည့်မနေဘဲ အစေခံမလေး ပေးသော ဓားမြှောင်ကို ယူလိုက်ပြီး လက်ညှိုးကို လှီးဖြတ်လိုက်၏။ မိမိသွေးဖြင့် ရွှေရောင် စာရွက်ပေါ်တွင် စာရေးရန် ပြင်လိုက်စဉ် လူလဲကျသံ ကြားလိုက်ရပြန်သည်။

သူမ မော့ကြည့်လိုက်ရာ ကျောက်ရွှင်တို့ သားအဖက သူမ အနောက်ဘက်ကို စိုက်ကြည့်နေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

သူမ ဘေးတွင် အမှုထမ်းနေသော အစေခံမလေး ရုတ်တရက် လဲကျသွားပြီး သူမကို တိုက်ခိုက်လိုက်သော ရှန့်ယင်က လက်ပြန်ရုပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ကျောက်ယင်၊ နင် ဘာလုပ်တာလဲ" ထိုက်ဖေးက မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ရှန့်ယင်က လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ထိုက်ဖေးကို အဓိပ္ပာယ်ပါသော အပြုံးဖြင့် ပြုံးပြလိုက်ကာ "အဘွား၊ အဖေနဲ့ အမေရဲ့ ပထမဆုံး ကလေးက ရှန့်မျိုးနွယ် ဖြစ်ရမယ်လို့ အဘိုးကို ကတိပေးခဲ့တယ် မဟုတ်လား။ ကျွန်တော့်ကို ရှန့်ယင် လို့ ခေါ်သင့်တယ်"

...