အခန်း (၁၉၀)

“ကောင်းပြီ၊ ကောင်းပြီ။”

မစ္စစ်ယန် တကယ်ကို စိုးရိမ်နေတာကို မြင်လိုက်ရတော့ ရှောင်းကောက သူမရဲ့ အရှိန်ကို မြှင့်ခဲ့သည်။

လီကျောက်ဒီ ရှောင်းကောကို ဆဲဆိုပြီးကတည်းက မစ္စစ်ယန်က သူမနဲ့ သဘောထားကွဲလွဲခဲ့သည်။ လီကျောက်ဒီသည် မကောင်းတာတစ်ခုခုကို ကြုံလာတိုင်း သို့မဟုတ် သူမကိုယ်သူမ အရူးလိုလုပ်နေသည့်အခါတိုင်း၊ မစ္စစ်ယန်သည် ၎င်းအတွက် ဝမ်းမြောက်လိမ့်မည်။

မှန်ပါတယ်၊ သူမဟာ သူမရဲ့ ကံကြမ္မာကို လွမ်းဆွတ်နေခဲ့သည်။ ဒီလိုလုပ်ရတာ မကောင်းပေမယ့် လီကျောက်ဒီဆီမှာ အဲ့တာကို သုံးရတာကို ကျေနပ်ပါသည်။

ရှောင်းကောက မစ္စစ်ယန်လောက် ပျော်ရွှင်မှုကိုမခံစားရပေ။ ဒါပေမယ့် လီကျောက်ဒီကိုလည်း သူမ စိတ်မကောင်းမဖြစ်ပေ။ သူမ ဘာမှ မခံစားခဲ့ရပါပေ။ လီကျောက်ဒီ ကောင်းကောင်းလုပ်သည်ဖြစ်စေ အဆင်မပြေသည်ဖြစ်စေ သူမအတွက် အရေးမကြီးပေ။

သူတို့ နှစ်ယောက် ထွက်လာသောအခါ တူညီသော ဦးတည်ချက်အတိုင်း လမ်းလျှောက်နေသော လူအများအပြားနဲ့ တိုးမိကြသည်။

ရှောင့းကော မကူညီနိုင်ဘဲ အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့နေသည်။ ဒါက အရမ်းကြောက်စရာကောင်းသည်။ တစ်ရွာလုံးက ပွဲကြည့်ဖို့ ထွက်လာကြတာ။

ဒါပေမယ့် အဲဒါက အဓိပ္ပာယ်ရှိသည်။ ရှေးခေတ်က ဖျော်ဖြေရေး လမ်းကြောင်းတွေ သိပ်မရှိပေ။ ဖျော်ဖြေရေးမှာ အခြားသူများကို အတင်းအဖျင်းပြောခြင်းသာဖြစ်သည်။

"မြန်မြန်လုပ်"

ရှောင်းကောသည် မစ္စစ်ယန်၏ ဆွဲလိုက်မှုကြောင့် သူမ၏ ခြေကျင်းဝတ်က လည်လုနီးပါးဖြစ်သွားသည်။ သူမစိတ်တွေ မပျံ့လွင့်ရဲတော့ဘဲ မစ္စစ်ယန်နောက်ကို ပြေးလိုက်မိသည်။

လီကျောက်ဒီရဲ့ အိမ်ကို လူတွေဝိုင်းရံထားကြသည်။ ရှောင်းကောနဲ့ မစ္စစ် ယန်တို့သည် လူစုလူဝေးကို ခက်ခက်ခဲခဲ ဖြတ်ကျော်ခဲ့ကြသည်။ မစ္စစ်ယန်သည် ရှောင်းကော ကို သူမနှင့်အတူ ဆွဲခေါ်သွားပြီး လူအုပ်ကြားတွင် ဆဲဆိုကြိမ်းမောင်းကာ ကျိန်ဆဲမှုများလည်း ရှိခဲ့သည်။

"ဘာလို့ တိုးနေတာလဲ၊ ဘယ်လောက်စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာကောင်းလိုက်လဲ။ အိုး ငါ့ခြေထောက်!"

ရှောင်းကောသည် မတိုက်မိအောင် လူအုပ်ထဲသို့ ဂရုတစိုက်ဝင်ရင်း အနီးနားရှိ လူများ၏ စကားကို နားမထောင်ရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့သည်။ သူမသည် မစ္စစ်ယန်နောက် အနီးကပ်လိုက်ခဲ့သည်။ အဲဒါက ဟာသမဟုတ်ဘူး။ သူမ ဆက်လိုက်ရန် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကြိုးစားရမည်ဖြစ်ပြီး မဟုတ်ပါက လူစုလူဝေးတွင် ပျောက်သွားမည်ဖြစ်သည်။

အသက်ရှုကြပ်သွားသလို ခံစားလာရချိန်မှာပဲ မစ္စစ်ယန်က သူမကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး လူအုပ်ရဲ့ ရှေ့ဆုံးတန်းမှာ ထားခဲ့သည်။

ရှောင်းကော သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချလိုက်မိသည်။ တကယ့်ကို မလွယ်ကူဘူး။ မက်မွန်ပွင့်ရွာရှိ စိတ်အားထက်သန်သော ရွာသူရွာသား အများအပြားကြောင့် သူမ အံ့အားသင့်ခဲ့ရသည်။ နေ့ရက်အများစုတွင် သူမသည် လမ်းမပေါ်ရှိမည်သူ့ကိုမျှ ခဲယဉ်းစွာ တိုးတိုက်မိခဲ့သော်လည်း တစ်ခုခုဖြစ်သည့်အခါတိုင်း လူအုပ်ကြီးက ချက်ချင်းပေါ်လာသည်။ ဤအခိုက်တွင်၊ ရှောင်းကော သည် မက်မွန်ပွင့် ရွာတွင် အမှန်တကယ်နေထိုင်သော ရွာသားများစွာရှိကြောင်း နောက်ဆုံးတွင် သိလိုက်ရသည်။

ခြံဝင်းထဲတွင် လီကျောက်ဒီသည် လူစုလူဝေး၏ လက်ညိုးထိုးခြင်းကို လျစ်လျူရှုပြီး မစင်များနှင့် ဆက်ကစားသည်။ သူမ လက်တစ်ဆုပ်စာကို ကိုင်လိုက်ပြီး သူမမှတ်မိသလောက်ကို မမှတ်မိနိုင်တော့တဲ့အထိ သူ့ကိုယ်လုံးကို လိမ်းကျံခဲ့သည်။

ထို့အပြင် သူမ အသက်ရှုကြပ်နေပုံရသည်။ သူမ ကျိန်ဆဲပြီး သီချင်းဆိုနေတတ်သည်။ ဒါပေမယ့် အများအားဖြင့်တော့ မကြားရတဲ့ လေသံနဲ့ လုပ်ခဲ့တာပါ။

"ကျစ်၊ ကျစ်၊ ဒါကိုကြည့်စမ်းပါဦး။ လီကျောက်ဒီက လူကောင်းတစ်ယောက် မဟုတ်ပေမယ့် သူမ ဒီအခြေအနေထိ ရောက်လာတာတော့ တကယ်ကို သနားစရာကောင်းပါတယ်"

“ဘာကများသနားစရာကောင်းတာလဲ၊ သူက များသောအားဖြင့် ပါးစပ်က ညစ်ပတ်တယ်။ ကျွန်မရဲ့အမြင်အရတော့ ဒါက ဝဋ်လည်တာပဲ”

အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် အဘွားအိုအား ကြားဖြတ်နှောင့်ယှက်ကာ လီကျောက်ဒီကို တံတွေးထွေးခဲ့သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးတွေမှာ ဒေါသများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ လီကျောက်ဒီအပေါ် သူမမှာ အာဃာတ ရှိကြောင်း ထင်ရှားသည်။

"ဟုတ်ပါတယ် ဒါတောင် အခု သူ သနားစရာအခြေအနေရောက်နေရပြီ..."

စောစောက ပြောခဲ့တဲ့ အဘွားကြီးက သူ့စကားကို ထပ်ပြောပြန်သည်။ မိန်းမတစ်ယောက်အနေနဲ့ ဒီလိုမျိုး တခြားမိန်းမကို မကြည့်နေနိုင်ပါချေ။

"တော်လောက်ပြီ၊ ရှင် သူ့ကို အရမ်းသနားနေတယ်ဆိုရင် အိမ်ပြန်ခေါ်သွားလိုက်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ရှင့်ရဲ့သားရဲ့ ခြေထောက်တွေ ကျိုးနေတာ၊ အိပ်ရာက မထနိုင်တော့ဘူး။ လီကျောက်ဒီက ဒီလိုဖြစ်နေပေမယ့်၊ သူက မိန်းမဖြစ်နေတုန်းပဲ။ ရှင့်အိမ်ကို ခေါ်သွားခဲ့ရင် ရှင့်မိသားစုရဲ့ သားစဉ်မြေးဆက်ကို သူ ပေးနိုင်မှာပဲ"

အမျိုးသမီးက မျက်ဖြူလှန်ပြခဲ့သည်။ အဘွားကြီးက ကြောင်သူတော်ဖြစ်နေသည်ဟု သူမ ထင်မြင်နေမိသည်။

သူမ အဲ့လိုပြောလိုက်တာနဲ့ အဘွားကြီးက စိတ်ဆိုးသွားသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်က လူတွေ ချက်ချင်း ရယ်မောခဲ့ကြသည်။ တချို့က စပြီး အားပေးကြသည်။ "ဒေါ်ဒေါ်၊ သူ့ကိုပြန်ခေါ်သွားလိုက်။ အစ်ကိုတချွမ်ရဲ့ မိန်းမဖြစ်လာလည်း မဆိုးပါဘူး။ ဟားဟားဟား"

အဘွားကြီး ဒေါသအရမ်းထွက်ပြီး သူမရဲ့မျက်နှာအရောင်က အစိမ်းရောင်ပြောင်းသွားသည်။ သူမဘေးနားက အမျိုးသမီးကို ဒေါသမထွက်ရဲဘဲ ရုန်းရင်းဆန်ခတ် ဖြစ်စပြုလာတဲ့ လူအနည်းငယ်ကို ဖယ်ထုတ်လိုက်သည်။ သူမ ခေါင်းကို လှည့်ကာ ဒေါသထွက်ထွက်နဲ့အော်လိုက်သည်။ "သောက်ရေးကိုမပါဘူး။ အဲ့အစား နင် သူ့ကို ဘာလို့ပြန်မခေါ်သွားတာလဲ!"

အော်ဟစ်ပြီးနောက် သူမသည် ရုန်းရင်းဆန်ခတ်ဖြစ်နေသော လူအနည်းငယ်ကို မျက်စောင်းထိုးကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမသည် လီကျောက်ဒီ ကို စူးစူးစိုက်စိုက်ကြည့်ကာ တံတွေးထွေးခဲ့သည်။ "ဒီလိုဟာမျိုးက ငါ့သားနဲ့ တန်ပါ့မလား၊ သူ့အစား မြည်းကို မွေးတာကမှ ပိုကောင်းဦးမယ်။"

အဘွားကြီးသည် ကြိမ်ဖန်များစွာ တံတွေးထွေးကာ ထွက်သွားပြီး အသက်ရှုကြပ်ကာ ကျိန်ဆဲခဲ့သည်။ စောစောကပြောခဲ့တဲ့ တခြားအမျိုးသမီးက အဘွားကြီးကို မျက်ခြူလှန်ပြခဲ့သည်။ အရေခြုံမှုက တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားစရာဖြစ်သည်။

မြေပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသော လီကျောက်ဒီလည်း သူတို့၏ ပြောဆိုမှုကို ကြားနေရသည်။ အပေါ်ယံမျက်နှာပြင်ပေါ်ကနေ ဘယ်သူမှ မပြောနိုင်ပေမယ့် သူ့လက်သည်းတွေက သူ့အသားထဲကို နက်နက်နဲနဲ ဖောက်ဝင်သွားသည်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖုံးအုပ်ထားသည့် မစင်များဖြင့် သူမ၏ လက်ချောင်းများအောက်မှ သွေးများ စီးကျနေခဲ့သည်။

"လီကျောက်ဒီ၊ သည်းခံလိုက်၊ အားလုံးခဏလေးအတွင်းအဆင်ပြေသွားမှာ"

သူ့ပတ်ဝန်းကျင်က လှောင်ပြောင်အရှက်ရစေတဲ့ စကားတွေကို နားထောင်ရင်း ရှောင်းကော အနည်းငယ် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်မိသည်။

သူမ မစ္စစ်ယန်ကို လှမ်းဆွဲလိုက်သည်။ "သွားကြရအောင်။"

မစ္စစ်ယန်လည်း စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားသည်။ သူမ ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ရှောင်းကောနဲ့ ထွက်သွားခဲ့သည်။

အပြန်လမ်းတွင် သူတို့ရဲ့စိတ်ထဲမှာ လူအုပ်ကြီး၏ စကားသံများနှင့် ပြည့်နှက်နေသေးသည်။

“ရှောင်းကော…”

“ယောက်မ…”

တစ်ချိန်တည်းမှာ ခေါ်ခဲ့ကြပြီး တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။

ပွဲကြည့်ရန် စိတ်အားထက်သန်စွာ ပြေးလာသော မစ္စစ်ယန်သည် ယခုအခါ နှင်းခဲထားသော ခရမ်းသီးကဲ့သို့ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသည်။ လီကျောက်ဒီက မုန်းစရကောင်းသော်လည်း သူမကို ဤအခြေအနေတွင် မြင်တွေ့ရသည်မှာ တကယ်ကို စိတ်မကောင်းဖြစ်မိသည်။

ရှောင်းကော သူမ၏ အကြည့်ကို ရုတ်သိမ်းလိုက်ပြီး အိမ်သို့ ဆက်လျှောက်သွားခဲ့သည်။ ယခု မြင်ကွင်းက သူမကို စိတ်မသက်မသာဖြစ်စေခဲ့သည်။ အရင်က လီကျောက်ဒီ နဲ့ တွဲခဲ့ဖူးတဲ့သူတွေ လူအုပ်ထဲမှာ အများအပြားရှိခဲ့ပေမယ့် အခုချိန်မှာတော့ သူတို့အားလုံး ဒဏ်ရာကို စော်ကားမှုတွေ ထပ်တိုးလာခဲ့ပါပြီ။ ဒီလူတွေ က ဘယ်လောက်ကြောက်စရာကောင်းလိုက်လဲ။

ကြီးလေးသောရာဇ၀တ်မှုကျူးလွန်ခြင်းမရှိသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးအား လူသားတစ်ဦးတစ်ယောက်ဖြစ်နေပါလျက် ဘာလို့များ ကြမ်းတမ်းစွာပြောဆိုနိုင်ကြတာလဲ?

ရှောင်းကော မစ္စစ်ယန်နှင့် လမ်းခွဲခဲ့သည်။ တံခါးဝသို့ရောက်သောအခါ သူမခေါင်းခါခဲ့သည်။ မေ့လိုက်တော့။ သူမ ဒီအကြောင်းကို မတွေးချင်တော့ဘူး။ လီကျောက်ဒီ ချင်းအန့်မင် ကို မနှောင့်ယှက်ဘဲ ရပ်နေသရွေ့တော့ အဆင်ပြေသည်။

ထို့ကြောင့် ရှောင်းကော သူမအကြောင်း တွေးမနေတော့ပေ။ တကယ်တော့ သူတို့က တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် သိပ်ပြီးအဆက်အဆံ လုပ်လေ့မရှိပါချေ။

–

သုံးရက်ကြာပြီးနောက်...

"အစ်မ ရှောင်းကော၊ ညီမကို အဖြေရှာဖို့ အစ်မ မေးခဲ့တာကို ညီမ သိပြီ"

ရူယီ ဝင်လာသည်နှင့် ပြောလိုက်သည်။

"တကယ်လား။ မြန်လိုက်တာကော "

ရှောင်းကောက သူမကို ထိုင်ခုံပေါ်ဆွဲခေါ်ခဲ့ပြီး ရေထည့်ပေးခဲ့သည်။

“လုပ် ပူနေတုန်း သောက်လိုက် ”

မကြာသေးမီက ရာသီဥတုအေးလာသည်။ ရှောင်းကော သည် ရူယီ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို နွေးထွေးစေပြီး အအေးဓာတ်ကို ဖယ်ရှားရန်အတွက် ရေနွေးတစ်ခွက်ကို ပေးလိုက်သည်။

ရူယီသည် ၎င်းကိုယူ၍ မသောက်မီ မှုတ်ခဲ့သည်။ ရေနွေးနွေးက သူ့ဗိုက်ထဲ ရောက်သွားတော့ သူမ မထိန်းနိုင်ဘဲ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

သောက်ပြီးသွားသောအခါ သူမသည် ရှောင်းကောကို တစ်ချက် ခိုးကြည့်ကာ အနည်းငယ်ရှက်သွားသည်။ ရှောင်းကောက သူမ၏ အပြုအမူက ချစ်စရာကောင်းသည်ကို တွေ့ရသောကြောင့် သူမကို ပြန်ပြုံးပြလိုက်သည်။

"စကားမစပ် အဲ့ဆိုင်က ငါတို့ဆီက မှာဖို့ဆန္ဒရှိတာလား"

ရှောင်းကော အလုပ်ဆင်းဖို့ မစောင့်နိုင်တော့ပေ။

"ဟီးဟီး၊ ညီမ ရှောင်းကော၊ ညီမ အစ်မကို ဘယ်လို ကျေးဇူးတင်မှာလဲ။ သူတို့နဲ့ ထိတွေ့ဖို့ ညီမ ခရီးတွေ အများကြီး သွားခဲ့ရတာ"

ရှောင်းကော စိတ်လှုပ်ရှားနေတာကိုမြင်တော့ ရူယီက ဘာမှပြန်မပြောခဲ့ပါဘူး။

“ဟေး!”

ရူယီ သူမအား တမင်တကာ တိတ်တဆိတ် ထိန်းထားသည်ဟု ရှောင်းကော ပြောနိုင်သော်လည်း သူမ အလျင်စလို မဖြစ်ပေ။ သူမ ရူယီအား တမင်ပြောလိုက်သည်။ "ညီမ အစ်ကို ပြန်လာဖို့ အချိန်တော်တော်ကြာဦးမယ်"

"အစ်ကိုအန့်မင် ဘယ်သွားလို့လဲ။"

သေချာပါတယ်၊ ရူယီ ဒီစကားကြားတော့ ရှောင်းကော ကို ချက်ချင်းမေးခဲ့သည်။ သူမ ဒီကိုရောက်တာကြာပြီ၊ ဒါပေမဲ့အစ်ကိုအန့်မင်ကို မတွေ့ဘူး။

"ဟွန့်" ရှောင်းကော သူမကို အတုယူပြီး ရေနွေးသောက်ကာ နှုတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။

“ပြောပါနော် ညီမ ”

ရူယီက ရှောင်းကော၏ လက်ကို ဖမ်းကိုင်လိုက်ပြီး သူမကို ခါယမ်းလိုက်သည်။ အစ်ကိုအန့်မင်ကို သူမ မတွေ့တာ တစ်လရှိပြီ။ ခြံထဲကို ဝင်လိုက်တာနဲ့ သူ့ကို လိုက်ရှာနေပေမယ့် သူအနားမှာ ရှိပုံမပေါ်ဘူး။

"ငါ့ကိုအရင်ပြောပြ"

ရှောင်းကောက အဲဒါကို မဝယ်ဘူး။ ကျွမ်းကျွမ်းက အမြဲလိုလို လေချွန်ခြင်းကို နှစ်သက်သည်... သူမ ခံနိုင်ရည်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

“ကောင်းပြီ။” ရူယီ ရှောင်းကောကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး သူမလက်တွေပေါ်ပါးပြင်ကိုထောက်ကာနေလိုက်သည်။ သူမ ဂုဏ်ယူစွာပြောခဲ့သည်။ "ဒါက စု မိသားစု ရဲ့ ကုန်ပစ္စည်းအရောင်းဆိုင်ပဲ၊ စုချန်ရှန်၊ စီမံအုပ်ချုပ်ရေးမှူး စု"

ရူယီ ပြောပြီးတာနဲ့ ရှောင်းကော အကျယ်ကြီးအော်လိုက်သည်။ ဒီဆိုင်က သူမ မျက်စိကျနေတာ အမှန်ပဲ။

အိမ်ရှိ ပြောင်းဖူးစေ့တွေက လုံးဝနီးပါး ခြောက်နေပြီ။ ရျောင်းကော သည် ၎င်းတို့ကိုဝယ်ရန် ဝယ်သူရှာရန် စိတ်ကူးနေခဲ့သော်လည်း သူမသည် ယင်းကိစ္စကို မလုပ်ဆောင်မီတွင် မြို့တော်သို့ သွားခဲ့ရသည်။ အခု ပြန်လာတော့ စပါးတွေ အကုန်ရောင်းဖို့ စီစဉ်ရသည်။

မနေ့ က ချင်းအန့်မင်အတွက် ဆေးသွားယူရင်း အဆာပြေသရေစာ ကြော်ရောင်းတဲ့ ခရိုင်မှာရှိတဲ့ ဆိုင်တွေကို လိုက်ရှာကြည့်ခဲ့သည်။ နှိုင်းယှဉ်မှုများစွာပြုလုပ်ပြီးနောက်တွင် ဆိုင်သုံးဆိုင်ကို ဆန်ခါတင်စာရင်းသွင်းခဲ့သည်။ ကံမကောင်းစွာပဲ၊ ဆိုင်သုံးဆိုင်ရှိ ဆိုင်ရှင်တွေက အနီးနားတွင် မရှိခဲ့ပေ။ ရှောင်းကော သည် ရူယီကို အကူအညီတောင်းရန် မှတပါး ရွေးချယ်စရာမရှိခဲ့ပေ။

ရှောင်းကောသည် သူမကိုယ်တိုင် နောက်ထပ် ခရီးအနည်းငယ်ထွက်ရန် စီစဉ်ထားသော်လည်း လွန်ခဲ့သည့် နှစ်ရက်အတွင်း လီကျောက်ဒီ၏ ကိစ္စကြောင့် ချင်းအန့်မင် ဘက်မှ ထွက်ခွာရန် မဝံ့ရဲခဲ့ပေ။ ဒီနေ့တော့ သူမအစ်ကိုက ကျွမ်းကျွမ်း၊ ယန်ကျားတို့နဲ့ အပြင်ထွက်ပြီး အိမ်မှာမနေနိုင်တော့ဘူး။ ရှောင်းကောက သူတို့ကို အဝေးကြီးမသွားဖို့ ညွှန်ကြားထားသည်။