အခန်း (၁၈၃)

“…အစ်ကို!”

ရှောင်းကောရဲ့ မျက်ဝန်းတွေမှာ သူမဘေးကို တူရွင်းပြားပြုတ်ကျသည့် မြင်ကွင်းက ထင်ဟပ်နေသည်။

နောက်ဆုံးတော့ သူမရဲ့ခြေရင်းမှာ ဖုန်မှုန့်တွေထူထပ်စွာဖြစ်ပေါ်လာတော့သည်။ တူရွင်းပြား၏ ချွန်ထက်သော အစွန်းသည် သူမ၏ ခြေဖဝါးနှင့် လက်မအကွာ မြေပြင်တွင် မြုပ်သွားခဲ့သည်။

ရှောင်းကောသည် သူမ၏ရင်ခွင်ထဲတွင် မြှုပ်နေသော ကျွမ်းကျွမ်းကို ပွေ့ဖက်လိုက်ပြီး လုံးဝ ထိတ်လန့်သွားသည်။ သူမ ချင်းအန့်မင်ကို ဗလာကျင်းစွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။

သူမသေတော့မယ်လို့ တကယ်ပဲထင်သွားခဲ့တာ။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူမနှလုံးခုန်ရပ်လုမတတ် ဖြစ်သွားသည်။

"အဟမ်း၊ ရှောင်းကော ကျွမ်းကျွမ်း ပြန်လာပြီလား!!"

ချင်းအန့်မင်၏ ဖြူဖျော့ဖျော့မျက်နှာပေါ်တွင် ပျော်ရွှင်မှုတစ်ခုပေါ်လာသည်။ သူသည် ရှောင်းကော နဲ့ ကျွမ်းကျွမ်းကို စိုးရိမ်စိတ်ဖြင့် သူ့မျက်လုံးတွေနဲ့အကဲဖြတ်ကြည့်လိုက်သည်။ "သွားရအောင်၊ အဟွတ်၊ အဟွတ်၊ အိမ်ပြန်ရအောင်"

ရှောင်းကော ချွေးများစွာထွက်နေသော ချင်းအန့်မင်ကိုကြည့်လိုက်သည်။ သူ လမ်းလျှောက်ရင်း ယိမ်းနေပုံရသည်- စောစောက တူရွင်းပြားကို ပစ်ဖို့ သူ့ခွန်အားရှိသမျှ အသုံးပြုခဲ့ပုံရသည်။

ရှောင်းကောသည် ကျွမ်းကျွမ်း သူ့ဘာသာသူ လမ်းလျှောက်နိုင်စေရန် ထိတ်လန့်နေမှုမှ ပြန်လည်သက်သာလာတဲ့ ကျွမ်းကျွမ်းကို ချပေးလိုက်သည်။ မတည်မငြိမ်လမ်းလျှောက်နေသော ချင်းအန့်မင်ကိုကူညီရန် သူမ အမြန်သွားခဲ့သည်။

"ငါ အဆင်ပြေတယ် အဟွတ် အဟွတ် အဟွတ် "

"အစ်ကို နေမကောင်းဘူးလား" ရှောင်းကောသည် ချင်းအန့်မင်ကို အစွမ်းကုန် ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ သူ၏ ပုံမှန်မဟုတ်သော ပူနွေးနေတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်အပူချိန်ကို ခံစားရင်း သူမ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာပြောခဲ့သည်။ "အစ်ကို အဆက်မပြတ် ချောင်းဆိုးနေတယ်၊ ဘာဖြစ်နေတာလဲ"

ရှောင်းကော၏ စကားသံတွင် နာကျင်မှုကို ကြားလိုက်ရသော အခါ ချင်းအန့်မင်သည် ကောင်းမွန်ချင်ဟန်ဆောင်ကာ သူမကို နှစ်သိမ့်ပေးခဲ့သည်။ "ငါအဆင်ပြေပါတယ်။ နင်တို့နဲ့ တွေ့ရလို့ အရမ်းစိတ်လှုပ်ရှားနေလို့ပါ!"

သူစကားပြောနေစဉ်တွင် ရှောင်းကောကို သူ ဘယ်လောက် ကျန်းမာကြောင်းပြသရန် ရင်ဘတ်ကို တမင်မောက်လိုက်သည်။

ဒါပေမယ့် စက္ကန့်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် ကုန်းကာ ချောင်းဆိုးပြန်သည်။

"ဟေ့၊ ရှေ့ဘက်မှာ ရဲရင့်တဲ့ပုံဖမ်းနေတာကို ရပ်လိုက်။ အိမ်အပြင်ဘက်မှာ လဲကျသွားရင် အစ်ကို့ကို မရွှေ့နိုင်ဘူးနော်"

ရှောင်းကော မကူညီနိုင်ဘဲ အနည်းငယ် ဒေါသထွက်လာသည်။ သူ့ကိုယ်သူ ဂရုမစိုက်လို့ သူ့ကို သူမ စိတ်ဆိုးနေတာမဟုတ်ဘူး။ သူ့အတွက် သူမ နှလုံးသားက နာကျင်နေတာကြောင့် ဒေါသဖြစ်သွားတာ။ သူဘာလို့ပြန်ပြီးနေမကောင်းဖြစ်နေတာလဲ။

ကျွမ်းကျွမ်း တံခါးကို အရင်ဖွင့်လိုက်ပြီး သူ့ကိုမြင်တာနဲ့ ခုန်ပေါက်လာတဲ့ ခွေးလေးတွေကို လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။ အခု သူတို့နဲ့ ကစားဖို့ သူ့မှာ အချိန်မရှိဘူး၊ နောက်မှ သူတို့နဲ့ ကစားမည်။

"ဟားဟား၊ အဟွတ်၊ အဟွတ်.. ကျွမ်းကျွမ်းက တော်တော်ထွားလာပြီပဲ" ချင်းအန့်မင်က ရှောင်းကောရဲ့ ရန်လိုနေတဲ့အကြည့်ကို မခံနိုင်တာကြောင့် ရှောင်းကော သူ့ကျန်းမာရေးကို နောက်တစ်ကြိမ်တဖျစ်တောက်တောက်ထပ်မပြောရန် တစ်စုံတစ်ခုအကြောင်းပြောဖို့ တမင်ကြိုးစားခဲ့သည်။

ရှောင်းကောအတွက် စကားလမ်းကြောင်းကို လွှတ်လိုက်ဖို့ ဘယ်လိုမှ မဖြစ်နိုင်ပေမယ့် စက္ကန့်ပိုင်းလောက်နဲ့ ဒီအကြောင်းကို ပြောရမယ့် အချိန်မဟုတ်သေးပေ။ "...ညီမ သွားတာ တစ်လမပြည့်သေးဘူး"

ချင်းအန့်မင် သည် သူမစကားကြားပြီးနောက် တစ်ခုခုပြောချင်သော်လည်း ပါးစပ်ဖွင့်လိုက်သောအခါတွင် သူ ချောင်းဆိုးပြန်သည်။ ရှောင်းကော သက်ပြင်းချပြီး သူ့နောက်ကျောကို ပွတ်သပ်ပေးခဲ့သည်။

ချင်းအန့်မင် ချောင်းဆိုးတာ ရပ်သွားပြီးနောက် အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့သွားသည်။ မကြာသေးမီက သူ နေကောင်းသည်ဟု ဆိုခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ အမှန်တရားကို ထုတ်ဖော်ခဲ့သည်။

"စကားပြောတာရပ်ပြီး အိမ်ထဲဝင်လာခဲ့"

စကားပြောခါနီးဖြစ်နေတဲ့ ချင်းအန့်မင်ကိုကြည့်ကာ ရှောင်းကော တားလိုက်သည်။

ချင်းအန့်မင် ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ရှောင်းကောနောက်ကနေ အိမ်ထဲသို့ လိုက်သွားခဲ့သည်။ စောစောက အိမ်ကနေ ထွက်လာဖို့ သူ အများကြီး ကြိုးစားခဲ့ရသည်။ ရှောင်းကော အနားမှာမရှိရင် အိမ်ပြန်ဖို့ လမ်းလျှောက်ပြီး ခဏနားရလိမ့်မည်။

ရှောင်းကော တူရွင်းပြားကို ဘေးဖယ်ထားလိုက်ပြီး သူတို့နောက်မှလိုက်နေသော ကျွမ်းကျွမ်းကို သတိပေးခဲ့သည်။ "ကျွမ်းကျွမ်း တံခါးပိတ်ခဲ့"

“အိုး!”

ကျွမ်းကျွမ်း လှည့်ကြည့်လိုက်စဉ် ရှောင်းကောက ချင်းအန့်မင်ကို အိမ်ထဲသို့ ခေါ်သွားခဲ့သည်။ အိမ်ထဲကို ဝင်လိုက်တာနဲ့ အိတ်ကို ချလိုက်ပြီး ကုတင်ပေါ် ဂရုတစိုက် ထိုင်ခိုင်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် စောင်ကို မကာ သူ လှဲချလိုက်သည်။

"ငါ တကယ်နေကောင်းပါတယ် ခဏနေရင်အဆင်ပြေသွားမှာ "

ချင်းအန့်မင်က ရှောင်းကော ပြန်လာတဲ့အချိန်မှာ အလုပ်တွေအားလုံးကို မလုပ်စေချင်ပေ။ "မင်းတို့ အခုမှ ပြန်ရောက်ကြတာ။ မြန်မြန် လာနားနေကြဦး"

ရထားလုံးစီးရတာက လမ်းလျှောက်တာထက် ပိုလွယ်ပေမယ့် အဖုအထစ်များတဲ့ ရထားလုံးပေါ်မှာ အကြာကြီးထိုင်ရတာ ပင်ပန်းသည်။

"ညီမတို့ကို စိတ်မပူနဲ့။ အစ်ကို့အကြောင်း ညီမတို့ကို မပြောရသေးဘူး"

ရှောင်းကောသည် သူမကို မောင်းထုတ်ရန် ကြိုးစားနေသော ချင်းအန့်မင် ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ဒေါသတကြီးဖြင့် ကုတင်ဘေးတွင် ထိုင်ကာ သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

ချင်းအန့်မင်၏ မျက်လုံးများသည် ဘယ်ညာရွှေ့နေကာ ရှောင်းကောကို မကြည့်ရဲပေ။ ချောင်းဆိုးတော့မည်ကို သူ စိုးရိမ်လာပြန်သည်။ ဒါကိုမြင်တော့ ရှောင်းကောက အမြန်ထရပ်ပြီး သူ့ကို စိတ်တည်ငြိမ်အောင် ကူညီပေးခဲ့သည်။ "အစ်ကိုသောက်ဖို့ ဆေးယူထားပြီးပြီလား"

ဖျားနာမှုကို ခံနိုင်ရည်ရှိရန် ကြိုးစားနေပြီး သူ့အတွက် မည်သည့်ဆေးဝါးကိုမဆိုသောက်ဖို့ ငြင်းဆန်ခဲ့မှာကို ရှောင်းကော စိုးရိမ်နေသည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာ ချင်းအန့်မင် ဆေးအချို့သောက်ခဲ့သည်။ သူ ခေါင်းညိတ်ပြီးပြောခဲ့သည်။ "ယူထားတယ်၊ ငါ မစ္စစ်ယန်ရဲ့မတ်ကို ကူညီပေးဖို့ တောင်းဆိုထားတာ"

"သူလုပ်ပေးလို့ ကံကောင်းတာပေါ့ " ရှောင်းကောသည် ထိုစကားကိုကြားသောအခါ သူမ စိတ်သက်သာရာရသွားသည်။ အနည်းဆုံးတော့ သူ့အတွက် ဆေးဝယ်ပေးမယ့်လူရှိမှန်း သူမ သိလိုက်ရသည်။

"ဒီနေ့ ဆေးသောက်ပြီးပြီလား"

ရှောင်းကော အခန်းတစ်ဝိုက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ စားပွဲပေါ်မှ ဆေးထုပ်တစ်ထုပ်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

“အဟွတ်၊အဟွတ်၊ တစ်နေ့ သုံးကြိမ် အစာစားပြီးတိုင်း သောက်တယ်”

"အစာစားပြီးတော့ သောက်တာလား" ရှောင်းကော သည် ဆေးထုပ်ဘေးက ပန်းကန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ အဲဒီအထဲမှာ အကြွင်းအကျန်တွေ ရှိနေသေးသည်။ အဲဒါက မနက်က စားထားတာဖြစ်မည်။

"နေ့လည်စာစားပြီးပြီလား"

ချင်းအန့်မင် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "မစားရသေးဘူး"

"ကောင်းပြီ လှဲနေလိုက်ဦး။ ညီမ ထမင်းသွားချက်လိုက်ဦးမယ်"

နေ့လယ်စာစားဖို့အချိန်ဖြစ်နေပြီ။ ရှောင်းကောသည် ဆေးမပြုတ်မီ နေ့လည်စာ အဆင်သင့်ပြင်ရန် စီစဉ်ခဲ့သည်။ သူမသည် သမားတော်၏ ညွှန်ကြားချက်များအကြောင်း ချင်းအန့်မင်ကို ယခုလေးတင် မေးမြန်းခဲ့သည်။ သောက်သုံးမှုတစ်ခုစီအတွက် သူမသည် ပင်မအထုပ်မှ လိုအပ်သောပမာဏကိုသာ ထုတ်ယူရပြီး ပမာဏတစ်ခုစီကို လတ်ဆတ်စွာ ပြုတ်ထားရမည်ဖြစ်သည်။

သူမသည် ကျွမ်းကျွမ်းကို ချင်းအန့်မင်ကို ဂရုစိုက်ရန်နှင့် ကောင်းမွန်စွာ အနားယူစေရန်လည်း သတိပေးခဲ့သည်။ ထို့နောက် နေ့လယ်စာပြင်ဆင်ရန် သွားခဲ့သည်။

ကျွမ်းကျွမ်းသည် ကျန်းတန်းဟယ်ကိုတုပပြီး အလေးပြုခဲ့သည်။ သူက ရှောင်းကောကို ကတိပေးခဲ့သည်။ " တာဝန်ကို ပြီးမြောက်အောင်လုပ်ဆောင်ပါ့မယ်!"

ရှောင်းကော ပြုံးလိုက်သည်။ "သူ့ရဲ့အတုယူပုံက တော်တော်လေး တော်တာပဲ။ ဟားဟား။"

သူမသည် ကျွမ်းကျွမ်းအား အားရပါးရ ပုတ်ခဲ့ပြီး ဆေးထုပ်ယူကာ ထွက်သွားခဲ့သည်။

သူမအခန်းထဲက ထွက်လာပြီးတာနဲ့ တော်တော်ကြီးလာတဲ့ ခွေးပေါက်လေးနှစ်ကောင်က ရှောင်းကောကို ဖက်ပြီး သူမပြန်လာတာကို ကြိုဆိုသလိုမျိုး လှည့်ပတ်ခုန်ပေါက်နေကြသည်။

ရှောင်းကော ငုတ်တုတ်ထိုင်လိုက်ကာ ချစ်စရာကောင်းတဲ့ ခေါင်းလေးနှစ်လုံးကို ကုတ်ပေးလိုက်သည်။ "အချစ်လေးတွေ၊ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ဝနေကြတာလဲ"

ခွေးတွေက ရှောင်းကောကို တုံ့ပြန်ပြီး ဟောင်ခဲ့သည်။

အခြားတိရိစ္ဆာန်တွေက ရှောင်းကောကို မြင်ပြီးကတည်းက ရုတ်ရုတ်ရုတ်ရုတ်လုပ်နေခဲ့ကြသည်။ သူမကို ကြိုဆိုနေသကဲ့သို့ ဆူညံနေသည်။

သူမ အနည်းငယ် ထိမိသော်လည်း အသံက အနည်းငယ် ဆူညံနေသည်။ ရှောင်းကောက သူတို့ ပါးစပ်ပိတ်ထားဖို့ မြန်မြန်လေးစားစရာ ပေးလိုက်သည်။ ဆူညံသံကို နောက်ထပ်တစ်မိနစ်ကြာအောင် နားထောက်လျှင် သူမ နားကြားရတော့မှာမဟုတ်ပေ။

ခြံဝင်းက တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ရှောင်းကော မီးဖိုချောင်သို့သွားကာ ဘာဟင်းချက်ရမည်ကို စတင်စဉ်းစားခဲ့သည်။

ဟင်းသီးဟင်းရွက်စိုက်ခင်းများတွင် သီးနှံများ အများအပြားကျန်ရှိသော်လည်း ခူးဆွတ်ရမည်ဖြစ်သည်။ ညဘက်ကျရင်အေးတော့ သီးနှံတွေက နောက်ရက်အနည်းငယ်ကြာရင် အေးခဲသွားနိုင်သည်။

မီးဖိုချောင်တွင် စပါးများ ကောင်းစွာ သိုလှောင်ထားဆဲဖြစ်သည်။ ရေခဲသေတ္တာထဲမှာ အသားတွေလည်းရှိသည်။ "ငါ ဟင်းနည်းနည်းလောက်ချက်ပြီး ဆန်ပြုတ်လုပ်လိုက်ရမလား" ချင်းအန့်မင်က ဖျားနေသောကြောင့် အဆီများသော အစားအစာများကို ယခု သူ့အစားအသောက်ထဲတွင် မထည့်သင့်ပေ။

သူမစိတ်ထဲတွင် ရှင်းလင်းပြီးနောက် ရှောင်းကော အလုပ်များလာသည်။ သူမနောက်ဆုံးချက်ပြုတ်ထားသည်မှာ ကြာနေပြီဖြစ်သောကြောင့် အနည်းငယ်တော့ သံချေးတက်နေပြီ။

နံရံမှာ ဝက်အူချောင်းတွေ ရှိနေတုန်းပဲ။ ရှောင်းကော တစ်ချောင်းကိုချ၍ နောက်ပိုင်းမှာအသုံးပြုရန် အတုံးလေးတွေ လှီးဖြတ်ထားလိုက်သည်။

ဟင်းသီး ဟင်းရွက်တွေ ခူးဖို့ အပြင်ထွက်ခါနီးမှာ အိမ်ရှေ့တံခါးကို ခေါက်သံထွက်လာသည်။

ရှောင်းကော ဘယ်သူလဲဆိုတာကို သိချင်သည်။ သူမလက်တွေကို သုတ်လိုက်ပြီး တံခါးဖွင့်ဖို့ သွားလိုက်သည်။

" ရှောင်းကော ပြန်လာပြီလား!"

မစ္စစ်ယန်နှင့် ယန်ကျားတို့ တံခါးဝတွင် ရပ်နေကြသည်။ သူတို့ မော့ကြည့်လိုက်တော့ ရှောင်းကောကိုမြင်ပြီး သူတို့ အံ့သြသွားကြသည်။

"ဟုတ်တယ် ဟုတ်တယ် ယောက်မ။ ကျွန်မတို့ အိမ်ပြန်ရောက်နေကြပြီ"

ရှောင်းကောက နှစ်ယောက်စလုံးကို ဝင်ခွင့်ပြုလိုက်သည်။

ယန်ကျားနဲ့ ချင်းအန့်မင်တို့ဟာ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် အတော်လေးရင်းနှီးကြသည်။ ချင်းအန့်မင် နေမကောင်းဖြစ်နေချိန် ယန်ကျားက သူ့ကို ဆေးဝယ်ပေးပြီး အိမ်မှာရှိတဲ့ တိရိစ္ဆာန်တွေကို အစာကျွေးဖို့ ကူညီပေးခဲ့သည်။

ရှောင်းကော၏ခွင့်ပြုချက်ရပြီးနောက် ချင်းအန့်မင်ကိုရှာဖွေရန် အခန်းထဲသို့ဝင်ခဲ့သည်။ ရှောင်းကောက သူ ထွက်သွားတာကိုကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။ ယဉ်ကျေးလိုက်တာ…သူ အခန်းထဲကို ဝင်သွားဖို့တောင် သူမရဲ့ ခွင့်ပြုချက်ကိုတောင်းတယ်။

ရှောင်းကောက မစ္စစ်ယန်ကို မီးဖိုချောင်သို့ ခေါ်သွားခဲ့သည်။ သူမနှင့် စကားစမြည်ပြောနေစဉ် ရှောင်းကော သည် မစ္စစ်ယန်က ချင်းအန့်မင် နေမကောင်းချိန်တွင် သူ့ အတွက် ထမင်းချက်ပေးသူဖြစ်သည်ကို သိရှိခဲ့သည်။သူမက ထမင်းတစ်နပ်လေးမှ မလွတ်စေခဲ့ပေ။

သူမသည် သူမရဲ့ကိုယ်ပိုင်အိမ်တွင် ချက်ပြုတ်လို့ပြီးမှ သူ့ဖာသာ အနားယူဖို့အချိန်မပေးဘဲ ဒီမှာချက်ပြုတ်ပေးဖို့လာခဲ့သည်။

“ယောက်မကို ဘယ်လိုကျေးဇူးတင်ရမှန်း မသိတော့ပါဘူး…”

ရှောင်းကောသည် မစ္စစ်ယန်ကို တကယ်ကျေးဇူးတင်သည်။ သူမကို ဒုက္ခပေးမိခဲ့တဲ့အတွက် အနည်းငယ် ရှက်သွားသလို ခံစားရသည်။

"ငါတို့က မိသားစုတွေပဲ။" မစ္စယန်က သူမရဲ့လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြီးရက်ရက်ရောရော ပြောခဲ့သည်။ “ရေးကြီးခွင်ကျယ်တွေလုပ်စရာ မလိုဘူး”

မစ္စစ်ယန်သည် ဒါက အသေးအမွှားကိစ္စမျှသာဖြစ်ပြီး သူမ လုပ်ပေးရတာကို စိတ်မရှိပါချေ။

ရှောင်းကော ပြုံးလိုက်ပြီး သူမနှင့် နီးကပ်စွာ ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။ အပြင်ကိုကြည့်ကာ တိတ်တဆိတ် ချဉ်းကပ်ပြီးမေးဖို့လုပ်ခဲ့သည်။ "ယောက်မ၊ ကျွန်မအစ်ကိုက ဘာလို့ ရုတ်တရက် နေမကောင်းဖြစ်ရတာလဲ"

ရှောင်းကောသည် အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် ချင်းအန့်မင် နေမကောင်းဖြစ်နေတယ်လို့ ခံစားမိသည်။ သူမပြန်ရောက်လာတုန်းက တူရွင်းပြားကို မြှောက်ပြီး “ထပ်လာလုပ်ရဲသေးလားလို့ ကြည့်ကြရသေးတာပေါ့ကွာ ” လို့ ပြောခဲ့သည်

ဒီကာလအတွင်းမှာ အတိအကျဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့လို့လဲ။ ချင်းအန့်မင်က တံခါးဖွင့်ပြီးပြီးချင်း ဘာကြောင့် ဒီလိုပြောတာလဲ။

ရှောင်းကောသည် ချင်းအန့်မင်၏ ကျန်းမာရေးအတွက် စိတ်ပူခဲ့ပြီး အသေးစိတ် အချက်အလက်များကို မမေးမြန်းခဲ့ပေ။ ယခု မစ္စစ်ယန် ဤနေရာ၌ ရှိနေသဖြင့် သူမ ကောင်းစွာ ရှာဖွေလို့ရပြီ။

ရှောင်းကော၏ စကားကို မစ္စစ်ယန် ကြားတော့ သက်ပြင်းချပြီး ရွံရှာမုန်းတီးသော အမူအရာဖြင့် ပြောခဲ့သည်။ "ဒါတွေအားလုံးက လီကျောက်ဒီ ကြောင့်ပဲ!"