အခန်း (၂၀၄)

ရှောင်းကောသည် ယန်ကျား ထွက်သွားတာကို ကြည့်ပြီး ခေါင်းခါလိုက်သည်။ ဒီကလေးက တကယ်ကို ယဉ်ကျေးသည်။

"အဲ့တာဘယ်သူလဲ"

ယန်ကျား ထွက်သွားသည်နှင့် ကျန်းတန်းဟယ်က ရေချိုးခန်းထဲမှ ထွက်လာပြီး တံခါးပိတ်နေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ယန်ကျားလေ၊ သူ ဒီကို စာအုပ်တွေလာလဲတာ"

ရှောင်းကော မော့တောင်မကြည့်ရဲပေ။ သူမလက်ထဲရှိ အသီးများနှင့်အတူ အလုပ်ရှုပ်နေ၏။

ကျန်းတန်းဟယ်သည် ရှောင်ကော အနားတွင် အချိန်အတော်ကြာအောင် တမင်တကာ မတ်တပ်ရပ်နေသော်လည်း သူမမှာ မော့ကြည့်ရန် ရည်ရွယ်ချက်မရှိခဲ့ပေ။ အဆုံးတွင် သူသည် သူ့နှုတ်ခမ်းတွေကိုဖိကာ အိမ်ထဲသို့ ဝင်သွားသည်။

အဝတ်အစားဝတ်ရန် အိမ်ထဲ ပြန်လာစဉ် သူ့ကိုယ်သူ တွေးခဲ့သည်။ “သူမကို ဒီဝမ်းဗိုက်ကြွက်သားနဲ့ ဆွဲဆောင်တာက တကယ်ကို အလုပ်မဖြစ်ဘူးထင်တယ်”

မှန်တာပေါ့။ ကျန်းတန်းဟယ် ရေချိုးပြီးနောက် ချက်ချင်း အဝတ်စားမဝတ်ခဲ့ပေ။ အဲဒီအစား သူ့ဘောင်းဘီကိုပဲ ၀တ်ထားသည်။ ပထမတော့ သူဘောင်းဘီမဝတ်ဘဲ အပြင်ထွက်ဖို့ စဉ်းစားခဲ့ပေမယ့် ရှောင်းကော ကြောက်သွားမှာကို သူစိုးရိမ်ခဲ့သည်။ထို့ကြောင့် သူသည် ၎င်းတို့ကို ရှက်ရွံ့စွာ ၀တ်ဆင်ထားဆဲဖြစ်ပြီး ၎င်း၏အပေါ်ပိုင်းဗလာနဲ့သာ လာခဲ့သည်။

ကံမကောင်းစွာပဲ၊ ရှောင်းကော၏ မျက်လုံးထဲတွင် သူ၏ ပြီးပြည့်စုံသော ခန္ဓာကိုယ်က ထိုဆူးတွေရှိသည့်အသီးများနှင့် ယှဉ်လျှင် ဘာမှမဟုတ်ပေ။

ကျန်းတန်းဟယ် ဝမ်းနည်းစွာနဲ့ သူ့အင်္ကျီကို ဝတ်လိုက်ပြီး သူလဲထားတဲ့ အဝတ်အစားတွေကို သပ်ရပ်စွာပြင်ဆင်လိုက်သည်။ ဒါပေမယ့် သူ ရုတ်တရက် အထိတ်တလန့်ဖြစ်သွားသည်။ "စာအုပ်ကော"

ကျန်းတန်းဟယ် လှည့်ပတ်ကြည့်လိုက်သည်။ မနေ့က သူ ဘယ်မှာထားခဲ့မိတာလဲ။

မအောင်မြင်ဘဲ လှည့်ပတ်ကြည့်ခဲ့ပြီးနောက် ကျန်းတန်းဟယ်သည် စိတ်ငြိမ်အောင်လုပ်ပြီး သေချာစဉ်းစားလိုက်သည်။ မနက်ခင်းတုန်းက အဝတ်လဲတော့ သူ အဲ့တာကို တွေ့ခဲ့ပေမယ့် အခုတော့ ပျောက်နေသည်။ သူ စောစောက ရှောင်းကောနဲ့ ထွက်သွားပြီး သူတို့ ပြန်လာကြတယ် အိမ်က ဆင်းသွားတာ လူတစ်ယောက်ပဲရှိတယ်...အဲ့တာ ယန်ကျား။

ကျန်းတန်းဟယ် တံခါးကိုတွန်းဖွင့်ပြီး ပြေးထွက်သွားသည်။ ရှောင်းကော သူ့ကို လှမ်းခေါ်ခဲ့ပြီး သူက သူမကို အမှတ်တမဲ့ ဆင်ခြေပေးခဲ့သည်။ ရှောင်းကော ဆက်မမေးခင်မှာ သူ ပြေးထွက်သွားသည်။

အချိန်မီရောက်နိုင်မည်ဟု သူ မျှော်လင့်နေသေးသည်။

သူ တံခါးမခေါက်ခင်မှာ ယန်ကျားက တံခါးဖွင့်လာသည်။ သူ့လက်ထဲမှာ စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ကိုင်ထားပြီး မျက်နှာက နီမြန်းနေသည်။ ကျန်းတန်းဟယ်ကိုတွေ့တော့ စာအုပ်က ဘယ်သူ့ဟာလဲဆိုတာ သူ သိသွားသည်။

ကျန်းတန်းဟယ် ရှက်သွားပြီး ရှင်းပြချင်ပေမယ့် ယန်ကျားကတော့ နားထောင်ဖို့ အရမ်းရှက်နေခဲ့သည်။ သူ ကျန်းတန်းဟယ် ကိုတွေ့တာနဲ့ ချက်ချင်း စာအုပ်ကို လွှဲပေးလိုက်သည်။ အချိန်အတော်ကြာ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် သူ ပြောလိုက်သည်။ “အစ်ကိုက တကယ့်ယောကျ်ားအစစ်ပဲ”

"ယန်ကျား၊ ငါပြောတာနားထောင်ဦး..."

မမျှော်လင့်ဘဲ ကျန်းတန်းဟယ် ရရှိခဲ့တဲ့ တစ်ခုတည်းသော တုံ့ပြန်မှုက သူ့မျက်နှာရှေ့မှာ တံခါးပိတ်သွားတာပင်။ “ငါရှင်းပြပါရ…”

"ကောင်းပြီ ဒီနေ့ကစပြီး ငါ ယန်ကျားကို ထပ်မတွေ့တော့ဘူး "

ကျန်းတန်းဟယ်သည် စာအုပ်နှင့်အတူ အိမ်ထဲသို့ မှုန်ကုပ်ကုပ်နဲ့ပြန်လာပြီး သူ့အိတ်၏အနက်ဆုံးထောင့်မှာ ဝှက်ထားခဲ့သည်။ အရာအားလုံးကို ဖယ်ရှားဖို့ အခွင့်အရေးကို သူ ရှာခဲ့ရသည်!

တစ်ဖက်မှာတော့ ယန်ကျားက အိမ်ထဲကို ပြန်လာပြီး ပူလောင်နေတဲ့ မျက်နှာကို ရိုက်ခဲ့သည်။ စာအုပ်တွေ ယူနေချိန်မှာ ပန်းစွယ်စုံကျမ်းကို မြင်ရဖို့ မမျှော်လင့်ထားပေ။ အဲ့တာက ပန်းမျိုးစုံအကြောင်း စာအုပ်တစ်အုပ်လို့ သူထင်ခဲ့သည်။ အဲ့တာကို ဒီလိုစာအုပ်မျိုးလို့ သူ ထင်မြင်မိခဲ့တာ။ အဲဒီပုံတွေကို တွေးကြည့်ပြီးတော့ ယန်ကျား သူ့ကိုယ်သူ စိတ်တည်ငြိမ်စေဖို့ စိတ်တည်ငြိမ်စေတဲ့ကျမ်းဂန်ကို ချက်ချင်း ရွတ်လိုက်သည်။

ဒါပေမယ့် သူ့စိတ်ထဲတွင် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချမိပြန်သည်။ "အစ်ကို ကျန်းက တကယ့်ကိုယောကျ်ားစစ်စစ်ပဲ!"

_

ကျန်းတန်းဟယ် အိမ်ကိုပြန်ရောက်တဲ့အခါ သူအဲ့အကြောင်းတွေးနေရင်းနဲ့ စိတ်မသက်မသာဖြစ်နေသည်။ ဒီစာအုပ်တွေကို တတ်နိုင်သမျှ မြန်မြန် လွှင့်ပစ်လိုက်တာက ပိုကောင်းသည်......

"ကိုယ် အပြင်ခဏသွားလိုက်ဦးမယ်"

ကျန်းတန်းဟယ် သူ့ဗိုက်ကို ထိတ်လန့်တကြားအုပ်ထားပြီး ရှောင်းကောကို ပြန်မကြည့်ဘဲ နှုတ်ဆက်ခဲ့သည်။

ရှောင်းကောက သူမ၏လက်ထဲက သစ်အယ်သီးတွေကို ခြစ်နေသည်။ သူထွက်သွားတဲ့ လမ်းကြောင်းဆီ ထူးဆန်းတဲ့အကြည့်ကို ပို့လွှတ်လိုက်ပေမယ့် အဲဒါကို သူမ ဂရုမစိုက်ပေ။ ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူမတွေးနိုင်သမျှမှာ သူမ၏ခြေရင်းရှိ သစ်အယ်သီးများပင်။

ကျန်းတန်းဟယ်က စာအုပ်ကို သူ့လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားပြီး လမ်းတစ်လျှောက်ရှိ လူအုပ်ကို ဂရုတစိုက် ရှောင်ရှားခဲ့သည်။ ရွာအပြင်ဘက်က မြစ်ကမ်းဆီ ရောက်သွားခဲ့သည်။ စာအုပ်ကို ရေထဲပစ်ချဖို့ တွေးနေပေမယ့် စက္ကန့်ပိုင်းလောက်မှာတော့ မသင့်တော်ဘူးလို့ သူ ခံစားလိုက်ရသည်။ ပထမအချက်က မြစ်ရေကို ညစ်ညမ်းစေလိမ့်မည်။ ဒုတိယအနေနဲ့ စာရွက်တွေ ရွာထဲကိုပြန်မျောပါလာပြီး တစ်ယောက်ယောက် လာကောက်သွားခဲ့ရင် အဲ့တာ ကြောက်စရာကောင်းသည်။

ထို့နောက် တောင်ခြေရင်းသို့ ရောက်လာသည်။ အဲဒီနေရာမှာ ချောက်တစ်ခုရှိသည်။ ထိုနေ့အစောပိုင်းတုန်းက အပြင်ထွက်လာတော့ သူ အဲ့တာကို တွေ့ခဲ့တာ။ အရင်က အဲဒီ့မှာ အဲ့တာ မရှိခဲ့ဖူးပေ။

ကျန်းတန်းဟယ် ထိပ်တွင် ရပ်ကာ အောက်ကိုငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ အောက်ခြေကိုမမြင်ရဘူး။ အရမ်းကောင်းသည်။ အမြင့်ကို သူ အရမ်းကျေနပ်သည်။ သူသာ အရာအားလုံးကို လွှင့်ပစ်လိုက်ရင် ဘယ်သူမှ ရှာတွေ့တော့မှာ မဟုတ်ဘူး။

စာအုပ်ကို ချောက်ကမ်းပါးပေါ်ကနေ ပစ်ချခါနီးမှာ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့နာမည်ကို ရုတ်တရက် ခေါ်ခဲ့သည်။

"တန်းဟယ်"

ကျန်းတန်းဟယ်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် တောင့်တင်းသွားသည်။ သူ့လက်ကို အမြန်ပြန်ရုတ်လိုက်ပြီး စာအုပ်တွေကို သူ့ရင်ခွင်ထဲ ပြန်ထည့်လိုက်သည်။ သူ ငြိမ်သက်စွာ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ "အစ်ကို ယန် "

"ဒီမှာဘာလုပ်နေတာလဲ"အစ်ကို ယန် ယက ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ကျန်းတန်းဟယ်ဆီ ဂရုတစိုက် လျှောက်သွားခဲ့သည်။ သူ့ကို ဖမ်းဆွဲပြီး အစွန်းနားကနေ ဆွဲခေါ်သွားလိုက်သည်။

သူတို့ မြေပြင်ညီပေါ်သို့ ရောက်သောအခါ သူ့ကို စပ်စပ်စုစု မေးခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ကျန်းတန်းဟယ်သည် အစ်ကို ယန် နောက်မှာ လူများစွာ လိုက်ပါလာကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ လူအုပ်ထဲတွင် ရင်းနှီးတဲ့ မျက်နှာအချို့လည်း ရှိသည်။ ကျနိးတန်းဟယ်က အစ်ကိုယန်ကို မဖြေမီ သူတို့အား ခေါင်းညိတ်ပြခဲ့သည်။ "ဒီမှာ ချောက်ကမ်းပါးတစ်ခု ရှာတွေ့လိုက်လို့။ တစ်ယောက်ယောက် ပြုတ်ကျသွားနိုင်တာကို စိုးရိမ်ပြီး လာကြည့်နေတာ "

ကျန်းတန်းဟယ် တည်ငြိမ်စွာဖြင့် လိမ်ညာခဲ့သည်။အစ်ကို ယန်နဲ့ တခြားသူတွေကဒါကိုကြားသောအခါ ခေါင်းညိတ်သဘောတူခဲ့ကြသည်။

“ငါတို့လည်း ဒါကို သတိထားမိကြတယ်။ အရင်က ဒီနေရာက မရှိဘူး၊ ဘာ့ကြောင့် မြေကြီး ရုတ်တရက် ပြိုကျလဲတော့ မသိပါဘူး။ အဲဒီနေရာကို ကျောက်တုံးတွေနဲ့ ကာဖို့ ငါတို့ လာကြတာ"

အစ်ကို ယန် က စကားပြောပြီးသွားတဲ့အခါ ကျန်းတန်းယ်က သူတို့တစ်ယောက်စီမှာ လျှော်ပင်ကြိုးတစ်ချောင်းစီ ကိုင်ထားတာကို သိလိုက်ရသည်။ ကျောက်တုံးတွေကို ဆွဲဖို့ ကြိုးကို အသုံးပြုကြမှာလား။

သူသူတို့နဲ့ ဝင်တိုးမိကတည်းက ကျန်းတန်းဟယ် ဒီအတိုင်း ဘယ်လိုလုပ်ထွက်သွားနိုင်မလဲ။ သူ ပါဝင်ပြီး ကူညီပေးရမည်။

ကျန်းတန်းဟယ် အလုပ်လုပ်ဖို့ဆင်းခါနီးမှ အစ်ကို ယန် က သူ့ကို အမြန်တားခဲ့သည်။ တခြားသူတွေက သူက စစ်သူကြီးဆိုတာကို မသိကြပေမယ့် အစ်ကို ယန်က သိသည်။ သူသည် စစ်သူကြီးတစ်ဦးအား ထိုသို့သော အဆင့်နိမ့်သည့်အလုပ်ကို လုပ်ခွင့်မပြုနိုင်ပေ။ "တန်းဟယ်၊ အိမ်မှာ ရှောင်ကော တစ်ယောက်တည်း မင်းအရင်ပြန်သွားသင့်တယ် "

သူစကားပြောနေစဉ် ကျန်းတန်းဟယ်ကို မျက်စိ မှိတ်ပြပြီး အမြန်ပြန်ဖို့ အချက်ပြခဲ့သည်။

ကျန်းတန်းဟယ်က ညီအစ်ကိုယန်ကို ငြင်းဆိုတော့မည်ဖြစ်သော်လည်း သူစကားမပြောမီတွင် လူအုပ်ထဲက မကျေနပ်တဲ့အသံတစ်ခုထွက်ပေါ်လာသည်။ “အစ်ကို၊ ဘာတွေပြောနေတာလဲ။ အိမ်မှာ တစ်ယောက်တည်းကျန်ခဲ့တဲ့ ဇနီးမရှိတဲ့သူ ဘယ်သူရှိလို့လဲ”

အစ်ကို ယန်သည် ထိုစကားကိုကြားသောအခါ သူ၏အမူအရာ အေးစက်သွားသည်။ အစ်ကို ယန်မှာ ဤအဖွဲ့တွင် ပြောရေးဆိုခွင့်ရှိသူဖြစ်သောကြောင့် လူတိုင်းက သူ့စကားကို နားထောင်လေ့ရှိကြသည်။ သူမျက်မှောင်ကြုတ်ကာ လှည့်ပြီး စကားပြောခဲ့တဲ့လူကို ကြိမ်းမောင်းရန် အသင့်ပြင်ထားသည်။

ကျန်းတန်းဟယ်သည် ထိုအရာကိုမြင်သောအခါ အစ်ကိုယန်ကို အမြန်တားလိုက်ပြီး ခေါင်းယမ်းပြခဲ့သည်။ "အဆင်ပြေပါတယ် အတူတူအလုပ်လုပ်ကြရအောင်။" သူ မြန်မြန်ပြီးလေလေ သူ စာအုပ်ကို မြန်မြန်ထုတ်ပစ်နိုင်လေပဲ။

အစ်ကို ယန်က ကျန်းတန်းဟယ် တွေးနေတာတွေကို မသိသော်လည်း သူ့စကားကြောင့် နားမလည်နိုင်စွာ ထိမိသွားသည်။ ဒီလို အဆင့်အတန်းမြင့် အရာရှိကြီးတွေ သူတို့နဲ့ အလုပ်ကြမ်းလုပ်ပေးတာက ဂုဏ်ယူစရာပင်။ စစ်သူကြီးရာထူးကို သူရနိုင်တာ အံ့သြစရာမရှိတော့ပေ။ သူက ပျင်းရိပြီး ဘာမှ မလုပ်တတ်တဲ့သူ မဟုတ်သည်မှာ သေချာသည်။

ထိုအတွေးဖြင့် အစ်ကိုယန်က ပြုံးနေတာကို ရပ်လိုက်ပြီး သူ့နောက်မှ လူငယ်ကို မျက်ဖြူလှန်ပြခဲ့သည်။ ပျင်းတဲ့သူတွေဆီက ဆူညံသံတွေ အများဆုံးကြားရသည်။

ထိုကဲ့သို့ပင် အဖွဲ့သည် ကျောက်တုံးကြီးတစ်တုံးကို ရှာဖွေကာ ကြိုးဖြင့် လုံခြုံစိတ်ချအောင်ပြုလုပ်ရန် အတူတကွလုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။ သူတို့သည် ချောက်ကမ်းပါး၏ ရှေ့ငါးမီတာအကွာရှိ နေရာတစ်ခုသို့ ဆွဲယူကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ရပ်နိုင်ရန် ချိန်ညှိခဲ့ကြသည်။ တကယ်တော့ သူတို့ ရှည်လျားတဲ့ဖွဲ့စည်းတည်ဆောက်ပုံတွေ မလိုအပ်ပါဘူး။ ၎င်း၏ သတိပေးတဲ့ရည်ရွယ်ချက်ကို ထမ်းဆောင်နေသမျှ ကာလပတ်လုံး အဲ့တာက လုံလောက်ပါသည်။

ကျန်းတန်းဟယ် အများကြီး အားစိုက်ထုတ်ခဲ့သည်။ စာအုပ်တွေကို ပစ်ဖို့ တွေးရင်းနဲ့ အထူးသဖြင့် အလုပ်ကြိုးစားခဲ့သည်။

ထို့အတွက်ကြောင့်ဘအစ်ကို ယန် သည် သူတို့အလုပ်လုပ်နေခဲ့စဉ်တွင် သူ့ကို သဘောကျနေတဲ့ အကြည့်ဖြင့် ကြည့်နေခဲ့သည်။ ကျန်းတန်းဟယ်က စိုးရိမ်နေပေမယ့် အစ်ကို ယန်က သူ့ကို စကားဆက်ပြောနေခဲ့သည်။ သူတစ်ယောက်တည်း ထွက်သွားဖို့ အခွင့်ကောင်းရှာဖို့ ကြိုးစားပေမယ့် မအောင်မြင်ခဲ့ပါဘူး။ နောက်ဆုံးတွင် သူသည် လူတိုင်းနှင့် သက်ဆိုင်ရာ အိမ်တွေဆီ လမ်းလျှောက်လာခဲ့ရသည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူထွက်ခွာရန် ပြီးပြည့်စုံသောအကြောင်းပြချက်ကို ရှာတွေ့သောအခါ ကျန်းတန်းဟယ်မှာ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာနှင့် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပင်ပန်းနေပြီဖြစ်သည်။ အရေးပေါ်ကိစ္စရှိတိုင်း ဘာကိစ္စတွေပဲရှိရှိ သူ့အိမ်တံခါးကို လာခေါက်တာတွေရှိသည်။

မေ့လိုက်တော့။ သူဝေးဝေးသွားလေလေ ဒီထက်ပိုပြီး ဒုက္ခရောက်လေလေပါပဲ။ ကျန်းတန်းဟယ်သည် စာအုပ်ကို အနီးအနားတွင် ပစ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူ အမှတ်တမဲ့နဲ့ ကျင်းတစ်ကျင်းကိုတွေ့သွားခဲ့ပြီး အဲ့တာတွေကို ပစ်ခဲ့သည်။ ပေါင်းပင်တွေအောက်မှာ ဖုံးကွယ်နေတဲ့ စာအုပ်တွေကို ကြည့်လိုက်ပြီး ကျန်းတန်းဟယ် နောက်ဆုံးတော့ စိတ်သက်သာရာရစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

သူလက်ခုပ်တီးပြီး ပြန်ထွက်သွားခဲ့သည်။ လမ်းမှာ သူ့သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ ကစားနေတဲ့ ရှောင်ဟူနဲ့ ဝင်တိုးခဲ့သည်။ သူ စိတ်ကောင်းဝင်နေပြီး အိမ်မပြန်ခင် ကလေးတွေနဲ့ ခဏလောက် ကစားခဲ့သည်။

ကစားနေတာလို့ ခေါ်ပေမယ့် သူကဘေးမှာ ရပ်ပြီး ကလေးတွေကို သူ့အပေါ်ကို တက်ခိုင်းရုံပါပဲ။ သူ့ပခုံးပေါ်တက်နိုင်တဲ့သူက အောင်နိုင်သူပဲ။

အဲ့တာက ရှောင်လွှဲလို့ မရဘူး။ ရွာက ကျန်းတန်းဟယ် နဲ့ တူညီတဲ့ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်ရှိတဲ့ လူတစ်ယောက်ကို ရှာတွေ့ဖို့ အရမ်းခက်ခဲသည်။ သူက အရပ်ရှည်ပြီး သန်မာသည်။ တခြားအမျိုးသားတွေက အရပ်ပုကြသည်။ ထို့ကြောင့်၊ ကျန်းတန်းဟယ်လို လူသားတံတိုင်းကို ကလေးတွေ ကြုံတွေ့ရသည်မှာ ရှားသည်။ သူတို့ရဲ့ ကစားဖော်နဲ့ သူတို့ အတော်လေး ပျော်နေခဲ့ကြသည်။

ရှောင်ဟူက ကျန်းတန်းဟယ်အား တုံ့ဆိုင်းစွာ နှုတ်ဆက်ခဲ့သည်။ သူ့သူငယ်ချင်းတွေ ဘယ်လောက်တောင် မပျော်မရွှင်ဖြစ်နေလဲဆိုတာကိုမြင်တော့ ရှောင်ဟူက မြက်ခင်းပြင်မှာ ကစားဖို့ အကြံပေးခဲ့သည်။ ဒီစကားကိုကြားတော့ ကလေးတွေ အရမ်းပျော်သွားသည်။ အဖွဲ့လိုက်ကြီး ကျန်းတန်းဟယ် စွန့်ပစ်ထားသည့် မြက်ခင်းပြင်ရှိတဲ့နေရာဆီသို့ လျှောက်သွားခဲ့ကြသည်။