အခန်း (၁၈၅)

အ၀တ်အထည်အနည်းငယ်က လျှော်ရလွယ်ကူသည်။ အဝတ်အစားများနှင့် အိပ်ယာခင်းများအားလုံးကို လှန်းရန် အဝတ်တန်းတစ်တန်းတည်းသာ လိုအပ်သည်။

အဝတ်လျှော်ပြီးနောက် ရှောင်းကောသည် နွားများကို ထိန်းကျောင်းပြီး မြက်ဖြတ်ရန် ထွက်လာခဲ့သည်။ သူမသည် မြည်းများကို အစာကျွေးပြီး ကြက်ဥများကို ကောက်ခဲ့သည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူမ အနားယူဖို့ မရပ်တန့်ခဲ့ပေ။

ဘာကြောင့်မှန်းမသိပေမယ့် သူမ အိမ်မှာ ဘယ်လောက်ပဲ အလုပ်တွေလုပ်လုပ် မပင်ပန်းပေ။

ရှောင်းကော ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်လိုက်တော့ ဘာမှလုပ်စရာ မရှိတော့တာကို တွေ့လိုက်ရပြီး အိမ်ထဲကို ပြန်ဝင်သွားသည်။

အထဲကို ရောက်တာနဲ့ သူမက ချင်းအန့်မင်ကို အရင်ဆုံး စစ်ဆေးဖို့ သွားခဲ့သည်။ သူ နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်နေတော့ ရှောင်းကော ပြန်လာခဲ့သည်။ အိပ်ပျော်နေစဉ်တွင် ရံဖန်ရံခါ ဟောက်သံကိုပင် ကြားနေရသည်။

ရှောင်းကော ကျွမ်းကျွမ်းကို စစ်ဆေးရန် အခြားအခန်းသို့ သွားခဲ့သည်။ ကောင်လေးက စောင်အောက်မှာ အိပ်နေပြီး သွားရည်ယိုလုနီးပါးဖြစ်နေသည်။

သူမ သူ့ ပါးစပ်ကို ဖြေးဖြေးလေး ပိတ်ပေးလိုက်သည်။

နောက်ကျနေပြီ။ မစ္စစ်ယန်နဲ့ သူ့မိသားစုတို့ နေ့ခင်းဘက် တစ်ရေးတစ်မော အိပ်ပြီးနေလောက်ပြီပင်။ အခုသွားလျှင် သူမ သူတို့၏ အနားယူချိန်ကို အနှောင့်အယှက်ပေးမိမှာမဟုတ်ပေ။

တစ်ခုခုကို သတိရလာတော့ ရှောင်းကောသည် ၎င်းကို ချက်ချင်းပြီးမြောက်အောင်လုပ်ရန် အမြဲတိုက်တွန်းထားသည်။ မဟုတ်ရင် သူမ စိတ်သက်သာရာရမည်မဟုတ်ပေ။ အလုပ်များလာတဲ့အခါ မေ့သွားမှာကို စိုးရိမ်တဲ့အတွက် လက်ဆောင်တွေကို အခုချက်ချင်း ယူသွားလိုက်တာ ပိုကောင်းသည်။

ဘာမှမကျန်ခဲ့ကြောင်း စစ်ဆေးပြီးနောက် လက်ဆောင်အိတ်များနှင့်အတူ အိမ်မှထွက်လာခဲ့သည်။

သူမ အိမ်ရှေ့တံခါးဆီသို့ လျှောက်သွားကာ သော့ခတ်သင့်လား မခတ်သင့်လား မဆုံးဖြတ်နိုင်ခဲ့ပေ။ မကြာခင် သူမပြန်လာမှာဖြစ်တာကြောင့် တံခါးကို သော့မခတ်ခဲ့ပေ။ သော့ခတ်ဖို့လည်း ခက်တာကို သူမ တွေ့ရှိခဲ့သည်။

မစ္စစ်ယန်၏အိမ်တွင် ခဏသာနေရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သောကြောင့် ရှောင်းကောသည် တံခါးကိုဆွဲကာ ညင်သာစွာပိတ်လိုက်သည်။

မစ္စစ်ယန်၏အိမ်သို့ သူမရောက်သောအခါ၊ ယန်ကျား ထွက်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ယောက်မ"

ယန်ကျား တံခါးဖွင့်လိုက်ချိန်မှာ ရှောင်းကော တံခါးခေါက်ခဲ့သည်။

"အေး ယောက်မအိမ်မှာရှိလား"

ရှောင်းကော နောက်ပြန်ဆုတ်ကာ မေးလိုက်သည်။

“ရှိတယ်၊ ရှိတယ်။”

ယန်ကျား တံခါးကိုဖွင့်ပြီး ရှောင်းကောကို ဖိတ်လိုက်သည်။

ရှောင်းကော အိမ်ထဲသို့ လိုက်သွားခဲ့သည်။ စောစောက တံခါးဖွင့်လိုက်တဲ့ပုံကို သူမ တွေးပြီး မေးခဲ့သည်။ “အခု အပြင်သွားဖို့လုပ်နေတာလား”

ယန်ကျားသည် ထိုစကားကိုကြားသောအခါ ရှက်ရွံ့စွာ ခေါင်းညိတ်ခဲ့သည်။ "ကျွမ်းကျွမ်းက ဒီမနက် သူ စာအုပ်အသစ်တွေ အများကြီးပြန်ယူလာတယ်လို့ပြောလို့ အဲ့တာ သွားကြည့်ချင်လို့...."

နားရွက်ကို ပွတ်ရင်း ယန်ကျား၏ မျက်နှာ နီရဲသွားသည်။ အခြားသူ၏အိမ်သို့သွား၍ သူတို့၏စာအုပ်များကို ရှာတာက အလွန်ရှက်စရာကောင်းသည်။ ဒါပေမယ့် ကျွမ်းကျွမ်း၏ အဆိုအရ ထိုစာအုပ်အများအပြားကို စတိုးဆိုင်များတွင် မရရှိနိုင်သောကြောင့် ယန်ကျားသည် ထိုစာအုပ်များကို ကျွမ်းကျွမ်းထံမှ ငှားယူရန် သတ္တိရှိသမျှကို စုဆောင်းခဲ့ရသည်။

ရှောင်းကောသည် ထိုစကားကိုကြားသောအခါ ပြုံးလိုက်သည်။ ယန်ကျားက စာဖတ်တာကို အလွန်နှစ်သက်သဖြင့် စာအုပ်ရှာဖို့ သူ အိမ်မှထွက်ဖို့လုပ်ခဲ့တာဖြစ်သည်။ "နောက်မှ သွားကြရအောင်။ ကျွမ်းကျွမ်းနဲ့ သူ့ဦးလေးတို့ အိပ်နေတုန်းပဲ"

ဒါကိုကြားတော့ ယန်ကျား ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ အခန်းထဲက ကန့်လန့်ကာကို မလိုက်ပြီး ရှောင်းကောကို အရင်ဝင်ခွင့်ပြုလိုက်သည်။

"ကျွန်မအစ်ကို နေမကောင်းနေချိန်မှာ ရှင် သူ့ကိုကူညီပေးထားတယ်ဆိုတာ ကျွန်မအစ်ကိုဆီက ကြားတယ်။ကျွန်မ ရှင့်ကို ခုထိ ကျေးဇူးမတင်ရသေးဘူး" ရှောင်းကောသည် သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို အနည်းငယ်စောင်း၍ အထဲသို့ဝင်သွားသည်။ သူမစကားပြောရင်း အလုပ်လုပ်နေသည်။ "ဒီတစ်ခါ ကျွမ်းကျွမ်းက စာအုပ်တွေ၊ မှင်တွေ၊ စာရွက်တွေနဲ့ မှင်တုံးတွေ အများကြီးကို ပြန်ယူလာတယ်။ ရှင်လိုအပ်တာတစ်ခုခုရှိမရှိ ကြည့်လိုက်။ ရှင်ကြိုက်တာတွေ့ရင် ယူသွား"

သူတို့ နန်းတော်မှ မထွက်ခွာမီလေးတွင် ကျန်းတန်းဟယ် သည် ကျွမ်းကျွမ်း အတွက် စာအုပ်များစွာကို အထူးပြင်ဆင်ခဲ့သည်။ စာအုပ်မျိုးစုံပါသည်။ ကျန်းတန်းဟယ်သည် အကန့်အသတ်ဖြင့် ထုတ်ဝေသော စာအုပ်အချို့ကို ဧကရာဇ်မင်းထံ တောင်းခံခဲ့သည်။ တစ်နည်းအားဖြင့် ကျန်းတန်းဟယ် ပေးခဲ့သော ကျွမ်းကျွမ်းအတွက် စာအုပ်များသည် ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ထံမှ အများစုဖြစ်သည်။ စုတ်တံအသစ်များ၊ မှင်များ၊ စက္ကူနှင့် မှင်တုံးများလည်း အများအပြားပါသည်။

ကျန်းတန်းဟယ်ရဲ့ အမြင်အရတော့ သူ့သားက စာဖတ်ရတာကို သဘောကျသည်။ ထို့ကြောင့် ဖခင်တစ်ဦးအနေဖြင့် တတ်နိုင်သမျှ ပံ့ပိုးကူညီသွားမည်ဖြစ်သည်။

ကျန်းတန်းဟယ်ရဲ့ ပံ့ပိုးမှု ကြောင့် ကျေးဇူးတင်ရမည် အဲ့တာကြောင့် ရှောင်းကောပြန်လာချိန်မှာအိတ်က လေးလံလွန်းနေတာ ...

ဒါကိုကြားတော့ ယန်ကျား အံ့သြသွားသည်။ သူ့မျက်နှာက ပိုနီလာကာ ဗလုံးဗထွေးပြောလိုက်သည်။ “ကောင်းပါပြီ၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”

ရှောင်းကော ရွှင်မြူးစွာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ အရင်က သူနဲ့ ဆင်တူတဲ့ စကားမျိုး သူမ ပြောခဲ့ဖူးပေမယ့် ယန်ကျားကတော့ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့ပြီး သူ့ရဲ့ ကန့်သတ်ချက်တွေကို သိသည်။ တကယ်ကို သူ သူငယ်ချင်းကောင်းတစ်ယောက်ဖြစ်အောင် လုပ်မည်။

သူတို့ အခန်းထဲဝင်သွားတော့ မစ္စစ်ယန်က အပ်ချည်ထိုးဖို့ကြိုးစားရင်း ကုတင်ပေါ်မှာ ထိုင်နေသည်။ ရှောင်းကောကိုတွေ့တော့ သူမအား လာထိုင်ရန် အမြန်ဖိတ်ခေါ်ခဲ့သည်။

ရှောင်းကောကို အခန်းထဲသို့ ခေါ်သွင်းပြီးနောက် ယန်ကျား ထွက်သွားသည်။

အစ်ကိုယန် အိမ်မှာမရှိတာကိုမြင်တော့ ရှောင်းကောက မစ္စစ်ယန်ကို သူ့အကြောင်းမေးခဲ့သည်။

"ဟူး၊ သူ ဒီမနက်စောစော အိမ်ကထွက်သွားတယ်။ ငါတို့ရွာမှာ အိမ်အသစ်ဆောက်နေတဲ့ သူတစ်ယောက်ရှိတယ် သူ သွားကူညီနေလေရဲ့ "

မစ္စစ်ယန်သည် သူမ၏လက်ထဲတွင် အပ်ကိုဆက်ထိုးခဲ့သော်လည်း အကြိမ်ကြိမ်ကြိုးစားပြီးနောက် အပေါက်ထဲသို့ ချည်မျှင်မဝင်နိုင်ခဲ့ပေ။ "ဟူး၊ ဒီချည်ကတော့လေ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး"

သူမ စကားပြောနေစဉ်တွင် ချည်မျှင်များကို အပ်ချုပ်စရာတွေထည့်သည့် ခြင်းတောင်းထဲသို့ ပစ်ထည့်လိုက်သည်။

“ဟာဟား”

ရှောင်းကော မကူညီနိုင်ဘဲ ရယ်လိုက်သည်။ သူမ၏ လက်ဆောင်က အချိန်တန်မှ ရောက်လာသည်။

"နင် ဘယ်လိုရယ်ရဲရတာလဲ!"

ရှောင်းကောရဲ့ ရယ်သံကိုကြားတော့ မစ္စစ်ယန်က ဒေါပွလာပြီး ကျယ်လောင်စွာအော်လိုက်သည်။

“ကောင်းပြီ၊ကောင်းပြီ ယောက်မ” ရှောင်းကော ရယ်တာရပ်လိုက်ပြီး သူမယူလာတဲ့ အိတ်ကို ကောက်ယူလိုက်သည်။ သူမ အိတ်ထဲကို လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ လက်ဆောင်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ “ဒီမှာ၊ ယောက်မ၊ ဒါက ယောက်မအတွက်၊ အဲဒါကြောင့် ကျွန်မ ရယ်တာပါ”

မစ္စစ်ယန်က ရှောင်းကော ကိုင်ထားတဲ့အရာကို စူးစူးစိုက်စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ အဲဒါက သစ်သားသေတ္တာကြီး။

"အိုး၊ ဒီသေတ္တာက အရမ်းလက်ရာမြောက်တာပဲ။ ဒါပေမယ့် ဒါကအရမ်းကြီးတယ်။ တစ်သက်လုံး လက်ဝတ်ရတနာတွေ လုံလုံလောက်လောက် ဖြည့်လို့ မရလောက်ဘူး"

မစ္စစ်ယန်သည် သေတ္တာကိုယူကာ ၎င်းပေါ်တွင် ထွင်းထုထားသော ပန်းပုများကို ဂရုတစိုက်နှင့် ထိလိုက်သည်။ လက်ဝတ်ရတနာသေတ္တာများသာ အလွန်လက်ရာမြောက်လှသောကြောင့် ဤအရာကိုလက်ဝတ်ရတနာသေတ္တာဟု သူမ မှန်းဆခဲ့သည်။

ပြည့်တန်ဆာအိမ်မှာ ကောင်မလေးတွေ ဒီလိုသေတ္တာတွေသုံးတာကို အရင်က သူမ မြင်ဖူးသည်။ ဒါအပြင် ဒီလိုမျိုး ထည့်စရာဘူးတွေကို တခြားဘယ်သူမှ သုံးတာ မတွေ့ဖူးပေ။ အများအားဖြင့် ပြည့်တန်ဆာအိမ်ရှိ မိန်းကလေးများသည် ၎င်းတို့၏ လက်ဝတ်ရတနာများကို သိမ်းဆည်းရန် ထိုသေတ္တာများကို အသုံးပြုကြသည်။

ရှောင်းကော သူမ၏ ရယ်မောခြင်းကို ထိန်းထားပြီး ခေါင်းကို မော့လိုက်သည်။ “ယောက်မ၊ အထဲမှာ ဘာရှိလဲ ကြည့်လိုက်ပါဦး”

မစ္စစ်ယန် စိတ်ရှုပ်သွားသည်။ အထဲမှာ ဘာမြင်ရမှာလဲ။ အပြင်ပန်းမှာ ထွင်းထုထားသလိုမျိုးတော့ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။ ဘူးထဲမှာ တခြားဘာရှိနိုင်မှာလဲ။

မစ္စစ်ယန်သည် သံသယစိတ်ဖြင့် သေတ္တာကိုဖွင့်လိုက်သည်။ သူမဖွင့်လိုက်သည့်အခိုက်တွင် သူမ၏မျက်လုံးတွေ အမြန်လှည့်လာပြီး သေတ္တာအတွင်းရှိ အရာအားလုံးကို စကင်ဖတ်ကြည့်ချင်သည်။ ခဏအကြာတွင် မစ္စစ်ယန်၏ မျက်နှာက စိတ်လှုပ်ရှားမှုဖြင့် နီရဲလာပြီး အသံကျယ်ကျယ်နဲ့ ပြောလိုက်သည်။ “ငါ့အတွက်၊ ဒီမှာရှိတဲ့ ပစ္စည်းတွေက ရွှေ၊ ငွေ ဒါမှမဟုတ် လက်ဝတ်ရတနာတွေထက် ပိုဆွဲဆောင်မှုရှိတာပဲ”

ရှောင်းကော ပါးစပ်ကို အုပ်ပြီး တခစ်ခစ်ရယ်ခဲ့သည်။ မစ္စစ်ယန်က ဒါကို သဘောကျကြောင်း သူမ သိသည်။ သူမအတွက် မှန်ကန်သောလက်ဆောင်ကို ရွေးချယ်နိုင်ခဲ့သည်။

"ကြိုက်တယ်မလား"

ရှောင်းကောသည် မစ္စစ်ယန်ကို သူမအား ချီးမွမ်းရန် တောင်းဆိုနေဟန်ဖြင့် မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။

မစ္စစ်ယန်က ရှောင်းကောကို စိတ်မပျက်စေခဲ့ချေ။ သူမသည် သေတ္တာကို ရတနာတစ်ခုလို ပွေ့ဖက်ကာ ချစ်စဖွယ် ထိတွေ့နေသည်။ သူမက ရှောင်းကော ကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာနဲ့ပြောလိုက်သည်။ "ဒီရတနာကို ငါမကိုင်ထားဘူးဆိုရင် နင့်ကို နမ်းမိလိမ့်မယ်!"

ရှောင်းကော သူမစကားကြောင့် ရယ်မောလိုက်ပြီး စနောက်ခဲ့သည်။ "ကျွန်မကိုနမ်းရင် မစ္စတာယန်က မနာလိုဖြစ်မှာလား။"

"ရှူး၊ရှူး၊ ရှူး။ နင်က ယဥ်ကျေးမှုလည်းမရှိဘူး..."

ထိုစကားကို မစ္စစ်ယန်က ကြားလိုက်သောအခါ သူမ၏မျက်နှာက ချက်ချင်းနီရဲသွားသည်။ သူမ ရှောင်းကော ကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်သည်။ “

ငါ့ကို ဘယ်လိုတောင် စရဲတာလဲ…”

ရှောင်းကော သူမကို ဒီလိုမြင်ရတာ ရယ်စရာကောင်းတာကိုတွေ့သွားသည်။ သူမသည် အများအားဖြင့် ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောလေ့ရှိသော်လည်း ပွင့်လင်းတဲ့စကားအနည်းငယ်ပြောရုံဖြင့် သူမသည် ချက်ချင်း ရှက်ရွံ့သော မိန်းမငယ်လေးအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

သိပ်မကြာခင်မှာပဲ ရှောင်းကောက ရှောင်ဟွာနဲ့ ရှောင်ဟူ အတွက် လက်ဆောင်တွေကို ထုတ်ယူပြီး မစ္စစ်ယန်ကို သူတို့ဆီ ပေးခိုင်းလိုက်သည်။

ကလေးနှစ်ယောက်က အိမ်သစ်နေရာသို့ သူ့ဖခင်နောက်ကနေ လိုက်သွားခဲ့ကြသည်။ ဆောက်လုပ်ရေးသမားတွေက ဒီနေ့ ထုပ်တန်းတွေ ဆောက်နေတော့ သကြားလုံးတွေ ထုတ်ပေးလိမ့်မည်။ ကလေးတွေက သကြားလုံးတွေယူဖို့ ပြေးလာကြသည်။

မစ္စစ်ယန်က ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ရှောင်ဟွာနဲ့ ရှောင်ဟူ ကိုယ်စား ရှောင်းကောကို ကျေးဇူးတင်စကားပြောလိုက်သည်။

အိမ်အတွက် စိတ်ပူနေသဖြင့် ရှောင်းကော သည် မစ္စစ်ယန်အား အမြန်နှုတ်ဆက်ပြီး နောက်ရက်များတွင် သူမနှင့် ထပ်မံစကားပြောရန် အစီအစဉ်များ ချထားခဲ့သည်။ ရှောင်းကောသည် ကျန်းတန်းဟယ် အသက်ရှင်နေသေးကြောင်း မည်သူ့ကိုမျှ မပြောရသေးပေ။ အပြန်လမ်းတွင် သူမသည် တစ်စုံတစ်ဦးကို ထပ်မံကြောက်ရွံ့အောင်မလုပ်မိစေရန် ဤအရာကို မပြောဖို့ ကျွမ်းကျွမ်း ကို သတိပေးခဲ့သည်။

မစ္စစ်ယန်က သူမကို လိုက်ပို့ချင်ပေမယ့် ရှောင်းကောက သူမလက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြီး ထွက်သွားခဲ့သည်။ တံခါးမှ နှစ်လှမ်းသာသာရှိသောကြောင့် သူမကို လိုက်ပို့ရန် မလိုအပ်ပေ။

မစ္စစ်ယန်က ရှောင်းကောနဲ့ အဖော် လိုက်မရပ်ပေးပေ။ ရှောင်းကော၏ စကားကိုကြားပြီးနောက် သူမသည် အိမ်သို့ပြန်ကာ သူမ၏ရတနာအသစ်ကို ဆက်လက်လေ့လာခဲ့သည်။

မစ္စစ်ယန်၏ တုံ့ပြန်မှုကိုမြင်သောအခါ ရှောင်းကော ထပ်ပြီးပြုံးခဲ့သည်။ သူတို့ အပြန်အလှန် ဆက်ဆံတဲ့ပုံစံကို သူမ သဘောကျသည်။ စည်းမျဥ်းစည်းကမ်းများ မလိုအပ်သောကြောင့် ထိုသို့သော တစ်စုံတစ်ယောက်နှင့် ပေါင်းသင်းရန် အဆင်ပြေသည်။

အခန်းထဲမှ ထွက်သွားသည်နှင့် ခြံဝင်းထဲတွင် ယန်ကျား ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ရှောင်းကော ကိုမြင်သောအခါ သူ့မျက်လုံးများ တောက်ပလာသည်။

ရှောင်းကော ပြုံးလိုက်သည်။ သူ စိတ်မရှည်တော့တာ ဖြစ်မည်။ "သွားကြရအောင်!"

ဒါကိုကြားတော့ ယန်ကျားက ရှောင်းကောနောက် ချက်ချင်း လိုက်ခဲ့လိုက်သည်။

မစ္စစ်ယန် ပြတင်းပေါက်ကနေ လှမ်းကြည့်တော့ သူတို့ရဲ့ ကျောပြင်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ မပြုံးနိုင်ဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။ သူတို့နှစ်ယောက်က မောင်နှမလိုပဲ။

အိမ်ကထွက်လာပြီး သိပ်မကြာခင်မှာပဲ ရှောင်းကော က ခိုးကြောင်ခိုးဝှက်နဲ့ သူမရဲ့အိမ်တံခါးကိုမှီပြီး အဝေးကနေချောင်းနေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ယန်ကျားက ဤမြင်ကွင်းကို အကြိမ်များစွာ မြင်ဖူးသည်။ သူ အဲ့တာကိုမြင်လိုက်ရတော့ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားသည်။ မသိစိတ်က လှည့်ပြေးသွားချင်ပေမယ့် ရှောင်းကောက ဒီမှာရှိနေသည်။ ဒီအတိုင်း ပြေးသွားရင် သူ ပျော့ညံ့သလိုဖြစ်နေလိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် သူ့ကိုယ်သူ အားပေးပြီး ရှောင်းကော နောက်တွင် ရပ်နေလိုက်သည်။