အခန်း (၂၁၆)

"စကားမစပ် မေမေ၊ သား အခုပဲ အန်တီယန်နဲ့တွေ့လာတာ။ မီးသွေးကို ဒီနေ့လည်မှာ ပို့ပေးမယ်လို့ ပြောတယ်"

ကျွမ်းကျွမ်း သူ့ကုတ်အင်္ကျီကို ချွတ်လိုက်သည်။ အခန်းတွင်းရှိ အပူရှိန်ကို သူ ခံစားနိုင်သည်။

ရှောင်းကော ဒီလိုကြားရတာ ဝမ်းသာသည်။ သူမကိုယ်တိုင်လုပ်ပေးထားတဲ့ သူ့ရဲ့ကုတ်အင်္ကျီကိုယူပြီး အင်္ကျီချိတ်မှာ ချိတ်လိုက်သည်။ "ဒါ အံ့သြစရာပဲ!"

အိမ်မှာ မီးသွေးက လုံးဝနီးပါး မရှိတော့ပေ။ ဆိုင်တွေမှာ မီးသွေးကို လူတစ်ဦးချင်းဆီ မရောင်းပေ။ အဲ့တာကို ရွာကို ဖြန့်ဖို့ပဲ သူတို့ အားကိုးရသည်။ ထို့အပြင် တစ်ကြိမ်စီပေးသောအပိုင်းက လုံလောက်ပါသည်။ ခုနစ်ရက်ပတ်လုံး သူတို့ရရှိသည့်အရာမှာ ကျောက်မီးသွေး တောင်းသေးသေးလေးမျှသာဖြစ်ပြီး ၎င်းအတွက် စျေးကြီးကြီး ပေးရသည်။

ဒါပေမယ့်သူတို့ မီးသွေးသုံးနိုင်သည့်အတွက် ကောင်းချီးတစ်ခုဖြစ်ကြောင်းကို သူမ သိသည်။ မက်မွန်ပွင့်ရွာတွင် အဲ့တာကို မတတ်နိုင်ကြတဲ့ မိသားစုများစွာရှိသည်။ နွေးစေရန် ထင်းကိုသာ မီးမွှေးနိုင်သော်လည်း ထင်းက မီးသွေးလောက် မနွေးပေ။

ထို့ကြောင့် ရှောင်းကောမှာ ကွန်ပလိန်းတက်မှုများရှိခဲ့သော်လည်း သူမ ကျေနပ်ခဲ့သည်။ အနည်းဆုံးတော့ သူမ ငတ်မွတ်ပြီး အေးခဲမနေအောင် ပိုက်ဆံတတ်နိုင်ခဲ့သည်။ ဒါက သူမအတွက် လုံလောက်ပါသည်။

တိုက်ဆိုင်စွာပင် ဒီနေ့အတွက် လုံလောက်တဲ့ မီးသွေးအနည်းငယ်သာ ကျန်တော့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ကျောက်မီးသွေးအသုတ်အသစ် ရောက်ရှိလာတော့မည်။

"အန်တီယန် ဘယ်အချိန်လို့ ပြောလိုက်လဲ"

ကျွမ်းကျွမ်းက သေသေချာချာ တွေးပြီး ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။ "မပြောလိုက်ဘူး၊ ဒါပေမယ့် မေမေနဲ့တူတူသွားမယ်လို့ပြောတယ်"

ထိုစကားကိုကြားသောအခါ ရှောင်းကော နားလည်သွားသည်။ အစ်ကိုယန်က ရွာအတွက် မီးသွေးသယ်ယူရန် တာဝန်ယူထားသည်။ မစ္စစ်ယန်က အဲ့တာရောက်လာသောအခါ ပထမဆုံးသိတဲ့သူဖြစ်မည်မှာ သေချာသည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် အိမ်မှာနေပြီး မီးသွေးသွားယူရန်သူမလာမှာကို စောင့်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

မီးသွေးအတွက် ငွေပြင်ဆင်ရင်း ရှောင်းကော စိတ်ပူသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ 'မီးသွေးခြင်းတောင်းသေးသေးလေးနဲ့ ငါ ဝက်သားဘယ်နှစ်ကတ်တီလောက် စားလို့ရလဲ...' သူမ ဝမ်းနည်းစွာ တွေးလိုက်မိသည်။

နေ့လည်စာစားပြီးနောက် ရှောင်းကောက ကျွမ်းကျွမ်း အိပ်ပျော်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသောကြောင့် ကျန်နေတဲ့မီးသွေးကို မီးဖိုထဲသို့ထည့်လိုက်သည်။ ဒီနေ့ မီးသွေးအသစ်ရလာတော့မှာဆိုတော့ ခြင်းတောင်းကို အလွတ်ထားလို့ရနိုင်ပြီ။

ခဏကြာတော့ တံခါးဖွင့်သံကြားလိုက်ရသည်။ ရှောင်းကောသည် အဲ့တာက မစ္စစ်ယန် ဖြစ်နိုင်ခြေအရှိဆုံးဟု မှန်းဆထားသောကြောင့် သူမ၏ ပစ္စည်းကို အမြန်ဝတ်လိုက်သည်။ ချည်ဦးထုပ်၊ ချည်လက်အိတ်၊ ချည်မာဖလာ။ ဒါတွေက ရှောင်းကောရဲ့ ဂီယာအပြည့်အစုံပါပဲ။

တံခါးဖွင့်လိုက်သောအခါ မစ္စစ်ယန်က ရှောင်းကောကို သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေကိုပဲ ဖော်ထားတာသည်ကို ထင်ရှားစွာ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ မထိန်းနိုင်ဘဲ အဝေးမှာ မတ်တပ်ရပ်နေပြီး ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်သည်။ သူမ သူမကို ပြန်မြင်ရရင်တောင်မှ သူမ ရှောခ့်ရနေလိမ့်မည်။

“သွားရအောင် ယောက်မ”

မျက်နှာအောက်ပိုင်းတစ်ဝိုက်မှာ မာဖလာကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ပတ်ထားတာကြောင့် ရှောင်းကောဆိုတာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မပြောနိုင်ပေ။ မစ္စစ်ယန်သည် တစီစီမြည်နေတဲ့ အသံအနည်းငယ်သာ ကြားနိုင်သော်လည်း သူမ၏ ယခင်အတွေ့အကြုံကို အခြေခံ၍ သူမဘာပြောနေသည်ကို အကြမ်းဖျင်းခန့်မှန်းနိုင်သည်။

"သွားကြရအောင်"

မစ္စစ်ယန်က ခြင်းတောင်းကိုသယ်လာပြီး ရှောင်းကော နှင့်အတူ ရွာသူကြီးအိမ်ဆီသို့ ဖြည်းညှင်းစွာလျှောက်သွားခဲ့သည်။ အစ်ကို ယန်၏ အတွင်း အချက်အလက်များအရ ရှောင်းကောနဲ့ မစ္စစ်ယန်တို့သည် ရွာသူကြီးအိမ်သို့ ပထမဆုံးရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။

ရွာသူကြီး၏ ခြံဝင်းထဲတွင် သေသပ်စွာ စီထားသော မီးသွေးတောင်းများကို ကြည့်ရင်း ရှောင်းကော၏ မျက်လုံးတွေ တောက်ပလာသည်။ ဤသည်မှာ ပထမဆုံးရောက်လာခြင်း၏ အကျိုးကျေးဇူးဖြစ်သည်။ အစိတ်အပိုင်းတိုင်းသည် နောက်ကျလျှင် ရွေးရန်ကျန်ခဲ့သော သေးငယ်သော ကျိုးပဲ့သောအပိုင်းများနှင့် မတူဘဲ အစိတ်အပိုင်းတိုင်းက နဂိုအတိုင်းဖြစ်သည်။

ရွာသူကြီးက သူ့လက်ထဲတွင် မီးညှပ်တစ်စုံကို ကိုင်ထားသည်။ သူ့မိန်းမက စာရင်းမှတ်ဖို့ တာဝန်ယူထားသည်။

ရွာသူကြီးက ရှောင်းကောနဲ့ မစ္စစ်ယန်ကိုတွေ့တော့ မီးသွေးတင်ဖို့ အမြန်ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

သူတို့ရဲ့ ခြင်းတောင်းတွေကိုချပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦးသည် စာရင်းသွင်းရန် သူကြီးကတော်ဆီ ငွေပေးချေခဲ့ကြသည်။

ငွေပေးချေပြီးနောက် မီးသွေးကို ထုပ်ပိုးခဲ့ကြသည်။ သူတို့နှစ်ယောက်လုံး တောင်းတွေကို ကျောပေါ်တင်သယ်လာပြီး အိမ်ပြန်လာခဲ့ကြသည်။

အပြန်လမ်းမှာ သူကြီးဆီသွားနေကြတဲ့ ရွာသူရွာသားတချို့နဲ့ တိုးခဲ့ကြသည်။ တစ်စုံတစ်ယောက် မီးသွေးယူလာသည်ကို ထိုလူတွေ မြင်သွားတော့ အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားသွားကြသည်။

ရှောင်းကောနဲ့ မစ္စစ်ယန်တို့သည် ရွှင်မြူးသော မျက်လုံးများဖြင့် တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကြည့်နေကြသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာ သူတို့မှာ အစ်ကို ယန် ရဲ့အကူအညီကိုရခဲ့သည်။ မဟုတ်ရင် လူအများစုနောက် လိုက်ပြီး မီးသွေးအတွက် တိုက်ပွဲဝင်ရလိမ့်မည်။ သူတို့အရင်သွားပြီး မီးသွေးတုံးတွေကို ကောက်ရတာ အရမ်းကောင်းသည်။

အတုံးတစ်ခုလုံး၏ အရွယ်အစားနှင့် အလေးချိန်သည် ကျိုးပဲ့နေသောအပိုင်းများနှင့် တူညီသော်လည်း၊ ၎င်းသည် ကွဲပြားနေဆဲပင်။ ထို့အပြင်၊ ရှောင်းကောသည် နဂိုပကတိအတိုင်းရှိတဲ့ မီးသွေးတွေက ပိုပြီးတော့ လောင်ကျွမ်းရန် အချိန်ပိုကြာလေဟု ခံစားမိသည်။ ဒါက စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ သက်ရောက်မှုတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်နိုင်သည် ဒါမှမဟုတ် မသိရသေးတဲ့ အကြောင်းပြချက်အချို့ကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်။

မစ္စစ်ယန်သည် စကားစမြည်ပြောရန် သူမ၏ အပ်ချုပ်ပစ္စည်းထည့်သည့်ခြင်းတောင်းကို ရှောင်းကော၏ အိမ်သို့ ယူဆောင်လာခဲ့သည်။

မစ္စစ်ယန် အခန်းထဲ ဝင်လာပြီး မကြာခင်မှာပင် သူမသည် သူမ၏ အပ်နှင့် ချည်များကို မကူညီနိုင်ဘဲ ချလိုက်သည်။ သူမ၏ ထူထဲသော အင်္ကျီကို ချွတ်ကာ သူမဘေးနားရှိ ထူးခြားသည့် မီးဖိုကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။ "ဟေး ဒါအရမ်းကောင်းတာပဲ။ အခန်းထဲဝင်လိုက်တာနဲ့ ငါ့မျက်နှာ အရမ်းပူသွားတာပဲ။ ဒီမှာ ခဏထိုင်လိုက်ပြီးတော့ အရမ်းနွေးသွားသလို ခံစားရတယ်"

ရှောင်းကော ပြုံးလိုက်ပြီး အပ်နဲ့ချည်ကို ချလိုက်သည်။ တိုက်ဆိုင်စွာပင် မီးဖိုပေါ်မှ ရေတွေ ပွက်ပွက်ဆူလာသည်။ သူမ လမ်းလျှောက်လာပြီး အဲ့တာကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။ သူမသည် အဖုံးကို သံချိတ်ဖြင့် ချိတ်ကာ ရေနွေးအိုးကို ဖုံးလိုက်သည်။ ထို့နောက် မီးဖိုဘေးတွင် ထားလိုက်ပြန်သည်။ ရေကို လိုအပ်တဲ့အခါ လောင်းထည့်လိုက်ရုံပဲ။

"ဒီနှစ်မှာ အချိန်မရှိတော့ဘူး၊ နောက်နှစ်အတွက် ပြင်ဆင်လို့ရတယ် " ရှောင်းကောသည် အပ်နှင့် ချည်မျှင်ကို ထပ်မံကောက်ယူပြီး မီးဖိုကိုလေ့လာဆဲဖြစ်သော မစ္စစ်ယန်အား ပြောခဲ့သည်။

"အဲဒါကောင်းတယ်!" မစ္စစ်ယန်က ရှောင်းကောကို တဖန်ကြည့်ကာ တအံ့တသြပြောခဲ့သည်။ "နင့်ရဲ့ ပြောင်မြောက်လှတဲ့ အကြံအစည်တွေကို အဲဒီလိုတွေးဖို့ ဘယ်က ထွက်လာမှန်း ငါမသိဘူးဟယ် "

မစ္စစ်ယန်က မနာလိုစွာပြောခဲ့သည်။ ရှောင်းကောက တကယ်ကို ဉာဏ်ကောင်းသည်ဟု သူမ ခံစားမိသည်။ မနေ့တနေ့က ရှောင်းကောနဲ့ ခရိုင်က သတ္တုဆိုင်ကို သွားတုန်းက ဒီလိုအရာက အသုံးဝင်တယ်လို့ သူမ မထင်ခဲ့မိဘူး။ အခု ကြည့်လိုက်တော့ အဲ့တုန်းက ဒီလိုပစ္စည်းတူတူကို မမှာထားလို့ စိတ်မကောင်းဖြစ်မိသည်။

"ကြိုက်တယ်ဆိုရင် ဒီကို နေ့တိုင်းလာပြီး ကျွန်မနဲ့ တူတူနေလို့ရတယ်နော်။ အစ်ကို ယန် သဘောတူသရွေ့နေလို့ရတယ်" ရှောင်းကော သူမကို မျက်တောင်ခတ်ပြီး စနောက်ေနသည်။

" အခု ငါ့ကို လှောင်နေတာလား"

"ဟားဟားဟားဟား" သူမ ဘယ်လောက်ရှက်နေလဲဆိုတာကိုမြင်တော့ ရှောင်းကော ရယ်နေမိသည်။ မစ္စစ်ယန် နဲ့ အစ်ကို ယန်က အရမ်းကိုပူးပူးကပ်ကပ်နေကြတာ။ အစ်ကိုယန်အကြောင်း ပြောပြီးတာနဲ့ မစ္စစ်ယန်မှာ ရှက်လွန်းလို့ မရပ်တန့်နိုင်တော့ပေ။

"သွားတော့၊ ငါ နင်နဲ့ စကားမပြောတော့ဘူး။ ငါ့ဟာငါ မီးဖိုကို ဆက်လေ့လာနေတာမှ ပိုကောင်းဦးမယ်"

မစ္စစ်ယန်သည် ထိုစကားကိုကြားသောအခါ သူမမျက်နှာကို အုပ်ကာ ထူးခြားသောမီးဖိုနားသို့ ကပ်ထိုင်လိုက်သည်။

"ကိုယ့်ကိုကိုယ် အပူမလောင်စေနဲ့ဦး"

ရှောင်းကော သည် မီးဖိုကို အမှန်တကယ် စိစစ်နေသော မစ္စစ်ယန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ မကူညီနိုင်ဘဲ ရယ်ခဲ့သည်။

ဒီမီးဖိုက သူမအဖွားမှာရှိခဲ့ဖူးတဲ့ မီးဖိုနဲ့ အတူတူပင်။ အိမ်တွင် အပူချိန်မြင့်ရခြင်းအကြောင်းရင်းမှာ မီးဖိုကို မီးခိုးခေါင်းတိုင်ဖြင့် ဒီဇိုင်းထုတ်ထားသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် အိမ်ကိုလည်း လုံးလုံးလျားလျား ပိတ်ထားသည်။ မီးဖိုက သေးပေမယ့် အပူချိန် အရမ်းမြင့်သည်။ တစ်နေကုန် တောက်လောင်နေတော့ အိမ်ရဲ့ အပူချိန်က အမြဲတမ်း နွေးနေသည်။

ရှောင်းကော ခရိုင်ကို အစားအစာများ သိုလှောင်ရန် ထွက်ခွာသည့်နေ့တွင် မစ္စစ်ယန်လည်း ပစ္စည်းအချို့ကို ဝယ်ခဲ့ရသည်။ ထို့ကြောင့် သူမနှင့်အတူ မစ္စစ်ယန်ကို သတ္တုဆိုင်သို့ ခေါ်သွားပြီး အစောကြီးကတည်းက သူမမှာထားသည့် မီးဖို၊ မီးခိုးခေါင်းတိုင်၊ ရေနွေးကရားတို့ကိုသွားယူခဲ့သည်။ စုစုပေါင်း သုံးစုံပင်။ အိပ်ခန်းနှစ်ခန်းစီအတွက် နှစ်စုံနှင့် မီးဖိုချောင်အတွက်တစ်စုံ။

ဒီလိုနည်းနဲ့ သူမ ချက်ပြုတ်ရင်း အအေးဒဏ်ကို မခံစားရတော့ဘဲ မီးဖိုချောင်ထဲမှာလည်း စားလို့ရသည်။ ဟင်းချက်ပြီးချက်ချင်း စားနိုင်လို့ ပြီးပြည့်စုံတဲ့ အစီအစဉ်တစ်ခုပင်။ မီးဖိုချောင် နွေးနေတုန်းမှာ ပန်းကန်တွေကို ဆေးကြောပြီး အိပ်ရာထဲတန်းဝင်လို့ရသည်။

ဆောင်းရာသီမတိုင်ခင်မှာ ရှောင်းကောသည် ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှုတွေ အများကြီးလုပ်ခဲ့သည်။ ပထမတော့ တံခါးနဲ့ ပြတင်းပေါက်တွေမှာ ချည်ကန့်လန့်ကာတွေ တပ်ဖို့ တွေးတဲ့အချိန်မှာ မီးဖိုကိုလည်း တွေးမိသွားသည်။

အိမ်ကို အလုံပိတ်ထားရင် မီးဖိုချောင်သုံးဖို့ အဆင်မပြေဘူး။ ကာဗွန်မိုနောက်ဆိုဒ် အဆိပ်သင့်စေမှာ သေချာတာမို့ သူမ အဖွားအိမ်က မီးဖိုကို တွေးမိသွားသည်။

မီးဖိုငယ်၏ ဖွဲ့စည်းပုံမှာ ရိုးရှင်းသည်။ ရှောင်းကော သည် သူမ၏ မှတ်ဉာဏ်ကိုအခြေခံ၍ စက္ကူပေါ်တွင်ဆွဲကာ ရာသီဥတုမအေးသေးသောအချိန်တွင် သတ္တုဆိုင်သို့ ယူသွားခဲ့သည်။ ရာသီဥတု အရမ်းအေးလာတော့ မီးဖိုက ပြီးသွားပြီ။ အဲ့တာက စျေးတော့ကြီးပေမယ့် အခန်းထဲမှာ နွေးထွေးမှုနဲ့ မစ္စစ်ယန်ရဲ့အားကျနေတဲ့ အမူအရာတွေ နဲ့ဆိုတော့ ဒါက အဖိုးတန်တဲ့ ရင်းနှီးမြုပ်နှံမှု တစ်ခုလို့ သူမ ခံစားမိသည်။

နောက်တစ်နေ့မနက်တွင် ရှောင်းကောမှာ ဘာမှလုပ်စရာမရှိသောကြောင့် သူမ ကျွမ်းကျွမ်းနဲ့ အိမ်ကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ခဲ့သည်။ မကြာသေးမီရက်များအတွင်း သူမသည် အပြင်ထွက်ရတာ မကြိုက်တော့သလို ကျွမ်းကျွမ်းသည်လည်း အပြင်ထွက်ရန် ဝန်လေးနေခဲ့သည်။ သူတို့နှစ်ယောက် တစ်နေ့တာလုံး စားသောက်ပြီး အိပ်ကြသည်။ သူတို့ တောင်းရမ်းစားနေရတဲ့လူတွေ မဖြစ်ခင်မှာ ရှောင်းကောက ဒီလိုမျိုး ဆက်လျှောက်လို့မရနိုင်ဘူးလို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် ကျွမ်းကျွမ်းနှင့်အတူ တစ်နေ့လျှင် အလုပ်ဆယ်ခု ပြီးမြောက်အောင်လုပ်ရန် ရည်မှန်းချက် ထားခဲ့သည်။

ဒီနေ့က ပထမဆုံးနေ့။ နှစ်ယောက်သား တံမြက်စည်းနှင့် ဖုန်မှုန့်တွေကို တစ်ပြိုင်နက် လှည်းကျင်းခဲ့လိုက်ကြသည်။ စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ သူတို့နှစ်ယောက် စာရွက်ကို ထုတ်ယူကာ ပထမစတုရန်းတွင် အမှတ်အသားတစ်ခု ဆွဲလိုက်သည်။

စတုရန်းတစ်ခုစီက အလုပ်တစ်ခုကို ကိုယ်စားပြုသည်။ ရှောင်းကောသည် အရွယ်အစား တူညီသော လေးထောင့်ကွက် ဇယားကွက်တစ်ခုကို ရေးဆွဲခဲ့သည်။ တစ်ခုခုလုပ်ပြီးတိုင်း၊ လေးထောင့်တစ်ခုတွင် အမှန်ခြစ်အမှတ်အသား ပြုလုပ်လိမ့်မည်။

စာရွက်တစ်ရွက်ပေါ်မှာ သနားစရာကောင်းစွာ အမှန်ခြစ်လေးတစ်ခုပဲ ရှိသည်။ ရှောင်းကောက အစပိုင်းမှာ အရာအားလုံးက ခက်ခဲတာပဲလို့ သူ့ကိုယ်သူ ပြောခဲ့သည်။ အခု အောင်မြင်မှုနဲ့ စတင်ပြီး ကျန်တာတွေက ပိုလွယ်လာမည်။

သူမ၏ အိပ်မက်တွေက ကြီးမားသော်လည်း လက်တွေ့ကတော့ ကြမ်းတမ်းလှသည်။