အခန်း (၁၆၉)

ရှောက်ယိကို နန်းတော်မှ တစ်စုံတစ်ဦးမှ ဦးစွာ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။ သူက ကန့်လန့်ကာကို မပြီး ကျွမ်းကျွမ်းကို ပြန်ကြည့်ကာ ငိုနေပြီဖြစ်သည်။ ရထားလုံးက အဝေးကို ခရီးဆက်နေပြီး သူက သူ့သူငယ်ချင်းကို ဆက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

ကျွမ်းကျွမ်းက သူ့မျက်ရည်တွေကို ထိန်းပြီး ဝမ်ရှောက်ယိကို လက်ပြနှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

ရှောက်ယိ ထွက်သွားပြီးနောက် တရားသူကြီး လျိုက သူတို့ကို ထွက်ခွာရန် တိုက်တွန်းခဲ့သည်။

ကျွမ်းကျွမ်းသည် သူ့ရှေ့မှ ကျန်းတန်းဟယ်ကို ကြည့်ကာ မထိန်းနိုင်တော့ပေ။ သူသည် ကျန်းတန်းဟယ်၏ ပေါင်ပေါ်ခုန်တက်ကာ ကျန်းတန်းဟယ်က သူ့ကိုကောက်ချီလိုက်ပြီး နှစ်သိမ့်ပေးခဲ့သည်။

ကျန်းတန်းဟယ်က ကျွမ်းကျွမ်းကို နှစ်သိမ့်ပေးရင်းနဲ့ ရှောင်းကောကို ကြည့်ပြီး ပြောစရာရှိပုံပေါ်သည်။

ရှောင်းကောက သူ့ကိုမြင်တော့ ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မတို့ နောက်နှစ် ပြန်လာပါ့မယ်"

သူမဆိုလိုသည်မှာ သူတို့ရှေ့မှာ အချိန်အတော်ကြာရှိပါသေးတယ်ပေါ့။

ရှောင်းကောက အနည်းငယ်ရှက်သွားသောကြောင့် ရထားလုံးပေါ်သို့ အမြန်တက်လိုက်သည်။

ကျန်းတန်းဟယ်က ထိုစကားကိုကြားသောအခါ ဉာဏ်အလင်းရသွားသည်။ ' ဟုတ်တယ်၊ သူတို့ရှေ့မှာ နှစ်တွေအများကြီး ရှိသေးတယ်။'

ခဏအကြာတွင် ကျန်းတန်းဟယ်က ကျွမ်းကျွမ်းကို ရထားလုံးပေါ်သို့ သယ်သွားသည်။ အချိန်ကန့်သတ်ချက်များကြောင့် အဖွဲ့က အမြန်ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

ရှောင်းကော ကန့်လန့်ကာကို မလိုက်တော့ ကျန်းတန်းဟယ်အဲ့နေရာမှာ ရပ်နေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ့ကို ဒီလိုမြင်ရတော့ သူမ သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ လက်ပြနှုတ်ဆက်လိုက်တော့သည်။

ကျန်းတန်းဟယ် ဝမ်းသာသွားသည်။ ပထမတော့ သူနည်းနည်းစိတ်ပျက်သွားပေမယ့် ရှောင်းကောက သူ့လက်ကို လက်ပြနေတာကိုတွေ့တော့ သူ့စိတ်ပျက်မှုက ချက်ချင်းပျောက်သွားသည်။ ရှောင်းကော သူ့ကို မြင်နိုင်စေဖို့ သေချာစေရန် လက်ကို မြင့်မြင့်မြှောက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ့လက်မောင်းကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဝှေ့ယမ်းခဲ့သည် သူ့လက်မောင်း ပြုတ်ကျလုမတတ်ပါပဲ။

ရှောင်းကော အဲ့တာကို မြင်ပြီး ရယ်မောလိုက်သည်။ “ဘယ်လောက်ရူးလိုက်လဲ…”

ကျန်းတန်းဟယ်နဲ့ လီရှို့ကျီတို့ နေအိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ အရင်က ရယ်မောသံတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတဲ့ အိမ်ကြီးဟာ အခုအချိန်မှာ ထူးထူးခြားခြား တိတ်ဆိတ်နေသည်။ နှစ်ယောက်သား အကြည့်ချင်းဖလှယ်လိုက်ကြသည်။

လီရှို့ကျီက သူ့လက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး ခေါင်းနောက်မှာ တင်လိုက်သည်။ သူ တိုးတိုးလေးပြောခဲ့သည်။ "ဟူး၊ တကယ်ကို တိတ်ဆိတ်သွားတာပဲ..."

ကျန်းတန်းဟယ်လည်း ထိုနည်းလည်းကောင်းပင် ခံစားခဲ့ရသည်။ သူ သူတို့ကို လွမ်းစပြုလာပြီ။

သူတို့နှစ်ယောက် တစ်နေရာစီ ခွဲနေကြရပြီ။ ကျန်းတန်းဟယ်သည် ရှောင်းကော အိပ်လေ့ရှိတဲ့ အခန်းသို့သွားကာ လေထဲတွင် သင်းပျံ့သောရနံ့ကို တိတ်တဆိတ်ခံစားလိုက်ရသည်။

ခဏအကြာတွင် စွဲမက်ဖွယ်ကောင်းသော အရာတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ကျန်းတန်းဟယ် စိတ်ဝင်တစား လျှောက်သွားပြီး မှတ်စုကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။ "ကျန်းတန်းဟယ်" ဆိုတဲ့ စကားလုံးများကို ၎င်းပေါ်တွင် ရေးသားထားသည်။

"ဒါ ငါ့အတွက်လား" ကျန်းတန်းဟယ် ဝမ်းသာအားရပြောလိုက်ပြီး သူ့နှလုံးသားတွေ ခုန်နေသည်။

အထုပ်ကိုဖွင့်ကြည့်လိုက်တော့ သားမွေးလိုင်းပါတဲ့ အနက်ရောင် ဘွတ်ဖိနပ်တစ်ရံ ထွက်လာသည်။

ကျန်းတန်းဟယ် ဝမ်းသာသွားသည်။ သူ ကောက်ယူပြီး စိတ်အားထက်သန်စွာ စမ်းဝတ်ကြည့်လိုက်သည်။ကွက်တိပဲ။

သူ့ခြေထောက်ပေါ်ရှိ စည်းစိမ်းဥစ္စာကြွယ်ဝမှန်းသိသာစေတဲ့ဖိနပ်ခုံထူထူက သူ့ နှလုံးသားထဲတွင် နွေးထွေးမှုကို ခံစားရစေသည်။ ယခု သူတွေးနေသည့်အရာကို စကားလုံးတစ်လုံးနဲ့မှ မဖော်ပြနိုင်ပေ။ ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူသည် ရှောင်းကောထံ ပြေးသွားပြီး သူမကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဖက်ထားချင်လာသည်။

ကျန်းတန်းဟယ်က သူ၏ ဘွတ်ဖိနပ်ကို ထုတ်လိုက်သွင်းလိုက်နဲ့ မျက်နှာပေါ်တွင် အဆက်မပြတ် ပြုံးပြနေလေသည်။

ထို့နောက်သူ ဂရုတစိုက်ချွတ်ကာ ရတနာတစ်ခုကိုရှာတွေ့ထားသလိုမျိုး သူ့ရင်ခွင်ထဲတွင် ပွေ့ဖက်ထားသည်။

–

"ငါ အခု သတိရပြီ ငါ မှတ်မိပြီ!!"

လီရှို့ကျီက ကျန်းတန်းဟယ်အား သူတစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားကြောင်း ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောကာ ကျယ်လောင်စွာ အော်ခေါ်လိုက်သည်။

ကျန်းတန်းဟယ်က မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး တံခါးမဖွင့်ခင် သူ့ဖိနပ်တွေကို ဂရုတစိုက် ချလိုက်သည်။

"ငါ တစ်ခုခုကို သတိရသွားပြီ"

လီရှို့ကျီ တစ်ခုခုမှားတာလုပ်ထားသလိုပဲ၊ သူက ကျန်းတန်းဟယ်ကို ထိတ်လန့်တကြားကြည့်နေသည်။

"အဲဒါဘာလဲ"

ကျန်းတန်းဟယ်ရဲ့ မျက်ခုံးတွေတွန့်လာသည်။ ဒီအကြောင်းကို သူ့မှာ မကောင်းတဲ့ ခံစားချက်ဝင်နေသည်။

“ဟီးဟီး…”

လီရှို့ကျီ အပြစ်ရှိစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ ဆိုရိုးစကားအတိုင်း ပြုံးနေတဲ့သူကို ဘယ်တော့မှ မထိသင့်ဘူး။

–

"အမေ၊ သားတို့ ဘယ်ရောက်နေပြီလဲ"

ကျွမ်းကျွမ်းက သူမအား ဒီမေးခွန်းကို ၃၈ ကြိမ်မြောက် မေးခဲ့သည်။ သစ်ပင်တစ်ပင်ကို ဖြတ်သွားတိုင်း သူက သူမအား အလားတူမေးခွန်းမျိုး မေးသည်။

“အချစ်လေး၊ အမေတို့ မြို့တော်က ထွက်လာပြီ”

ရှောင်းကောက ကျွမ်းကျွမ်းရဲ့ ခေါင်းကို ကူကယ်ရာမဲ့ ပုတ်လိုက်သည်။

“အိုး…”

ကျွမ်းကျွမ်းသည် ထိုစကားကိုကြားသောအခါ ချက်ခြင်း မျက်ရည်ကျလာခဲ့သည်။ ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ခုကို တွေးမိပြီး မျက်လုံးများ တောက်ပလာသည်။ “ဒါဆို သားတို့…”

"အမေတို့အိမ်ရောက်ဖို့ ဝေးသေးတယ်"

ရှောင်းကောက ကျွမ်းကျွမ်းကို စကားဖြတ်ပြောခဲ့ပြီး သူမပြောခဲ့တဲ့စကားကို အကြိမ်ကြိမ်ပြန်ပြောခဲ့သည်။

“အိုး…”

ကျွမ်းကျွမ်းက သူ့အမေရဲ့ ခြေထောက်တွေပေါ်တွင် လှဲပြီး အပြင်ဘက်က သစ်ပင်တွေကို စတင်ရေတွက်ခဲ့သည်။

ရှောင်းကောက ကျွမ်းကျွမ်းရဲ့ နောက်ကျောကို ပွတ်သပ်ပေးခဲ့သည်။ စထွက်ကတည်းက ဒီကလေးက သူတို့ဘယ်ရောက်နေပြီလဲ၊ ဘယ်အချိန် အိမ်ပြန်ရောက်မှာလဲဆိုတဲ့အကြောင်း မရပ်မနား မေးနေခဲ့တာ။ ရှောင်းကောက စိတ်ရှည်ရှည်နဲ့ ပြန်ဖြေခဲ့သည်။ ကျွမ်းကျွမ်း စိတ်ဆိုးနေပြီး သူ့ကိုယ်သူ အာရုံပြောင်းဖို့ တစ်ခုခု ရှာနေမှန်း သူမ သိသည်။

ရထားလုံးက ဆက်ရွေ့နေသည်။ မွန်းတည့်ချိန်နီးတော့ ကျပန်း အနားယူဖို့ နေရာရှာကြသည်။

ရှောင်းကောနဲ့ ကျွမ်းကျွမ်းတို့သည် အရာရှိတွေပေးတဲ့ ရိုးရှင်းသော အစားအစာကို စားခဲ့ကြသည်။ ခဏလောက် အနားယူပြီးသွားတော့ သူတို့ ပြန်ထွက်ကြသည်။

"အမေ၊ သားတို့ ဘယ်ရောက်ပြီလဲ"

ကျွမ်းကျွမ်းက ထပ်မေးသည်။ ရှောင်းကော အပြင်ဘက်သို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ကြည့်လိုက်သည်။ "အမေတို့ အိမ်နဲ့ ပိုနီးလာပြီ။"

ကျွမ်းကျွမ်းသည် ရှောင်းကော၏ အဖြေကို ကြားသောအခါ အနည်းငယ် စကားမပြောနိုင်ဖြစ်သွားသည်။ သူ့မေးခွန်းကို သူမ ဖြေပြီးသားလို့ ထင်ရပေမယ့် တကယ်တမ်းတော့ သူမ မဖြေခဲ့ဘူး။ "အိုး အင်း…"

ခရီးစဉ်သည် ချောမွေ့စွာ ပြီးဆုံးခဲ့ပြီး မြို့တော်မှ မိုင် ၇၀ ကွာဝေးသော ရွှင်းထန် ပြည်နယ်သို့ ရောက်ရှိခဲ့ကြသည်။ ကောင်းကင်ကြီးက မှောင်လာပြီ။ တရားသူကြီး လျိုက ယာဉ်တန်းအား တစ်ညလုံး အနားယူရန် အမိန့်ပေးခဲ့သည်။ မနက်ဖြန်မနက်မှာ ခရီးဆက်ထွက်ကြမည်။

ထို့ကြောင့် ယာဉ်တန်းသည် ရွှင်းထန် ပြည်နယ်သို့ ဝင်ရောက်ခဲ့သည်။

တောင်တွေနဲ့ မြစ်တွေ ဝန်းရံထားတဲ့ လှပတဲ့ ကျွန်းတစ်ကျွန်း ဖြစ်သည်။ ဤနေရာသည် မြို့တော်နှင့် နီးကပ်သောကြောင့် လူတို့၏ ၀တ်စားဆင်ယင်ပုံနှင့် လမ်းများပေါ်ရှိ အဆောက်အအုံများသည် မြို့တော်ရှိ ပုံစံများနှင့် ဆင်တူသည်။ ထို့ကြောင့် ရွှင်းထန် ပြည်နယ်ကို "မြို့တော်အသေးစား" ဟုလည်း ခေါ်ဆိုခဲ့သည်။

ပြည်နယ်က သိပ်မကြီးပေမယ့် အဲဒီမှာ ရှိတဲ့ ဘုရားကျောင်းတွေက အရမ်းနာမည်ကြီးသည်။ အရွယ်အစား အမျိုးမျိုးရှိသည့် ဘုရားကျောင်းက စုစုပေါင်း ၁၅ ကျောင်းရှိသည်။ အထင်ရှားဆုံးမှာ လျန်ချင်း ဘုရားကျောင်းဖြစ်ပြီး၊ ဗုဒ္ဓဘုရားသုံးဆူ၊ ဒုတိယကောင်းကင်ဘုံရှင်နှင့် ရဟန္တာဆယ့်ရှစ်ပါးတို့ ကိန်းဝပ်ရာနေရာဖြစ်သည်။

နိုဝင်ဘာလတွင် ကြီးမားသော ယဇ်ပူဇော်ပွဲ အခမ်းအနားကို တစ်လကြာ ကျင်းပသည်ဟု ဆိုသည်။ ထိုကာလအတွင်း နိုင်ငံတစ်ဝှမ်းမှ ကိုးကွယ်သူများ စုဝေး၍ ဂါရဝပြုကြသည်။

ရွှင်းထန်ပြည်နယ်တွင် ၎င်း၏ ယဇ်ပူဇော်မှု ထုံးတမ်းများကြောင့် လူသိများသည့် အခြားအမည်ပြောင်က ညဘက်မှ ကျက်စားသောမြို့တော် ဖြစ်သည်။

ညဘက်မှကျက်စားသောမြို့ သည် တစ်နေ့လုံး ဖယောင်းတိုင်များနှင့် မီးပုံးများဖြင့် ထွန်းထားသည်ဟုဆိုခြင်းသည် ချဲ့ကားခြင်းမဟုတ်ပေ။ မသေမျိုး နတ်ဘုရားများသည် အမှောင်ကို မကြိုက်ကြဟု ဆိုကြသည်။

နှိုင်းယှဥ်ချက်အားဖြင့်ပြောရလျှင် ရှောင်းကော သည် အခြားအကြောင်းပြချက်ကို ပို၍ယုံကြည်နိုင်သည်ဟု ထင်ခဲ့သည်- ရွှင်းထန် ပြည်နယ်သည် နိုင်ငံအတွင်း ဖယောင်းတိုင်နှင့် ဆီမီးများ အများဆုံးထုတ်လုပ်သည့်ပြည်နယ်ဖြစ်သည်။

ပြည်မကြီးသို့ဝင်ရောက်ပြီးနောက် ရှောင်းကော သည် ဤနေရာနှင့်ပတ်သက်သည့် အချက်အလက်ကို ပေးဆောင်ရန် ရထားလုံးအပြင်ဘက်တွင် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။ ရှောင်းကောက နားထောင်ပြီး အပြင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

မြို့၏အမည်ကို ရည်ညွှန်းထားသည့်အတိုင်း မြို့တံခါးများ၏ ထူထဲသော သစ်သားတံခါးများသည် နိုင်ငံတော်မှ ထွက်ပေါ်လာသော အလင်းရောင်များကို ပိတ်ဆို့ရန် မလုံလောက်ပေ။

ရှောင်းကောသည် မြို့ထဲသို့ဝင်သောအခါ မီးရောင်ကြောင့် မျက်စိကွယ်သွားမလားဟု တွေးတောမနေနိုင်ခဲ့ပေ။

သူမ၏ အတွေးတွေက အနည်းငယ် ချဲ့ကားနေသည်ဟု သူမ ခံစားမိသော်လည်း ရှောင်းကောက ကျွမ်းကျွမ်းကို နှိုးလိုက်သေးသည်။

"ကျွမ်းကျွမ်း ကျွမ်းကျွမ်း ထဖို့အချိန်တန်ပြီ။"

ရှောင်းကောက ကောင်လေးကို ညင်သာစွာ တွန်းလိုက်သည်။

"အိုး... သားတို့အိမ်ရောက်ပြီလား"

ကျွမ်းကျွမ်းက မျက်လုံးတွေကို ပွတ်သပ်ကာ နှာခေါင်းသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ရှောင်းကော သက်ပြင်းချကာ ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။ “မဟုတ်ဘူး”

ရှောင်းကောသည် သူမ၏ နားတွင်းရှိ အသားမာများကို ခံစားရနိုင်သည်။ ကျွမ်းကျွမ်းက သူတို့အိမ်ရောက်ပြီလားလို့ မေးတာကို မရပ်နိုင်ခဲ့ပါဘူး။

သူ တစ်ခုခုထပ်ပြောတော့မယ့်အချိန်မှာ ရှောင်းကောက သူ့ကို အမြန်ဆွဲပြီး ကန့်လန့်ကာကို မြှောက်လိုက်သည်။ "အပြင်ကိုကြည့်လိုက်"

ယာဉ်တန်းကို မှတ်ပုံတင်ထားပြီး စစ်သားတွေက မြို့တံခါးတွေကို ဖွင့်ပေးခဲ့ကြသည်။

အလင်းရောင်သည် ရထားလုံး၏ ပတ်ဝန်းကျင်ကို လုံးဝလင်းသွားသည်အထိ တံခါးအတွင်းဟနေတဲ့နေရာမှတစ်ဆင့် ဖြည်းညှင်းစွာ လင်းလက်တောက်ပလာခဲ့သည်။

"ဝိုး…"

ကျွမ်းကျွမ်းနဲ့ ရှောင်းကောတို့ တညီတညွတ်တည်း အာမေဋိတ်သံပြုလိုက်ကြသည်။

တံခါးနောက်မှာ ခြားနားတဲ့ ကမ္ဘာတစ်ခုရှိတယ်ဆိုတာ ထင်ရှားသည်။ ဂိတ်ပေါက်အပြင်ဘက်မှာတော့ မှောင်နေသည်။ ဒါပေမယ့် သူတို့ လျှောက်လာလိုက်သည်နှင့် တောက်ပနေသည်။ ညအချိန်နှင့် လုံးဝမတူပေ။

ဒီအချိန်မှာ လူတွေက လမ်းပေါ်ထွက်ပြီး လမ်းလျှောက်နေကြတုန်းပဲ။ ဤနေရာက မြို့တော်ထက်ပင် ပို၍ စည်ကားလှသည်။

လူစုလူဝေးကို ဖြတ်ကျော်ပြီး မကြာခင်မှာ သူတို့နေထိုင်မည့် တည်းခိုခန်းကို ရောက်သွားသည်။

ရှောင်းကောက အိတ်ကို ထမ်းပြီး ကျွမ်းကျွမ်းကို ရထားလုံးပေါ်မှ ခေါ်သွားသည်။ သူတို့ တည်းခိုမည့် တည်းခိုခန်းကို သူမ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ အဆောက်အဦးက အသစ်အဆန်းနဲ့ ကြည့်ကောင်းသည်။

"ရူကျားအင်း "

ရှောင်းကော မနေနိုင်ဘဲ တည်းခိုခန်းအမည်ကို ဖတ်လိုက်သည်။ ရူကျားက ရှေးခေတ်ကတည်းက ဆိုင်ခွဲတစ်ခုဖြစ်နေခဲ့သည်။

ရှောင်းကောက တော်တော်ရယ်စရာကောင်းတယ်လို့ ထင်လိုက်မိတဲ့အတွက် သူမ သူ့ကိုယ်သူ တိုးတိုးလေးရယ်လိုက်မိသည်။

ကျွမ်းကျွမ်းက ရှောင်းကော၏ ရယ်သံကို ကြားပြီး သူမကို စူးစူးစိုက်စိုက် ကြည့်လိုက်သည်။

"ဘာမှမဟုတ်ဘူး"

ကျွမ်းကျွမ်း သူမကို စိုက်ကြည့်နေတာကို ခံစားရပြီး ရှောင်းကောက ဘာမှမဟုတ်ကြောင်း ပြသဖို့ ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"သခင်မ၊ ဒီမှာ တစ်ညလောက် အနားယူကြရအောင်။ မနက်ဖြန် မနက်မှ ထွက်ခွာကြမယ်။ ဒီမှာ အစားအသောက်က မဆိုးဘူး၊ နေရာထိုင်ခင်းကလည်း ကောင်းတယ်။" တရားသူကြီး လျိုသည် ရှောင်းကော ရထားလုံးပေါ်မှ ဆင်းလာသည်ကို မြင်သောအခါ၊ သူမနှင့် စကားပြောရန် အမြန်လာခဲ့သည်။ စကားများများပြောလေ သူသည် အကြောင်းအရာကို များများပြောလေလေဖြစ်သည်။

"ဘာလို့ဒီအကြောင်း သိနေရတာလဲဆိုတော့ ဒီကိုပြီးခဲ့တုန်းက ရောက်ဖူးတယ်။ စုမိသားစုရဲ့ သား တစ်လပြည့်ပွဲတက်ခဲ့ရလို့ အရမ်းဂုဏ်ယူမိတယ်၊ ဒါကြောင့် ဒီမှာစားဖိုမှူးချက်ပြုတ်ထားတဲ့ ဟင်းလျာတွေကို မြည်းစမ်းကြည့်လိုက်တော့ အစားအသောက်တွေက အရမ်းကိုအရသာရှိတယ်…"