သူမ၏ ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းသည် ဘယ်တုန်းကမှ...

အားချန်၏ လက်ချောင်းများသည် သူ့လက်ကောက်ဝတ်ပေါ်တွင် တင်ထားပြီး သူ့အကြည့်နှင့် ဆုံသွားကာ "ပိုင်ရှိုးမင်၊ ရှင် စိတ်မဆိုးဘူးလား"

"ငါက ဘာဖြစ်လို့ စိတ်ဆိုးရမှာလဲ" သူက ပြန်မေးလိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့... ဟွေရွှယ်က မိစ္ဆာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားနိုင်တာကို ကျွန်မ အားကျနေလို့လေ"

ပိုင်ရှိုးမင်က ရယ်မောလိုက်၏။ "ငါက မင်း ဘာတွေးနေလဲဆိုတာကိုပါ လိုက်ကန့်သတ်ရလောက်အောင် အာဏာရှင်မဆန်ပါဘူး"

အားချန်သည် မျက်တောင်တစ်ချက် ခတ်လိုက်၏။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူမသည် သူ့ကို မေးလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ တကယ်လို့ ကျွန်မသာ တကယ်ပဲ မိစ္ဆာဖြစ်သွားခဲ့ရင် ရှင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။

သို့သော် သူမသည် ထိုစကားကို ထုတ်မမေးဖြစ်ခဲ့ဘဲ ဘေးနားရှိ အမျိုးသားကို တစ်ချက် ပြုံးပြလိုက်ကာ ပေါ့ပါးသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "သွားကြရအောင်၊ ကျွန်မ ခဏနေရင် စောစောအိပ်ရမယ်၊ မနက်ဖြန် ဟွေရွှယ်နဲ့ အပြင်သွားဖို့ ချိန်းထားတယ်"

"ယဇ်ပုရောဟိတ်ကြီးက ပြောတယ်၊ ဒီနေ့ မင်းက သူ့ကို ယဇ်ပူဇော်ပစ္စည်းတွေ ပြင်ဆင်ပေးနေတယ်တဲ့၊ မနက်ဖြန် သွားမကူညီတော့ဘူးလား" ပိုင်ရှိုးမင်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မေးလိုက်သည်။

ဝူမျိုးနွယ်၏ ဘိုးဘေးများရှေ့မှောက်တွင် ဂုဏ်နိမ့်ခြင်း မြင့်ခြင်း ခွဲခြားထားမှု မရှိပေ။ ယဇ်ပုရောဟိတ်ကြီးသည်လည်း အလုပ်လုပ်ရပြီး သူသည် တစ်နေ့လုံး ခိုင်းစေခံခဲ့ရရာ အားချန်လည်း လွတ်ကင်းနိုင်မည် မဟုတ်ဟု တွေးလိုက်မိသည်။

"မသွားဘူး" အားချန်က ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်၏။ "သူ ဒီနေ့ ကျွန်မကို ပြောတယ်၊ လျဲ့ရှင်းဆီမှာ ယဇ်ပူဇော်တဲ့ အက သွားသင်ပြီးတော့ ယဇ်ပူဇော်ပွဲကျရင် သူတို့နဲ့အတူ ကရမယ်တဲ့၊ ကျွန်မ ထင်တာတော့ သူက သက်သက်မဲ့ ကျွန်မ အရှက်ကွဲတာကို ကြည့်ချင်နေတာပဲ"

ပိုင်ရှိုးမင်သည် မျက်ခုံးကို အနည်းငယ် ပင့်လိုက်ပြီး အားချန်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို စုန်ချည်ဆန်ချည် ကြည့်လိုက်ကာ ရုတ်တရက် ပြုံးလိုက်သည်။ "ငါကတော့ တော်တော်လေး မျှော်လင့်နေမိတယ်"

ယနေ့ညတွင် အားချန်သည် စောစော အိပ်ရာဝင်ခဲ့သည်။ မိုးချုပ်စအချိန် သူမ ရေချိုးပြီးနောက် မကြာမီမှာပင် အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။

နေ့ခင်းဘက်တွင် ကိစ္စအများအပြား ဖြစ်ပျက်ခဲ့သဖြင့် သူမသည် အိပ်ပျော်နိုင်မည် မဟုတ်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း ယဇ်ပုရောဟိတ်ကြီး ပေးလိုက်သော ဆေးရည်ကို သောက်ထားသောကြောင့် ဖြစ်မည်၊ သူမသည် နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်သွားခဲ့ပြီး ညဘက်တွင် ထိုခေါင်းကိုးလုံးငှက်၏ အော်သံပင် သူမကို မနိုးစေခဲ့ပေ။

ဒုတိယနေ့တွင် ထုံးစံအတိုင်း လျဲ့ရှန့်က အိမ်သို့ ထမင်းစားရန် လာခေါ်ခဲ့သည်။ ထမင်းစားပွဲတွင် အားချန်က သူမသည် ယနေ့ ရှန်းဟွေရွှယ်နှင့် အပြင်ထွက်လည်မည်ဟု ပြောလိုက်ရာ လျဲ့ကျန်းက ခေါင်းလှည့်ကာ ပိုင်ရှိုးမင်ကို သူတို့ ဝူမျိုးနွယ်၏ ဘိုးဘေးများအတွက် ဆက်လက်၍ လုပ်အားပေးရန် စိတ်အားထက်သန်စွာ ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။

ပိုင်ရှိုးမင်သည် တူကို ကိုင်ထားသော လက်ကို ခဏ ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ယဉ်ကျေးသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်က တခြားဒေသက လာတဲ့လူလေ၊ ယဇ်ပလ္လင် တည်ဆောက်တဲ့နေရာမှာ အလွန်အကျွံ ပါဝင်ပတ်သက်တာ သိပ်မကောင်းဘူး မဟုတ်လား"

လျဲ့ကျန်းက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်ပြီး "လုံးဝ မဟုတ်တာ၊ ငါတို့ ဘိုးဘေးတွေက မျိုးနွယ်စု အားလုံးအပေါ် တန်းတူညီမျှ သဘောထားပါတယ်၊ ရောက်လာရင် မိတ်ဆွေတွေပါပဲ"

အားချန်သည် နှုတ်ခမ်းကို စေ့ကာ ခိုးရယ်လိုက်သည်။ ပိုင်ရှိုးမင် တစ်ယောက် ဒီလိုမျိုး အတင်းအဓမ္မ မိတ်ဆွေ အဖြစ်ခံရတာ ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်လိမ့်မည်။

ဒါတင် မလုံလောက်သေးဘဲ လျဲ့ကျန်းက ဆက်ပြောလိုက်သည်။ "မင်း အားနေရင် အပြင်ထွက်ပြီး သားကောင်တချို့ သွားဖမ်းပြီး ယဇ်ပုရောဟိတ်ကြီးဆီ ပို့ပေးလိုက်ပါဦး၊ ယဇ်ပူဇော်ပွဲကျရင် အတူတူ ဆက်သလို့ ရတာပေါ့၊ ဘိုးဘေးတွေက မင်း ပို့လိုက်တဲ့ ယဇ်ပူဇော်ပစ္စည်းကို ရရှိရင် သေချာပေါက် မင်းကို ကောင်းချီးပေးမှာပါ"

ပိုင်ရှိုးမင်က မယုံကြည်မှာကို စိုးရိမ်သဖြင့် သူက အလွန်လေးနက်စွာဖြင့် ထပ်ပြောလိုက်သေးသည်။ "တကယ် ပြောတာပါ"

ပိုင်ရှိုးမင်သည် တိတ်ဆိတ်သွားပြီး လျဲ့ကျန်းက လက်ဗလာဖြင့် ဝံပုလွေ ဖမ်းချင်နေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရလေသည်။

ထမင်းစားပြီး မကြာမီမှာပင် ရှန်းဟွေရွှယ်လည်း ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

အားချန်သည် အလျင်အမြန် ထရပ်ကာ ကြိုဆိုလိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ လက်မောင်းကို ချိတ်ကာ ပိုင်ရှိုးမင်ကို လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်၏။ "ကျွန်မ အပြင်ထွက်လည်တော့မယ်၊ ရှင် ကြိုးကြိုးစားစား လုပ်နော်"

ပိုင်ရှိုးမင်သည် မျက်ခွံပင် ပင့်မကြည့်ဘဲ သူမကို ဂရုမစိုက်ချင်တော့ပေ။

လူနှစ်ဦးသည် ရွာထဲမှ ထွက်လာပြီးနောက် ရှန်းဟွေရွှယ်သည် မူလခန္ဓာကိုယ်အဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်သည်။ ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာပြီးနောက် သူမ၏ မိစ္ဆာစွမ်းအင်သည် တဖြည်းဖြည်း တည်ငြိမ်လာပြီး သူမ၏ မူလခန္ဓာကိုယ်သည် မနေ့က အားချန် မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်ထက် နှစ်ဆခန့် ပိုမို ကြီးမားလာခဲ့သည်။

အားချန်သည် သူမ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်ပြီး အဖြူရောင် အရိပ်သည် လျှပ်စီးကဲ့သို့ ပြေးထွက်သွားတော့သည်။

ရှန်းဟွေရွှယ် သူမကို ခေါ်ဆောင်သွားသည့် နေရာသည် ရွာနောက်ဖက်ရှိ တောအုပ်ထဲတွင် ဖြစ်နေသည်။ တောအုပ်ထဲရှိ မြေမျက်နှာသွင်ပြင်မှာ ကွေ့ကောက်နေပြီး သစ်ပင်အမျိုးမျိုးတို့သည် စည်ပင်စွာ ပေါက်ရောက်နေသော်လည်း ဟွေရွှယ်ကတော့ သစ်ကိုင်းများကို ပေါ့ပါးစွာ ရှောင်တိမ်းပြီး အားချန်ကို ခေါ်ဆောင်ကာ ရှေ့သို့ ဆက်သွားခဲ့သည်။

တောအုပ်ထဲတွင် နာရီဝက်ခန့် ဖြတ်သန်းသွားလာပြီးနောက် အားချန်၏ မြင်ကွင်းထဲတွင် မိုးထိအောင် မြင့်မားသော ရှေးဟောင်းသစ်ပင်ကြီး တစ်ပင် ပေါ်လာခဲ့သည်။ ထိုကြီးမားသော ရှေးဟောင်းသစ်ပင်ကြီးသည် အကိုင်းအခက် အရွက်များ စည်ပင်နေပြီး နေရောင်ကိုပင် ကွယ်ထားကာ ၎င်း၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် အခြားသစ်ပင်များ ပေါက်ရောက်ခြင်း မရှိပေ။

ထိုသစ်ပင်ကြီး၏ ဘယ်ညာတစ်ဖက်စီတွင် သစ်သားအိမ် တစ်လုံးစီ ဆောက်လုပ်ထားသည်။

အိမ်အပြင်ဘက်ရှိ စင်ပေါ်တွင် နေလှန်းထားသော ဆေးဖက်ဝင်အပင်များ ရှိနေပြီး နံရံထောင့်တွင်တော့ နေ့စဉ်သုံး ပစ္စည်းအချို့ကို ပုံထားသည်။

ရှေးဟောင်းသစ်ပင်ကြီးနှင့် နီးကပ်လာသောအခါ အားချန်သည် သစ်ပင်ပေါ်မှ ဟောက်သံကို မသဲမကွဲ ကြားလိုက်ရသည်။ ဒါက ထင်ရှားစွာပင် အိပ်စက်ရတာကို ကြိုက်နှစ်သက်သော သစ်ပင်မိစ္ဆာအိုကြီး တစ်ကောင်ဖြစ်ပြီး သူတို့ ရောက်ရှိလာခြင်းကို အနည်းငယ်မျှပင် စူးစမ်းချင်စိတ် မရှိပေ။

သူမကို အောက်သို့ ချပေးပြီးနောက် ရှန်းဟွေရွှယ်သည် လူအသွင် ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး သူမကို တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မ ကြားတာတော့ ဒီသစ်ပင်က ရွာထဲက ဝူမျိုးနွယ်တွေ ပြောင်းရွှေ့လာတုန်းက စိုက်ပျိုးခဲ့တာတဲ့၊ အသက်တောင် နှစ်ထောင်ချီနေပြီ"

"အတိအကျ ပြောရရင် ငါးထောင့်သုံးရာ့နှစ် ရှိပြီ"

အသံတစ်သံသည် သူမတို့ နောက်ကျောဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။ အားချန် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ပိန်ပိန်ပါးပါး ခန္ဓာကိုယ်နှင့် အနက်ရောင် ဝတ်ရုံရှည်ကို ဝတ်ဆင်ထားသော အဘွားအိုတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးတစ်ဖက်သည် အနက်ရောင်ဖြစ်ပြီး အခြားတစ်ဖက်မှာ မျက်ဆံမရှိဘဲ အဖြူရောင် ဖြစ်နေသည်။

အားချန်က သူမကို ကြည့်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူမက မိတ်ဆက်လိုက်သည်။ "ငါက ဝူယန်းပါ၊ မင်း ငါ့ကို ယန်းဘွားဘွားလို့ ခေါ်လို့ရတယ်"

"ယန်းဘွားဘွား မင်္ဂလာပါ၊ ကျွန်မနာမည် အားချန်ပါ"

"ငါ သိတယ်" ဝူယန်းသည် သူမတို့ဘေးမှ ဖြတ်လျှောက်သွားပြီး ရှေးဟောင်းသစ်ပင်ကြီး၏ ဘယ်ဘက်ရှိ အိမ်ရှေ့သို့ လျှောက်သွားကာ တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမတို့ဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဝင်ခဲ့ပြီး ထိုင်ကြလေ"

အားချန်နှင့် ရှန်းဟွေရွှယ်သည် ဝူယန်း၏ နောက်မှလိုက်ကာ အိမ်ထဲသို့ ဝင်သွားကြသည်။

အိမ်ထဲရှိ ပြင်ဆင်ထားပုံမှာ ယဇ်ပုရောဟိတ်ကြီး၏ နေရာနှင့် အလွန်တူသော်လည်း အစိမ်းရောင် အပင်များ ပိုများသဖြင့် ပိုပြီး သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေသယောင် ရှိသည်။

လူသုံးဦး ထိုင်လိုက်ပြီးနောက် ယန်းဘွားဘွားသည် သစ်သားနံရံကို ခေါက်လိုက်ရာ ဒုန်း ဒုန်း ဒုန်း ဟူသော အသံသုံးချက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ မကြာမီတွင် နွယ်ပင်တစ်ပင်သည် ပျားရည်ရည် သုံးပန်းကန်ကို ရစ်ပတ်ကာ ဝင်ရောက်လာသည်။ ၎င်းသည် ပျားရည်ဖျော်ရည်များကို အားချန်တို့ ရှေ့တွင် အသီးသီး ချထားပေးပြီး ပြန်ထွက်သွားခါနီးတွင် ရှန်းဟွေရွှယ်၏ အင်္ကျီစွန်းကိုပင် လှမ်းဆွဲလိုက်သေးသည်။

"ယန်းဘွားဘွား၊ ကျွန်မ အားချန်ကို ခေါ်လာတာက ဘွားဘွားဆီမှာ ကိစ္စတချို့ စုံစမ်းချင်လို့ပါ" ရှန်းဟွေရွှယ်က စတင် ပြောလိုက်သည်။

ယန်းဘွားဘွားသည် နွယ်ပင် လာပို့သော ပျားရည်ရည်ကို မော့သောက်လိုက်ပြီး အေးအေးလူလူ ပြောလိုက်သည်။ "မလောပါနဲ့"

သူမက နှစ်ယောက်သားကို မေးလိုက်သည်။ "မနက်စာ စားပြီးပြီလား"

"စားပြီးပါပြီ" အားချန်က ဖြေလိုက်သည်။

ဝူယန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ရှန်းဟွေရွှယ်ကို ပြောလိုက်သည်။ "ဒါဆိုရင် နေ့လယ်စာကို ဒီမှာပဲ စားလိုက်ကြတာပေါ့"

ရှန်းဟွေရွှယ်မှာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူမသည် ယန်းဘွားဘွားဆီသို့ အကြိမ်အနည်းငယ် ရောက်ဖူးသော်လည်း ထမင်းစားရန် တားခြင်း မခံရဖူးပေ။

ယခင်က ယန်းဘွားဘွားသည် နေထိုင်ရခက်ပြီး လူများနှင့် သိပ်မရောနှောတတ်ကြောင်း ရွာသားများ ပြောသည်ကို သူမ ကြားဖူးသည်။

အားချန်အတွက် သတင်းလာစုံစမ်းပေးခြင်း မဟုတ်လျှင် သူမသည် သက်သက်မဲ့ လာရှာမည် မဟုတ်ပေ။ သူမဘက်က စတင်ခဲ့ခြင်းကြောင့် ယန်းဘွားဘွားသည် သူမအပေါ် ပိုမို နူးညံ့လာသော်လည်း ရင်းနှီးခြင်းတော့ မရှိလှပေ။

"ကောင်းပါပြီ၊ ဒါဆိုရင် ဒုက္ခပေးပါရစေ" ရှန်းဟွေရွှယ်က တုံ့ဆိုင်းစွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ယန်းဘွားဘွား၏ မျက်လုံးထောင့်တွင် အပြုံးရိပ်များ ပေါ်လာပြီး ထပ်ပြောလိုက်သည်။ "တောအုပ်နက်ထဲကို ဒီရက်ပိုင်း ဝူဖုန့်ငှက်အုပ်စု ပြောင်းလာကြတယ်၊ ဝူဖုန့်ငှက်အသားက အရသာရှိတယ်လို့ ကြားတယ်၊ ဟင်းချိုချက်ရင် အတော်ပဲ"

ရှန်းဟွေရွှယ်နှင့် အားချန်တို့ နှစ်ယောက်စလုံး တစ်ပြိုင်နက်တည်း သွားရည်ယိုသွားကြတော့သည်။

သို့သော် မကြာမီမှာပင် ရှန်းဟွေရွှယ်သည် ယန်းဘွားဘွား၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို နားလည်သွားလေသည်။ သူမသည် အားချန်နှင့် သီးသန့် ပြောစရာ စကားရှိပုံရပြီး မိမိ ဤနေရာတွင် ရှိနေရန် မသင့်တော်သောကြောင့် ဖြစ်ပေမည်။

သူမက ခေါင်းလှည့်ကာ အားချန်ကို ကြည့်လိုက်ရာ အားချန်က သူမကို မျက်တောင်တစ်ချက် ခတ်ပြလိုက်သည်။ ထို့ကြောင့် ရှန်းဟွေရွှယ်က မတ်တပ်ထရပ်လိုက်သည်။ "ကောင်းပါပြီ၊ ဒါဆိုရင် ကျွန်မ အဲဒီ ဝူဖုန့်ငှက်အုပ်စုကို သွားကြည့်လိုက်ဦးမယ်၊ နောက်ကျမှ ပြန်လာခဲ့မယ်"

"လမ်းမှာ ဂရုစိုက်နော်" အားချန်က မှာလိုက်သည်။

"စိတ်ချပါ"

ရှန်းဟွေရွှယ် ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ယန်းဘွားဘွားနှင့် အားချန် နှစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့ရာ အခန်းထဲတွင် ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

အချိန်အတော်ကြာအောင် စဉ်းစားပြီးမှ အားချန်က စကားစပြောလိုက်သည်။ "ယန်းဘွားဘွား၊ ဘွားဘွားက ကျွန်မအမေကို သိလား"

သူမသည် မိမိကိုယ်ကို မိတ်ဆက်ခြင်း မပြုခဲ့ပေ။ ယဇ်ပုရောဟိတ်ကြီးက သူမကို သိနေမှတော့ ယန်းဘွားဘွားကလည်း သူမကို သိလိမ့်မည်ဟု သူမ တွေးလိုက်သည်။

ယန်းဘွားဘွားသည် အားချန်၏ မေးခွန်းကို ချက်ချင်း ပြန်မဖြေခဲ့ပေ။ သူမသည် တစ်စုံတစ်ရာကို ပြန်ပြောင်း သတိရနေသကဲ့သို့ သူမ၏ အကြည့်များသည် ဝေးလွင့်နေသည်။

အချိန်အတော်ကြာမှ ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောလာသည်။ "ငါက မင်းအမေရဲ့ တပည့်ပါ၊ ငယ်ငယ်လေးကတည်းက သူ့ဘေးနားမှာ လိုက်သင်ယူခဲ့ရတာ၊ မင်းနဲ့ မင်းညီမလေး မွေးတုန်းက ငါ မင်းတို့ကို တွေ့ဖူးတယ်"

အားချန်၏ အသံမှာ ဆို့နင့်သွားသည်။ ငယ်ငယ်လေးကတည်းက အမေရဲ့ ဘေးနားမှာ နေခဲ့ရတာတဲ့လား၊ တကယ် အားကျစရာ ကောင်းလိုက်တာ။

"ဒါဆို... ဘွားဘွား သိလား၊ သူနဲ့ ကျွန်မအဖေ ဘယ်လို သေဆုံးသွားတာလဲ ဆိုတာကိုလေ" အားချန်သည် စိတ်ထဲရှိ အကြီးမားဆုံးသော သံသယကို မေးထုတ်လိုက်သည်။

ယန်းဘွားဘွားသည် တိတ်ဆိတ်သွားလေသည်။ အားချန်က သူမ ပြောပြတော့မည် မဟုတ်ဟု ထင်နေချိန်တွင် သူမက နောက်ဆုံးတော့ စကားပြောလာသည်။ "မင်းအမေက ဒီကိစ္စကို ငါ့ကို ပြောမပြခဲ့ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ငါ ခန့်မှန်းမိတယ်"

"ဘွားဘွား ဘာကို ခန့်မှန်းမိတာလဲ" ယန်းဘွားဘွား၏ ပုံစံကြောင့် အားချန်သည် မသိစိတ်မှ စိုးရိမ်လာမိသည်။ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ ထိတ်လန့်မှုများ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ အဖေနှင့် အမေ သေဆုံးရခြင်းက သူမနှင့် သက်ဆိုင်နေသည်များလား။

ယန်းဘွားဘွားသည် အားချန်ကို မကြည့်ဘဲ တစ်ဖက်သို့ အကြည့်လွှဲလိုက်ကာ လေးလံသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ငါတို့ ဝူမျိုးနွယ်က တစ်ခါတုန်းက အစုလိုက်အပြုံလိုက် သတ်ဖြတ်ခံခဲ့ရဖူးတယ်၊ မင်း ကြားဖူးလား"

အားချန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ကျွန်မ သိတယ်၊ မိစ္ဆာဧကရာဇ် လုပ်တာလေ"

သူမသည် မိစ္ဆာဧကရာဇ်နှင့်ပတ်သက်ပြီး ဘာမှတ်ဉာဏ်မှ မရှိချေ။ အကြောင်းမှာ သူမ မွေးဖွားလာချိန်တွင် မိစ္ဆာဧကရာဇ်သည် မိစ္ဆာမျိုးနွယ်၏ ရှည်လျားသော သမိုင်းကြောင်းထဲတွင် နစ်မြုပ်နေပြီ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

သို့သော် ချင်းယွီတောင်ပေါ်ရှိ အကြီးအကဲ အများအပြားနှင့် အဘွားဖြစ်သူကပင် တစ်ခါတစ်ရံ မိစ္ဆာဧကရာဇ်အကြောင်း ပြောဆိုသည့်အခါ လေသံထဲတွင် ရိုသေမှုနှင့် လွမ်းဆွတ်မှုများ ပါဝင်နေတတ်သည်။ သူတို့သည် မိစ္ဆာတိုင်းပြည် မပြိုကွဲမီ အချိန်ကို လွမ်းဆွတ်နေပုံရသည်။

"မင်းအဖေနဲ့ မင်းအမေက မတော်တဆမှု တစ်ခုမှာ ဆုံတွေ့ခဲ့ကြတာ၊ ကြားတာတော့ သူက မင်းအမေကို မြင်မြင်ချင်း ချစ်မိသွားပြီး အရှက်မရှိဘဲ မင်းအမေနောက်ကနေ ငါတို့ မျိုးနွယ်စုဆီကို လိုက်လာခဲ့တာတဲ့" ဝူယန်းသည် ထိုအတိတ်ကို ပြန်ပြောင်း အောက်မေ့ပြီး အားချန်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောပြလိုက်သည်။ "အဲဒီတုန်းက သူက မိစ္ဆာဧကရာဇ်ရဲ့ အလေးအစားရဆုံး လက်အောက်ငယ်သား ဖြစ်မှန်း ငါတို့ မသိခဲ့ကြဘူး"

အားချန်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ သူမသည် အဖေ၏ အတိတ်အကြောင်းကို များများစားစား မသိသလို သူနှင့် မိစ္ဆာဧကရာဇ်တို့၏ ပတ်သက်မှုကိုလည်း တစ်ခါမျှ မသိခဲ့ဖူးပေ။ အကြောင်းမှာ အဘွားက သူမကို ပြောမပြခဲ့သလို ချင်းယွီတောင်ပေါ်တွင်လည်း မည်သူကမျှ သူမကို ပြောပြမည် မဟုတ်သောကြောင့်ပင်။

"ငါတို့က မိစ္ဆာမျိုးနွယ်နဲ့ သိပ်ပြီး အဆက်ဆံမရှိကြတော့ အစပိုင်းမှာ မျိုးနွယ်စုဝင်တွေက သူ့ကို ဖယ်ကြဉ်ထားကြတယ်။ သူက ငါတို့ မျိုးနွယ်စုမှာ အကြာကြီး နေထိုင်ခဲ့ပြီး အားလုံးနဲ့အတူ နေထိုင်တယ်၊ အတူတူ အမဲလိုက်တယ်၊ သားရဲတွေကို မောင်းထုတ်တယ်၊ ဘိုးဘေးတွေကို ပူဇော်တယ်၊ မျိုးနွယ်စုဝင်တွေက သူ့ကို တဖြည်းဖြည်း လက်ခံလာကြတယ်။

နောက်ပိုင်းကျတော့ မင်းအမေက သူ့ကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး သူတို့ အတူတူ ပေါင်းသင်းလိုက်ကြတယ်။

ရုတ်တရက် တစ်ရက်ကျတော့ အိမ်ကပေးစာ ရောက်လာပြီး အိမ်ပြန်ဖို့ လိုအပ်တယ်ဆိုလို့ သူ ထွက်သွားခဲ့တယ်” ဝူယန်း၏ အသံသည် တဖြည်းဖြည်း တိုးဝင်သွားသည်။ "သူ ထွက်သွားပြီး မကြာခင်မှာပဲ အင်အားကြီးတဲ့ မိစ္ဆာစစ်တပ်အများအပြား ရုတ်တရက် ရောက်လာကြတယ်၊ သူတို့က ဝူမျိုးနွယ်တွေကို သတ်ဖြတ်ပြီး မျိုးနွယ်စုအသီးသီးက ယဇ်ပုရောဟိတ်ကြီးတွေကို ဖမ်းဆီးကာ မျိုးနွယ်စုရဲ့ အမွေအနှစ်တွေကို ဆက်သခိုင်းကြတယ်။

တချို့ ယဇ်ပုရောဟိတ်ကြီးတွေက လက်မခံတော့ သူတို့ရဲ့ မျိုးနွယ်စုဝင်တွေက သူတို့ရှေ့မှာတင် အသတ်ခံလိုက်ကြရတယ်။ ခေါင်းငုံ့ခံလိုက်တဲ့ သူတွေလည်း နောက်ဆုံးကျတော့ အသတ်ခံရတာပါပဲ။

ငါတို့ မျိုးနွယ်စုကတော့ မင်းအမေရဲ့ ကြိုးပမ်းမှုကြောင့် အထိအခိုက် အနည်းဆုံး ဖြစ်ခဲ့ပေမဲ့ မျှော်လင့်ချက် မရှိတော့ဘူး ဆိုတာကို ငါတို့အားလုံး သိနေကြတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ မင်းအဖေ ပြန်ရောက်လာပြီး မိစ္ဆာစစ်တပ်တွေ ဆုတ်ခွာသွားလို့ ငါတို့ အသက်ရှင်ခွင့် ရခဲ့ကြတယ်”

ဒီပုံပြင်က ပြီးပြည့်စုံတဲ့ ဇာတ်သိမ်းတစ်ခု ပိုင်ဆိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူးဟု အားချန် သတိပြုမိလိုက်သည်။

ထိုအတိတ်အကြောင်း ပြောရသည့်အခါ ယန်းဘွားဘွား၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ဝမ်းနည်းမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ "အဲဒီတုန်းက အရမ်းကို သနားစရာ ကောင်းခဲ့တာ၊ နေရာတိုင်းမှာ အလောင်းတွေချည်းပဲ၊ ဝူမျိုးနွယ်တွေရော မိစ္ဆာမျိုးနွယ်တွေရော၊ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်တာ ငါတို့ပဲ ရှိတယ်"

"မိစ္ဆာမျိုးနွယ်တွေ ပေါ်လာတာက အဖေနဲ့ ပတ်သက်နေလား" အားချန်၏ စိတ်ထဲတွင်တော့ အဖေက ဒီလိုကိစ္စမျိုး လုပ်လိမ့်မည်ဟု မယုံကြည်သော်လည်း တိုက်ဆိုင်မှုတွေက များလွန်းနေသဖြင့် ငြင်းဆန်ရန် ခက်ခဲနေသည်။

အမေက ဘာဖြစ်လို့ သူမနဲ့ အားမန်ကို အဲဒီလောက် မုန်းတီးပြီး တစ်ချက်လေးတောင် ကြည့်ဖို့ ဆန္ဒမရှိခဲ့သလဲ ဆိုတာကို နောက်ဆုံးတော့ သူမ နားလည်သွားခဲ့ပြီ။ အမေက မိစ္ဆာမျိုးနွယ်ကို မုန်းတီးသလို အဖေ့ကိုလည်း မုန်းတီးတာပဲ။

ဝူယန်းက ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "သူက မင်းအမေကို ရှင်းပြတယ်၊ သူက ချင်းယွီတောင်ကို ပြန်သွားရုံပဲ ရှိတာ၊ ဝူမျိုးနွယ်အကြောင်း မိစ္ဆာဧကရာဇ်ကို မပြောပြခဲ့ပါဘူးတဲ့၊ ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူကမှ သူ့ကို မယုံကြဘူး။ နောက်မှ ပြန်စဉ်းစားကြည့်တော့ ဝူမျိုးနွယ်နဲ့ မိစ္ဆာမျိုးနွယ်က ရှေးကတည်းက ရန်သူတွေလေ၊ မိစ္ဆာဧကရာဇ်က ပိုပြီး အဆင့်တက်ချင်လို့ ဝူမျိုးနွယ်ရဲ့ အမွေအနှစ်ကို မျက်စိကျနေတာ၊ မင်းအဖေနဲ့ ဝူမျိုးနွယ်ရဲ့ ပတ်သက်မှုကို သိသိ မသိသိ သူက လှုပ်ရှားမှာပဲ"

"ပြီးတော့ရော" အားချန်က ဆက်မေးလိုက်သည်။

"ပြီးတော့၊ သွေးပင်လယ်ဝေတဲ့ ရန်ငြိုးတွေ ကြားထဲမှာ မင်းအမေနဲ့ မင်းအဖေက လုံးဝ ပြတ်စဲသွားကြတယ်” အဲဒီနောက်ပိုင်း မျိုးနွယ်စုထဲမှာ ယဇ်ပုရောဟိတ်ကြီးနဲ့ ရှီးကျင်သခင်တို့ အတူသွားလာနေတာကို မတွေ့ရတော့ဘူး။

သူတို့ကြားက ဇာတ်သိမ်းကတော့ ကွင်းပြင်ကျယ်ကြီးရဲ့ ညအချိန်လိုမျိုးပဲ၊ အရမ်းကို ရုတ်တရက်ဆန်လွန်းတယ်။

"မကြာခင်မှာပဲ မင်းအဖေ ထွက်ခွာသွားတယ်၊ ငါတို့က မင်းအမေရဲ့ ဦးဆောင်မှုနဲ့ ဒီနေရာမှာ ခက်ခက်ခဲခဲ ရုန်းကန်ရှင်သန်ခဲ့ရတယ်။ ငါတို့ရဲ့ နေ့ရက်တွေ တဖြည်းဖြည်း ကောင်းမွန်လာပြီး မိစ္ဆာမျိုးနွယ်အတွင်းမှာ အကွဲကွဲအပြားပြား ဖြစ်နေတယ်၊ မင်းအဖေက မိစ္ဆာဧကရာဇ်ကို သစ္စာဖောက်လိုက်ပြီလို့ ကြားရပြန်တယ်”

ယန်းဘွားဘွားသည် ထိုသွေးစွန်းသော မိစ္ဆာမျိုးနွယ်၏ အတိတ်ကို ရိုးရှင်းစွာ ပြောပြလိုက်သည်။ "နောက်ပိုင်း တစ်ရက်မှာ မိစ္ဆာဧကရာဇ် သေဆုံးသွားပြီလို့ ငါတို့ ကြားလိုက်ရတယ်၊ မင်းအဖေနဲ့ သူ့မိတ်ဆွေတွေ ပူးပေါင်းပြီး မိစ္ဆာဧကရာဇ်ကို သတ်လိုက်ကြတာတဲ့"

"ကလဲ့စားချေနိုင်သွားပြီဆိုတော့ အမေ ပျော်နေမှာပေါ့နော်"

ယန်းဘွားဘွား၏ အိုမင်းသော မျက်နှာပေါ်တွင် မသိမသာ ခါးသက်မှုများ ပါဝင်နေသည်။ "မိစ္ဆာဧကရာဇ် သေဆုံးတဲ့အချိန်မှာ မင်းအမေက သူ့မှာ ကိုယ်ဝန်ရှိနေမှန်း သိလိုက်ရတာ"

အားချန်၏ အသံမှာ တိုးဝင်သွားသည်။ "အမေက ကျွန်မတို့ကို မမွေးချင်ခဲ့ဘူးမလား"

သူမက သူတို့ကို မကြိုက်ဘူး။

ယန်းဘွားဘွားသည် ခေါင်းငိုက်စိုက်ကျနေသော အားချန်ကို ကြည့်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ သူက မင်းတို့ကို မွေးဖွားပေးခဲ့တာပဲ"

အကယ်၍ ဒီကလေးနှစ်ယောက်ကို မမွေးဖွားခဲ့ဘူးဆိုရင် အရာအားလုံးက ပြောင်းလဲသွားမလား။ ဝူယန်းသည် ဒီနေရာတွင် ထိုင်ရင်း ထိုမေးခွန်းကို မိမိကိုယ်ကို အကြိမ်ကြိမ် မေးခဲ့ဖူးပြီး အဖြေကို သိချင်ခဲ့သည်။

ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူကမှ သူမကို အဖြေပေးမည် မဟုတ်ပေ။

ယခု အားချန်ဟု ခေါ်သော ထိုကလေးက သူမ၏ ရှေ့တွင် ထိုင်နေသောအခါ သူမသည် ရုတ်တရက် အဖြေကို သိရှိလိုက်သည်။

'အကယ်၍' ဆိုတာ ဘယ်တုန်းကမှ မရှိခဲ့ပါဘူး၊ ဆရာက ဒီကလေးနှစ်ယောက်ကို သေချာပေါက် မွေးဖွားမှာပါပဲ။

အားချန်သည် အသက်အောင့်ထားလိုက်ပြီး အသံတွင် တုန်ရီမှုများ ပါဝင်နေသည်။ "ယန်းဘွားဘွား၊ ကျွန်မတို့က... အဖေနဲ့ အမေရဲ့ သေဆုံးမှုနဲ့ ပတ်သက်နေတာလား"

တကယ်လို့ မပတ်သက်ဘူးဆိုရင် ယန်းဘွားဘွားက အစကနေ စပြောပြီး သူမနဲ့ အားမန် မွေးဖွားတဲ့ အချိန်အထိ ပြောပြနေမှာ မဟုတ်ဘူး။

"ဟုတ်တယ်" ဝူယန်းက အားချန်ကို သေချာသော အဖြေတစ်ခု ပေးလိုက်သည်။ သူမက ပြောလိုက်သည်။ "မိစ္ဆာဧကရာဇ်က မသေခင်မှာ မင်းအဖေကို ကျိန်စာတိုက်ခဲ့တယ်"

အားချန်သည် ပါးစပ် ဟလိုက်ပြီး ခက်ခဲစွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "သူ့ကို ဘာကျိန်စာ တိုက်ခဲ့တာလဲ"

"သူ့ကို မျိုးဆက်ပြတ်သွားစေဖို့၊ သားသမီးမြေးမြစ်တွေ... အားလုံး ကောင်းကောင်း မသေရစေဖို့ ကျိန်စာတိုက်ခဲ့တာ"

ဝူယန်းသည် မိစ္ဆာဧကရာဇ် သေဆုံးမှုကို ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ခွင့် မရရှိခဲ့သလို ထိုအချိန်က ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သလဲ၊ ဘာကြောင့် မိစ္ဆာဧကရာဇ်က ထိုကဲ့သို့သော ကျိန်စာမျိုး ထားရစ်ခဲ့သလဲ ဆိုတာကိုလည်း မသိရှိပေ။

ဒါပေမဲ့ အဲဒါက မိစ္ဆာဧကရာဇ်လေ၊ မိစ္ဆာမျိုးနွယ် သမိုင်းတစ်လျှောက် အစွမ်းအထက်ဆုံး မိစ္ဆာ ထားရစ်ခဲ့တဲ့ ကျိန်စာပဲ၊ အဲဒါက အာနိသင် ပြခဲ့ပြီး ဘယ်သူမှလည်း မဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့ဘူး။

"ဪ ဒီလိုကိုး" အားချန်လည်း သဘောပေါက်သွားသည်။

အားမန်ကို နေရာအနှံ့ ရှာမတွေ့တာ အံ့ဩစရာ မဟုတ်တော့ပါဘူး။ ဖြစ်နိုင်တာက အဲဒီအချိန်တုန်းက အားမန် တစ်ခုခု ဖြစ်သွားခဲ့တာ နေမှာ၊ နောက်ပိုင်း သူလည်း သေဆုံးသွားခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ ကျိချန်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပြန်လည် အသက်ရှင်လာခဲ့တယ်။

အားချန်သည် မနေ့က မြင်တွေ့ခဲ့ရသော ယဇ်ပလ္လင်ကို သတိရလိုက်လေသည်။ ယဇ်ပုရောဟိတ်ကြီးက ပြောဖူးသည်။ ယဇ်ပလ္လင်ကို နှိုးထလိုက်တိုင်း ငရဲပြည်က မြင်ကွင်းတွေ ပေါ်လာတတ်တယ်တဲ့၊ သူမလည်း အဖေက ငရဲပြည်မှာ ပြစ်ဒဏ်ခံနေရတာကို ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ခဲ့ရဖူးသည်။

ဘယ်လို အပြစ်မျိုးမို့လို့ ငရဲပြည်မှာ ပြစ်ဒဏ်အမျိုးမျိုး ခံစားနေရတာလဲ။

တကယ်လို့ ငါက သေရမယ့်ကံ ပါလာပြီးသား ဆိုရင် ပြန်လည် အသက်ရှင်ခွင့် ရလာဖို့လောက်ထိ ကံကောင်းနိုင်ပါ့မလား။ အားချန်တစ်ယောက် တွေးလိုက်မိသည်။

သူမ၏ ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းသည် ဘယ်တုန်းကမှ မတော်တဆမှု တစ်ခု မဟုတ်ခဲ့ပေ။

သေဆုံးသွားသင့်တဲ့ သူမကို ရုပ်ဖျက်ပြီး အသက်ရှင်ခွင့် ရလာစေဖို့အတွက် ဘယ်လောက်တောင် ကြီးမားတဲ့ တန်ဖိုးကို ပေးဆပ်ခဲ့ရသလဲ။ အားချန် တွေးတောင် မတွေးရဲတော့ပေ။

ဝူယန်းက ပြောလာသည်။ "မင်းအမေက ငါမြင်ဖူးသမျှ လူတွေထဲမှာ ဉာဏ်အကောင်းဆုံးပဲ။ အခု မျိုးနွယ်စုထဲမှာ လက်ဆင့်ကမ်းလာတဲ့ ဆေးနည်းအမျိုးမျိုးက အကုန်လုံးနီးပါး သူ ပြုပြင်ထားတာတွေချည်းပဲ၊ အဲဒီဆေးနည်းတွေရဲ့ အာနိသင်က အရင်ကထက် ပိုကောင်းသလို ပြုလုပ်တဲ့ နည်းလမ်း၊ အသုံးပြုတဲ့ ပစ္စည်း၊ အဆင့်တိုင်းကအစ ပိုပြီး ရိုးရှင်းထင်ရှားတယ်။ ဒါပေမဲ့ နောက်ပိုင်းကျတော့ သူက ဒီဘက်အပိုင်း လေ့လာနေတာကို စွန့်လွှတ်လိုက်တယ်”

ဝူယန်းက အားချန်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။ "သူက ဝူမျိုးနွယ်ရဲ့ တားမြစ်ပညာရပ်တွေကို စတင် လေ့လာခဲ့တယ်"

အားချန်၏ နှလုံးသားသည် လက်တစ်ဖက်ဖြင့် တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

"တားမြစ်ပညာရပ်လို့ ခေါ်ရတဲ့ အကြောင်းရင်းက ကောင်းကင်ဘုံက လက်မခံလို့ တင်မကဘူး၊ တားမြစ်ပညာရပ်က အသုံးပြုတဲ့လူကို ပြန်လည် ပြင်ဆင်လို့ မရနိုင်တဲ့ ထိခိုက်မှုတွေ ဖြစ်စေလို့ပဲ။ သူ မပျောက်ဆုံးခင်ကတည်းက သူ့ရဲ့ အသိစိတ်က မကြည်လင်တော့ဘူး၊ သူက ရင်းနှီးတဲ့ မျိုးနွယ်စုဝင်တွေကို မေ့သွားတယ်၊ ငါ့ကိုတောင် ဘယ်သူမှန်း မမှတ်မိတော့ဘူး။

အဲဒီနောက် နှစ်ရက်လောက်ပဲ ကြာတယ်၊ မင်းအဖေလည်း ပျောက်ဆုံးသွားတယ်။ နောက်ပိုင်း ငါတို့ အဲဒီ ယဇ်ပလ္လင်ကို တွေ့ခဲ့ကြတယ်၊ ယဇ်ပလ္လင် ဘေးနားမှာ တားမြစ်ပညာရပ် အသုံးပြုထားတဲ့ ခြေရာလက်ရာတွေ ရှိနေတယ်လေ”

...