အခန်း (၁၇၂)

“လိမ္မာလိုက်တဲ့သားလေး”

ရှောင်းကောက ကျွမ်းကျွမ်းရဲ့ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ သူမဆီမှာအကြောင်းပြချက်တွေ ကုန်နေပြီဖြစ်သောကြောင့် သူ ဆက်မမေးတော့တာကြောင့် သူမ ဝမ်းသာသွားသည်။

"သားရဲ့အဝတ်အစားတွေယူ အပြင်ထွက်ရအောင်"

ရှောင်းကောက ကျွမ်းကျွမ်းနဲ့အတူ ထွက်လာခဲ့သည်။ ဒီအချိန်မှာ အပြင်ဘက်က အခြေအနေက သူမတို့စရောက်လာတုန်းကနဲ့ မတူပေ။

ဒီနေရာကို ရောက်လာတုန်းက စောနေသေးပြီး ပတ်ပတ်လည်မှာ လူသိပ်မရှိပေ။ ရှောင်းကောနဲ့ ကျွမ်းကျွမ်းတို့ ရေပူစမ်းတွင် အချိန်အတော်ကြာ ရေစိမ်နေကြသောကြောင့် အကြာဆုံးနာရီအတွင်း ထွက်လာပုံရသည်။

ဆိုင်အတွင်း၌ အမျိုးသား၊ အမျိုးသမီး အများအပြား စည်ကားလျက်ရှိသည်။ သူတို့အားလုံး ရေစိမ်ချင်တဲ့ ရေပူစမ်းကို ရွေးကြသည်။ အစောပိုင်းက ကျွမ်းကျွမ်းကို အရူးလုပ်ခဲ့တဲ့ အမျိုးသမီးတွေက ယခုအခါ အလုပ်များလွန်းနေသဖြင့် သူတို့ အပိုအကူအညီ တောင်းရပေမည်။

ရှောင်းကောသည် ကျွမ်းကျွမ်း၏လက်ကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ်ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး လူစုလူဝေးကို ရှောင်ကာ အရှေ့စားပွဲဆီသို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။ တိုက်ဆိုင်စွာပင် သူမအား နှိပ်ပေးခဲ့တဲ့ အမျိုးသမီးကို တွေ့သွားသည်။

တစ်ချက်ကြည့်လိုက်တာနဲ့ အမျိုးသမီးက သူမလိုချင်တာကို တန်းပြီးသိသည်။ သူမသည် အဆီအနှစ်တစ်ပုလင်းကို အမြန်ယူလာခဲ့သည်။

ရှောင်းကောက သူမဆီမှယူကာ အဖုံးကို ဖွင့်လိုက်ပြီး အနံ့ရှူကြည့်လိုက်သည်။ ပစ္စည်းမှန်ကန်ကြောင်းသေချာပြီးနောက် ငွေလွှဲပေးလိုက်သည်။

သူတို့အိတ်ထဲကို အဆီအနှစ်ပုလင်း ထည့်ပြီးနောက် နှစ်ယောက်သား ဆိုင်မှ အမြန်ထွက်လာခဲ့သည်။

ရှောင်းကောသည် အချိန်က သန်းခေါင်ကျော်နေပြီဟု ခန့်မှန်းရသည်။ ဒီနာရီမှာ မှောင်နေသင့်ပေမယ့် အခုအချိန်မှာတော့ လမ်းတွေက မွန်းတည့်ချိန်ထက် ပိုလို့တောင် စူးရှတောက်ပနေသည်။

ဤအချက်က ဤနေရာရှိလူများသည် နေ့ဘက်ကဲ့သို့ ညဘက်တွင် ဘာကြောင့် တက်ကြွနေကြသည်ကို ရှင်းပြနေသည်။ ဤအချိန်၌ အခြားနေရာမှ လူအများစုသည် ယခုအချိန်တွင် အိပ်နေကြပေလိမ့်မည်။ သူတို့သည် ဤလူများကဲ့သို့ပင် တက်ကြွနေမည်မဟုတ်ပေ။

“ဒါကိုပြောရင် သူတို့ရဲ့ စိတ်နဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က အဲဒါကို တကယ် ယူနိုင်ပါ့မလား၊ သူတို့ရဲ့ ဇီဝ နာရီတွေ အကုန်လုံး ရှုပ်ကုန်မှာ မဟုတ်ဘူးလား”

ရှောင်းကောသည် လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် စည်ကားနေဆဲ လမ်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမသည် ဤနေရာမှ လူများအကြောင်းကို အနည်းငယ် သိချင်နေခဲ့သည်။ သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်တွေက ကောင်းမွန်သော အခြေအနေတွင် ရှိနေရမည်။

“ဝါး…”

ကျွမ်းကျွမ်း သမ်းလိုက်သည်။ သူသည် ကြာပန်းမီးပုံးကို လက်တစ်ဖက်က ကိုင်ထားပြီး ကျန်လက်တစ်ဖက်က ရှောင်းကောကို ကိုင်ထားသည်။ လက်နှစ်ဖက်လုံး မအားနေတာကြောင့် သူ့မျက်ရည်တွေကို မသုတ်နိုင်ခဲ့ပေ။

ရှောင်းကောက သူမ၏ အိတ်ကို သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ် ရှေ့သို့ ရွှေ့လိုက်ပြီး ကျွမ်းကျွမ်းဆီမှ ကြာပန်း မီးပုံးကို ယူလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမ သူ့ကို ချီလိုက်သည်။

ကျွမ်းကျွမ်းက သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ရောက်သွားသည်နှင့် ချက်ချင်း သူ့ကိုယ်သူ သက်တောင့်သက်သာ အနေအထားသို့ ကူးပြောင်းပြီး အိပ်ပျော်သွားသည်။

ရှောင်းကော တည်းခိုခန်းသို့ အမြန်ပြန်လာခဲ့သည်။ လောလောဆယ်တော့ အားလုံး အလုပ်ရှုပ်နေကြတုန်းပင်။ ရှောင်းကောသည် တာဝန်ကျအရာရှိအား နှုတ်ဆက်ပြီး အခန်းသို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။

နောက်တစ်နေ့မနက်တွင် ရှောင်းကောသည် ကျွမ်းကျွမ်းအိပ်ပျော်နေတုန်း အခန်းထဲသို့ နံနက်စာ ယူလာခဲ့သည်။

ရှောင်းကောက သူ့ကို ခေါ်ပြီး နှိုးလိုက်ရင် သူ ထုံးစံအတိုင်း ရှုပ်ပွနေလိမ့်မယ် ဆိုတာ သိသည်။ ဒါကို ခက်ခက်ခဲခဲ ဖြေရှင်းရတာ ပိုကောင်းသည်။

ရှောင်းကောက ကျွမ်းကျွမ်းကို ကောက်ချီလိုက်ပြီး သူ့အဝတ်အစားကို ဝတ်ပေးကာ ဆံပင် ဖြီးပေးခဲ့သည်။

ထို့နောက် သွားတိုက်မျက်နှာသစ်ခဲ့သည်။

ကျွမ်းကျွမ်းက ရှောင်းကော ကျွေးတဲ့ အသီးအရွက်ချဉ်များကို စားရင်း မှိန်းနေသေးသည်။ သူ မြန်မြန်အိပ်ပျော်သွားချိန်မှာ သူဘယ်လိုစားလိုက်မှန်း မသိတော့ပေ။

ရှောင်းကောက ရထားလုံးပေါ်သို့ အချိန်မီရောက်လာပြီး သူတို့အိမ်သို့ တစ်ဖန် ခရီးစတင်ခဲ့သည်။

ယခုအချိန်တွင် လမ်းများပေါ်တွင် လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် စည်ကားနေဆဲဖြစ်သည်။ ဒီလူတွေဟာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုဆိုတာကို မသိကြပုံရသည်။ အိပ်ရေးဝဖို့ မလိုသလို နေ့တိုင်း စားသောက်နေကြသည်။

ရှောင်းကော ကန့်လန့်ကာကို မတော့မယ့်အချိန်မှာ ပုံရိပ်တစ်ခုက ဆွဲဆောင်သွားခဲ့သည်။

ဆယ်မီတာမြင့်သော ဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော်သည် တောင်ပေါ်မှာ မတ်တပ်ရပ်နေကာ ရထားလုံးဆီသို့ ဦးတည်နေသည်။ ရှောင်းကော အနည်းငယ် အံ့သြသွားသည်။ ရထားလုံးက အချိန်တိုင်းရွေ့လျားနေသော်လည်း ၎င်းတို့သည် မည်သည့်နေရာတွင်ပင်ရှိစေကာမူ သူမအား ရုပ်တုက စောင့်ကြည့်နေသလိုမျိုး ခံစားနေရသည်။

ရှောင်းကော နောင်တရသော ဝေဒနာကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမ ဘုရားကျောင်းကို တကယ်သွားချင်သည်။ ဤနေရာသည် ဤမျှကျော်ကြားသော အထင်ကရနေရာတစ်ခုဖြစ်ခဲ့သော်လည်း သူမ မရှိခိုးခဲ့ရပေ။ သနားစရာပဲ။

ရှောင်းကောက ဘုရားများကို မယုံကြည်သော်လည်း၊ သူမသည် ဤနေရာ၌ ဝိညာဉ်ရေးရာကို ခံစားနိုင်သည်။

ယခုအချိန်တွင် ရှောင်းကောသည် သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် သေးငယ်သော ပန်းတိုင်တစ်ခုကို ချမှတ်နေသည်။ သူမ အနာဂတ်မှာ အခွင့်ကောင်းရရင် ကျွမ်းကျွမ်းကို နိုင်ငံအနှံ့ ခရီးသွားဖို့ သေချာပေါက် ခေါ်လာမည်။

မြို့တံခါးမှထွက်ပြီး သိပ်မကြာခင်မှာပဲ ရထားလုံးက ရုတ်တရက် ရပ်သွားပြီး ရှောင်းကောမှာ ရှေ့သို့ ရောက်သွားသည်။ သူမရဲ့ ပထမဆုံး တုံ့ပြန်မှုကတော့ ကျွမ်းကျွမ်းကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဖက်ထားဖို့ပင်။

ထိုအချိန်တွင် ကျွမ်းကျွမ်းသည်လည်း ရှောင်းကောကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ နောက်ထပ် လှုပ်ရှားမှုတွေ မရှိတဲ့အခါ ရှောင်းကောက ကန့်လန့်ကာကို မပြီး အပြင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

ရိုးရိုးသားသား ပြောရရင် ရှောင်းကော ရဲ့ ပထမဆုံး အတွေးက သူတို့ ဓားပြတွေနဲ့ ကြုံနေရပြီ။

ဒါပေမယ့် အပြင်ဘက်တွင် တိတ်ဆိတ်နေသော ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်တော့ သူမ ထင်ထားတဲ့အတိုင်းသာဆို တိုက်ပွဲအသံတွေ ရှိရမည်။

ရှောင်းကောက ကန့်လန့်ကာ တစ်ဖက်ကို ချထားပြီး နောက်တစ်ဖက်ကို မလိုက်သည်။

သူမ၏လက်က ကန့်လန့်ကာကို မထိမီတွင် တွန်းအားတစ်ခုက မသွားခဲ့သည်။

ရှောင်းကော ထိတ်လန့် သွားပြီး ကျွမ်းကျွမ်းကို အလိုလို ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။

ရထားလုံးအပြင်ဘက်မှာ ကျန်းတန်းဟယ်က သူ့ရှေ့က မြင်ကွင်းကို ကြောင်တက်တက်နဲ့ ကြည့်နေသည်။ ဒီအချိန်မှာ သူ့မျက်နှာပေါ်က အပြုံးက တောင့်တင်းသွားသည်။

သူတို့ကိုခြောက်မိသွားမယ်လို့ သူ တကယ် မမျှော်လင့်ထားပေ။

" ရှောင်းကော ရှောင်းကော။ ကျွမ်းကျွမ်း "

ကျန်းတန်းဟယ်က မျက်လုံးမှိတ်ထားတဲ့ ရှောင်းကော ကိုကြည့်ကာ သူတို့အား အပြစ်ကင်းစွာ ခေါ်လိုက်သည်။

ရှောင်းကောက သူမကြားနေတဲ့အရာများကို စဥ်းစားခဲ့သည်။ သူမ ကျန်းတန်းဟယ်ရဲ့အသံကို ဘာကြောင့်ကြားနေရတာလဲ။

ရှောင်းကော ဂရုတစိုက်နဲ့ မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လိုက်တော့ ချောမောတဲ့ မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသည်။

"ကျန်းတန်းဟယ် "

ရှောင်းကော အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။ သူဘာလို့ဒီကိုရောက်နေတာလဲ။

ကျွမ်းကျွမ်းလည်း ကျန်းတန်းဟယ်ရဲ့ နာမည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။ ရှောင်းကောရဲ့ အနောက်ကနေ ချက်ချင်းထွက်လာပြီး အံ့အားသင့်စွာခေါ်လိုက်သည်။ "အဖေ!"

"ဘာလို့ဒီရောက်နေတာလဲ"

ကျန်းတန်းဟယ်က မြင်းပေါ်ကဆင်းပြီး ရထားလုံးဆီကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ လျှောက်လာသည်။ ရှောင်းကောက ကျန်းတန်းဟယ် ထိုင်ဖို့ နေရာပေးခဲ့သည်။

"ကိုယ် လုပ်စရာလေးတွေရှိလို့ ပြီးတော့ တစ်လမ်းတည်းပဲဆိုတော့ မင်းနဲ့ကိုယ် ခရီးအတူတူသွားကြမယ်"

ကျန်းတန်းဟယ်က ကျွမ်းကျွမ်းကို ဖက်ပြီး ရှောင်းကော ကို ပြောလိုက်သည်။

ရှောင်းကောနဲ့ ကျွမ်းကျွမ်းတို့ အရမ်းပျော်သွားကြသည်။ ကျွမ်းကျွမ်းက ကျန်းတန်းဟယ်ကို ပွေ့ဖက်ပြီး စိုးရိမ်တကြီး မေးခဲ့သည်။ "တကယ်လား"

"တကယ်ပေါ့။ အဖေ ဖုန်းမြို့တော်ကို သွားရမှာ။ဒီလမ်းပဲ "

" ဖုန်း မြို့တော်၊ အဲဒါကို ဘာလို့ ဒီလောက် ရင်းနှီးနေရတာလဲ "

ကျန်းတန်းဟယ်၏ စကားကိုကြားသောအခါ ရှောင်းကော အနည်းငယ် ထူးဆန်းသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

ကျွမ်းကျွမ်းသည် ထိုစကားကိုကြားသောအခါ ကြီးမားသော တုံ့ပြန်မှုတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ "တကယ်လား! အဲဒါ အရမ်းကောင်းတာပဲ!"

ကျွမ်းကျွမ်းက ကျန်းတန်းဟယ်ကို ဝမ်းသာအားရ ဖက်လိုက်ပြီး သူ့ကိုယ်နဲ့ ဆက်ပြီးပွတ်သပ်နေခဲ့သည်။

ကျန်းတန်းဟယ်က ကျွမ်းကျွမ်းရဲ့ ချစ်စရာကောင်းမှုကြောင့် သဘောတကျ ရယ်မောကာ အတူကစားခဲ့သည်။

စောစောက ကျန်းတန်းဟယ်၏ မြင်းကို သူ့လူတွေက ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် ကျွမ်းကျွမ်းက အပျော်လွန်ပြီး သူ့အဖေအပေါ် အနားယူနေခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ကျန်းတန်းဟယ်မှာ ရှောင်းကောနဲ့ စကားပြောရန် အချိန်ရခဲ့သည်။

"ရှင် ဖုန်း မြို့တော်လို့ ပြောလိုက်တာလား"

"မှန်တယ်"

ကျန်းတန်းဟယ် ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

ရှောင်းကော လေးလေးနက်နက် တွေးတောမိသွားသည်။ သူမမြင်ဖူးတဲ့ ဖုန်း မြို့တော် ကိုပြန်စဥ်းစားခဲ့သည်။ ဖုန်း မြို့တော်က မြို့တော်သို့သွားတဲ့ ခရီးမှာ သူမကြုံတွေ့ခဲ့ရတဲ့ ထူးဆန်းတဲ့မြို့မဟုတ်လား။ ဝင်ပေါက်မှာ စောင့်နေတဲ့ လူတွေအများကြီးရှိတော့ ညဘက် ထူးဆန်းတဲ့နေရာကနေ အမျိုးသမီးတစ်ဦး ထွက်လာတာကို သူမ တွေ့လိုက်ရသည်။

"မြို့တော်ကိုသွားတဲ့လမ်းမှာ ဖုန်း မြို့တော် ကိုဖြတ်သွားရတယ်..."

ရှောင်းကောသည် သူမမြင်လိုက်ရသော ပုံမှန်မဟုတ်သော မြင်ကွင်းအကြောင်း ကျန်းတန်းဟယ်အား ပြောပြခဲ့သည်။ ကျန်းတန်းဟယ်သည် ထိုစကားကိုကြားသောအခါတွင် သူ့မျက်လုံးထဲတွင် ဖော်မပြနိုင်သော အကြည့်တစ်ခု ရှိနေသည်။ "အဲဒီနေရာမှာ တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီပဲ"

"အမှန်အတိုင်းပြောရရင် ကိုယ် ဒီကိစ္စကို ကိုင်တွယ်ဖို့ သွားရတာ"

ဒါကို ရှောင်းကော ကြားလိုက်တာနဲ့ အနည်းငယ် ထူးဆန်းတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူလို စစ်သူကြီးက ဘယ်လိုကိစ္စတွေကို လုပ်နေရတာလဲ။

"ကိုယ်တို့ အတူတူ အချိန်ပိုရဖို့အတွက် ဧကရာဇ်မင်းက ငါ့ကို ကိစ္စတချို့ ကိုင်တွယ်ဖို့ ဖုန်း မြို့တော်ကို စေလွှတ်လိုက်တာ။ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ကိုယ် မင်းကို လမ်းတစ်လျှောက် အဖော်လုပ်ပေးနိုင်တာပေါ့"

ကျန်းတန်းဟယ်က ရှောင်းကောက သူ့ကို ပျင်းရိနေတဲ့သူတစ်ယောက်လို့ ထင်သွားမှာကို ကြောက်လို့ ချက်ချင်း ထပ်ပြောလိုက်သည်။ နောက်တစ်ခုက သူက စစ်သူကြီး။ ဒီလိုအသေးအဖွဲကိစ္စတွေမှာ သူဘယ်လိုပါဝင်နိုင်မှာလဲ။

သူ့စကားကိုကြားပြီးနောက် ရှောင်းကော နားလည်သွားသည်။ “ဒါကြောင့်မို့လို့ပဲ…”

"ဒါဆို ရှင် ကျွန်မတို့နဲ့ ဘာလို့ တစ်ခါတည်း မလိုက်ခဲ့တာလဲ"

ရှောင်းကော အနည်းငယ် အံ့ဩသွားသည်။ သူတို့နဲ့ ခရီးတစ်ဝက်ကျမှ သူဘာကြောင့် လိုက်လာခဲ့တာလဲ။

"ဒါတွေအားလုံးက လီရှို့ကျီကြောင့်လေ " ကျန်းတန်းဟယ် စတင်ရှင်းပြသောအခါတွင် သူသည် စကားအတွက် ဆုံးရှုံးသွားခဲ့သည်။ "လီရှို့ကျီက သိပ်စိတ်မချရဘူး။ မနေ့က ဧကရာဇ်မင်းကြီးက ဒီအကြောင်းကို ပြောခဲ့ပေမယ့် လီရှို့ကျီက ဒါကို မေ့သွားတယ်။ မနေ့ကမှ မင်းထွက်သွားပြီးတဲ့ နောက်မှာ ကိုယ့်ကို အကြောင်းကြားတာ"

ရှောင်းကော ရယ်လိုက်သည်။ သူ သူမတို့ကို အမီလိုက်ဖို့ အမြန်လာလိုက်ရမှာပဲ။

လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ရှောင်းကော၏ အာရုံကိုဆွဲဆောင်ရန်အတွက် ကျန်းတန်းဟယ်က သူ့ခြေထောက်တွေကိုဆန့်ပြီး ခြေချိတ်ထိုင်ခဲ့သည်။

ဒါပေမယ့်လည်း ရှောင်းကောက ၎င်းကို သတိမထားမိခဲ့ပေ။ အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် သူမကို တစ်ခုခုပြဖို့ကြိုးစားနေတာကို သူမ သဘောပေါက်လာတဲ့အတွက် သူ့ကို အပြည့်အဝအာရုံစိုက်ခဲ့သည်။