အခန်း (၂၀၇)

ရှောင်းကော လှည့်ပြီး ကျန်းတန်းဟယ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ တွေးနေတာက သူတွေးတာနဲ့ အတူတူပင်။ တရားသူကြီး လျို၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ ကျန်းတန်းဟယ် ၏ စာအုပ်ကောင်းများထဲသို့ ဝင်ရောက်ရန် ဖြစ်သည်။ ဒါပေမယ့် ၎င်းကိုကြည့်လျှင် တရားသူကြီးက ရာထူးတိုးရန် မျက်စိကျနေပုံရသည်။

ဒါပေမယ့် ရှောင်းကောသည် အဲ့တာက ကျန်းတန်းဟယ် ကို ဒုက္ခဖြစ်စေမည်လားဟု တွေးမိသည်။

ဒါကိုစဉ်းစားလိုက်တော့ ရှောင်းကော အနည်းငယ် ချီတုံချတုံဖြစ်သွားသည်။ တရားသူကြီး လျိုက ခရိုင်တရားသူကြီးဖြစ်ပြီး ယုံဟိုင်ခရိုင်၏ အကြီးအကဲဖြစ်သောကြောင့် ဖွင့်ပွဲအခမ်းအနားအတွင်း ဂုဏ်ပြုလက်ဆောင်အဖြစ် ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျလာရောက်ရခြင်းသည် ခေါက်ဆွဲဆိုင်ငယ်လေးအတွက် များစွာအကျိုးရှိစေသည်။

တရားသူကြီး ဒီမှာရှိနေတာကို သာမန်ပြည်သူတွေက သိမြင်တဲ့အခါ သူတို့ လိုက်လာကြပြီး လာစားကြလိမ့်မည်။ ဤနည်းဖြင့် ခေါက်ဆွဲဆိုင်၏ အဆင့်အတန်းကို သာမန်လူတန်းစားများ၏ နှလုံးသားတွင် မြှင့်တင်ရန် အထောက်အကူ ဖြစ်လိမ့်မည်။ နောင်အခါတွင် သာမန်ပြည်သူလူထုက ယင်းကိုတင်ပြသောအခါတွင် တရားသူကြီး လာရောက်လည်ပတ်သည့် ခေါက်ဆွဲဆိုင်ကို ဦးစွာတွေးတောမိကြမည်ဖြစ်သည်။

ဒါပေမယ့် ဤအရာက ကျန်းတန်းဟယ်ကို ခက်ခဲသော အနေအထားသို့ ရောက်သွားစေမည်လားဆိုတာကို သူမ မသိခဲ့ပေ။ ရှောင်းကော သိထားသမျှအရ၊ သူက တခြားသူများအတွက် အခွင့်ကောင်းများရယူရန် သူ၏အာဏာများကို အလွဲသုံးစားလုပ်မည့် အမျိုးအစားမဟုတ်ပေ။

!!

တရားသူကြီး လျိုက သူတို့နှင့်အတူ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။ သူ မီးရှူးမီးပန်းများ ထွန်းပြီးနောက် ကြိုးဝိုင်းတွင် ချိတ်ဆွဲကာ တရားဝင် ဖွင့်ပွဲ အခမ်းအနား ပြီးဆုံးသွားခဲ့သည်။

တကယ်တော့ သူ လုံးဝမထွက်သွားချင်ပေ။ ကျန်းတန်းဟယ်နဲ့ ပိုနီးစပ်ချင်ခဲ့သည်။ ဒါတွေအားလုံးက အနာဂတ်မှာ သူ့ကိုယ်သူ အားကိုးရလိမ့်မည်။ နောက်ဆုံးတော့ အဲ့တာကို မခံနိုင်တော့ဘဲ သူ့ကို ဆွဲထုတ်ဖို့ အစပြုခဲ့တဲ့ သူက သူ့ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ အကြံပေးဖြစ်သည်။

ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ အကြံပေးလည်း ဖိအားတွေ အများကြီး ခံနေရသည်။ စစ်သူကြီး၏ မျက်နှာက မည်းမှောင်သွားကြောင်း တရားသူကြီး မပြောနိုင်ခဲ့ပေ။ ဒါပေမယ့် သူ့သခင်ကို အာရုံမခံနိုင်မိလို့ သူ အပြစ်တင်ခဲ့သည်။ သူသည် စစ်သူကြီးနှင့် နီးစပ်ရန် အလွန်ကြိုးစားသဖြင့် စစ်သူကြီး၏ဇနီးကို ဘေးနားသို့ တွန်းပို့ခဲ့သည်။ တစ်ချိန်လုံး သူ့ဘေးမှာ တဝဲလည်လည်ဖြစ်နေတဲ့ လူတစ်ယောက်ကို ဘယ်သူမှ မလိုချင်ကြပါဘူး။

ထိုကဲ့သို့ပင် တရားသူကြီး လျိုသည် သူ့အကြံပေး၏ ကောင်းတဲ့ရည်ရွယ်ချက်များကို သဘောမပေါက်ဘဲ သူ၏ချစ်လှစွာသော စစ်သူကြီးနဲ့ ဆက်ဆံရေးကို အနှောင့်အယှက်ပေးခဲ့သည့်အတွက်ပင် သူက အပြစ်တင်ခဲ့သည်။

တခြားရွေးချယ်စရာမရှိတာကြောင့် တရားသူကြီးက လက်လွှတ်မပေးမချင်း အကြံပေးက ဆက်တောင်းပန်နေခဲ့သည်။

–

ဖွင့်ပွဲအခမ်းအနားအပြီးတွင် ရှောင်းကောနဲ့ အခြားသူတွေ နေဖို့ အဆင်မပြေခဲ့ပေ။ စားသောက်ဆိုင်က အခုမှဖွင့်တာဆိုတော့ ဧည့်သည်တွေ ဝင်လာပြီး ထိုင်နေကြသည်။

အစကတော့ ရှောင်းကောက ကူညီချင်ခဲ့သည်။ ဆိုင်က အရမ်းအလုပ်ရှုပ်နေမှာကို ကြောက်သည်။ ဒါပေမယ့် ချင်းအန့်မင်၏ ထပ်ခါတလဲလဲ တိုက်တွန်းမှုနှင့် ဆိုင်အကူအသစ်လေး၏ စွမ်းဆောင်ရည်နှင့် ပတ်သက်၍ ရူယီ၏ အာမခံချက်ကြောင့် ရှောင်းကောသည် နောက်ဆုံးတွင် ကျန်းတန်းဟယ်၊ ကျွမ်းကျွမ်းတို့နဲ့အတူ အိမ်သို့ ပြန်လိုက်သွားခဲ့သည်။

လမ်းတစ်လျှောက်မှာ ကျွမ်းကျွမ်းက ရှောင်းကောကို အဆက်မပြတ် နမ်းနေခဲ့သည်။ လွှတ်ပေးဖို့ ငြင်းဆန်ပြီး သူမ၏ လည်ပင်းကို ဖက်ထားသည်။ လွန်ခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်အတွင်း သူစားခဲ့သမျှနှင့် ပတ်သက်သည့် အကြောင်းအရာများကိုလည်း ပြောပြခဲ့သည်။ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် သူ ကျန်းတန်းဟယ် မနာလိုဖြစ်မှာကို ကြောက်တာကြောင့် သူ့ကိုလည်း ပွေ့ဖက်ကာနမ်းခဲ့သည်။ အဲဒီနောက်မှာတော့ သူ့ရဲ့အတွေ့အကြုံတွေကို ဆက်ပြောပြခဲ့သည်။

ကျန်းတန်းဟယ်သည် သူ့မျက်နှာပေါ်ရှိ တံတွေးတွေကို ကူကယ်ရာမဲ့ သုတ်လိုက်သည်။ သူ့ကို ပွေ့ဖက်နမ်းရှုံ့ခြင်းမပြုတဲ့ ကောင်လေးကို သူ မနာလိုမဖြစ်ပါပေ။ ကျွမ်းကျွမ်းက သူ့မိန်းမကို အကြိမ်ပေါင်းများစွာ နမ်းခဲ့သည့်အချက်ကို သူပို၍ မနာလိုဖြစ်မိသည်။ မနာလိုစိတ်ဖြင့် စိမ်းနေသည်။ အဲ့အစား ရှောင်းကောကို နမ်းတဲ့သူက ဘာလို့ သူ မဖြစ်ရတာလဲ။

ကျွမ်းကျွမ်း သူတို့ကို ထားသွားခဲ့တာ ရက်ပိုင်းပဲရှိသေးပေမယ့် သူကတော့ သူတို့ကို အရမ်းလွမ်းနေပြီ။ ရှောင်းကောက သူမ ပျော်ရွှင်ရမည်လား မပျော်ရမည်လား မသိတော့ပေ။

—-

အိမ်ပြန်ရောက်ပြီး တံခါးဖွင့်လိုက်တဲ့အချိန် မစ္စစ်ယန်က အိမ်ကထွက်လာခဲ့သည်။ ရှောင်းကောကို သူမ မြင်သောအခါ တစ်ခုခုပြောရန် ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် ပါးစပ်ကိုဟလိုက်သော်လည်း သူမဘေးမှ ကျွမ်းကျွမ်းကို တွေ့လိုက်သောအခါ သူမရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။

"ကျွမ်းကျွမ်း ပြန်လာပြီပေါ့ "

မစ္စစ်ယန်က ကျွမ်းကျွမ်းရဲ့ခေါင်းကို ကိုင်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "မင်းရဲ့အစ်ကို ရှောင်ဟူကတော့ မင်းကို အရမ်းလွမ်းနေတာ။ သူ အိပ်နေတဲ့အချိန်မှာ မင်းပြန်လာမယ့်အကြောင်း ဆက်တိုက်ကို ပြောနေတော့တာပဲ"

“ဟီးဟီး” ကျွမ်းကျွမ်း ရှက်ရွံ့စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ "အန်တီ၊ အစ်ကို ရှောင်ဟူနဲ့ အစ်မရှောင်ဟွာကို သားလည်း အရမ်းသတိရပါတယ်။"

ကျွမ်းကျွမ်းက တရားမျှတခြင်းအကြောင်းကို သိသည်။ ရှောင်ဟူကို လွမ်းနေခဲ့ရင် ရှောင်ဟွာကိုလည်း တွေးကြည့်ပေးသင့်သည်။

"ရို ဒီကလေးက တော်လိုက်တာ။ သူ ဘယ်သူ့ကိုမှ လက်လွှတ်မခံဘူး။" မစ္စစ်ယန်က သူမပါးစပ်ကိုအုပ်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။

ကျွမ်းကျွမ်း ရှက်သွားပြီး အိမ်ထဲသို့ အမြန်ပြန်ပြေးသွားခဲ့သည်။

ခေါင်းညိတ်ကာ ကောင်လေးနောက်သို့ အနီးကပ်လိုက်သွားပြီး ရှောင်းကောနဲ့ မစ္စစ်ယန်တို့ကို နှစ်ယောက်တည်းထားခဲ့တဲ့ ကျန်းတန်းဟယ်ကို ရှောင်းကော တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ဘယ်သူမှ မရှိတော့တာကိုမြင်တော့ ရှောင်းကောက ဘာရှိလို့လဲလို့ မေးလိုက်သည်။ မစ္စစ်ယန်က ခေါင်းစဉ်ပြောင်းဖို့ အမြန်လုပ်ခဲ့ပေမယ့် အခုထိ သူမ အဲ့တာကို သတိထားမိနေတုန်းပါပဲ။

"ဒီမနက် နင့်ကို ငါရှာဖို့လာခဲ့ပေမယ့် နင့်ရဲ့အိမ်အပြင်မှာ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက်လုပ်နေတဲ့ လူတစ်ယောက်ကိုတွေ့လိုက်ရတယ်။ နင့်အိမ်ကို ဖောက်ထွင်းဝင်ရောက်ဖို့ ကြိုးစားနေပုံရတယ်။ ငါအော်ပြီး လိုက်ခဲ့ပေမဲ့ ဘယ်သူလဲဆိုတာ မတွေ့လိုက်ဘူး။"

ဒီအကြောင်းပြောတဲ့အခါ မစ္စစ်ယန်က အဲ့တာက သနားစရာလို့ ခံစားရသည်။ ထိုလူကို အမြန်အော်လိုက်မိခြင်းအတွက် သူမကိုယ်သူမ စိတ်မကောင်းဖြစ်မိသေးသည်။ မဟုတ်ရင် သူမ မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရမှာ။

မစ္စစ်ယန်စကားပြောပြီးသွားသောအခါ ရှောင်းကော ချွေးအေးတွေထွက်လာသည်။ "ဘာလို့အော်လိုက်တာလဲ၊ အဲ့လူက နင့်ဆီလှည့်လာပြီးတိုက်ခိုက်လိုက်ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။"

ရှောင်းကော အနည်းငယ်ကြောက်သွားသည်။ မစ္စစ်ယန်က တစ်ခါတစ်ရံ ရဲတင်းပြီး စိတ်မြန်လွန်းသည်။

မစ္စစ်ယန် အံ့အားသင့်သွားသည်။ ရှောင်းကောက သူမအိမ်အကြောင်း တွေးနေရမည့်အစား သူမအတွက် စိတ်ပူနေမည်ဟု သူမ မမျှော်လင့်ထားပေ။ သူမ ထိမိသွားပြီး နူးညံ့စွာပြောလိုက်သည်။ "အဆင်ပြေပါတယ်။ အဖိုးကြီးယန် အိမ်မှာရှိတယ်လေ။ နောက်ပြီး ခြေလှမ်းနဲနဲပဲ လှမ်းရမှာ။ အဲဒီလူ ငါ့ကို လိုက်မမှီနိုင်ခင် ငါ့အရင်အိမ်ပြန်ရောက်သွားမှာ"

မစ္စစ်ယန် တကယ်ကို ဂရုမစိုက်တာကို မြင်လိုက်ရတော့ ရှောင်းကောက သူမကို တကယ် နားပူနားဆာလုပ်ခဲ့ရသည်။ ဒီလိုအရာတွေကို သူမ ဂရုမစိုက်ဘဲ မနေသင့်ပေ။ သူမ အထူးသတိထားရမည်။

ရှောင်းကော၏ ငြီးတွားသံကို နားထောင်ပြီးနောက် မစ္စစ်ယန်သည် သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် စိုးရွံ့ထိတ်လန့်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ “ဟုတ်ပြီ၊ ဟုတ်ပြီ နောက်တစ်ခါ ငါ ထပ်မလုပ်တော့ပါဘူး၊ အဲဒါကို တွေးကြည့်လိုက်ရင် အရမ်းကြောက်စရာကောင်းတယ်”

ရှောင်းကော ပြောခဲ့သလိုပဲ အဲ့လူရဲ့မျက်နှာကို သူမမြင်ခဲ့ရင် သူမပါးစပ်ကိုပိတ်ဖို့အတွက် သူမကိုသတ်ပစ်နိုင်သည်။ သူမရဲ့မိသားစုတစ်စုလုံး သူမအိမ်တံခါးဝမှာ အသတ်ခံရနိုင်သည်။ အခု သူမ တွေးလိုက်မိသည်မှာသူမက အမှန်ပင် စိတ်အားထက်သန်လွန်းလှသည်။

မစ္စစ်ယန် အန္တရာယ်များကို သတိပြုမိသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ရှောင်းကောက ဖောက်ထွင်းဝင်ရောက်ရန် ကြိုးစားနေသူအကြောင်း စတင်မေးမြန်းခဲ့သည်။

"ယောက်မ၊ အဲဒီလူက ဘယ်လိုပုံစံရှိလဲဆိုတာ မှတ်မိသေးလား။"

“မှတ်မိတယ်…” မစ္စစ်ယန်က ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ပြန်မှတ်မိဖို့ ကြိုးစားလိုက်သည်။ "အဲဒီလူက အနက်ရောင် ၀တ်စုံ ၀တ်ထားတယ်၊ ဘယ်လိုပုံစံရှိလဲဆိုတာတော့ ငါမသိဘူး၊ ဒါပေမယ့် ဆံပင်က ရှုတ်ပွနေတယ်။"

"..... တခြားဘာမှ မရှိတော့ဘူးလား" ရှောင်းကောက ခေါင်းညိတ်ပြနေတဲ့ မစ္စစ်ယန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ ကြက်သေစေသွားသည်။ ဒါပဲလား??

မစ္စစ်ယန်၏ ဖော်ပြချက်အရ တံခါးကို ဖွင့်ဖို့ကလိနေသည့် လူတစ်ယောက် ရှိသည်။ သူ၏ ၀တ်စားဆင်ယင်မှုကို အခြေခံ၍ ၎င်းသည် လူတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်းသာ သူမ ပြောနိုင်ခဲ့သည်။ သူမအား ပေးစွမ်းနိုင်သော အခြားအချက်အလက်တွေ မရှိပေ။

"အဲဒါက သနားစရာကောင်းလိုက်တာ။" မစ္စစ်ယန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ခဏကြာပြီးမှ သူမ လှမ်းအော်ခဲ့လိုက်ရင် အဲ့တာက ယောက်ျားလား မိန်းမလားဆိုတာ သူမ သိရနိုင်မှာ။

ဒါက နည်းနည်းတော့ခက်သည်။ ရှောင်းကော သူ့ကိုယ်သူ တွေးနေမိသည်။ ထိုသူက ယောကျ်ားလား မိန်းမလားဆိုတာကိုပင် မသိသောကြောင့် စစ်ဆေးရန် နည်းလမ်းမရှိပေ။

"စကားမစပ်!" မစ္စစ်ယန်က လက်ခုပ်တီးလိုက်ပြီး တစ်ခုခုကို ရုတ်တရက် တွေးလိုက်မိသည်။ “အဲဒီတုန်းက အဲ့လူ လှည့်ကြည့်ခဲ့တယ် ဒါပေမယ့် မျက်နှာပေါ်က အသားရောင်ကို ငါ မပြောနိုင်ဘူး။ အဲဒီ စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်းမှာ ငါဘာမှ မမြင်လိုက်ရဘူး။”

မစ္စစ်ယန်စကားပြီးသည်နှင့် ရှောင်းကော ပို၍ပင် စိတ်ရှုပ်သွားသည်။ သူမသည် အဲ့တာက လူသားတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်းသာ ပြောနိုင်သည်။

မစ္စစ်ယန်ကို နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ရှောင်းကော အိမ်ထဲပြန်ဝင်လာခဲ့သည်။ ကျန်းတန်းဟယ်နဲ့ ကျွမ်းကျွမ်း တို့ သူမကို စောင့်မျှော်နေလိမ့်မည်ဟု သူမ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

ရှောင်းကောကိုမြင်လိုက်ရချင်းမှာပဲ ကျန်းတန်းဟယ်က မေးခဲ့သည်။ "မစ္စစ်ယန် မင်းကို ဘာပြောနေတာလဲ"

ရှောင်းကော သူ့ဘေးတွင်ထိုင်လိုက်ပြီး မစ္စစ်ယန် သူမကို ပြောပြခဲ့သမျှအား ကျန်းတန်းဟယ်ကို ပြောပြလိုက်သည်။

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း သူ၏တုံ့ပြန်မှုက ရှောင်းကောနှင့်အတူတူပင်ဖြစ်ပြီး အရာအားလုံးကိုကြားပြီးနောက် သူစကားမပြောနိုင်ခဲ့ပေ။ မည်သူမည်ဝါဖြစ်သည်ကို သူတို့ ဘယ်လိုသိနိုင်မှာလဲ။

သူတို့နှစ်ယောက်လုံးက ဘယ်သူဖြစ်နိုင်လဲဆိုတာ တွေးနေခဲ့သည်။ ကျွမ်းကျွမ်းက အိပ်ကာပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေပြီး သူ့မိဘတွေကို ကြည့်ရင်း အတွေးနက်သွားသည်။

"အနက်ရောင်ဝတ်ထားတယ်၊ ဆံပင်ကရှုပ်ပွပြီး ခွဲခြားလို့မရတဲ့အရောင်ရှိတဲ့ မျက်နှာရှိတယ်၊ နားထောင်းရတာတော့ အဲ့တာက အဲဒီလူဖြစ်လောက်တယ်"

ကျွမ်းကျွမ်း ကျန်းတန်းဟယ်၏လက်ကို ခါယမ်းလိုက်သည်။ အတွေးနက်နေတဲ့ ကျန်းတန်းဟယ်က ဘာမှ မတုံ့ပြန်ခဲ့ပေ။ သူ ခေါင်းညိတ်ရုံပဲ။ ကျွမ်းကျွမ်း ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ထပြီး ရှောင်းကောကိုရှာဖို့ အိပ်ရာကထလိုက်သည်။ သူ သူမလက်ကိုလည်း ခါလိုက်သည်။

ရှောင်းကောသည် ကျွမ်းကျွမ်းက နှစ်သိမ့်မှုကို ရှာဖွေနေသည်ဟု ထင်လိုက်သောကြောင့် သူမ သူ့ခေါင်းကို ပုတ်လိုက်ကာ အိပ်ရာပေါ်တွင် ကစားခိုင်းလိုက်သည်။

နှစ်ယောက်စလုံးက သူ့ကို လျစ်လျူရှုနေကြတာကိုမြင်တော့ ကျွမ်းကျွမ်းက မကျေမနပ် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး အိပ်ရာပေါ် ခုန်တက်သွားသည်။ သူ ခါးထောက်ပြီး သူ့ဗိုက်လုံးလုံးလေးကို ရှေ့ကိုပစ်ကာ သူတို့ကို အော်ပြောလိုက်သည်။ “အဲ့တာဘယ်သူလဲဆိုတာ သားသိတယ်!”

ရှောင်းကောနဲ့ ကျန်းတန်းဟယ်တို့ ရုန်းရင်းဆန်ခတ်ဖြစ်သံကို ကြားလိုက်သောအခါတွင် သူတို့ရဲ့အာရုံတွေဆီ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားကြသည်။ ကျွမ်းကျွမ်းလုပ်နေတာတွေကို သူတို့ မြင်တော့ ပြောလိုက်သည်။ "ဖိနပ်တွေ ချွတ်!"

ရှောင်းကောက ကောင်လေး သူ့ဖိနပ်ကြီးနဲ့ အိပ်ရာပေါ်တက်နေတာကိုပဲ စိတ်ပူနေခဲ့သည်။ သူမ သူ့ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဆူခဲ့သည်။ ကျန်းတန်းဟယ်က ကျွမ်းကျွမ်းရဲ့ ဖိနပ်ကို ချွတ်ပေးရန် ကူညီခဲ့သည်။

ကျွမ်းကျွမ်းက အိပ်ရာပေါ်မှ မကျေမနပ်ဖြင့် မတ်တပ်ရပ်ကာ သူတို့ နှစ်ယောက်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ "အမှန်တရားက တစ်ခုပဲရှိတယ်!"

သူ့စကားတွေက သူတို့နှစ်ယောက်ကို အာရုံပြန်ဝင်စေခဲ့သည်။ ကျွမ်းကျွမ်းကို အတူတူ မကြည့်ခင်မှာ သူတို့ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ကျန်းတန်းဟယ်က သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောပြဖို့ အချက်ပြလိုက်သည်။

ရှောင်းကော ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြစ်သွားသည်။ ကျွမ်းကျွမ်းရဲ့ ဘဝင်ခိုက်နေပုံကို ကြည့်ပြီး သူမ ဇာတ်ရုပ်တစ်ခုကို တွေးနေမိသည်။

…မစ္စတာ ကိုနန်လား ??