ဒုန်း ဒုန်း ဒုန်း ဒုန်း

ခွန်းလွန်အင်မော်တယ်နန်းတော်...

လရောင်ကဲ့သို့ ဖြူစင်သော ဝတ်ရုံကို ဆင်မြန်းထားသည့် လူငယ်တစ်ဦးက အနုစိတ် ထွင်းထုထားသော အကာအရံတစ်ခုရှေ့တွင် ဒူးထောက်နေ၏။

အကာအရံ၏ တစ်ဖက်တွင်တော့ လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်ထားသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ အရိပ်ကို မြင်ရသည်။ လေထုထဲတွင် အမွှေးနံ့သာနံ့များမှာ သန့်စင်လှသော စိတ်ဝိညာဉ်ချီစွမ်းအင် အမျှင်တန်းလေးများနှင့်အတူ ရောယှက် ဝေ့ဝဲနေသည်။

အကာအရံနောက်ကွယ်မှ အေးစက်ပြီး တည်ကြည်လှသော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာ၏။

“ဝမ်ရှိုယီ... ကျိဝေကြယ် အလင်းမှိန်လာပြီး မိစ္ဆာဝံပုလွေက လမင်းကို ဝါးမျိုနေပြီ။ လွန်ခဲ့တဲ့ ၃ရက်က သန်းခေါင်ယံမှာ ငါ အနှိုင်းမဲ့ကောင်းကင်နဲ့မြေကြီးကြေးမုံကို အသုံးပြုပြီး ကျင်းတဲမြို့ရဲ့ မြေအောက်ကြောတွေထဲမှာ သွေးမိစ္ဆာချီစွမ်းအင်တွေ အရှိန်အဟုန်နဲ့ တိုးလာတာကို မြင်ခဲ့ရတယ်။”

“အရိုးကြွေထည်မယ်တော်ဆိုတာ အရင်မင်းဆက်တုန်းက နန်းတွင်းပူဇော်သက္ကာပြုတဲ့ ပစ္စည်း တစ်ခုပဲ။ နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင်ကြာအောင် နာကျည်းမှုမီးတောက်တွေကြားမှာ ကျိုချက်ခံခဲ့ရလို့ အသိစိတ်ဝင်လာတာ။ အခုတော့ သူက မိစ္ဆာမီးတောက်တွေနဲ့ ဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော်ကို ပုံဖော်ပြီး လူသားတွေရဲ့သွေးနဲ့ ကျောက်စိမ်းအရိုးတွေကို အစာကျွေးဖို့ ကြိုးစားနေတယ်။ သူ့ရဲ့ အပြစ်တွေက အတိုင်းအဆမရှိဘူး...”

ထိုအမျိုးသမီးက ဓားအိမ်တစ်ခုကို ဖြုတ်လိုက်ပြီး အကာအရံအပြင်ဘက်ရှိ ကျောက်စားပွဲပေါ်သို့ ပစ်လိုက်သည်။ ထိုခဏမှာပင် အဆောင် ကိုးခုမှာ ပြာအဖြစ် လောင်ကျွမ်းသွားတော့သည်။

“ငါ မင်းကို ရှေးဟောင်းစီရင်ချက်ဓား အပ်နှင်းလိုက်မယ်။ ဒီဓားက အလယ်အလတ်အဆင့် ဝိညာဉ်ရတနာတစ်ခုပဲ။ ဓားလက်ကိုင်မှာ ထိုက်ယီ မိုးပြာကြယ်အဆောင်ကို မြှုပ်နှံထားတယ်။ သူ့ရဲ့ စွမ်းအားက အနှိုင်းမဲ့ပဲ။ မင်း ကျင်းတဲမြို့ကို သွားရမယ်။ မိစ္ဆာချီစွမ်းအင် အထွတ်အထိပ် ရောက်နေတဲ့ ယင်အချိန် တတိယပတ်မှာ ခုနစ်စင်ကြယ်စုရဲ့ ရောင်ဝါကို ဆင့်ခေါ်ပြီး သူရဲ့ တစ္ဆေပုံစံကို ဖြတ်တောက်လိုက်။ သေချာမှတ်ထား။ မြေအောက်ထဲမှာရှိတဲ့ ဗုဒ္ဓသန္ဓေသားကိုပါ တစ်ခါတည်း အမြစ်ပြတ်အောင် ဖျက်ဆီးပစ်ရမယ်...”

“တပည့် နာခံပါ့မယ်...”

ဝမ်ရှိုယီက ရှေးဟောင်းတရားစီရင်ရေးဓားကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ရိုသေစွာ ခံယူလိုက်ပြီး အကာအရံ နောက်ကွယ်ရှိ အမျိုးသမီးကို ဦးညွှတ်အရိုအသေပြုလိုက်သည်။

စိတ်ဝိညာဉ်ချီစွမ်းအင်များ ပြန်လည်နိုးထလာခဲ့သည်မှာ ၁၀နှစ် ရှိခဲ့လေပြီ။

သူက အင်မော်တယ်နန်းတော်သို့ ပထမဆုံး ဝင်ခွင့်ရခဲ့သူ ဖြစ်သည်။

၁၀နှစ်တိုင်တိုင် ပင်ပင်ပန်းပန်း ကျင့်ကြံခဲ့ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် တောင်ပေါ်မှဆင်းပြီး မိစ္ဆာများကို နှိမ်နင်းရမည့်အချိန် ရောက်လာလေပြီ...

“အင်း။ သွားတော့။ ခွန်းလွန်အင်မော်တယ်နန်းတော်ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို မညိုးနွမ်းစေနဲ့... ဒီကိစ္စပြီးရင် မင်းရဲ့ကျင့်ကြံသူ ဝတ်ရုံပေါ်က တိမ်တိုက်ပုံစံတွေ နောက်ထပ် တစ်ဆင့် တိုးလာလိမ့်မယ်။”

ခွန်းလွန်၏ အင်မော်တယ် လှေကားထစ် ၉၉၀၀မှာ မြင့်မားလှပြီး လှေကားထစ်တိုင်းတွင် ပြင်းထန်လှသော ဝိညာဉ်ဖိအားများ ကိန်းဝပ်နေ၏။

မိစ္ဆာနှိမ်နင်းသူဗျူရိုမှ နိုးထလာသူများနှင့် အထက်တန်းလွှာ မိသားစုဝင်များသည် ထိုကျောက်လှေကားထစ်များကို ခက်ခဲစွာ တက်နေရသည်။ အပြင်လောကတွင် လေးစားခြင်း ခံရသည့် ဗိုလ်ချုပ်အဆင့် စစ်သည်တော်များပင်လျှင် ထိုဖိအားအောက်တွင် ဒွါရ ခုနစ်ပေါက်မှ သွေးများ ထွက်နေကြရသည်။

လန်ယာဝမ်မျိုးနွယ်စုမှ ဆက်ခံသူတစ်ဦးမှာ အံကိုတင်းတင်းကြိတ်ကာ လက်လေးဖက် ထောက်၍ ရှေ့သို့ တိုးနေသည်။

အားလုံးက ခွန်းလွန်အင်မော်တယ်နန်းတော်သို့ ဝင်ခွင့်ရမည့် အခွင့်အရေးအတွက် ထိုနေရာသို့ ရောက်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုနေရာတွင် အင်မော်တယ်များ နေထိုင်ကြပြီး တပည့်အဖြစ် ဝင်ခွင့်ရခြင်းမှာ ထာဝရရှင်သန်ခြင်း လမ်းစဉ်ကို ထိတွေ့နိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်ဟု ဆိုကြသည်။

ရုတ်တရက် တိမ်တိုက်များကြားမှ ဓားသံတစ်ခု ဟိန်းထွက်လာ၏။

စိမ်းပြာရောင် အလင်းတန်းတစ်ခုက မြူခိုးများကို ဖြတ်တောက်သွားခဲ့သည်။

ပုံရိပ်တစ်ခုက လေထဲတွင် ပျံသန်းလာပြီး စုစည်းထားသော ဓားစွမ်းအင်ပေါ်တွင် ရပ်လျက် ပါလာသည်။ ထိုအလင်းရောင်မှာ တကယ့်အစိုင်အခဲတစ်ခုကဲ့သို့ပင် ထင်ရ၏။

သူ၏ ဝတ်ရုံစများမှာ ကြိုးကြာငှက်တစ်ကောင်၏ တောင်ပံများကဲ့သို့ ဝေ့ဝဲနေသော်လည်း လေကြောင့် လွင့်နေခြင်း မဟုတ်။ တောက်ပလှသော စိတ်ဝိညာဉ်ချီစွမ်းအင် အကာအကွယ် တစ်ခုက သူ့ကို ရစ်ပတ်ထားသဖြင့် လှုပ်ရှားနေသည့်တိုင် သူ၏ ဆံပင်ရှည်များနှင့် အင်္ကျီ လက်ဖျားများမှာ ငြိမ်သက်နေသည်။

“ဓားအင်မော်တယ်။ ခွန်းလွန်က ဓားအင်မော်တယ်ပဲ...” တစ်စုံတစ်ယောက်က အံ့သြတုန်လှုပ်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ဓားသမားက ကောင်းကင်ယံထက်တွင် အေးအေးလူလူ ပျံသန်းသွားရင်း ဝေးရာသို့ ပျောက်ကွယ် သွားသည်။

ကျင့်ကြံသူများစွာမှာ တိတ်ဆိတ်စွာဖြင့် ငေးကြည့်နေခဲ့ကြပြီး သူတို့၏ မျက်ဝန်းများတွင် တပ်မက်မှုများ ပြည့်နှက်နေတော့သည်။

နဂါးရှာဖွေလမ်းညွှန်၏ ရွှေရောင်လမ်းကြောင်းမှာ အပျက်အစီးများကို ဝေ့ဝဲပတ်ပြီးနောက် မြေအောက်ကြောထဲသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ငုပ်လျှိုးဝင်ရောက်သွားသည်။

မြေအောက်နက်နက်တွင်...

အဖြူရောင်ကြွေသား ဗောဓိသတ္တရုပ်ပွားတော်ကြီး၏ မျက်လုံးများ ပွင့်လာသည်။

သူ အကြည့်ကို မြှင့်လိုက်သော ခဏမှာပင်...

ဝူး...

ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုက သူ့မျက်နှာကို တည့်တည့် ဝင်တိုက်လိုက်ပြီး ခဏချင်းမှာပင် တစ်ကိုယ်လုံးကို ပါးလွှာသော ရွှေရောင်အလွှာတစ်ခုဖြင့် ဖုံးအုပ်သွားသည်။

“ဘယ်သူလဲ...”

သူ၏ မျက်နှာထားမှာ မှောင်ကျသွားပြီး မျက်ဝန်းထဲတွင် ဒေါသများ ဆူပွက်လာ၏။

ဘာလို့လဲ...

ဘာလို့ အေးအေးဆေးဆေး အားအင်ပြန်ဖြည့်ဖို့က ဒီလောက်တောင် ခက်ခဲနေရတာလဲ...

ဒီလူတွေက တိုက်ခိုက်ဖို့အတွက် ဒီထက်ကောင်းတဲ့ အချိန်ကို မရွေးတတ်ကြဘူးလား...

အနီးနားရှိ ဟင်းလင်းပြင်မှာ တုန်ခါသွားသည်။

ဘုန်း...

ကျောက်လွှာများ ကွဲအက်သွားပြီး ၂၈မီတာခန့် မြင့်မားလှသော အရိုးကြွေထည် မယ်တော်က မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။

ပြင်းထန်လှသော လက်ဝါးချက်ဖြင့် ပြိုကျနေသော ကျောက်နံရံကို သူ ရိုက်ချလိုက်၏။

အပြာရောင် အလင်းတန်းတစ်ခုက မီးခိုးများနှင့် ဖုန်မှုန့်များကြားမှ တိုးထွက်လာခဲ့သည်။

“အနောက်ဘက်ခွန်းလွန်ရဲ့ အမည်နာမနဲ့ ငါ ကျန်းရှိုယီက ဒီမိစ္ဆာကို နှိမ်နင်းဖို့ ရောက်လာပြီ...”

စိမ်းပြာရောင် ဝိညာဉ်အလင်းများ ဖုံးလွှမ်းနေသော လူငယ်တစ်ဦး ပေါ်လာပြီး သူ၏အသံက လေထုကို တုန်ခါသွားစေသည်။

“ယုတ်မာတဲ့ သတ္တဝါ။ ခင်ဗျားက လူသားတွေရဲ့သွေးနဲ့ ကျောက်စိမ်းအရိုးတွေကို အာဟာရ ကျွေးခဲ့တယ်။ ခင်ဗျားရဲ့ အပြစ်တွေက အတိုင်းအဆမရှိဘူး။ ခင်ဗျားကို တရားစီရင်ရမယ့် အချိန်ရောက်ပြီ။ ကျုပ် ခင်ဗျားကို ငရဲအောက်ဆုံးထိ ပို့ပေးမယ်...”

ဘုန်း...

သူ စကားမဆုံးခင်မှာပင် ရောက်လာသော အရှိန်ထက် နှစ်ဆလောက်မြန်သော အရှိန်ဖြင့် လွင့်ထွက်သွားပြီး ကျောက်နံရံကို ဝင်တိုက်ကာ လူပုံသဏ္ဌာန် တွင်းပေါက်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်သွားတော့သည်။

အရိုးကြွေထည်မယ်တော်က လက်ဝါးကို ပြန်ရုပ်လိုက်၏။

သူ၏ ဗောဓိသတ္တမျက်နှာ ကွဲအက်သွားပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ အပြုံးတစ်ခုအဖြစ် တွန့်သွားကာ သွေးနီရောင် မျက်လုံးများထဲတွင် မိစ္ဆာမီးတောက်များ တောက်လောင်နေသည်။

“အိုး... အနောက်ဘက်ခွန်းလွန်က ခွေးကလေး တစ်ကောင်ပေါ့ ဟုတ်လား။ မင်း မြန်မြန် ရောက်လာတာပဲ...”

သူ၏ အသံမှာ လှောင်ပြောင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။

“ဒီနေ့ ဘယ်သူက ဘယ်သူ့ကို ငရဲပို့မလဲဆိုတာ ကြည့်ကြသေးတာပေါ့...”

ကျောက်ကျင်းထဲမှ ဝမ်ရှိုယီက ညည်းညူရင်း ရုန်းထွက်လာသည်။

ဝတ်ရုံမှာ စုတ်ပြဲသွားပြီး ရင်ဘတ်မှာ နာကျင်နေသော်လည်း ဒဏ်ရာကြီးကြီးမားမား မရခဲ့ပေ။

သူက ရန်လိုသော အကြည့်ဖြင့် ဓားကို မြှောက်ကာ အရိုးကြွေထည်မယ်တော်ဆီသို့ နောက်ထပ် ပြေးဝင်သွားပြန်သည်။

.....

“ခင်ဗျားတို့ ကျွန်တော့်ကို မယုံဘူး မဟုတ်လား။ ကဲ... အခု ကျွန်တော် အဲဒီမိစ္ဆာအိုကြီးရဲ့ တည်နေရာကို အတိအကျ သိပြီဆိုတော့ အောက်ကိုဆင်းပြီး သွားကြည့်ရအောင်လေ။”

ချန်ဟွိုက်အန်က ခြေရင်းရှိ ကြီးမားသော တွင်းကြီးကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ သူ ယခင်က တွားထွက်လာခဲ့သော တွင်းကြီးပင်။ ၎င်းမှာ မြေအောက်ကို ပြန်ဝင်ရန်အတွက် အကောင်းဆုံး လမ်းကြောင်း ဖြစ်သည်။

“ဟားဟား... အုပ်ချုပ်ရေးမှူးချန်၊ ကျွန်တော်... ကျွန်တော်က လက်ရွေးစင် အဆင့်လေးပါ။ အောက်အထိ ဆင်းဖို့ မလိုပါဘူး မဟုတ်လား။”

ဟွမ်ကူပေ နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်ပြီး အားနာပါးနာ ရယ်မောလိုက်သည်။

“တကယ်လို့ အဲဒီမိစ္ဆာအိုကြီးနဲ့တိုးရင် ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ကို ကာကွယ်ပေးနေရဦးမယ်။ အဲဒါဆို ခင်ဗျားအတွက် အပိုအလုပ်တွေ ဖြစ်နေမှာပေါ့ ဟုတ်တယ်မလား။”

ချန်ဟွိုက်အန်က မျက်လုံးကို ကျဉ်းလိုက်သည်။

“ကြောက်တတ်လိုက်တာ။”

ဟွမ်ကူပေ - “...”

ချန်ဟွိုက်အန်က လင်းချန်ဘက် လှည့်လိုက်သည်။

“ဟန်ဆောင်မနေနဲ့တော့။ ရပြီ။ ငါ သွားမယ်။ ငါက ကြောက်နေမယ် ထင်လို့လား။”

သူ စကားပြောလိုက်တဲ့ ခဏမှာပင်...

ဘုန်း...

အပျက်အစီးများ အရှေ့မှ မြေပြင် ပေါက်ကွဲထွက်သွား၏။

ကြီးမားလှတဲ့ အဖြူရောင်ကြွေလက်ကြီး တစ်ဖက် အရင်ထွက်လာပြီးနောက် ၂၈မီတာ မြင့်မားသော အရိုးကြွေထည်မယ်တော်ကြီး ပေါ်လာသည်။

သွေးစွန်းနေသော ကြွေထည်ကွဲစများနှင့် ကျောက်ခဲများက မုန်တိုင်းတစ်ခုလိုမျိုး အပေါ်မှ ကျဆင်းလာနေသည်။

သူ၏ ခေါင်းပေါ်တွင်တော့ ဝမ်ရှိုယီက ဇောက်ထိုးကြီး တွဲလောင်းကျနေပြီး သူ့နှုတ်ခမ်းမှ သွေးများ စီးကျနေ၏။

သူ၏ ဘယ်ဘက်ပုခုံးတွင်တော့ မိစ္ဆာချီစွမ်းအင်တွေကြောင့် ဒဏ်ရာက ဟောင်းလောင်းကြီး ဖြစ်နေသည်။ ၎င်းမှာ အရိုးကြွေထည်မယ်တော်၏ လက်ချက်ဆိုသည်မှာ သိသာလှသည်။

ဗြုန်း...

ဝမ်ရှိုယီက ချန်ဟွိုက်အန်တို့ရှေ့တည့်တည့်သို့ ပြုတ်ကျလာပြီး သွေးများ အန်ထုတ်လိုက်၏။

“အဟွတ် အဟွတ်...”

ပတ်ဝန်းကျင်မှ အံ့သြမှင်သက်နေသော မျက်နှာများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ့မျက်နှာက ပြာနှမ်းသွားသည်။

“ခင်ဗျားတို့က ဘယ်သူတွေလဲ... ဒီနေရာမှာ ဘာလုပ်နေကြတာလဲ...”

သူ့နှုတ်ခမ်းထောင့်က သွေးများကို ဂရုမစိုက်နိုင်ဘဲ အသည်းအသန် ပြောလိုက်၏။

“ဒီနေရာက အန္တရာယ်များတယ်... အခုချက်ချင်း ထွက်သွားကြ။ ကျုပ် သူ့ကို တားထားမယ်...”

သူက တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး အပြည့်အဝ အသွင်ပြောင်းထားသော အရိုးကြွေထည် ဗောဓိသတ္တကြီးဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။

အဖြူရောင်ကြွေမျက်နှာမှာ တစ်ဖက်က ငြိမ်သက်စွာ ပြုံးနေပြီး နောက်တစ်ဖက်ကတော့ မိစ္ဆာ တစ်ကောင်လို တွန့်လိမ်နေ၏။

ကြွေသားအောက်မှာ ပင့်ကူအိမ်လို ဖြန့်ကျက်နေသော သွေးရောင် အက်ကြောင်းများ ရှိနေသည်။

သူ၏ အဆင်တန်ဆာ ကိုးခုက တစ်ဝက် ကြွေသား တစ်ဝက်က အရိုးများ ဖြစ်နေသည်။

ထို့ပြင် သူ၏ ‘ပန်းကိုင်’ လက်ဟန်က ကွဲအက်နေသော ကျောက်စိမ်းတစ်ခုကို ဆုပ်ကိုင်ထား၏။

ရုပ်တုတစ်ခုလုံးက ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ ကောင်းနေပြီး မပြီးပြည့်စုံသော ပြီးပြည့်စုံခြင်းမျိုးကို ဖော်ဆောင်နေသည်။

“မင်းတို့ကြောင့် ငါ အားအင်ပြန်ဖြည့်ဖို့ တားမြစ်ကျင့်စဉ်ကို သုံးလိုက်ရတယ်။ အခု ငါ့ရဲ့ အခြေခံတွေ ထိခိုက်သွားပြီ။ ငါ့ရဲ့ ဗုဒ္ဓခန္ဓာကို ပြန်တည်ဆောက်ရမယ်...”

အရိုးကြွေထည် ဗောဓိသတ္တ၏ မညီမညာဖြစ်နေသော ပါးစပ်ကြီး ပွင့်လာ၏။

သူ၏ အသံမှာ ယောက်ျားသံနှင့်မိန်းမသံ နှစ်မျိုးထပ်လျက် ထူးဆန်းစွာ ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။

သူ၏ ရက်စက်သော အကြည့်များမှာ ချန်ဟွိုက်အန်နှင့် ဝမ်ရှိုယီတို့ဆီမှာ ကျရောက်နေသည်။

အထူးသဖြင့် ချန်ဟွိုက်အန်ဆီသို့ပင်။

သူက ချန်ဟွိုက်အန်ကို မှတ်မိသည်။

“ကောင်းတယ်... ကောင်းတယ်... မင်းတို့က အချိန်ကိုက် ရောက်လာတာပဲ။ မင်းတို့က ငါ့ရဲ့ ဗုဒ္ဓသန္ဓေသားကို ဖျက်ဆီးချင်မှတော့ မင်းတို့ကိုပဲ ငါ့ရဲ့ အားအင်တွေ ပြန်ဖြည့်ဖို့ အသုံးချ လိုက်မယ်...”

သူ၏ စူးရှလှသော အော်ဟစ်သံကြီး လေထုထဲ ပြည့်နှက်သွားစဉ် အရိုးပုံကြီးထဲမှ အရိုးကြွေထည် မိန်းကလေး အုပ်စုကြီး တွားသွား၍ ထွက်လာကြတော့သည်။

ကြောက်စရာကောင်းသော အပြုံးများနှင့်အတူ ဝိညာဉ်ဆိုးတွေဟာ အရပ်မျက်နှာအနှံ့ ပျံ့နှံ့ သွားတော့သည်။

ဟွမ်ကူပေ တုန်တုန်ယင်ယင် ဖြစ်နေ၏။ လင်းချန်၏ မျက်နှာထားမှာ မည်းမှောင်သွားသည်။ ကျောက်ရင်းက ရှန့်ရှောင်ယွမ်ကို နောက်သို့ ဆွဲပို့လိုက်ပြီး ထန်ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ ချန်ဟွိုက်အန်ကတော့ ခါးထောက်လျက် မတ်မတ်ရပ်နေ၏။ သူက အေးအေးဆေးဆေးပင် ဖုန်းကို ထုတ်ကာ ခလုတ်ကို နှိပ်လိုက်သည်။

“ဒုန်း ဒုန်း ဒုန်း ဒုန်း...”

“ဘော့စ်တိုက်ပွဲ စတင်ပါပြီ...”

...