ပိုင်ရှိုးမင် ဒီနေ့ အပြင်ထွက်ရင် ဉာဏ်မပါလာဖို့ မျှော်လင့်ရတာပဲ...
Vol. 17 Ch. 163
ယခုအချိန်တွင် ကောင်းကင်သည် လုံးဝမည်းမှောင်သွားပြီ ဖြစ်ပြီး အပြင်ဘက်တွင် လေပြင်းများ တိုက်ခတ်နေကာ လေတိုးသံများသည် တစ္ဆေသရဲများ အော်ဟစ်နေသကဲ့သို့ပင်။
အဝေးရှိ လယ်သမားအိမ်များတွင် မီးအိမ်များ ထွန်းညှိထားပြီ ဖြစ်သော်လည်း ဤနေရာသို့ မည်သူမျှ ချဉ်းကပ်ခြင်း မရှိပေ။ ဤကမ္ဘာငယ်လေးသည် စောစီးစွာကပင် ပြင်ပလောကနှင့် အဆက်အသွယ် ပြတ်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ရှန့်ယင်သည် ထိုက်ဖေးကို ချိတ်ဆွဲထားသော သစ်သားစင်ရှေ့တွင် ရပ်ကာ လေနှင့်အတူ ယိမ်းထိုးနေသော သူမ၏ အလောင်းကို ကြည့်နေလေသည်။
ဘယ်သူ့ကိုမှ ဂရုမစိုက်တတ်သော ပေဟွမ်ဝမ် ထိုက်ဖေးသည် ဤကဲ့သို့ပင် သူ့ရှေ့မှောက်တွင် အလွယ်တကူ သေဆုံးသွားခဲ့သည်။ သူမ၏ အပေါ်ယံ အရှိန်အဝါများကို ဖယ်ရှားလိုက်လျှင် သူမသည်လည်း သာမန်လူတစ်ဦးသာ ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။
“ရှင် အဲဒီမှာ ဘယ်လောက်ကြာကြာ ကြည့်နေဦးမှာလဲ” အားချန်၏ အသံသည် အနောက်ဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။
ရှန့်ယင် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ဝတ်ရုံခြုံလွှမ်းထားသော အားချန်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် အပြုံးတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်၏။ “မင်း နိုးလာပြီပဲ”
စောစောက အားချန်သည် ထိုင်နေရသည်မှာ ပင်ပန်းလွန်းသည်ဟု ဆိုကာ အခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်ပြီး တစ်ရေးအိပ်ခဲ့သေးသည်။
“အင်း” အားချန်သည် ရှေ့သို့ လှမ်းလာပြီး ရှန့်ယင်နှင့် ခြေလှမ်းအနည်းငယ် အကွာတွင် ရပ်တန့်လိုက်ကာ သူ့ကို သတိပေးရန် မမေ့ခဲ့ပေ။ “ထိုက်ဖေးက သူ့သေဆုံးမှုအတွက် မကျေမနပ် ဖြစ်နေလောက်တယ်၊ ဒါကြောင့် သူ့ဝိညာဉ်ကို ရှင်းလင်းပေးဖို့ မမေ့နဲ့ဦး၊ ရှန့်အိမ်တော်ရဲ့ ဝိညာဉ်ထိန်းချုပ်နည်းကို ရှင်က အပေါ်ယံလောက်ပဲ သင်ထားပေမယ့် ပြဿနာမရှိလောက်ဘူး မဟုတ်လား”
“ပြဿနာ မရှိပါဘူး” ရှန့်ယင်သည် လက်ကို မြှောက်လိုက်ရာ လက်ဖဝါးမှ အစိမ်းရောင် အခိုးအငွေ့များ ထွက်ပေါ်လာပြီး ထိုက်ဖေးနှင့် ကျောက်ရွှန်သားအဖ၏ အလောင်းများဆီသို့ ပျံ့နှံ့သွားလေသည်။
မကြာမီ လေထဲတွင် ဝေဝါးသော လူသားပုံသဏ္ဌာန် သုံးခု ပေါ်လာပြီး အစိမ်းရောင် အခိုးအငွေ့များကြားတွင် တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။
ယခုအခါတွင် သူတို့ မသေဆုံးမီ မည်သည့်အရာများ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်ကို တစ္ဆေဝိညာဉ်များမှတစ်ဆင့် မည်သူမျှ စုံစမ်းနိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။
“ရှင်တို့မျိုးနွယ်ရဲ့ ဝိညာဉ်ထိန်းချုပ်နည်းက တကယ် အစွမ်းထက်တာပဲ” အားချန်က ချီးကျူးလိုက်၏။
ရှန့်ယင်သည် သူမကို ထူးဆန်းစွာ ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားကာ ပြောလိုက်သည်။ “မေ့တော့မလို့ပဲ၊ ဟွမ်ဝူလည်း မင်းကို လိုက်သတ်ဖူးတယ် မဟုတ်လား”
ဟွမ်ဝူသည်လည်း ပေဟွမ်ဝမ်အိမ်တော်၏ အဆင့်၄အဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်ပြီး သူမသည် ရှန့်အိမ်တော်၏ ဝိညာဉ်ထိန်းချုပ်နည်းကို သင်ယူပြီးနောက် အဆင့်၄အဆင့်သို့ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
“ဟုတ်တယ်၊ သူ ထိန်းချုပ်ထားတဲ့ သရဲက တော်တော် ကြမ်းတယ်” အားချန်က မှန်ကန်စွာ သုံးသပ်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။ “သူ့မှာ ဘာအားနည်းချက် ရှိလဲဆိုတာ ရှင် သိလား။ ရှင့်အမေက တကယ်ပဲ ဝိညာဉ်ထိန်းချုပ်နည်းကို ဘာမှမချန်ဘဲ သူတို့ကို အကုန်သင်ပေးခဲ့တာလား”
“မင်း သိရင်တောင် သူ့ကို ထိခိုက်အောင် လုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး”
“တကယ် ရှိတာပဲ” အားချန်က အနည်းငယ် အံ့ဩသွားသည်။ သူမက ဒီအတိုင်း မေးကြည့်လိုက်ရုံသာ။
“ရှိတယ်၊ ဝိညာဉ်ထိန်းချုပ်နည်း တတိယအဆင့်ကို ရောက်တဲ့အခါ ကိုယ်ပေါ်မှာ သရဲမျက်လုံးတစ်လုံး ပေါက်လာတတ်တယ်၊ ဟွမ်ဝူရဲ့ သရဲမျက်လုံးက ညာဘက်ပခုံးပေါ်မှာ ရှိတယ်၊ သရဲမျက်လုံးကို ဖျက်ဆီးလိုက်ရင် သူနဲ့ ထိန်းချုပ်ထားတဲ့ ဝိညာဉ်ကြားက ဆက်သွယ်မှု ပြတ်တောက်သွားပြီး ဝိညာဉ်က ပြန်လည် တိုက်ခိုက်လိမ့်မယ်” ရှန့်ယင်က အသေးစိတ် ရှင်းပြလိုက်သည်။
တိုက်ခိုက်နေစဉ်အတွင်း အဆင့်၄အဆင့်ရှိ ဝိညာဉ်၏ ပြန်လည်တိုက်ခိုက်မှုကို ခံရခြင်းသည် အဆင့်၄အဆင့်ရှိ ရန်သူတစ်ယောက် ထပ်တိုးလာခြင်းနှင့် တူညီပြီး ၎င်းသည် အသက်အန္တရာယ် ရှိစေနိုင်သည်။
သူသည် ဤလျှို့ဝှက်ချက်ကို အမြဲတမ်း သိနေခဲ့သော်လည်း အသုံးမဝင်ခဲ့ပေ။ သူသည် ဟွမ်ဝူ၏ အနားသို့ပင် မကပ်နိုင်ခဲ့ပေ။ အနားကပ်နိုင်လျှင်ကော ဘာထူးမည်နည်း။
အားချန်သည် ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ “အခွင့်အရေးရရင် စမ်းကြည့်လို့ ရတာပေါ့”
ရှန့်ယင်သည် အားချန်၏ စမ်းသပ်ချင်စိတ် ပြင်းပြနေသော ပုံစံကို ကြည့်ပြီး ပြုံးကာ မေးလိုက်၏။ “ပေဟွမ်ဝမ်က အခုလောက်ဆို ထိုက်ဖေး သေဆုံးသွားတာကို သိလောက်ပြီ၊ မင်း မပူဘူးလား”
ထိုက်ဖေး သေဆုံးချိန်တွင် ချန်ဟွေ့ သိမ်းဆည်းထားသော ရွှေရောင်စာရွက်သည် ရုတ်တရက် သူ့အလိုလို မီးလောင်ကျွမ်းသွားခဲ့သည်။ ထိုအရာသည် ထိုက်ဖေး၏ အသက်နှင့် ဆက်စပ်နေကြောင်း ထင်ရှားပြီး တိလင်းချဲ့ (မြေကမ္ဘာမှတ်တမ်း)ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသော ပေဟွမ်ဝမ်သည် ပုံမှန်မဟုတ်သော အခြေအနေကို ချက်ချင်း သတိထားမိလိမ့်မည်ဟု ရှန့်ယင် ခန့်မှန်းမိသည်။
“ဘာကို ပူရမှာလဲ”
“ထိုက်ဖေးက ရှန့်ကျင်းမှာ သေဆုံးသွားတာဆိုတော့ ပေဟွမ်ဝမ်က ဒီအတိုင်း နေမှာမဟုတ်ဘူး၊ သူ သေချာပေါက် မင်းအထိ လိုက်စုံစမ်းလိမ့်မယ်” အားချန် ဘာကြောင့် ဒီလောက် တည်ငြိမ်နေရသနည်းဟု သူ နားမလည်နိုင်ပေ။ ပိုင်ရှိုးမင်ကြောင့်များလား။
အားချန်က ရှန့်ယင်ကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်လေသည်။ “ကျွန်မက စိုးရိမ်ရမယ်လို့ ရှင် ဘာလို့ ထင်တာလဲ။ အခု စိုးရိမ်ရမှာက သူလေ”
“ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ”
အားချန်သည် မေးခွန်းကို တိုက်ရိုက် မဖြေဘဲ ပြန်မေးလိုက်သည်။ “ထိုက်ဖေးကို သတ်လိုက်ရတာ ရှင် ကျေနပ်လား”
ရှန့်ယင် တိတ်ဆိတ်သွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် ခေါင်းခါလိုက်သည်။
အစပိုင်းတွင် ကျေနပ်ခဲ့သော်လည်း သူမ သေဆုံးသွားသည်ကို မြင်သောအခါ ရင်ထဲတွင် ဟာတာတာသာ ဖြစ်ကျန်ရစ်သည်။ အကြောင်းမှာ သူ့ကို ယခုကဲ့သို့ ဖြစ်အောင် လုပ်ခဲ့သူ၊ ရှန့်မိသားစု တစ်ခုလုံးကို ပျက်စီးစေခဲ့သူများထဲတွင် ထိုက်ဖေး တစ်ဦးတည်းသာ ပါဝင်သည် မဟုတ်သောကြောင့်ပင်။ သူမသည် တရားခံဖြစ်သော်လည်း တစ်ဦးတည်းသောသူ မဟုတ်ပေ။
အားချန်က ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။ “ထိုက်ဖေးရဲ့ သေဆုံးမှုက နန်းတွင်းကို တုန်လှုပ်စေလောက်တယ်၊ ရှင် အလောင်းကို မြှုပ်နှံပြီး အဝေးကို ထွက်ပြေးသွားရင်တောင် မကြာခင် ပြန်ဖမ်းခံရလိမ့်မယ်၊ ရှင် ထွက်ပြေးလို့ မလွတ်ဘူး”
“ကျွန်တော် သိပါတယ်” ထို့ကြောင့် သူ လုံးဝ ထွက်ပြေးရန် မစဉ်းစားခဲ့ပေ။ သူသည် ဤနေရာကို ရှင်းလင်းပြီးနောက် ဤကိစ္စတွင် အားချန် ပါဝင်ပတ်သက်ခြင်း မရှိစေရန်သာ ဆန္ဒရှိလေသည်။
သည်ရလဒ်ကို သူ အစကတည်းက သိရှိပြီးသားဖြစ်သည်။ ထိုက်ဖေးကို သတ်ပြီးနောက် သူ အသက်ရှင်နိုင်မည်ဟု မထင်မှတ်ခဲ့ပေ။
သူ တွေးထားသည်မှာ ကျောက်မိသားစုက ထိုက်ဖေး သေဆုံးမှုကို မသိရှိသေးမီ ကျောက်အိမ်တော်သို့ ပြန်သွားပြီး အခွင့်အရေးရလျှင် ကျောက်ချီကိုပါ သတ်ပစ်ရန် ဖြစ်သည်။ ထို့နောက်တွင် အဖမ်းခံရမည်၊ အသတ်ခံရမည်၊ သူ့ကံကြမ္မာကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်နေရသည်။
အားချန်သည် သူ့မျက်လုံးထဲတွင် စုဝေးနေသော လူသတ်ချင်စိတ်ကို မြင်သောအခါ သူက ဘာတွေးနေသည်ကို ချက်ချင်း သိလိုက်လေသည်။
သူမက အလိုမတူဘဲ ပြောလိုက်သည်။ “အမြဲတမ်း သတ်ဖို့ဖြတ်ဖို့ပဲ မတွေးပါနဲ့၊ ကိုယ့်အသက်ပါ ပေးလိုက်ရတာက အရမ်း တန်ဖိုးကြီးလွန်းတယ်”
ရှန့်ယင်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ မသိမသာ လှုပ်ရှားသွား၏။ အစက သူ့ကို နှိုးထစေပြီး ထိုက်ဖေးကို သတ်ရန် မြှောက်ပင့်ပေးခဲ့သူမှာ သူမ မဟုတ်ပါလား။
“ဒါဆို ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ”
“ရှင် တခြားရှုထောင့်ကနေ ဖြေရှင်းနည်း ရှာကြည့်ပါလား၊ ပေဟွမ်ဝမ်က ဘာဖြစ်လို့ ရှန့်မိသားစုရဲ့ စည်းစိမ်တွေကို လိုချင်ရတာလဲ”
“အဲဒီလောက် များပြားတဲ့ စည်းစိမ်ကို ဘယ်သူက မမက်မောဘဲ နေမှာလဲ” ရှန့်ယင်က ဤကိစ္စနှင့်ပတ်သက်ပြီး ပြောစရာမရှိဟု ထင်မြင်မိသည်။ ထို့အပြင် ကိစ္စဖြစ်ပွားခဲ့သည်မှာ ကြာမြင့်ပြီဖြစ်၍ သက်သေအထောက်အထား မရှိသဖြင့် ကျောက်မိသားစုနှင့် ပေဟွမ်ဝမ်တို့၏ အာဏာစက်အောက်တွင် အမှန်တရားသည် ဖုံးကွယ်ခံရဖို့သာ ရှိသည်။
အားချန်သည် လက်ညှိုးတစ်ချောင်း ထောင်ကာ ယမ်းပြလိုက်သည်။ “မဟုတ်ဘူး၊ သူ ဒီလောက် ငွေကြေးအများကြီး လိုအပ်တာက သေချာပေါက်... ပုန်ကန်ချင်လို့ပဲ ဖြစ်ရမယ်”
ရှန့်ယင်မှာ မျက်လုံးပြူးသွားတော့သည်။ ပေဟွမ်ဝမ်အိမ်တော်သည် အင်အား တိုးချဲ့နေသော်လည်း ပုန်ကန်မည့်အဆင့်ထိတော့ မရောက်နိုင်ဟု သူ ထင်သည်။ ပေဟွမ်ဝမ် နှစ်ဆက်စလုံးသည် အသိဉာဏ်ရှိကြပြီး မိမိအင်အားကို နားမလည်ဘဲ မိုက်မဲမည့် အဆင့်ထိတော့ မရောက်နိုင်ဟု သူ ထင်သည်။
အားချန်က သူ့ကို စဉ်းစားချိန်မပေးဘဲ ဆက်ပြောလိုက်သည်။ “ကျောက်မိသားစုကရော၊ နယ်စားပယ်စားတွေနဲ့ တိတ်တဆိတ် ပေါင်းပြီး မကောင်းကြံနေတာလေ၊ အရင်ဘုရင် နတ်ရွာစံတဲ့ကိစ္စမှာ သူတို့လက်ချက် ပါမနေဘူးလား”
“ပါ... ပါလား” ရှန့်ယင် ခေါင်းနည်းနည်း ရှုပ်လာသလို ခံစားရသည်။ တစ်ခုခု လွဲနေသလို ခံစားရသော်လည်း အားချန် ပြောသည်မှာလည်း ယုတ္တိရှိသလိုပင်။
“ဒါပေါ့ ပါတာပေါ့”
“ဒါက ဘာကို သက်သေပြနိုင်လို့လဲ” ရှန့်ယင်မှာ နားမလည်ပေ။
“ဒါက ရှင်ဟာ လူဆိုးမဟုတ်ကြောင်း သက်သေပြနိုင်တယ်လေ၊ ရှင်က ပေဟွမ်ဝမ်အိမ်တော်နဲ့ ကျောက်မိသားစု ပေါင်းပြီး ဒုက္ခပေးတာ ခံရတဲ့ သနားစရာကောင်းတဲ့သူ၊ ရှင်က အခက်အခဲတွေ ကြုံပြီး လမ်းဆုံးရောက်မှ ထိုက်ဖေးကို သတ်ဖို့ ရွေးချယ်ခဲ့ရတာ၊ ရှင်က ကိုယ့်အသက်နဲ့ရင်းပြီး ဒီလုပ်ကြံမှုကြီးကို လူတွေသိအောင် ဖော်ထုတ်ချင်တာလေ”
“ကျွန်တော်က အဲဒီလိုလူမျိုးလား” ရှန့်ယင်လည်း မသေချာတော့ပေ။
“ရှင်က အဲဒီလိုလူမျိုးပဲလေ၊ ရှင်က ငယ်ငယ်ကတည်းက ထိုက်ဖေးရဲ့ နှိပ်စက်မှုကို ခံခဲ့ရတာ၊ အမေအရင်းကို သူတို့ သတ်ပစ်တာ မျက်စိရှေ့မှာ မြင်ခဲ့ရတာလေ၊ ရှင်က တမင်တကာ လူသတ်ချင်တာမှ မဟုတ်တာ”
ထို့နောက် အားချန်က မေးလိုက်သည်။ “ရှင် တမင်လုပ်တာလား”
ရှန့်ယင်သည် အားချန်ကို ကြည့်ရင်း မသိစိတ်ဖြင့် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး သူမ၏ စကားအတိုင်း ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်တော် တမင်လုပ်တာ မဟုတ်ပါဘူး”
“ဒါဆိုရင် ဟုတ်သွားပြီပေါ့၊ ရှင် သူတို့ကို သတ်လိုက်တာက မလွှဲသာလို့ပါ၊ ရှင်က ကိုယ့်အတွက်တင် မဟုတ်ဘဲ အရှင်မင်းကြီးကို အမှန်တရား ဖော်ထုတ်ပြချင်လို့ပါ”
“ဒါဆို နောက်ဆက်တွဲ ဘာလုပ်ရမလဲ” ရှန့်ယင် ယခုအခါ အားချန်ကို ကြည့်သော မျက်လုံးများတွင် ကြောက်ရွံ့လေးစားမှုများ ပါဝင်နေသည်။ လွန်ခဲ့သော တစ်နှစ်က အားချန်သည် လူသားတို့၏ ဉာဏ်နီဉာဏ်နက်များကို စိတ်မဝင်စားသလို ဂရုလည်း မစိုက်ခဲ့ပေ။
တစ်နှစ်တည်း အတွင်းမှာပင် သည်လောက် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ။ သူမ ရှန့်ကျင်းတွင် ဘာများ ကြုံတွေ့ခဲ့ရပါသနည်း။
“နောက်ဆက်တွဲကတော့ အစိုးရလူတွေ ကိုယ့်ဆီ လာရှာတာကို စောင့်ရုံပဲ၊ ထိုက်ဖေးသာ အချိန်အကြာကြီး ပြန်မလာရင် ဒီလောက်ကိစ္စကြီးကို ကျောက်မိသားစုက သေချာပေါက် တိုင်ချက်ဖွင့်လိမ့်မယ်၊ အဲဒီကျရင် အခွင့်အရေး ရပြီပေါ့”
“ကျောက်မိသားစုရဲ့ အရှိန်အဝါ ရှိနေတော့ လူလာရင်တောင် ကျွန်တော့်စကားကို နားထောင်မှာ မဟုတ်ဘူး” ထိုက်ဖေးသည် သူ့လက်ချက်ဖြင့် သေဆုံးသွားကြောင်း ကျောက်မိသားစု သိလျှင် သူ့ကို အမြန်ဆုံး နှုတ်ပိတ်ပစ်လိမ့်မည်ဟု ရှန့်ယင် ထင်သည်။
“နားထောင်ချင်တဲ့သူ ရှိမှာပါ”
အားချန်၏ ပုံစံမှာ အလွန် ယုံကြည်မှု ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်မည်။ ရှန့်ယင်သည် ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းပြီးနောက် ကျောက်အိမ်တော်သို့ ပြန်သွားပြီး လူသတ်မည့် အစီအစဉ်ကို လက်လျော့ကာ နေရစ်ခဲ့လေသည်။
ယခုအချိန်တွင် ညမထွက်ရအမိန့် ထုတ်ပြန်ချိန် ကျော်လွန်သွားပြီဖြစ်၍ ပုံမှန်ဆိုလျှင် ကျောက်အိမ်တော်မှ သခင်များသည် ညစာစားပြီး ကိုယ့်အဆောင်ကိုယ် ပြန်ကာ အနားယူနေကြပြီ ဖြစ်သည်။
သို့သော် ထိုက်ဖေးသည် နေ့ခင်းက အပြင်ထွက်သွားပြီး ယခုထိ ပြန်မလာသေးသဖြင့် ကျောက်အိမ်တော် သခင်ကြီးမှာ စိတ်ပူနေပြီး သူ့သားနှစ်ယောက်လည်း ဘာမှမဖြစ်သလို နေ၍မရတော့ပေ။
သူတို့ ထင်သည်မှာ ထိုက်ဖေးသည် အပျော်လွန်ပြီး အပြင်တွင် တစ်ညအိပ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်မည်ဟု ထင်ကြပြီး ဖခင်ဖြစ်သူ၏ စိုးရိမ်မှုကို နားမလည်နိုင်ကြပေ။
သို့သော် ကျောက်ချီကတော့ ရင်ထဲတွင် ထိတ်လန့်နေပြီး မကောင်းသော ကိစ္စတစ်ခုခု ဖြစ်တော့မည့်အလား ခံစားနေရသည်။
“အဖေ၊ အခု ညမထွက်ရအမိန့် ထုတ်ထားပြီဆိုတော့ အဖေ အရင် အနားယူလိုက်ပါ၊ မနက်ဖြန်မနက်ထိမှ ထိုက်ဖေး သတင်း မကြားရရင် ကျွန်တော်တို့ အိမ်စေတွေကို လွှတ်ပြီး ရှာခိုင်းလိုက်မယ်လေ”
ကျောက်ချီသည် အပြင်ဘက်မှ မှောင်မိုက်နေသော ညဉ့်အမှောင်ကို ကြည့်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ယခုချက်ချင်း လူလွှတ်ရှာခိုင်းမည့် အကြံကို လက်လျော့လိုက်သည်။
သားနှစ်ယောက်၏ အလှည့်ကျ နှစ်သိမ့်မှုကြောင့် သူ နောက်ဆုံးတွင် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “ကောင်းပြီ”
နောက်တစ်နေ့ မနက်စောစောတွင် ကျောက်အိမ်တော်မှ အိမ်စေများကို လွှတ်ပြီး ထိုက်ဖေး၏ သတင်းကို စုံစမ်းခိုင်းသော်လည်း မွန်းတည့်ချိန်အထိ ထိုက်ဖေး ပြန်မလာသေးပေ။
ဤအချိန်တွင် ကျောက်မိသားစုသာမက အိမ်တော်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သော ထိုက်ဖေး၏ ကိုယ်ပိုင်အစေခံများပါ စိတ်ပူလာကြသည်။
အစေခံသုံးဦးကို ကျောက်ချီ၏ အဆောင်သို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ပြီး ကျောက်ချီ မမေးမြန်းမီမှာပင် အစေခံခေါင်းဆောင်က သူမ သိသမျှကို ထုတ်ပြောလိုက်လေသည်။ “သခင်ကြီး၊ ထိုက်ဖေးက ဒီတစ်ခေါက် အပြင်ထွက်တာ ဝမ်ရယ်နဲ့ ဆက်သွယ်ဖို့ပါ၊ ဘာမှ မဖြစ်ရင် မနေ့က ပြန်ရောက်သင့်တာပါ”
ကျောက်ချီက မျက်လုံးများကို မှေးစင်းလိုက်သည်။ “တကယ်လား”
“ကျွန်မ လိမ်မပြောရဲပါဘူး”
“သူ အခုထိ ပြန်မလာသေးဘူးဆိုတော့... တကယ်ပဲ တစ်ခုခု ဖြစ်သွားတာလား” ကျောက်ချီက တီးတိုးရေရွတ်လိုက်လေသည်။
“သခင်ကြီး၊ နောက်ဆက်တွဲ ဘယ်လိုလုပ်မလဲ” ထိုက်ဖေး သူတို့နားတွင် မရှိတော့သဖြင့် အစေခံများသည် ကျောက်မိသားစုက ထိုက်ဖေးကို ပြန်လည်ရှာဖွေပေးရန်သာ မျှော်လင့်နိုင်တော့သည်။
“သားကြီး” ကျောက်ချီက သားကြီး ကျောက်ဟုန်လျန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုက်ဖေး ကိစ္စကြောင့် ဒီနေ့ ကျောက်ဟုန်လျန်က ရုံးမတက်ဘဲ ခွင့်ယူထားခြင်း ဖြစ်သည်။
“အဖေ၊ အမိန့်ရှိပါ” ကျောက်ဟုန်လျန်လည်း ညီမဖြစ်သူ၏ လုံခြုံရေးသည် အရေးကြီးမှန်း သိသဖြင့် ကျောက်အိမ်တော် အိမ်စေများ ရှာမတွေ့ခဲ့သောကြောင့် တကယ်ပင် တစ်ခုခု ဖြစ်သွားပြီဟု ယူဆကာ မပေါ့ဆရဲတော့ပေ။
“မင်း စစ်တပ်ကွပ်ကဲရေးဌာနကို သွားပြီး တပ်မှူး လျန်ယန်ကို ရှာ၊ ထိုက်ဖေး မြို့ပြင်ထွက်သွားပြီး တစ်ညလုံး ပြန်မလာဘူးလို့ ပြော၊ သူ့ကို လက်အောက်ငယ်သားတွေ ခေါ်ပြီး မြို့ပြင်ထွက် ရှာခိုင်းလိုက်”
ကျောက်ဟုန်လျန်တစ်ယောက် စိတ်ထဲတွင် လှုပ်ရှားသွားသည်။ ဤလျန်ယန်သည် အပြင်ပန်းတွင် သူတို့အိမ်နှင့် လုံးဝ အဆက်အဆံ မရှိသော်လည်း ဖခင်ဖြစ်သူ စောစီးစွာကပင် ချထားသော လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ချို့ ဖြစ်ကြောင်း သူ သိထားခဲ့သည်။
လျန်ယန်က သည်ရာထူးသို့ ရောက်လာနိုင်ခြင်းမှာ သူ့ဖခင်၏ တိတ်တဆိတ် ကူညီမှုကြောင့်ပင်။
သူသည် အနည်းငယ် တုံ့ဆိုင်းသွားပြီး “အဖေ၊ ဒီကိစ္စအတွက်နဲ့ လျန်လူကြီးမင်းကို အနှောင့်အယှက် ပေးလိုက်ရင် တခြားသူတွေ သတိထားမိသွားမှာ စိုးရတယ်”
ကျောက်ချီက မျက်လုံးမှိတ်လိုက်ပြီး “မင်းညီမရဲ့ လုံခြုံရေးက အရေးကြီးတယ်၊ သွားလုပ်လိုက်ပါ”
“ဟုတ်ကဲ့”
ကျောက်ဟုန်လျန် အချိန်မဆွဲရဲဘဲ မြင်းစီးကာ အိမ်တော်အစောင့်များနှင့်အတူ စစ်တပ်ကွပ်ကဲရေးဌာနသို့ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။
တစ်စုံတစ်ယောက်သည် အဝေးမှနေ၍ နောက်ယောင်ခံ လိုက်ပါလာပြီး သူ စစ်တပ်ကွပ်ကဲရေးဌာနသို့ ဝင်သွားသည်ကို ကြည့်နေကာ တပ်မှူး လျန်ယန်က လူတစ်စုနှင့်အတူ ကျောက်ဟုန်လျန်နှင့် ထွက်ခွာသွားသည်ကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ မြင်လိုက်ရသည်ကို သူ သတိမထားမိခဲ့ပေ။
လူများ ဝေးရာသို့ ရောက်သွားသောအခါ ချန်ဟွေ့သည် နောက်လှည့်ပြီး အခြားတစ်ဖက်သို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ သူမ မင်ကျင့်စီး ရုံးတော်သို့ သွားပြီး အမှုဖွင့်တိုင်ကြားရမည်။ သူမ၏ အားချန်ကို လူဆိုးများက ပြန်ပေးဆွဲသွားသဖြင့် ယခုအခါ ပိုင်လူကြီးမင်းသာ ကယ်တင်နိုင်တော့မည်။
မင်ကျင့်စီး တံခါးဝသို့ ရောက်သောအခါ ချန်ဟွေ့ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ အားချန်၏ အစီအစဉ်သည် အခြားသူများနှင့် ရင်ဆိုင်ရာတွင် ပြဿနာ မရှိသော်လည်း ပိုင်ရှိုးမင်နှင့် ရင်ဆိုင်ရာတွင်တော့ ဟာကွက်များ အပြည့်ဖြစ်နေသည်။
လွန်ခဲ့သော နှစ်ရက်က အဆင့်၄အဆင့် ကျင့်ကြံသူကတောင် သူမကို ဘာမှမလုပ်နိုင်ခဲ့ဘဲ ယနေ့တွင် အဆင့်သုံးအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးက သူမကို ဖမ်းခေါ်သွားသည်ဆိုလျှင် ဤစကားကို ပိုင်ရှိုးမင် ယုံပါ့မလား။
သို့သော် အားချန်က သူမကို ဒီအတိုင်း ပြောခိုင်းထားသဖြင့် ချန်ဟွေ့လည်း မတတ်နိုင်တော့ဘဲ ပိုင်ရှိုးမင် ဒီနေ့ အပြင်ထွက်ရင် ဦးနှောက်ပါမလာဖို့ မျှော်လင့်ရတော့သည်။
ချန်ဟွေ့က အားချန်၏ နာမည်ကို ပြောပြပြီး တပ်မှူးချုပ်ကို တွေ့လိုကြောင်း ပြောကြားရာ တံခါးစောင့် မင်ကျင့်စီးအစောင့်သည် မနှောင့်နှေးရဲဘဲ သတင်းကို အမြန်ဆုံး ပို့ဆောင်ပေးလိုက်သည်။
မကြာမီတွင် ချန်ဟွေ့ကို ပိုင်ရှိုးမင်၏ ရှေ့မှောက်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။
ယခုအချိန်တွင် ခန်းမထဲ၌ ပိုင်ရှိုးမင် အပြင် အခြားသော အရာရှိဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသည့် မင်ကျင့်စီး တပ်မှူးအချို့လည်း ရှိနေကြပြီး သူတို့သည် ဘေးတွင် လက်နှစ်ဖက် ချကာ ရပ်နေကြပြီး စကားဝင်မပြောကြပေ။
“မင်းက ကျိချန် ငါ့ကို ရှာနေတယ်လို့ ပြောတယ်၊ သူရော” ပိုင်ရှိုးမင်သည် အနည်းငယ် ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေသော ချန်ဟွေ့ကို ကြည့်လိုက်လေသည်။
သူမ၏ ဆံပင်များ ဖွာလန်ကြဲနေပြီး အဝတ်အစားများလည်း စုတ်ပြဲနေကာ တိုက်ခိုက်မှု တစ်ခုခု ကြုံတွေ့ခဲ့ရပုံ ပေါ်သည်။
ချန်ဟွေ့ မျက်လွှာချထားပြီး တစ်ဖက်လူနှင့် မျက်လုံးချင်း မဆုံရဲပေ။ “လူကြီးမင်း ခွင့်လွှတ်ပါ၊ ကျွန်မက အားချန်ရဲ့ နာမည်ကို သုံးပြီး လူကြီးမင်းကို လာတွေ့တာပါ၊ အားချန် လူဖမ်းခံလိုက်ရပါတယ်၊ အဲဒီလူက အရမ်းအစွမ်းထက်တော့ ကျွန်မ မယှဉ်နိုင်လို့ မလွှဲသာဘဲ လူကြီးမင်းဆီ အကူအညီ လာတောင်းရတာပါ”
ပိုင်ရှိုးမင်က မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး “လူဖမ်းခံလိုက်ရတယ်?”
လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များကြားတွင် ရပ်နေသော ဖုန်းယန်နှင့် ကျန်းခိုင်တို့က သူတို့ နားကြားများ မှားသွားသလားဟု တွေးမိလိုက်သည်။ ကျိမိန်းကလေးက တခြားသူကို ဖမ်းတာ မဟုတ်ဘူးလား။
သူမ လက်ထဲတွင် သူတို့လူကြီးမင်း၏ လက်စွပ်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး အထဲတွင် နဂါးဝိညာဉ် တစ်ကောင် ရှိနေသည်ကို သူတို့ မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ မြင်ခဲ့ရသည်လေ။
ဘယ်သူက ကိုယ့်အသက်မချစ်ဘဲ သူ့ကို ဖမ်းရဲမှာလဲ။
ချန်ဟွေ့ကတော့ ခေါင်းမာမာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “ဟုတ်ပါတယ်”
“သူခိုးက သူ့ကို ဘယ်နေရာမှာ ဖမ်းသွားတာလဲ” ပိုင်ရှိုးမင်က ထပ်မေးလိုက်သည်။
“လယ်တောအိမ်ရာဝင်းမှာပါ”
“မင်းတို့ လယ်တောအိမ်ရာဝင်းကို ဘာသွားလုပ်ကြတာလဲ”
ချန်ဟွေ့မှာ မုသားစကား ပြောလိုက်ရလေသည်။ “အားချန်က ဒီနှစ်ရက်အတွင်း လန့်သွားလို့ စိတ်ပြေလက်ပျောက် အပြင်ထွက်တာပါ”
ပိုင်ရှိုးမင်က ပြုံးစစဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “လန့်သွားတယ်တဲ့လား ...”
ချန်ဟွေ့သည် ခေါင်းငုံ့ထားလိုက်လေသည်။
ပိုင်ရှိုးမင်ကတော့ နှုတ်ခမ်းထောင့် ကွေးလိုက်ပြီး မျက်လုံးကို ပင့်ကာ ကျန်းခိုင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
ကျန်းခိုင်သည် သူ့လူကြီးမင်း၏ အဓိပ္ပာယ်ကို ချက်ချင်း နားလည်သွားပြီး လက်ယှက် အရိုအသေပြုကာ အမြန်ထွက်ခွာသွားသည်။
အခန်းထဲတွင် ခေတ္တ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ချန်ဟွေ့သည် လွန်ခဲ့သော တစ်ခေါက်က အားချန် ကျားမိစ္ဆာ၏ ဖမ်းဆီးခြင်းကို ခံရစဉ်က သူမ ပိုင်ရှိုးမင်ကို ရှာဖွေပြီး အားချန် ဒုက္ခရောက်နေကြောင်း ပြောပြရာ သူ ချက်ချင်း သွားရောက် ကယ်တင်ခဲ့သည်ကို မှတ်မိနေသေးသည်။ ထိုစဉ်က သူတို့နှစ်ဦး၏ ဆက်ဆံရေးမှာ သာမန်မျှသာ ဖြစ်သည်။
ယခု ပိုင်ရှိုးမင်နှင့် အားချန်၏ ဆက်ဆံရေးမှာ ရင်းနှီးနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း သူမ၏ စကားကို ကြားပြီးချိန်တွင် တည်ငြိမ်နေဆဲ ဖြစ်ပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် စိုးရိမ်သော အရိပ်အယောင် လုံးဝ မတွေ့ရပေ။ သူမ၏ မျှော်လင့်ချက်များ ပျက်ပြယ်သွားပြီး ပိုင်လူကြီးမင်း၏ ဦးနှောက်မှာ မူလနေရာတွင် ရှိနေဆဲ ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားနေသည်။
မကြာမီတွင် ကျန်းခိုင် ပြန်ရောက်လာသည်။ သူသည် ချန်ဟွေ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ပိုင်ရှိုးမင်၏ ဘေးသို့ အမြန်လျှောက်သွားကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ “လူကြီးမင်း၊ စောစောက စစ်တပ်ကွပ်ကဲရေးဌာနက လျန်ယန် လူအုပ်နဲ့အတူ မြို့ပြင်ထွက်သွားတယ်၊ ပျောက်ဆုံးနေတဲ့ ပေဟွမ်ဝမ်ရဲ့ ထိုက်ဖေးကို သွားရှာတာလို့ ကြားတယ်”
ပိုင်ရှိုးမင်၏ မျက်လုံးထဲတွင် အလင်းရောင် တစ်ချက် လက်သွားသည်။ ပေဟွမ်ဝမ် ထိုက်ဖေး ...
သူ၏ လက်ချောင်းများက ထိုင်ခုံလက်တန်းပေါ်တွင် ခပ်ဖွဖွ ခေါက်နေလေသည်။ အရင်ဆုံး အဆင့်၄အဆင့် လုပ်ကြံမှု မအောင်မြင်ဘဲ အဖမ်းခံရတယ်၊ ပြီးတော့ ထိုက်ဖေး မြို့ပြင်ထွက်ပြီး တစ်ညလုံး ပြန်မလာဘူး၊ နောက်ဆုံး အားချန် အဖမ်းခံရတယ်ဆိုပြီး ချန်ဟွေ့က တမင်တကာ လာတိုင်တယ်။
ဒီပြဇာတ်က တကယ့်ကို တစ်ခုနဲ့တစ်ခု ဆက်စပ်နေပြီး လှေကားထောင်ပေးကာ သူ စင်ပေါ်တက်လာဖို့ စောင့်နေသလိုပဲ။
အားချန်ရဲ့ ပြဿနာရှာတတ်တဲ့ အရည်အချင်းကို တကယ် အထင်သေးလို့ မရဘူး။ အရင်က သူနဲ့ ဝေးဝေးနေသေးတယ်၊ အခုတော့ လုံးဝ ဖုံးကွယ်မထားတော့ဘူးလေ။
“လူကြီးမင်း၊ ကျွန်တော်တို့ ဒီရေပုပ်ထဲ ဝင်သင့်လား”
ကျန်းခိုင်ကလည်း မအပေ။ ပေဟွမ်ဝမ်ထိုက်ဖေး ပျောက်ဆုံးမှုနှင့် ပတ်သက်နေသည်။ လူက ဘာမှမဖြစ်ရင် တော်သေးတယ်၊ တကယ် တစ်ခုခု ဖြစ်သွားရင် အဆုံးသတ်ရ ခက်လိမ့်မယ်။
အဲဒါက ပေဟွမ်ဝမ်ရဲ့ မိခင်အရင်းလေ။ တကယ် တစ်ခုခု မှားယွင်းသွားရင် ပါဝင်ပတ်သက်တဲ့ ရုံးဌာနတွေ အကုန်လုံး အငြိုးထားခံရနိုင်တယ်။ သူ့လူကြီးမင်းက မကြောက်ပေမယ့် ကိစ္စမရှိတာက အကောင်းဆုံးပဲလေ။
ပိုင်ရှိုးမင်သည် စိုးရိမ်ပူပန်နေသော ကျန်းခိုင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး လေသံအေးအေးဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။ “လူစုလိုက်”
“ဟုတ်ကဲ့” ကျန်းခိုင် တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ ပြန်ဖြေပြီး အပြင်သို့ ထွက်သွားသည်။
ထို့နောက် ပိုင်ရှိုးမင် မတ်တပ်ထရပ်ပြီး ချန်ဟွေ့ကို ပြောလိုက်တော့သည်။ “လမ်းပြတော့”
...