အခန်း (၁၈၂)

ဖုန်းမြို့တော်ကိုဖြတ်သွားရင်း သူတို့အိမ်နဲ့ ပိုနီးလာသည်။

ရှောင်းကောသည် ပိုပိုရင်းနှီးလာသော လမ်းများကိုကြည့်ကာ လွမ်းဆွတ်သောခံစားချက်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူတို့ မတွေ့ရတာ ကြာပြီ၊ ဒါပေမယ့် သူတို့ ရောက်နေတာ ကြာနေပြီလို့ ခံစားရသည်။

သူမ၏သူငယ်ချင်းတွေအကြောင်းတွေးရင်း ရှောင်းကော အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားသွားမိသည်။ သူတို့အတွက် ပြင်ဆင်ထားတဲ့ လက်ဆောင်တွေကို ပွေ့ဖက်ပြီး အရမ်းပျော်သွားသည်။

ကျွမ်းကျွမ်းတောင်မှ ရှောင်းကော၏ စိတ်ခံစားချက်ကို ခံစားမိပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အာမေဋိတ်သံပြုတော့သည်။

ရထားလုံးရပ်သွားပြီးနောက် ရှောင်းကော နဲ့ ကျွမ်းကျွမ်း တို့ ရထားလုံးပေါ်မှ စိတ်အားထက်သန်စွာ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။ သူမ အပြင်ဘက်မှာ ရပ်ပြီး ရင်းနှီးတဲ့ လမ်းပေါ်က ဈေးကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူတို့ ယုံဟိုင် ကောင်တီ ရောက်နေပြီဆိုတာ သူမ သိသည်။

"သခင်မ၊ ကျွန်တော် သခင်မကို ဒီမှာချပေးခဲ့မယ်။ ကျွန်တော် ဝေးနေတာကြာနေပြီမို့ အစိုးရရုံးမှာ မပြီးပြတ်တဲ့အလုပ်တွေ အများကြီးရှိလို့ ကျွန်တော်အရင် သွားနှင့်လိုက်ပါဦးမယ် "

တရားသူကြီး လျို သည် ရထားလုံးတစ်စင်းနှင့် ရှောင်းကော အတွက် ရထားလုံးမောင်းသမားတစ်ဦး ချန်ထားပေးခဲ့သည်။ နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် သူသည် သူ၏လူများနှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

အကျွမ်းတဝင်ရှိသောဆိုင်ရှေ့တွင်ရပ်နေသော ရှောင်းကော သည်နောက်ဆုံးတွင် အိမ်ကို ခံစားခဲ့ရသည်။

"ရူယီ!"

ရှောင်းကောသည် ကျွမ်းကျွမ်းနှင့် အတူ ဆိုင်ထဲသို့ ပြေးသွားပြီး အလုပ်များနေသော လူအုပ်ထဲ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်လိုက်သည်။

သူမ၏ အသံက အလွန်ကျယ်လောင်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။

သူမရဲ့အသံကြားတာနဲ့ တပြိုင်နက် ဆူညံနေတဲ့ဆိုင်က ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

အသံစူးစူးဝါးဝါးတစ်ခုက နောက်က လိုက်လာသည်။

"အစ်မ ရှောင်းကော!"

မီးဖိုချောင်မှ အသံထွက်လာသည်။ ထိုအချိန်တွင် လူတစ်ယောက်က ဇွန်းကြီးတစ်ချောင်းကိုင်ကာ မီးဖိုချောင်မှ ပြေးထွက်လာသည်။ ခံစားချက်တွေ အရှိန်အဟုန်ပြင်းပြင်းနဲ့ သူမရဲ့အသံက အောရှနေသည်။

ဦးလေး ရှု့က ပွက်လောရိုက်နေတဲ့အသံကို ကြားသောအခါ ကောင်တာမှ ခေါင်းကို မော့ကြည့်လာသည်။ သူ့မျက်မှန်ကို ကိုင်ပြီး အဲ့ဒီမျက်မှန်ဘောင်မှာ တပ်ထားတဲ့ မှန်ဘီလူး အပိုင်းအစလေးတစ်ခုပဲ ရှိသည်။ မျက်လုံးကို မှေးကြည့်ရင်း တံခါးနားက ပုံသဏ္ဍာန်နှစ်ခုကို မှတ်မိသွားခဲ့သည်။ သူ့ပါးစပ်ပေါ်ရှိ မုတ်ဆိတ်မွှေးက ချက်ချင်းပင် ရွှင်မြူးစွာ ကော့တက်သွားလာသည်။ " ရှောင်းကော ကျွမ်းကျွမ်း မင်းတို့ပြန်လာပြီ!"

"အစ်မ ရှောင်းကော!"

"အစ်မ ရှောင်းကော၊ ညီမလေးပြန်လာပြီ!"

" ရှောင်းကော!"

လင်းလုံ၊ ဖူအာနှင့် ရှောင်ချွေ့တို့သည် ရှောင်းကောကိုမြင်သောအခါ သူတို့လုပ်နေတာတွေကို ရပ်လိုက်ကြပြီး ပျော်ရွှင်စွာဖြက့် သူမဆီသို့ ပြေးသွားကြသည်။

ခဏနေတော့ သူတို့ ကျွမ်းကျွမ်းကို ဖျစ်ညစ်လိုက်ကြပြီး နောက်မှာတော့ ရှောင်းကော ကို ဖက်လိုက်ကြသည်။ ရှောင်းကောက သူတို့၏ မေးခွန်းအားလုံးကြောင့် စိတ်ရှုပ်သွားခဲ့သည်။

"ကောင်းပြီ၊ ကောင်းပြီ၊ ကျေးဇူးပြုပြီး တစ်ယောက်ပြီးမှတစ်ယောက်မေးကြ"

ရှောင်းကော သူ့ကိုယ်သူ တည်ငြိမ်လာသည်။ သူတို့၏ အဆုံးမဲ့မေးခွန်းများကြောင့် သူမ အံသြသွားသည်။

"ဟေး ဟေး ဟေး မင်းတို့ စီးပွားရေး လုပ်ကြဦးမှာလား"

ရှောင်းကောရဲ့ အဆုံးသတ်ကတော့ အတော်လေး အသက်ဝင်ပေမယ့် လာစားတဲ့လူတွေကတော့ အံ့သြသွားကြပါသည်။ ဒီလူတွေ ဘယ်လောက်ပဲ စိတ်လှုပ်ရှားနေပါစေ၊ သူတို့ဟာ သူတို့ရဲ့ လုပ်ငန်းကို ဆက်ပြီး လုပ်သင့်သည်။

"ဟင့်အင်း! ကျွန်မတို့ မလုပ်တော့ဘူး!"

ရူယီ ဆက်ပြောခဲ့သည်။ "အားလုံးပဲတောင်းပန်ပါတယ်။ ဒီနေ့တစ်နေကုန် ဆိုင်ပိတ်တော့မှာပါ၊ ဒီနေ့ရဲ့ခေါက်ဆွဲတွေကို ကျွန်မ အလကားပေးလိုက်ပါတယ်။ တောင်းပန်ပါတယ် ကျွန်မတို့ကို ခွင့်လွှတ်ပေးကြပါနော်"

ရှောင်းကောက သူမကို ဒီလိုမလုပ်ဖို့ တားချင်ခဲ့သည်။ ဆိုင်ကိုလည်ပတ်ဖို့က ပိုအရေးကြီးပေမယ့် ရူယီက တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ပြန်အမ်းငွေတွေကို ဆောင်ရွက်ပေးပြီး ဖောက်သည်တွေကို ပို့ဆောင်ပေးဖို့ တောင်းဆိုထားပြီးသားဖြစ်နေပြီ။

ဖောက်သည်တွေက မကျေမနပ် ဖြစ်ကြသော်လည်း ဘာမှ မပြောကြပေ။ နောက်ဆုံးတော့ ခေါက်ဆွဲတစ်ပန်းကန် အလကားရလို့ အရမ်းတန်သည်။

ရှောင်ချွေ့က နောက်ဆုံးဧည့်သည်ကို လွှတ်လိုက်ပြီး တံခါးကိုပိတ်လိုက်သည်။

ရှောင်းကော အနားကို ပြန်ရောက်ပြီးနောက် ရူယီက ရှောင်းကောကို အိမ်နောက်ဖေးသို့ ဆွဲထုတ်သွားသည်။ ခြံဝင်းထဲမှာ စားပွဲကြီးတစ်လုံးရှိပြီး ရှောင်းကောက လက်ဆောင်တွေအားလုံးကို စားပွဲပေါ်မှာ တင်ထားလိုက်သည်။

သူမ ကောင်းကောင်းမထိုင်ခင် ရူယီက သူမရဲ့မေးခွန်းတွေကို စပြီးမေးမြန်းပါတော့သည်။ လင်းလုံ နဲ့ ဖူအာ က ရှောင်းကောနဲ့ ကျွမ်းကျွမ်း အတွက် ဇီးချဥ်သီးဟင်းရည်ကို လောင်းထည့်ပေးခဲ့သည်။ ဆောင်းဦးရာသီ ပွဲတော် ကတည်းက စားသောက်ဆိုင် သည် ဇီးချဉ်သီး ဟင်းရည် ကို ရောင်းချခဲ့သည်။ လူကြိုက်များပြီး ရောင်းအား ကောင်းခဲ့သည်။ လူတိုင်းနီးပါး တစ်ခွက်တော့ရသည်။

ရှောင်းကောသည် လူတိုင်း၏မေးခွန်းများကို ဖြေနေစဉ်တွင် သူမသည် ဇီးချဥ်သီးဟင်းရည်သောက်ရန် အချိန်ယူခဲ့သည်။ တစ်ငုံသောက်ပြီးသွားတော့ ပူလောင်နေတဲ့ လည်ချောင်းက ချက်ချင်းသက်သာလာသည်။

ရွာသူရွာသားတွေက ကောင်တီမြို့တော်မှ ဘယ်သောအခါမှ မထွက်ခွာခဲ့ကြသောကြောင့် ပြင်ပကမ္ဘာ အထူးသဖြင့် မြို့တော်ကို တောင့်တကြသည်။

ရှောင်းကော သည် အသေးစိတ်အချက်အလက်များကို အလှဆင်ခြင်းမရှိဘဲ သူမမြင်ခဲ့သည်များကို အမှန်အတိုင်းပြောပြခဲ့သည်။ အတော်လေး အသက်ဝင်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစရာကောင်းခဲ့သည်။

“ကောင်းပြီ၊ ကောင်းပြီ။” အချိန်နီးနေပြီဖြစ်သဖြင့် ရှောင်းကော သည် အရေးကြီးဆုံး လက်ဆောင်ပေးပွဲကို အစီအစဉ်အတိုင်း ရွှေ့လိုက်သည်။

"ဒီမှာ ဒါ ရူယီ အတွက်လက်ဆောင်"

ရှောင်းကောသည် အိတ်ကိုဖွင့်၍ လက်ဆောင်များကို ထုတ်ယူကာ တစ်ဦးချင်း ဝေငှပေးခဲ့သည်။ "ဒါက လင်းလုံနဲ့ ဖူအာ အတွက်၊ ဒါက ရှောင်ချွေ့ အတွက်"

ရှောင်းကောက မျက်မှန်တစ်လတ်ကို ထုတ်ပြီး သူ့ရဲ့မျက်မှန်ကို ကိုင်ထားတဲ့ ဦးလေး ရှု့ကို ပေးလိုက်သည်။ "ပြီးတော့ ဒါက ဦးလေးရှု့ အတွက်"

ဦးလေး ရှု့က မျက်မှန်ကို မြင်တော့ သူ့မျက်လုံးတွေ နီရဲလာသည်။ သူ့တစ်သက်မှာ မျက်မှန်အသစ်တစ်လတ် ပိုင်ဆိုင်ရမယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားပေ။ သူ့မျက်မှန်ဟောင်းကို သူသေသွားတဲ့အချိန်ထိ ဝတ်ထားရမယ်လို့ သူထင်ထားခဲ့သည်။"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ရှောင်းကော"

"ဒါက ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး " ရှောင်းကောက အဖိုးကြီး ငိုနေတာကို မြင်တော့ မခံနိုင်တော့ပေ။

လူတိုင်းက သူတို့ရဲ့လက်ဆောင်တွေကို ကြည့်ပြီး ခံစားချက်တွေ အပြည့်နဲ့။

ဦးလေး ရှု့သည် သူဆယ်စုနှစ်များကြာအောင် ဝတ်ဆင်ခဲ့သော ဟောင်းနွမ်းနေတဲ့ မျက်မှန်ကို ချွတ်လိုက်ပြီး အသစ်တစ်လတ်ကို ဂရုတစိုက် တပ်လိုက်သည်။ မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လိုက်တော့ သူ့ရှေ့က ရှုခင်းတွေက ကြည်လင်ပြီး ကောင်းကင်က အပြာရောင်နဲ့ တိမ်တွေက ဖြူစွတ်နေသည်။

ရူယီ က ထူးခြားဆန်းပြားသော ၀တ်စုံကို ကြည့်ပြီး ဝမ်းသာသွားသည်။ သူမသည် ၎င်းကို ဝတ်ဆင်ရန် မစောင့်နိုင်တော့ဘဲ ကိုယ့်ပုံကိုကြည့်ပြီး ချီးကျူးခဲ့သည်။

လင်းလုံနှင့် ဖူအာတို့သည်လည်း ၎င်းတို့၏ ဆံပင်အဆင်တန်ဆာများကို ချစ်နှစ်သက်စွာ ကိုင်ထားကြသည်။ သူတို့ပေါ်မှာဆင်ထားတဲ့ ဒီဇိုင်းတွေက သပ်ရပ်လှပပြီး လက်ဆောင်ကို သဘောကျနေကြသည်။

ရှောင်ချွေ့က သူမ၏လက်ဆောင်ကိုယူကာ သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ သူမလက်ကို ခါးစည်းစပေါ်ပြင်းပြင်းထန်ထန် သုတ်လိုက်ပြီး သူမပေးထားသည့် ဆောင်းတွင်းဝတ်စုံကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ခဲ့သည်။ ဒီလို လှပပြီး နွေးထွေးတဲ့ ဆောင်းတွင်း ၀တ်စုံကို ၀တ်ဆင်ခွင့် ရလိမ့်မယ်လို့ သူမ မထင်ခဲ့မိပေ။

ရှောင်းကောသည် လူတိုင်း ဘယ်လောက်ထိအောင် ပျော်ရွှင်နေသည်ကို ကြည့်ပြီး အလွန် ကျေနပ်သွားသည်။ လက်ဆောင်တွေကို လူတိုင်းကြိုက်ကြတာကောင်းပါသည်။

အချိန်နောက်ကျနေပြီဖြစ်တာကြောင့် ရှောင်းကော သည် ညစာစားရန် ၎င်းတို့၏ ဖိတ်ကြားချက်ကို ယဉ်ကျေးစွာ ငြင်းဆိုခဲ့သည်။ သူမနဲ့ ကျွမ်းကျွမ်းတို့ ရထားလုံးဖြင့် မက်မွန်ပွင့်ရွာသို့ အမြန်ပြန်သွားခဲ့သည်။

သူမနဲ့ကျွမ်းကျွမ်းတို့ အိမ်ပြန်ရောက်လာကြသည်ကို ချင်းအန့်မင်မသိထားပေ။ သူတို့ အခုပြန်ရောက်ကြရင် သူ အံ့သြသွားလိမ့်မည်။

"ကျွမ်းကျွမ်း ဦးလေးကို တအားကြီး စပရိုက်အကြီးကြီးလုပ်ပေးကြရအောင်လေ၊ ဘယ်လိုလဲ"

"ဘာအကြီးကြီး စပရိုက်အကြီးကြီးဆိုတာ ဘာလဲ၊ ဘယ်လောက်ကြီးတာကြီးလဲ"

ကျွမ်းကျွမ်း အပြစ်ကင်းစွာ မေးလိုက်သည်။

“ခဏနေ အမေတို့ပြန်ရောက်ရင် ဦးလေးကအမေတို့ကိုတွေ့သွားပြီး အရမ်းအံ့သြသွားမှာလေ။ အဲ့တာက စပရိုက်အကြီးကြီးပေါ့"

"ကောင်းပြီ၊ နောက်မှ ဦးလေးရဲ့အမူအရာကို သား သေချာကြည့်ရမယ်!"

ကျွမ်းကျွမ်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ စပရိုက်အကြီးကြီးတစ်ခုကို သူမြင်ချင်သည်။

ရှောင်းကောနဲ့ ကျွမ်းကျွမ်းတို့ နှစ်ဦးစလုံးသည် ရက်စက်သော အပြုံးများဆင်မြန်းထားကြသည်။ ရှောင်းကော ချင်းအန့်မင် ရှေ့မှာ ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး သူ့ကို ခြောက်လန့်ဖို့ အသင့်ဖြစ်နေပါပြီ။ သူ့အမူအရာကို တွေးကြည့်ရင်း ရှောင်းကော ရယ်မောသွားစေသည်။

မက်မွန်ပွင့်ရွာသို့ ရောက်တော့ နေ့လယ်စာ စားချိန်ဖြစ်သည်။ အိမ်ထောင်စုတစ်ခုစီ၏ မီးခိုးခေါင်းတိုင်တွေမှာ မီးခိုးဖြူတွေ ထွက်နေသည်။ အပြင်မှာ ဘယ်သူမှ မရှိကြဘူး- ရွာသူရွာသား အများစုဟာ နေ့လယ်စာ အဆင်သင့်ပြင်ပြီး အိမ်မှာ ပုန်းအောင်းနေကြသည်။

ရှောင်းကော သည် ကောင်တီမြို့တော်မှ ထွက်သွားပြီးနောက် ကန့်လန့်ကာကို မလျှော့ချခဲ့ပေ။ သူမ ရင်းနှီးတဲ့လမ်းတွေကို လှည့်ပတ်ကြည့်နေသည်။

သူတို့ရွာထဲကို ဝင်လိုက်ကတည်းက ရှောင်းကော နဲ့ ကျွမ်းကျွမ်းတို့ မထင်မှတ်လောက်အောင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။ အိမ်အဝင်ဝမှာ ရပ်လိုက်တော့ တံခါးကပိတ်ထားသည်။ တိုက်ဆိုင်မှုတစ်ခုပဲ မဟုတ်ရင် ချင်းအန့်မင်ကို သူတို့ ရရောက်လာကြတာကို သတိပေးမိသလိုဖြစ်လိမ့်မည်။

ရထားလုံးမောင်းသမားကို ကျေးဇူးတင်စကားပြောပြီး သူ့ကို နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ရှောင်းကောက ကျွမ်းကျွမ်းကို တံခါးလာခေါက်ခိုင်းလိုက်သည်။ တံခါးနောက်က လှုပ်ရှားမှုတွေကို ကြားလိုက်ရတော့ သူမ မြန်မြန် ပုန်းလိုက်သည်။

သူမ ခရီးဆောင်အိတ်တွေ အများကြီးသယ်လာတဲ့အတွက် ပြေးရတာ အဆင်မပြေပေ။ သူမရဲ့အစား ကျွမ်းကျွမ်း ကိုပဲ မစ်ရှင်ကို ထမ်းဆောင်ခွင့် ပေးခဲ့ရသည်။

ကျွမ်းကျွမ်း တံခါးရှေ့မှာ ရပ်နေတာကို မြင်လိုက်ရတော့ ရှောင်းကောက ပုန်းဖို့နေရာကို အမြန်ရှာလိုက်သည်။ အချိန်အတော်ကြာ ရှာဖွေပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် အိမ်ရှေ့ရှိ သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်၏ နောက်တွင် ပုန်းအောင်းနေခဲ့သည်။

နေရာကောင်းတစ်ခုရပြီးနောက် သူမသည် ကျွမ်းကျွမ်း ကို တံခါးခေါက်ရန် လက်ဟန်ပြခဲ့သည်။

ကျွမ်းကျွမ်း အချက်ပြမှုကို လက်ခံရရှိပြီး တံခါးကို ချက်ချင်းခေါက်လိုက်သည်။ ခြံဝင်းထဲက ခွေးတွေက ရုန်းရင်းဆန်ခတ်သံကို ကြားပြီး ဟောင်ပါတော့သည်။

သူ တံခါးကို ခဏခဏခေါက်ခဲ့သည်။ ရှောင်းကောရဲ့ ညွှန်ကြားချက်ကို လိုက်နာပြီး တံခါးကိုခေါက်ကာ ပြေးထွက်သွားသည်။

ရှောင်းကောက ချောင်းကြည့်ကာ ကျွမ်းကျွမ်းကို ရယ်ခဲ့သည်။

ကျွမ်းကျွမ်းက တံခါးခေါက်ပြီးနောက် သူမဆီသို့ ပြေးလာနေတော့ သူမ အံ့ဩသွားသည်။ သူမ ခေါင်းကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ခါလိုက်ပြီး သူဒီမှာ ပုန်းလို့မရဘူးလို့ ညွှန်ပြလိုက်သည်။

ဒါပေမယ့် ဒါက ကျွမ်းကျွမ်းရဲ့ ပထမဆုံး အကြိမ် နောက်ပြောင်ခြင်းကြောင့် သူ အရမ်း စိတ်လှုပ်ရှားနေခဲ့သည်။ တံခါးခေါက်ပြီးနောက် ပြေးဖို့သာ တွေးပြီး ဘယ်မှာ ပုန်းရမှန်းမသိပေ။ နောက်ဆုံးတော့ သူ့အမေဆီ ပြေးဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ရှောင်းကောမှာ ကျွမ်းကျွမ်းကို သူမရဲ့ရင်ခွင်ထဲထည့်ထားပြီး ချင်းအန့်မင် မမြင်သွားစေရန်မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် သစ်ပင်အနီးသို့ မှီရန်မှတပါး ရွေးချယ်စရာမရှိခဲ့ပေ။

ရှောင်းကောရဲ့ အတွေးတွေကို ကောင်းကင်ဘုံက ကြားသွားတာ ဖြစ်နိုင်သည်။

တံခါးက အတွင်းဘက်ကနေ ပွင့်လာသည်။ ထို့နောက် ချင်းအန့်မင်၏ ဘယ်သူလဲလို့မေးလာတဲ့ အသံကို သူမ ကြားလိုက်ရသည်။

ခဏခဏမေးပြီးနောက် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ထို့နောက် အိမ်ရှေ့တံခါးကို ပိတ်သွားသည်။

ရှောင်းကောနဲ့ ကျွမ်းကျွမ်းတို့ ရယ်ခဲ့ကြသည်။ ထပ်လုပ်ဖို့ အဆင်သင့်ဖြစ်နေပြီ။ ကျွမ်းကျွမ်းက တံခါးခေါက်ပြီး သူ့ဘာသာသူ ပုန်းနေလိုက်သည်။

ရှောင်းကောက လှည့်ပြီး ကျွမ်းကျွမ်းကို ချခါနီးမှာ ရုတ်တရက် ကျယ်လောင်တဲ့ အော်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။ "ထပ်လာလုပ်ရဲသေးလားလို့ ကြည့်ကြရသေးတာပေါ့ကွာ!"

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် တူရွင်းပြားတစ်ခုက သူတို့ဆီသို့ ပျံပြီးရောက်လာသည်။ ရှောင်းကောက ကျွမ်းကျွမ်းကို ပွေ့ဖက်လိုက်ပြီး နေရာတွင်ပင် အေးခဲသွားသည်။ သူမ အချိန်မီ မရှောင်နိုင်ခဲ့ပေ......