အခန်း (၁၉၉)

ရှောင်းကော အိပ်ရာမဝင်မီတွင် သူမ ကြက်စွပ်ပြုတ်အချို့ကို ချက်ပြုတ်ခဲ့သည်။ သူမနောက်နေ့မှာ ချင်းအန့်မင် ဆီသွားလည်ရင် ရှောင်းကော သည် သူ၏ ချီ နှင့် သွေးကို အာဟာရဖြစ်စေရန်အတွက် တရုတ်ဆေးဖက်ဝင်အပင်အချို့ကို အထူးရွေးချယ်ခဲ့သည်။

သူမသည် အသားနှင့် ဆေးဖက်ဝင်အရွက်များမှ အနှစ်သာရကို ထုတ်ယူရန် တစ်ညလုံး မီးအေးအေးဖြင့် စွပ်ပြုတ်ကို ပြုတ်ထားလေသည်။ မနက်ဖြန် သူ့အတွက် ယူသွားပေးရင် အရသာက အရမ်းကောင်းနေမှာပင်။

သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပြီးတော့ သူမ မီးဖိုချောင်တံခါးကို ပိတ်လိုက်သည်။

အိမ်ထဲပြန်ရောက်သောအခါ ကျန်းတန်းဟယ်ရဲ့ အခန်းက မီးလင်းနေသေးသည်ကို သူမ တွေ့လိုက်ရသည်။ သူတို့ မအိပ်ကြသေးဘူးလို့ သူမ တွေးလိုက်ပြီး တံခါးနားမှာ ရပ်ပြီး တံခါးကို တိုးတိုးလေး ခေါက်လိုက်သည်။ "စောစောအနားယူကြတော့လေ"

ကျန်းတန်းဟယ် တုန်တက်သွားသည်။ သူ့ခေါင်းအုံးအောက်မှာ ကိုင်ထားတဲ့ စာအုပ်ကို မသိစိတ်ကနေ ဝှက်လိုက်မိသည်။

!!

"ဟုတ်ပြီ မင်းလည်း စောစောအနားယူ"

ကျွမ်းကျွမ်း သူ့နံဘေးတွင် အိပ်ပျော်နေချိန်တွင် ကျန်းတန်းဟယ် သူ၏ အသံကို အနည်းငယ် ထိန်းထားရသည်။

ရှောင်းကော က သူမခေါင်းကိုစောင်းလိုက်သော်လည်း သူမ ထိုအကြောင်းကို အများကြီး မတွေးခဲ့ပေ။ ဖယောင်းတိုင်တစ်တိုင်ကိုကိုင်ကာ အခန်းထဲပြန်ဝင်လာခဲ့သည်။

ကျန်းတန်းဟယ် စာအုပ်ကိုပြန်မထုတ်မီ တံခါးမှအလင်းပျောက်ကွယ်သွားမည့်အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။

စာအုပ်ခေါင်းစဉ်ကိုကြည့်ရင်း သူ အနည်းငယ်ရှက်သွားမိသည်။ ချစ်ဇနီးလမ်းညွှန်ဟုခေါ်သည်။

ဒါက ဖိန်းမြို့တော်မှာ အလုပ်လုပ်တုန်းက သူတွေ့ခဲ့တာ။ အားလပ်ချိန်များတွင် စာအုပ်မျက်နှာဖုံးကို အကြိမ်အနည်းငယ် ကြည့်ဖူးသည်။ အစတွင် ၎င်းသည် အမျိုးသားများအား ၎င်းတို့၏ ဇနီးမယားများနှင့် ဆက်သွယ်ပြောဆိုနည်းများကို သင်ကြားပေးသည့် စာအုပ်တစ်အုပ်ဖြစ်သည်ဟု သူထင်ထားခဲ့သည်။

ဒါပေမယ့် သူဖတ်လေလေ စာအုပ်က အခြားအရာတစ်ခုဖြစ်ကြောင်း သူပိုသိလာလေလေပဲ။ အမှန်မှာ၊ ၎င်းသည် အမျိုးသမီးတွေကို နှစ်သက်လာစေရန် ယောက်ျားများကို နည်းအမျိုးမျိုးဖြင့် သင်ကြားပေးပြီး ရိုးရိုး နှင့် အစဥ်အလာကို ဆန့်ကျင်သော နည်းနှစ်မျိုးလုံးကို သင်ကြားပေးထားသည်။

ဒါပေမယ့် ကျန်းတန်းဟယ် သည် ဒီနေ့မှသာ တရားဝင်စာဖတ်တာဖြစ်သောကြောင့် ၎င်းကို သူ ခုထိ မသိသေးပေ။ ယနေ့ခေတ်တွင် သူအသုံးပြုခဲ့သော ချစ်ခင်ယုယခြင်းတို့ဖြင့်သိမ်းသွင်းဖျားယောင်းခြင်း စာအုပ်၏ ပထမစာမျက်နှာအနည်းငယ်တွင် တွေ့ရှိခဲ့သည်။ တော်တော်ထိရောက်ပုံရသည်။ ဆက်ဖတ်နေရင်းနဲ့ တစ်ခုခုလွဲနေပြီဆိုတာသူ သိလိုက်ရသည်။

ပထမစာမျက်နှာ အနည်းငယ်ကိုဖတ်ပြီးနောက်၊ စာအုပ်က ရုတ်တရက် မတူညီသောလမ်းကြောင်းတစ်ခုသို့ရောက်သွားကာ အိပ်ရာပေါ်သို့တက်ပြီး အဝတ်အစားများကို ချွတ်ကာ ဆက်လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။ ကျန်းတန်းဟယ်က စာနဲ့ သရုပ်ဖော်ပုံတွေကို ကြည့်ပြီး ရွံရှာတဲ့ အရိပ်အမြွက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

ကျန်းတန်းဟယ် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ စာအုပ်ကိုလျှင့်ပစ်တော့မယ့်အချိန်မှာ ရှောင်းကော၏ အသံကိုကြားလိုက်ရသည်။ အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် သူ့မှာ အပြစ်ရှိကြောင်း အသိစိတ်ရှိနေသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

ထိုအချိန်တွင် ကျန်းတန်းဟယ် သည် စာအုပ်ကို သူ့အိတ်ထဲသို့ ပြန်ထည့်လိုက်သည်။ မနက်ဖြန်ကျရင် ဒါကို ဖယ်ရှားဖို့ နည်းလမ်းကို သူ စဉ်းစားနေပုံရသည်။ ရှောင်းကော ဒါမှမဟုတ် ကျွမ်းကျွမ်း ထိုစာအုပ်ကို တွေ့သွားပါက၊ သူ့ကိုယ်သူ ရှင်းပြရန် ခက်ခဲလိမ့်မည်။

…

နောက်တစ်နေ့ နံနက်စာစားပြီးနောက် ရှောင်းကောသည် ခရိုင်မြို့သို့ ထွက်ခဲ့သည်။

ကျန်းတန်းဟယ် အနားမှာရှိနေတော့ ရှောင်းကောမှာ မောင်းဖို့ မလိုတော့ပေ။ သူမသည် ကျွမ်းကျွမ်းနှင့်အတူ အနောက်တွင် ထိုင်နေခဲ့ရသည်။

သူမ အမြဲတမ်း မောင်းတဲ့သူဖြစ်လာကတည်းက ဒါ ရှောင်းကော အတွက် ရှားရှားပါးပါး အခွင့်အရေးတစ်ခုပင်။ သူမသည် ယနေ့တွင် ခရီးသည်တစ်ဦးအနေဖြင့် ရထားလုံးပေါ်တွင် ထိုင်နိုင်ခဲ့သည်။

သူမရှေ့က ကျယ်ပြန့်လှတဲ့ ပခုံးတွေကို ကြည့်လိုက်တော့ ရှောင်းကော သက်တောင့်သက်သာ ရှိသွားပြန်သည်။

တွေးကြည့်မိတိုင်း သူမ သက်တောင့်သက်သာ ရှိသလိုခံစားရတာက ကျန်းတန်းဟယ်ကြောင့်ပင်။

ဤအတွေးကြောင့် ရှောင်းကော အနည်းငယ် ကြက်သေသေသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

ကျန်းတန်းဟယ်က သူ့ကို အနောက်ကနေ တစ်စုံတစ်ယောက် ကြည့်နေတာကို ခံစားမိသည်။ သူ လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ ရှောင်းကော ကြောင်တက်တက်နဲ့ဖြစ်နေတာကို တွေ့လိုက်ရတော့ သူက အရိပ်တကြည့်ကြည့်နဲ့ ပြုံးကာ သူမ နားရွက်နောက်ကို ဆံပင်တွေညှပ်ပေးဖို့ သူ့လက်ကို လှမ်းလိုက်သည်။

ရှောင်းကော သူမ၏ အာရုံတွေဆီသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာပြီး ခုခံနိုင်စွမ်းမရှိသော နွေးထွေးမှုရှိသော လက်တစ်စုံက သူမ၏မျက်နှာအနီးတွင် တစ်စုံတစ်ခုနှင့် ရောထွေးနေသည်ကို သဘောပေါက်လိုက်သည်။

သူမ ရှောင်တိမ်းပြီး သူလုပ်နေတာတွေကို ဆက်လုပ်ဖို့ ခွင့်မပြုခဲ့ပေ။

ကျန်းတန်းဟယ်က သူမရဲ့ဆံပင်တွေကို နားရွက်နောက်မှာ ညှပ်ပေးပြီးနောက် သူ့လက်ကိုပြန်ရုတ်ကာ ရှေ့ကိုပြန်လှည့်ခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် သူ့နှလုံးခုန်သံက ခုန်ပေါက်နေခဲ့သည်။ ရှောင်းကောကို နေ့တိုင်းကြည့်နေရတာ သူ မပျင်းနိုင်ဘူး။ သူမကို ကြည့်လိုက်တိုင်း သူ့နှလုံးသားက ဒရမ်တစ်ခုလို ခုန်ပေါက်လာသည်။

သူမကအဝတ်စားကို ရိုးရိုးလေးပဲ ဝတ်ထားကာ သူမ၏ ဆံပင်မှာ ဘာပစ္စည်းအသုံးအဆောင်မှမပါဘဲ သူမ ဆံပင်ကို နောက်ကျောတွင် ခေါင်းစည်းကြိုးဖြင့် ချည်နှောင်ထားသော်လည်း ထူးထူးခြားခြား အဆင်တန်ဆာများ မရှိနေသော်လည်း ကျန်းတန်းဟယ် က သူမကို အလွန်နှစ်သက်သည်။ သူမနဲ့ပတ်သက်တဲ့ အရာအားလုံးကို သူတကယ်သဘောကျသည်။

ဒီအကြောင်းတွေးနေရင်းနဲ့ ကျန်းတန်းဟယ် မရယ်ဘဲမနေနိုင်တော့ပေ။ သူ၏ ချောမောသောအသွင်အပြင်နှင့် မလိုက်ဖက်တဲ့ ငတုံးလို အမူအရာ မျိုးရှိသည်။ ဒါပေမယ့် ဘာဖြစ်လဲ? သူ ရယ်ချင်နေပြီး ရှောင်းကောကို ဆက်ပြီး သဘောကျနေသည်။

ကျန်းတမ်းဟယ်က အရှေ့မှာ ရယ်နေပြီး ရှောင်းကော က အနောက်မှာ အဲ့လိုပဲ ရယ်နေသည်။

ကျွမ်းကျွမ်း လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့ရှေ့မှာ မြတ်နိုးချစ်ခင်နေကြတာလား။

…

ကျန်းတမ်းဟယ် သည် ရှောင်းကော၏ လမ်းညွှန်ချက်ကို လိုက်နာပြီး ခေါက်ဆွဲဆိုင် တံခါးဝသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

ကမ္ပည်းထိုးထားသည့် ကျောက်ပြားကို ကြည့်ကာ နာမည်ကို အကြိမ်အနည်းငယ် ဖတ်ခဲ့သည်။

"ရပြီ၊ အဲဒါကို ဆက်လေ့လာမနေနဲ့၊ အဲဒါက ကျပန်းပေးထားတဲ့နာမည်တစ်ခုပဲ။ ကျွန်မတို့နာမည်တစ်ခုစီကနေ စာလုံးတစ်ခုကို ရွေးထုတ်ခဲ့တာ"

သူ ဘယ်လောက်တောင် ပဟေဠိဖြစ်နေလဲဆိုတာ မြင်တော့ ရှောင်းကောက ရယ်နေခဲ့သည်။ ရူယီ၏ တိကျတဲ့ စကားလုံးများဖြင့် နာမည် ဘယ်လို ဖြစ်ပေါ်လာသည်ကို သူမက ရှင်းပြခဲ့သည်။ သူတို့ သုံးယောက် တစ်သက်လုံး အတူတူနေဖို့နဲ့ ဘယ်တော့မှ မခွဲခွာဘူးလို့တောင် သူမက ပြောခဲ့သည်။

ကျန်းတန်းယ်ထိုစကားကိုကြားသောအခါ နားလည်မှုဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ယောက် ထာဝရအတူရှိခြင်းကို ကိုယ်စားပြုသည့် စကားလုံးသုံးလုံးက နားထောင်လို့ကောင်းသည်။ သူတို့ပျော်နေသရွေ့ ဆိုင်နာမည်က အဓိပ္ပါယ် တစ်ခုခုရှိလား၊ မရှိဘူးလားဆိုတာက ကိစ္စမရှိပေ။

ကျန်းတန်းဟယ်က ကျွမ်းကျွမ်းကို ရထားလုံးပေါ်ကနေ ချပေးပြီး မကြာခင်မှာပဲ ရှောင်းကောကို ချပေးခဲ့သည်။

ရှောင်းကော အနည်းငယ်ရှက်သွားသည်။ လမ်းလယ်မှာ သူ သူမကို ဒီလိုမျိုး ပွေ့ဖက်ထားတာက ရှက်စရာကြီး။ တခြားသူတွေကို အတင်းအဖျင်းတွေ ပြောအောင် ဖိတ်ခေါ်မိသလိုဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူးလား။

ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ချီခံရပြီး ချပေးခြင်းခံရသော ကျွမ်းကျွမ်း သည် ကျန်းတန်းဟယ် ရှောင်းကောကို ဂရုတစိုက် ချီလာသည်ကို မြင်သောအခါ သူ အနည်းငယ် စိတ်ရှုပ်သွားသည်။ အဲ့အစား သူ့အဖေက သူ့ကို ပိုဂရုစိုက်ပေးသင့်တာမဟုတ်ဘူးလား။

တံခါးကိုရောက်တော့ ကျန်းတန်းဟယ် ရုတ်တရက် တုံ့ဆိုင်းသွားသည်။ အဲဒီလူကို သူ မတွေ့ချင်လို့ မဟုတ်ဘူး၊ သူ နည်းနည်းတော့ စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။

"သွားရအောင်" ရှောင်းကောသည် ပန်းကန်ခွက်ယောက်ကို ကိုင်ထားပြီး မလှုပ်ရှားတော့တဲ့ သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမလက်ကိုလှမ်းကာ သူ့ကို ရှေ့သို့ဆွဲလိုက်သည်။ "ရုပ်ဆိုးတဲ့ချွေးမက နောက်ဆုံးတော့ သူ့ရဲ့ယောက်ဖနဲ့ တွေ့ရတော့မယ်။ နောက်ပြီး ရှင်အရင်က သူ့ကိုမတွေ့ဖူးတာလည်း မဟုတ်ဘူး"

“ကောင်းပြီ။” သူ့ရဲ့ သတ္တိကို စုဆောင်းထားခဲ့တဲ့ ကျန်းတန်းဟယ်က ရုတ်တရက် စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်သွားခဲ့ပြန်သည်။ ရှောင်းကော၏ အတည်ပြုချက်ကို သူ ထပ်ခါတလဲလဲ မေးခဲ့သည်။ "ကိုယ် အသက်ရှင်နေသေးတယ်လို့ မင်း သူ့ကိုပြောထားတာ သေချာလား"

"သေချာတယ် ကျွန်မပြောထားတယ်!" ရှောင်းကော သည် ကျန်းတန်းဟယ်ကို အိမ်ထဲသို့ ဆွဲခေါ်သွားခဲ့သည်။ "ကျွန်မကပဲ အစပျိုးရတော့မယ် ထင်တယ်"

ရှောင်းကောသည် ကျန်းတန်းဟယ်ကို လှေကားထစ်ပေါ်သို့ ဆွဲသွားလိုက်သည်။ ကျွမ်းကျွမ်းက လှေကားထစ်ထိပ်သို့ ရောက်သောအခါ သူတစ်ယောက်တည်း ပြေးဝင်သွားခဲ့သည်။

"အစ်ကို!"

ရှောင်းကော သည် ကျန်းတမ်းဟယ်ကို စားသောက်ဆိုင်ထဲသို့ ဆွဲခေါ်သွားခဲ့သည်။ အထွတ်အထိပ်အချိန်သည် နံနက်ခင်းလေးတွင် ကုန်ဆုံးသွားသည့်အချိန်မှာ သူတို့ရောက်လာသည်။ ထိုအချိန်သည် လူတိုင်းအတွက် အားလပ်ချိန်ဖြစ်ပြီး အားလုံး ထိုင်နေကြသည်။ သူတို့နှစ်ယောက်ကြားမှာ ထိုင်ခုံလွတ်နှစ်ခံရှိသည်။

ရှောင်းကော သည် ထိုထိုင်ခုံများကို သူမနှင့် ကျန်းတန်းဟယ်အတွက် သီးသန့်ထားထားသည်ဟု ခံစားမိသောကြောင့် သူမ ထိုထိုင်ခုံတွေဆီ ခေါ်ဆောင်သွားပြီး သူနှင့်အတူ ထိုင်လိုက်သည်။

ကျန်းတန်းဟယ် ယခုအခိုက်အတန့်တွင် အနည်းငယ် အဆင်မပြေဖြစ်နေသည်။ ရန်သူတွေနဲ့ တပ်သားများ၏ အကြည့်များအောက်တွင် သူ့စိတ်ကိုငြိမ်သက်စွာ စုစည်းနိုင်သော်လည်း ဤလူတွေရဲ့ အကြည့်တွေအောက်မှာ သူ ဘာကြောင့် ဒီလောက် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေရတာလဲ။ သူ့လက်ထဲက အိုးက နည်းနည်းလေး လေးနေတော့ သူ စားပွဲပေါ် သေချာတင်လိုက်သည်။

ရှောင်းကော လှည့်ပတ်ကြည့်လိုက်သော်လည်း ကျွမ်းကျွမ်းနဲ့ ချင်းအန့်မင်ကိုမတွေ့ပေ။ စပ်စုနေကြတဲ့ ကောင်မလေးတွေကို သူမ မေးလိုက်သည်။ “ အစ်ကိုနဲ့ ကျွမ်းကျွမ်းကော "

ဦးလေးရှုရဲ့ အကြိမ်အနည်းငယ် လှည့်စားတာကိုခံရပြီးနောက် ရူယီ သည် သူမ၏ အာရုံများဆီသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။ သူမ မျက်လုံးတွေကို ပွတ်သပ်ပြီး မယုံကြည်နိုင်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "အစ်မ ရှောင်းကော၊ ညီမရဲ့ခဲအိုက ဒီလောက်ထိချောလိမ့်မယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားဘူး!"

သူမပြောပြီးသည်နှင့် ဦးလေးရှု အပါအဝင် လူလေးယောက်ဆီမှ သဘောတူတဲ့ အသံထွက်လာသည်။ "ဟုတ်တယ် ဟုတ်တယ် သူက အရမ်းချောတာပဲ"

"ဟင် " ရှောင်းကော ပြုံးလိုက်သည်။ "ဒီတော့ ရှင်တို့က သူ့ကိုကြည့်နေတာပေါ့လေ "

ကျန်းတန်းဟယ်လည်း ကြက်သေသေသွားသည်။ သူဘာအတွက်မှ စိတ်မပူခဲ့ရပေ။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

ကျန်းတန်းဟယ် ယဉ်ကျေးစွာပြောလိုက်သည်။ သူပြောပြီးသည်နှင့် ဦးလေးရှု မှလွဲ၍ အားလုံးက တိုးတိုးလေး အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။ "အား၊ သူ့အသံက တအားကောင်းတာပဲ..…"

"ခဲအို က စစ်သူကြီး ဟုတ်တယ်မလား"

"ဝိုး၊ ခဲအိုက အရမ်းအံ့သြဖို့ကောင်းတာပဲ!"

"သူက စစ်သူကြီးပဲ၊ သူ့အကြည့်နဲ့တင် ငါ ပြောလို့ရတယ်"

"သူက ရုပ်ချောရုံတင်မကဘူး၊ သူ့အသံကလည်း အရမ်းကောင်းတယ်။ အစ်မ ရှောင်းကော အစ်မက တကယ်ကို အံ့သြစရာပဲ!"

တစ်ဖန် အခြားသူများကလည်း ရူယီရဲ့စကားကို သဘောတူကြသည်။

ရှောင်းကော၏ ပါးစပ်ထောင့်တွေ လှုပ်ယမ်းသွားသည်။ ဒါပဲပေါ့။ ဒီမိန်းကလေးတွေက စစ်သူကြီးအကြောင်း ဆက်ပြောနေခဲ့သည်။ စစ်တပ်စခန်း။ ဒီစစ်သူကြီးကို သူတို့တကယ်ကြိုက်နေတာ ဖြစ်ရမည်။ ချင်းအန့်မင် က သူတို့ကိုအဲ့အကြောင်းကို ပြောပြထားပုံရသည်။

အမှန်စင်စစ် သူတို့၏ နှလုံးသားထဲတွင် အမျိုးသမီးတွေက စစ်တပ်မှ ယောက်ျားသားများကို အမြဲတမ်း နှစ်သက်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့ဘယ်ခေတ်က လာသလဲဆိုတာကို လျစ်လျူရှုထားကြပြီး အမျိုးသမီးတွေက ဒီဖြစ်ရပ်မှာ တူညီတဲ့ အလှတရားကို မျှဝေခံစားကြသည်။

ကျန်းတန်းဟယ်က သူမအပေါ် သူ၏သစ္စာစောင့်သိမှုကို ပြသရန် သူမအနားတွင် ထိုင်ခဲ့သည်။

သူ့ရဲ့ လုပ်ရပ်ကြောင့် မိန်းကလေးတွေ အသက်ရှူမှားခဲ့ရပြန်သည်။

ကျန်းတန်းဟယ်က ရှောင်းကောကို အပြစ်ကင်းစွာ ကြည့်နေသည်။ "ကိုယ်ဘာမှမလုပ်ခဲ့ဘူးနော်"

ရှောင်းကောသည် သူ၏ အပြစ်ကင်းစင်သော အမူအရာကို ကြည့်ကာ သက်ပြင်းချခဲ့သည်။ "ရှင် ဘာမှ မလုပ်ခဲ့ဘူး။ အဲ့တာက ရှင် အသက်ရှုနေရင်တောင် ရှင့်ရဲ့ရုပ်ရည်ချောမောတဲ့ အနေအထားကြောင့်ပဲ"