အခန်း (၁၈၁)

ကျွမ်းကျွမ်းက ရှောင်းကောရဲ့ စကားကိုကြားတော့ သူရောက်လာပြီးကြည့်ရှုရန် ကျန်းတန်းဟယ်၏ပေါင်ပေါ် ထိုင်လိုက်သည်။

"ဘယ်လိုလဲ"

ကျန်းတန်းဟယ်က ဒီနေ့မနက်မှာ အဲ့တာတွေကို ဝယ်ဖို့သွားတာ။ ဒီလိုပစ္စည်းတွေကို သူပထမဆုံးဝယ်ဖူးတာဆိုတော့ သူသိပ်မသိဘူး။ ဆိုင်ဝန်ထမ်းတွေရဲ့ အကြံပြုချက်တွေကို အခြေခံပြီး အရာအားလုံးကို အနည်းငယ်ဝယ်ခဲ့သည်။

ရှောင်းကော ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "အဲဒါတွေက မဆိုးပါဘူး၊ ဒါပေမယ့် ဒီလောက်အများကြီးဝယ်စရာမလိုပါဘူး"

သူမစကားပြောနေစဉ်မှာ အထည်တွေ၊ ချည်တွေနှင့် ထိုးအပ်များစွာနှင့်အတူ ဖိနပ်ခုံတွေ အထုပ်လိုက်ကြီးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

" အခုချိန်ကစပြီး မင်းလုပ်ပေးတဲ့ ဖိနပ်တွေပဲဝတ်တော့မယ်"

ကျန်းတန်းဟယ်က ပစ္စည်းအများကြီးယူဖို့ မစီစဉ်ထားခဲ့ပေမယ့် ဆိုင်ဝန်ထမ်းရဲ့ အကြံပြုချက်ကိုကြားပြီးနောက်မှာတော့ သူ့ကိုယ်သူ မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ အလွန်အကျွံ ဝယ်လာခဲ့တာဖြစ်သည်။

ကျန်းတန်းဟယ်၏ စကားကိုကြားတော့ ရှောင်းကောက သူ့ကို ကျေးဇူးတင်သင့်၊ မသင့်သည်ကို မသိတော့ပေ။ သူမကို သေသွားတဲ့အထိ အလုပ်လုပ်ခိုင်းဖို့ ကြံနေတာလား။ ဖိနပ်ခုံတွေကလည်း အများကြီးပဲ။ အဆက်မပြတ် ချုပ်ရရင် ဒါတွေအားလုံးပြီးအောင်လုပ်ဖို့ ဘယ်လောက်ကြာမလဲ။

ရှောင်းကော၏ မျက်နှာပေါ်က အံ့အားသင့်နေတဲ့ အမူအရာကိုမြင်လိုက်ရတော့ ကျန်းတန်းဟယ်က အဲ့ဒီအပုံတွေထဲမှ ဖိနပ်ခုံတစ်ဝက်လောက်ကို သူ့ကိုယ်သူ ထုတ်ယူဖို့အားထုတ်ခဲ့သည်။ ရှောင်းကော၏ မျက်နှာကို နောက်တစ်ကြိမ် ကြည့်လိုက်ပြီး အပုံကြီးထဲမှ နောက်ထပ် အနည်းငယ်ကို တွန့်ဆုတ်စွာ ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ "မင်းကိုယ့်အတွက် ဖိနပ်အစုံနည်းနည်းလောက် ဘာလို့မလုပ်ပေးရမှာလဲ"

အဲ့တာက သူစီစဉ်ထားတာထက် အများကြီးနည်းပေမယ့် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဝတ်လို့ရသည်။ သူတို့ကို နောက်နှစ်အထိ ဆက်ဝတ်လို့ရသင့်သည်။ “ကျန်တာတွေ အားလုံးကို နောက်နှစ်အတွက် သိမ်းထားလိုက်မယ်”

"ရှင်ဘယ်လောက်တောင် စဥ်းစားတွေးခေါ်မှုရှိလိုက်လဲ"

ရှောင်းကော ရွဲ့ပြောလိုက်သည်။ ဒီတော့ သူမလုပ်ပေးထားတဲ့ ဖိနပ်ကိုပဲ ဝတ်မယ်လို့ သူပြောတာက သူတကယ်ကို အဓိပ္ပါယ်ရှိပါသည်။ သူ မယဉ်ကျေးဘူး။

“ဒါက ကြီးကြီးမားမားတော့ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဒါက ကျွန်မရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုပဲ”

ကျန်းတန်းဟယ်သည် ရှောင်းကော၏ ပုတ်ခတ်ပြောဆိုမှုကို မတွေ့နိုင်ခဲ့ပေ။ သူ ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် ခေါင်းကုတ်လိုက်သည်။ " ကောအာက ကိုယ့်ကို ချီးကျူးနေတာပဲ။ ဘယ်လောက်ကောင်းလိုက်လဲ"

"သူမကို ငါ့အတွက် ဖိနပ်လုပ်ပေးခိုင်းလို့ ငါက ထောက်ထားညှာတာတယ်လို့ သူမ ပြောတယ်၊ ငါ့အတွက် အဝတ်အစားအားလုံးကို သူမကိုချုပ်ခိုင်းလိုက်ရင် သူမ ငါ့ကိုပိုချစ်လာမှာလား"

ရှောင်းကောမှာ ကျန်းတန်းဟယ်ကို ဒီအတွက် ကျေးဇူးတင်ဖို့ ရှိသည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ သူမသည် သွားလေရာ၌ ရထားလုံးပေါ်၌၊ အားလပ်ချိန်၊ ညစာစားပြီးနောက်နှင့် အိပ်ရာမဝင်မီတွင် ဖိနပ်ချုပ်ရတော့သည်။

ရှောင်းကော ဖိနပ်ချုပ်ရန် အချိန်များစွာသုံးနေရတာကြောင့် ကျန်းတန်းဟယ်သည် ကျွမ်းကျွမ်းကို အဝတ်အစားလဲပေး အစားအသောက်ကျွေးဖို့အတွက် ပြုစုပေးရလေသည်။

ကျန်းတန်းဟယ်က ရှောင်းကော ပြောခဲ့တဲ့စကားကို နောက်ဆုံးတော့ ကျွမ်းကျွမ်းရဲ့ စူးစမ်းလိုစိတ်နဲ့ ကျွမ်းကျွမ်းရဲ့ အောက်ခြေအရာကို ဘယ်လိုရောက်ရမယ်ဆိုတာကို သူမပြောတဲ့အခါသူ နားလည်သွားတော့သည်။

ဥပမာအားဖြင့်၊ ၎င်းသည် နံနက်ခင်း နေသာသောနေ့တစ်နေ့ဖြစ်သည်။ ရထားလုံးသည် တည်းခိုခန်းမှ ထွက်ခွာပြီး မြို့ပြင်သို့ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ လမ်းမှာ ပြည့်တန်ဆာအိမ်တစ်ခုက ဖြတ်သွားခဲ့သည်။ တစ်ညလုံး တည်းခိုထားတဲ့ အမျိုးသားအချို့က ညိုးငယ်သောအကြည့်ဖြင့် အိမ်ထဲမှ ထွက်လာကြသည်။

ကျွမ်းကျွမ်းက သူတို့ကို မြင်တော့ နှုတ်ခမ်းနီတွေပေနေတဲ့ အမျိုးသားများကို လက်ညှိုးထိုးပြပြီး ကျန်းတန်းဝယ်ကို ဘာကြောင့် အဲ့နေရာကနေ ဒီလိုပုံစံနဲ့ထွက်လာရတာလဲဟု မေးခဲ့သည်။ အဲဒီနေရာက ဘာလဲ။ သူတို့ရဲ့ မျက်နှာနဲ့ လည်ပင်းမှာ အနီရောင်တွေပေနေတာတွေက ဘာတွေလဲ။ ဘာလို့ သူတို့ အဝတ်စားကို သပ်သပ်ရပ်ရပ် ဝတ်မထားရတာလဲ...

ကျန်းတန်းဟယ် ဒီမေးခွန်းတွေကြောင့် အံအားသင့်သွားသည်။ အဆုံးတွင် သူသည် သူ့ကိုယ်သူ ပြန်ဖြေဖို့အားတင်းခဲ့သည်။ "မင်းအမေကို သွားမေးကြည့်"

ခိုးနားထောင်နေတဲ့ ရှောင်းကောမှာ ပြောစရာစကားမဲ့သွားသည်။ ကျွမ်းကျွမ်း ဆက်မမေးတော့ပေ။ သူမရဲ့အလုပ်ထဲ နစ်မွန်းနေချိန်မှာ သူရော သူ့အဖေပါ ရှောင်းကောကို နှိုးဆွဝံ့မှာ မဟုတ်ဘူး။

ထိုအချိန်မှစ၍ ကျွမ်းကျွမ်းသည် အဆင်မပြေသည့်မေးခွန်းများမေးသည့်အခါတိုင်း ကျန်းတန်းဟယ်က "မင်းအမေကိုမေး" လို့ပြောလာလိမ့်မည်။

ဤစကားများသည် ပျက်ကွက်သောသက်သေဖြစ်သည်။ ကျွမ်းကျွမ်း နောက်ထပ်မေးခွန်းတွေ မမေးတော့ဘဲ ကျန်းတန်းဟယ်လည်း လိမ္မာပါးနပ်သောအဖြေများကို စဉ်းစားနေစရာမလိုတော့ပေ။

ထိုကဲ့သို့ပင် ကျန်းတန်းဟယ်နှင့် ရှောင်းကောသည် ကောင်လေးက သူ့မေးခွန်းများကို မေ့သွားကာ ကိစ္စပြီးသွားပြီဖြစ်ကြောင်း တွေးမိခဲ့ကြသည်။ ကျွမ်းကျွမ်းက ရှောင်းကော၏ခေါင်းကို ရုတ်တရက် မှုတ်ထုတ်လိမ့်မည်ဟု ဘယ်သူမှ မမျှော်လင့်ထားပေ။

ကျွမ်းကျွမ်းက ငယ်ရွယ်သော်လည်း မှတ်ဉာဏ်ကောင်းသည်။ သူသည် မည်သူမျှ အဖြေမပေးခဲ့တဲ့ မေးခွန်းအားလုံးကို မှတ်သားထားခဲ့သည်။ ရှောင်းကောမှာ အချိန်ရှိလာသောအခါတွင် သူသည် သူမအား အရာအားလုံးကို မေးမြန်းလိမ့်မည်။

ကျွမ်းကျွမ်းလေးက သူ့အဖေကို ကြည့်ပြီးနောက် သူ့အမေကို ကြည့်သည်။ ပြီးတော့ သူ့ရဲ့အရပ်ရှည်တဲ့အဖေကို ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် သူ အခြားအမှန်တရားကို နားလည်လာသည်။ သူ့အဖေက ဘာဗဟုသုတမှမရှိဘူး၊ သူ့အမေက အရာအားလုံးကိုအကုန်သိသည်။

–

အချိန်တွေကုန်တာမြန်သည်။ ငါးရက်ကြာ ရှုပ်ထွေးပွေလီသော ခရီးများ အပြီးတွင် အဖွဲ့သည် ဖုန်းမြို့တော်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ဆိုလိုသည်မှာ ကျန်းတန်းဟယ်သည် ထိုအချိန်တွင် သူတို့နှစ်ဦးနှင့် လမ်းခွဲရမည်ဟု ဆိုလိုခြင်းဖြစ်သည်။

"အဖေ၊ အဖေအခုထွက်သွားရတော့မှာလား"

ကျွမ်းကျွမ်းက ကန့်လန့်ကာကို လျှော့ချလိုက်ပြီး ရှောင်းကောပေါ်အကြည့်ရောက်နေတဲ့ ကျန်းတန်းဟယ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"မှန်တယ်" ကျန်းတန်းဟယ် သူ့အကြည့်ကို ပြန်ရုတ်လိုက်ပြီး ထိုအကြောင်းကို အေးဆေးနေသလို ဟန်ဆောင်ခဲ့သည်။ "နောက်နှစ် ကျွမ်းကျွမ်း ကျောင်းတက်ရင် အဖေပြန်လာမှာပါ"

"တကယ်လား"

ကျွမ်းကျွမ်း အချိန်ဇယားကို ကြားသောအခါ အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားနေသော်လည်း သံသယဖြင့် မေးနေဆဲဖြစ်သည်။

"ဒါပေါ့!"

ကျန်းတန်းဟယ်သည် ကျွမ်းကျွမ်း၏ ခေါင်းကို ရွှင်မြူးစွာ ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ "အဖေ မင်းကို လိမ်လို့ရပါ့မလား"

"မရဘူး၊ အဖေ လိမ်လို့မရဘူး။" ကျွမ်းကျွမ်း ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။ ကျန်းတန်းဟယ်က သူ့ကို တကယ်မလိမ်ပါချေ။

“ဟုတ်တာပေါ့”

ကျန်းတန်းဟယ်က ကျွမ်းကျွမ်းရဲ့ ခေါင်းကို ပုတ်ပြီး ရှောင်းကောကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

ရှောင်းကောက သူတို့၏နောက်ထပ်ဦးတည်ရာသည် ဖုန်းမြို့တော် ဖြစ်သည်ကို သိရှိပြီးနောက် စကားများစွာ မပြောဖြစ်ခဲ့ပေ။

"ခဏနေရင် လမ်းဆုံမှာ ဆင်းရတော့မယ်"

ကျန်းတန်းဟယ် တည်ငြိမ်ချင်ယောင်ဆောင်နေသည်။ ရင်တွင်း၌ သေလောက်အောင် တဆက်ဆက်တုန်နေသော်လည်း သူအဲ့တာကို မပြနိုင်ပေ။

ရှောင်းကော၏လက်တွေက ခဏရပ်သွားပြီး ကျန်းတန်းဟယ်၏ ဖိနပ်ကို ဆက်ပြီးထုပ်နေသည်။ မျက်နှာပြင်ပေါ်မှာတော့ ရဲရင့်သော မျက်နှာထားဖြင့် ခေါင်းညိတ်ခဲ့သည်။ "အချိန်တွေတောင်ကုန်သွားပြီ။ ရှင် အဲ့ရောက်ရင် ဂရုစိုက်"

ရှောင်းကော တတ်နိုင်သမျှ စကားနည်းနည်းပဲပြောဖို့ ကြိုးစားနေသည်။ တုန်ယင်နေတဲ့အသံကို သူကြားသွားမှာကို သူမ ကြောက်သည်။

နှုတ်ဆက်ရတာကို သူမ တကယ်မုန်းသည်။

“…...ကောင်းပြီ”

ခဏအကြာတွင် ကျန်းတန်းဟယ်ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

သူပြောချင်တာတွေ အများကြီးရှိပေမယ့်သူ ဘယ်ကနေစပြောရမှန်းမသိပေ။

သူ သူတို့နဲ့ မခွဲချင်ပေမယ့် အချိန်က ဘယ်သူ့အတွက်မှ မရပ်တန့်နေပါချေ။

"ထုပ်ပိုးပြီးပြီလား"

ရှောင်းကောက သူ့အိတ်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်တဲ့ ကျန်းတန်းဟယ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"အင်း၊ ပြီးပြီ ကိုယ်အကုန်ထုပ်ပိုးပြီးပြီ"

ကျန်းတန်းဟယ်က လေးလံလှတဲ့ အိတ်တစ်လုံးကို သူ့ပခုံးပေါ်တွင် ထမ်းထားသည်။ အခုတော့ ရှောင်းကော ကြောင့် အိတ်က ပိုလေးလာပြီပင်။

လွန်ခဲ့သည့်ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ရှောင်းကောက အေးတဲ့ရာသီဥတုအတွက်ဖိနပ်သုံးစုံ၊ပူတဲ့ရာသီအတွက်ဖိနပ်သုံးစုံ၊စုစုပေါင်း ဖိနပ်ခြောက်စုံကို လုပ်ပေးခဲ့သည်။

ကျန်းတန်းဟယ်အတွက် ဖိနပ်တွေက ရှောင်းကော ၏ ချစ်ခြင်းမေတ္တာ၏ သင်္ကေတတစ်ခုဖြစ်သည်။ ချစ်ခြင်းမေတ္တာတွေနဲ့ ပြည့်နေတဲ့ အိတ်က လေးလံပါသည်။

“အဖေ...…”

"ကျွမ်းကျွမ်း၊ အဖေတို့ရဲ့ သဘောတူညီချက်ကို မှတ်မိသေးလား။ သား ပြန်သွားတဲ့အခါ သား အဲ့ဒါကို သေသေချာချာ လိုက်နာရမယ်နော်။ သား အရာအားလုံးပြီးသွားတဲ့အခါကျရင် အဖေ ပြန်လာခဲ့မယ်။"

ကျန်းတန်းဟယ်သည် ကျွမ်းကျွမ်းအား လျှို့ဝှက်စွာ ပြောဆိုခဲ့ပြီး ရှောင်းကောအား အားလုံးကို စိတ်ရှုပ်ထွေးစေခဲ့သည်။

"ကောင်းပြီ၊ သွားကြရအောင်။ အဲဒီလူရောက်လာရင် နောက်တစ်ကြိမ် နောက်ကျနေလိမ့်မယ်"

ရှောင်းကော သည် ကျန်းတန်းဟယ်ဘယ်သူ့အကြောင်းကို ပြောနေမှန်း သိပြီး မကူညီနိုင်ဘဲ ရယ်လိုက်သည်။ သူမ ခေါင်းညိတ်ပြီးပြောခဲ့သည်။ “သွားပါ”

ကျန်းတန်းဟယ်က ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ရှောင်းကော နှင့် ကျွမ်းကျွမ်း ကို လေးလေးနက်နက် စိုက်ကြည့်ရင်း သူ့နှလုံးသားထဲကနေ သူတို့ကို ဆွဲထုတ်ဖို့ ကြိုးစားနေပုံပါပဲ။

သူမြင်းပေါ်တက်ပြီး သူတို့နှစ်ယောက်ကို ပြန်ကြည့်ခဲ့သည်။ သူ့မျက်လုံးတွေထဲမှာ ထွက်ပေါ်လာသော ခံစားချက်တွေကြောင့် ရှောင်းကော မျက်ရည်ကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

ကျန်းတန်းဟယ်က ရှောင်းကော ကို နောက်ဆုံးတစ်ချက် အလေးအနက်ကြည့်ကာ သူမ ခေါင်းညိတ်ပြခဲ့သည်။ ထို့နောက် မြင်းကြိုးကိုဆွဲကာ ပြောလိုက်သည်။ “သွားရအောင်”

မြင်းအုပ်စုက ပြေးသွားကာ ဖုန်မှုန့်တိမ်တိုက်တွေသာ ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။

ရှောင်းကော အနည်းငယ် ရှက်သွားသည်။ “တကယ်တော့ မြင်းစီးတဲ့လူက အရမ်းလူရည်လည်တာပဲ”

"ဘာဖြစ်လို့လဲ စစ်သူကြီး စစ်သူကြီး"

တရားသူကြီး လျိုသည် ကျန်းတန်းဟယ်ဆီ ပြေးဝင်လာခြင်းမှ လွဲချော်သွားခဲ့သည်။ သူ ပြင်းပြင်းထန်ထန် မောဟိုက်နေခဲ့သည်။

သူ့ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ လက်မတိုင်းဟာ အသက်ရှုတိုင်း တုန်ခါနေပြီး ရှောင်းကောက သူ သူမရှေ့မှာ သေသွားမှာကို စိုးရိမ်နေခဲ့သည်။

"စစ်သူကြီးထွက်သွားပြီလား။ ကျွန်တော်သူ့ကို ဖုန်းမြို့တော်ဝင်ပေါက်ဆီပို့ဖို့ စိတ်ကူးထားတာ" တရားသူကြီး လျိုက သူ့ပေါင်ကို ရိုက်ပြီးဝမ်းနည်းစွာပြောခဲ့သည်။ "ကျွန်တော့်မှာ သူ့ကို ပြောစရာတွေ အများကြီး ရှိသေးတယ်။ ဟူး....."

ရှောင်းကော ထိုစကားကိုကြားသောအခါ သူမ ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလုနီးပါးပင်။ သူ့မှာ ပြောစရာတွေ အများကြီးရှိတာတဲ့လား။ ကံကောင်းထောက်မစွာ၊ ကျန်းတန်းဟယ်က လမ်းဆုံမှာ သူတို့နှင့်ခွဲရန် အမြော်အမြင်ရှိခဲ့သည်။ မဟုတ်ရင် သူ အချိန်မီထွက်ဖို့ အဆင်မပြေလောက်‌ချေ။

ဒါပေမယ့် ရှောင်းကောက သူ့ကို မပြောနိုင်ခဲ့ပါချေ။ ထို့ကြောင့် သူမ အကြောင်းအရာကိုပြောင်းပြီး ပြောလိုက်သည်။ "တရားသူကြီး လျို၊ သူက ရှင့်ကို ဒုက္ခမပေးချင်လို့ပါ။ ဖုန်းမြို့တော်ကို ကွေ့ပတ်ပြီး ဒီကိုတစ်ဖန်ပြန်ခရီးထွက်ဖို့ လုပ်ရတဲ့ရှင့်ရဲ့အခက်အခဲကို သက်သာစေအောင်ပါ။ ဒီကနေ တိုက်ရိုက်ထွက်လို့ရပြီ၊ ဒီလိုဆို အချိန်အများကြီး သက်သာစေမှာ"

ရှောင်းကော၏ စကားကိုကြားတော့ တရားသူကြီး လျို ခေါင်းယမ်းကာ အလွန်ထိမိသွားသည်။ "စစ်သူကြီးက တကယ်ပညာရှိပဲ။ သူ့မှာ အမြော်အမြင်ရှိပြီး ကျွန်တော်အပေါ် အရမ်းကြင်နာတာပဲ"

သူပြောခဲ့တာတွေက အမှန်တရားနဲ့ ဝေးနေပေမယ့် ရှောင်းကောက ခေါင်းညိတ်ပြီး သူနဲ့ သဘောတူနေတုန်းပါပဲ။

လူအုပ်စုနှစ်စုသည် လမ်းဆုံတွင် ခွဲထွက်သွားခဲ့ကြပြီး တစ်စုမှာ အနောက်ဘက်သို့ ဦးတည်ကာ နောက်တစ်စုက အရှေ့သို့ ဦးတည်ကာသွားခဲ့ကြသည်။

ရှောင်းကောက ကန့်လန့်ကာကို မပြီး ကျန်းတန်းဟယ် အကွာအဝေးတစ်ခုဆီ ပျောက်ကွယ်သွားသည့် လမ်းကြောင်းဆီသို့ စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်ခဲ့သည်။ သူ့အတွက် အရာအားလုံး အဆင်ပြေချောမွေ့ပါစေလို့ ဆုတောင်းပြီး ဘေးကင်းပြီး စိတ်ချမ်းသာဖို့ ဆုတောင်းပေးခဲ့သည်။