အခန်း (၂၁၈)

ကျွမ်းကျွမ်း အမှန်တရားကို ပြောနေတာပင်။

တကယ်တော့ ကျန်းတန်းဟယ်က စာတွေရေးနေတဲ့အချိန်မှာ ရှောင်းကောထံ ဝန်ခံတဲ့စာအရှည်နှစ်မျက်နှာကိုရေးဖို့ မတတ်နိုင်ခဲ့ပေ။ ဒါပေမယ့် ရှောင်းကော သူ့အပေါ် ဘယ်လိုထင်သွားမလဲဆိုတာ စိုးရိမ်နေမိသည်။ သူက စိတ်မြန်လွန်းသည်ဟု သူမ ထင်နိုင်သောကြောင့် အဲ့ဒီ အပိုင်းတစ်ပိုင်းကို ဖျက်ပစ်ကာ သီးသန့်စာကြောင်းများကို သိမ်းဆည်းထားလိုက်သည်။

ရှောင်းကောသည် အစောပိုင်းတုန်းက ကျွမ်းကျွမ်း၏ ခံစားချက်များကို ဂရုမစိုက်နိုင်ခဲ့ပေ။ အဲ့တာက စာထဲက မေတ္တာစာသားများထဲ၌ နှစ်မြှုပ်နေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ကျန်းတန်းဟယ်ကို သူ့စကားလုံးတွေက ဒီလောက်ကောင်းမယ်လို့ သူမ မမျှော်လင့်ထားပေ။ သူ ပိုပြီးသိမ်းထားသင့်သည်။

—-

" ရှောင်းကော မနက်ဖြန် စျေးသွားမှာလား"

မစ္စစ်ယန်နဲ့ ရှောင်းကောတို့ မီးဖိုပတ်လည်တွင် ဖရဲသီးစေ့များစားကာ စကားစမြည်ပြောနေကြသည်။

သူမရဲ့စကားကိုကြားတော့ ရှောင်းကော တုံ့ဆိုင်းသွားပြီး အပြင်က ရာသီဥတုကို ကြည့်လိုက်သည်။ "အင်း သွားမှဖြစ်မယ်... "

အိမ်မှာ အစိမ်းရောင် ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေ မရှိတော့ပေ။ လွန်ခဲ့သည့် နှစ်ရက်လုံးလုံး သူတို့သည် အသားမျိုးစုံကို စားခဲ့ပြီး ကျွမ်းကျွမ်းက စတင်ညည်းညူလာသည်။ တကယ်ပဲ ခရီးထွက်ဖို့ အချိန်ရောက်ပြီ။

"ငါတို့ အတူတူသွားကြမလား" မစ္စစ်ယန်က ရှောင်းကော ကို လက်ဟန်ပြခဲ့သည်။

"သွားကြမယ်လေ"

မစ္စသ်ယန်က ပြုံးပြီး ရုတ်တရက် တစ်ခုခုကို တွေးမိသွားသည်။ "စကားမစပ်၊ ကျွမ်းကျွမ်းရဲ့ မွေးနေ့က မကြာခင် ရောက်လာတော့မှာမလား "

ရှောင်းကော ကျွမ်းကျွမ်းကို မွေးဖွားခဲ့သည့်နေ့ကို သူမ မှတ်မိသေးသည်၊ သူမနဲ့ သားဖွားဆရာမတို့ တစ်ညလုံး အလုပ်ရှုပ်ခဲ့ကြရသည်။ ကျွမ်းကျွမ်းကို မနက်မိုးလင်းမှ မွေးလာတာ။ ထိုအချိန်တွင် ရှားရှားပါးပါး နှင်းမုန်တိုင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သည်။ အံ့သြစရာကောင်းတာက ကျွမ်းကျွမ်းကို မွေးပြီးပြီးချင်း ကောင်းကင်က ကြည်လင်လာတာကြောင့် သူမက အဲဒီနေ့ကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်းစွဲမှတ်ထားခဲ့သည်။

“ဟုတ်တယ်၊ နှစ်ဆယ့်ခြောက် ” ရှောင်းကော ဒီလိုကြားရတာ ဝမ်းသာသည်။ "ဟုတ်သားပဲ။ ပစ္စည်းတစ်ချို့ဝယ်ဖို့ ခရိုင်ကို အမြန်သွားရမယ်"

မစ္စစ်ယန် အဲ့တာကို ပြောလာတာနဲ့ ရှောင်းကော စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။ အအေးဒဏ်ကို သူမ သိပ်စိတ်မပူတော့ပေ။ ကျွမ်းကျွမ်းရဲ့ မွေးနေ့ ကျရောက်တော့မည် ဖြစ်သောကြောင့် လိုအပ်တဲ့ ပြင်ဆင်မှုများ ပြုလုပ်ရမည်ဖြစ်သည်။

ကျွမ်းကျွမ်းအတွက် အစားအစာ၊ အဖျော်ယမကာနှင့် မွေးနေ့ လက်ဆောင် တို့ကိုလည်း ပြင်ဆင်ထားရမည်...

ရှောင်းကောသည် ပစ္စည်းအားလုံးကို စာရင်းပြုစုထားပြီး ပစ္စည်းတွေ ကျန်နေမှာကို စိုးရိမ်နေသည်။ ဒါက ကျွမ်းကျွမ်းအတွက် ပထမဆုံး မွေးနေ့ အခမ်းအနား ကျင်းပခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမ ကောင်းကောင်း ပြင်ဆင်ထားရမည်။

မစ္စစ်ယန်က သူမ၏ စိတ်လှုပ်ရှားနေသော မျက်နှာကို ကြည့်ပြီး စကားများစွာ မပြောခဲ့ပေ။ သူမကို ရယ်မောလိုက်ရုံပဲ။ "ငါတို့ မွေးနေ့အတွက်ဆို ခေါက်ဆွဲလုပ်တာများတယ်။ တခြား ဘာအစီအစဉ်တွေ ရှိသေးလဲ။"

“အဲ့တာကမတူဘူး” ရှောင်းကော ခေါင်းခါလိုက်သည်။ ဒီမှာလူအများစုက သူတို့ရဲ့ မွေးနေ့ပွဲအတွက် ခေါက်ဆွဲများသာ လုပ်ကြကြောင်း သူမသိသည်။ သူမသည် ကျွမ်းကျွမ်း၏ မွေးနေ့ကို ရိုးရှင်းသောပုံစံဖြင့် မကျင်းပချင်ပေ။

"ဘာမတူတာလဲ" မစ္စယန်က အဲ့တာကို သိပ်ပြီးမစဉ်းစားပေ။ မွေးနေ့ပဲ မဟုတ်ဘူးလား? ဒါက ထူးခြားတဲ့ မွေးနေ့ရက်စွဲလည်း မဟုတ်ပါဘူး။ ကလေးမွေးနေ့ပဲလေ။ ရိုးရှင်းတဲ့ အခမ်းအနားတစ်ခုက လုံလောက်သင့်သည်။

ရှောင်းကော ခေါင်းခါပြီး အဖြေမပေးခဲ့ပေ။

နောက်တစ်နေ့မနက်တွင် ရှောင်းကော အိပ်ရာကထပြီး ကျွမ်းကျွမ်း အတွက် နံနက်စာပြင်ဆင်ပေးခဲ့သည်။ အိမ်ထဲသို့ အစားအသောက် ယူလာကာ မီးဖိုကို အပူပေးခဲ့သည်။ အားလုံးအဆင်သင့်ဖြစ်သောအခါ သူမသည် ခရီးသွားမည့် အဝတ်အစားများနှင့် ကျန်းတန်းဟယ် ပို့ပေးခဲ့တဲ့ လည်သာခြုံထည်ကို ဝတ်လိုက်သည်။

သူမ အပြည့်အစုံ ၀တ်ဆင်ပြီးနောက် ရှောင်းကောရဲ့ မူလအရွယ်အစားက သုံးဆ ဖြစ်လာသည်။ မြည်းလှည်းပေါ်မှ ပြုတ်ကျလျှင်ပင် သူမ ဒဏ်ရာ ရမည်မဟုတ်ပေ။

သူမ အိပ်ရာပေါ် လျှောက်သွားကာ ညင်သာစွာ ငုံ့ကာ အိပ်နေသေးတဲ့ ကျွမ်းကျွမ်းကို အကြောင်းကြားခဲ့သည်။ "ကျွမ်းကျွမ်း၊ မေမေ ခရိုင်ကို သွားလိုက်ဦးမယ်။ အိမ်မှာ ကောင်းကောင်းနေ။ သားအတွက် တံခါးကို မေမေ သော့ခတ်ထားခဲ့မယ်နော် မကြာခင် ပြန်လာခဲ့မယ်။ သားနိုးလာတဲ့အခါကျရင် စားပွဲပေါ်ကဟာတွေ စားဖို့ မမေ့နဲ့"

ခပ်တိုးတိုးရှင်းပြပြီး သူမကို အသိအမှတ်ပြုတဲ့အနေနဲ့ သူ ခေါင်းညိတ်ပြတော့ သူမ စိတ်ပူစရာမလိုဘဲ အိမ်ထဲကနေ ထွက်လာခဲ့သည်။

သူမရဲ့ ၀တ်စားဆင်ယင်မှုနဲ့အတူ လွတ်လွတ်လပ်လပ် လှုပ်ရှားဖို့က တော်တော်လေးကို ခက်ခဲသည်။ သူမ လက်နှစ်ဖက်ကို မြှောက်ဖို့ ကွေးဖို့ အခက်အခဲရှိနေသည်။

တံခါးဝသို့ရောက်သောအခါတွင် မစ္စစ်ယန်က သူမကို စောင့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

“ယောက်မ ဘာလို့ တံခါးမခေါက်တာလဲ”

"ဟေး ငါ ထွက်လာတာမကြာသေးဘူး"

မစ္စစ်ယန်က ဘာမှမဟုတ်ကြောင်းပြသရန် လက်ကိုဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ သူမ ကောင်းစွာ ကာရံထားပြီး ခေါင်းပေါ်တွင် သားမွေးဦးထုပ်ဆောင်းထားသည်။

ဦးထုပ်၏ ထူးခြားသောဒီဇိုင်းကြောင့် ရှောင်းကော၏ စိတ်ဝင်စားမှုကို ခံလိုက်ရသည်။ "အစ်မရဲ့ဦးထုပ်က တော်တော်လေးကြည့်ကောင်းတာပဲ"

မစ္စစ်ယန် မြည်းလှည်းပေါ် အမြန်တက်လိုက်သည်။ သူမသည် ရှောင်းကောကဲ့သို့ ကိုးရိုးကားရား မလှုပ်ရှားခဲ့ပေ။ ထိုင်ပြီးနောက် ရှောင်းကော၏ စကားကိုကြားသောအခါတွင် သူမ ပြောစရာစကားမရှိနေပုံရသည်။ “အစ်ကို ယန်က ငါ့အတွက် ဒါကိုရဖို့ သုံးနှစ်လောက် အချိန်ယူခဲ့ရတာလေ”

ရှောင်းကော စိတ်ရှုပ်သွားသည်။ သုံးနှစ်? နောက်တခဏအတွင်းမှာပဲ သူမ နားလည်သွားသည်။ "အိုး... သူ အဲဒါကို တပ်စခန်းကနေ ပြန်သယ်လာတာလား"

"နင်ပြောတာမှန်တယ်" မစ္စစ်ယန်က ဟင်းရွက်ဖက်ထုပ်ကို ထုတ်လိုက်သည်။ "ဒါက နင် မှန်းတာမှန်တဲ့အတွက် နင့်ရဲ့ဆု"

“ဟားဟား၊ အရွက် ဖက်ထုပ်နဲ့ ဆုချတာလား ”

ရှောင်းကောသည် သူမလက်မှ ဖက်ထုပ်ကို ဝမ်းသာအားရ ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ရိုးရိုးသားသားပြောရရင် မစ္စစ်ယန်ရဲ့ အချက်အပြုတ်စကေးက တကယ်ကို ကောင်းသည်။ ဒါကိုတွေးပြီး ရှောင်းကောလည်း တံတွေးတွေ မြိုချနေခဲ့သည်။ ဖက်ထုပ်ကို လက်ထဲမှာ ကိုင်ထားရင်း စားဖို့ မစောင့်နိုင်တော့ပေ။

သူမ ကြိုက်တာကိုမြင်တော့ မစ္စစ်ယန် အရမ်းပျော်သွားသည်။ သူမလည်း စပြီးစားခဲ့သည်။ အဲ့တာကို မနက်မှ လုပ်ထားတာ။ ပြီးသွားသောအခါတွင် သူမသည် အပူချိန်ကို ထိန်းထားရန် လက်နှစ်ဖက်နဲ့ ဆုပ်ကိုင်ထားသောကြောင့် ဖက်ထုပ်တွေက နွေးနေဆဲပင်။

“နင့်ကိုပြန်ကြည့်ပါဦး၊ မြည်းအတွက်တောင် အဝတ်အစားတွေ ဝတ်ပေးထားရတယ်လို့ဟယ် ” မစ္စစ်ယန်သည် အစာစားနေစဉ်တွင် သူမရှေ့က မြည်းကိုကြည့်ကာ သဘောကျစွာဖြင့် ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ဒါက ခေတ်ဆန်တဲ့ပုံစံလေ"

ရှောင်းကောက ပြောပြီးသည်နှင့် သူမသည် ဖက်ထုပ်၏ နောက်ဆုံးတစ်ကိုက်စာကို စားပြီးသွားပြီ။ ထို့နောက် သူမ၏ လက်အိတ်ကို အမြန်ဝတ်လိုက်သည်။ လက်အိတ်တွေဝတ်ပြီးနောက်ပိုင်း စက္ကန့်တိုင်း အပူရှိန်ပိုကျလာလေလေပါပဲ။

မစ္စစ်ယန်သည် “ခေတ်ဆန်တယ်” ဆိုတဲ့ စကားလုံးကို နားမလည်သော်လည်း ၎င်းသည် သူမ ပြောနေသည့် စကားနှင့် ဆင်တူကြောင်း သူမ ခန့်မှန်းနိုင်သည်။ အတွေးကို သူမ ပြုံးလိုက်သည်။

နှစ်ယောက်သား ဈေးအလယ်တည့်တည့်ကို လျှောက်သွားခဲ့သည်။ ရာသီဥတုအေးတော့ လမ်းပေါ်မှာ လူသိပ်မရှိပေ။ အရင်ကနဲ့ ယှဉ်ရင် ခြားနားတဲ့ ကမ္ဘာတစ်ခုပင်။

အများသူငှာ အားလုံးက နွေးနွေးထွေးထွေး နေဖို့ အိမ်မှာပဲနေကြသည်။ လမ်းမပေါ်မှာ ဟင်းသီးဟင်းရွက်နဲ့ အသားရောင်းတဲ့ ဈေးသည်တွေ သိပ်မရှိပေ။

သူတို့နှစ်ယောက်က ထုံးစံအတိုင်း ဈေးအဝင်ဝမှာ မြည်းလှည်းကို မရပ်ထားဘူး။ အဲဒီအစား သူတို့ တည့်တည့်ပဲ မောင်းသွားကြသည်။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် လမ်းတွေက တိတ်ဆိတ်နေတော့ ဝင်ရတာ အဆင်ပြေသည်။

မြည်း၏အသွင်အပြင်သည် လူအများ၏ အာရုံကို ဆွဲဆောင်ခဲ့သည်။ ဒီလိုမျိုး တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးတာ ထင်ရှားသည်။ ဒီလိုအချိန်မျိုးမှာ တချို့လူတွေက အနွေးထည်တောင် မဝတ်ကြဘူး။ တစ်စုံတစ်ယောက်သည် မြည်းတစ်ကောင်ကို အဝတ် ၀တ်ပေးထားတာလို့တွေးဖို့ကတစ်မျိုးကြီးပင်။

ဟင်းသီးဟင်းရွက်ရောင်းတဲ့ဆိုင်တွေ အများကြီးမရှိပေမယ့် ရှောင်းကောကတော့ အများကြီးဝယ်နေတုန်းပင်။

ရှောင်းကောသည် ရှေးခေတ်မှာ ဆောင်းရာသီတွင် အစိမ်းရောင်ရှိသော ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို မြင်တွေ့ရဖို့ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။ ပထမတော့ ဆောင်းရာသီမှာ ဂေါ်ဖီနဲ့ အာလူးတွေပဲ ရနိုင်လိမ့်မယ်လို့ သူမထင်ခဲ့သည်။ ကြက်သွန်မြိတ်၊ မုန်ညင်းနဲ့ မုန်လာဥနီတို့လို တခြား အသီးအရွက်တွေကို မြင်ရမယ်လို့ သူမ မျှော်လင့်ထားပေ။ အဲဒီ့အပြင် ကြက်သွန်နီ၊ ချင်း၊ ကြက်သွန်ဖြူတို့လည်း ပါသည်။ သိမ်းထားလို့ရနိုင်သမျှကို သူမ များများဝယ်ခဲ့သည်။

"နင် အစားအသောက်တွေ ထပ်ပြီးလှောင်နေပြန်ပြီလား"

ရှောင်းကော ပစ္စည်းများကို လှည်းထဲသို့ ရွှေ့ထားသည်ကို ကြည့်ရင်း မစ္စစ်ယန် အံသြသွားသည်။ သူမမြင်သမျှ အရာအားလုံးနီးပါးကို ဝယ်နေသည်။ ဆောင်းရာသီ နီးလာချိန်ကို သူမ မတွေးဘဲ မနေနိုင်ပေ။ သူမ အဲ့တာကို အရင်က မြင်ဖူးသည်။ ကုန်ခြောက်တွန်းလှည်းတွေက လက်ကား ကုန်ပစ္စည်းများနှင့်တူသည်။

“ဒီအမျိုးသမီးလေးက မှန်ကန်တဲ့အရာကို လုပ်နေတာပါ။ ဒီလိုဆိုးရွားတဲ့ရာသီဥတုမှာ ဘယ်သူက ထွက်လာနိုင်မှာလဲ။ အစားအသောက်တွေ များများစုထားတာ ကောင်းတယ်။ ဒီဆောင်းရာသီက ငါတို့ကြုံဖူးသမျှထဲမှာ အအေးဆုံးလို့ကြားတယ်။ မကြာခင်မှာ နှင်းတွေထူထပ်လာလိမ့်မယ် ”

ဟင်းသီးဟင်းရွက်ရောင်းတဲ့ အဘွားကြီးက ရှောင်းကောကို လှည်းပေါ်တင်ဖို့ ကူညီပေးခဲ့သည်။ ဒီကောင်မလေးရောက်လာတာနဲ့ သူမရဲ့ပစ္စည်းတွေက ချက်ချင်းကုန်သွားသည်။ ဒီနေ့တော့ သူမ စောစော အိမ်ပြန်နိုင်တော့မယ့်ပုံရသည်။

မစ္စစ်ယန်က သိပ်ပြီးမစဉ်းစားပေ။ နှစ်စဉ်နှစ်တိုင်းက အအေးဆုံးနှစ်ပဲ။ ထိုစကားကို သူမ မယုံခဲ့ပေ။

"အန်တီ ဒါအမှန်ပဲလား"

ရှောင်းကော ထိုစကားကိုကြားသောအခါ သူမ လေးနက်သွားသည်။ ဒါကြောင့် ဒါက အအေးဆုံးနှစ်ပဲ။ သူမ အဲ့တာကိုသိသည်။ ပြီးခဲ့တဲ့ နှစ်ရက်အတွင်း ရာသီဥတုက တကယ့်ကို ဆန်းကြယ်သည်။ တစ်ခဏတော့မိုးအုံ့နေပြီး နောက်အခိုက်အတန့်မှာ နေသာသည်။

"ဟုတ်တယ် ဒါအမှန်ပဲ။ အန်တီမလိမ်ဘူး ကလေး။ စောင့်ကြည့်နေလိုက်၊ နှစ်ရက်အတွင်း နှင်းတွေကျလာမှာသေချာတယ်"

ဟင်းရွက်ရောင်းသူက ရှောင်းကော၏စကားကိုကြားသောအခါ ချက်ချင်း သူမအား အာမခံခဲ့သည်။ သူမရဲ့ အလုပ်အကိုင်က ဘာလဲ။ အသီးအနှံတွေ စိုက်ပျိုးဖို့ ရာသီဥတုကို အားကိုးနေရတာ။ မကြာခင်မှာ နှင်းတွေ ထူထပ်လာတော့မယ်လို့ သူမရဲ့ အဘိုးကြီးက ပြောတာ။ ရာသီဥတု သာယာနေချိန်တွင် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ များများထုတ်ရောင်းရန် သူမကို တောင်းဆိုခဲ့သည်။ မဟုတ်ရင် နှင်းတွေ ထူထပ်လာတဲ့အခါ အသီးအရွက်တွေ အေးခဲသွားလိမ့်မည်။

ရှောင်းကောသည် ထိုစကားကိုကြားသောအခါ၊ သူမ အနည်းနှင့်အများ သဘောကျသွားသည်။ ရာသီဥတုနဲ့ ကြုံလာတဲ့အခါ အသက်မွေးဝမ်းကြောင်းအတွက် ကောင်းကင်ကို အားကိုးရတဲ့ တောင်သူတွေထက် ဘယ်သူက ပိုပြီးသိနိုင်မှာလဲ။

"ယောက်မ၊ ယောက်မလည်း များများဝယ်ထားသင့်တယ်"

မစ္စစ်ယန်က ပမာဏအနည်းငယ်သာ ဝယ်သည်ကိုမြင်ရသဖြင့် ရှောင်းကော အနည်းငယ် စိုးရိမ်ပူပန်ခဲ့သည်။ နှင်းမုန်တိုင်းကျလာပြီး အိမ်မှာ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေ မရှိတော့ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။

“မလိုပါဘူး၊ငါတို့မြေအောက်ခန်းထဲမှာ အာလူးနဲ့ ဂေါ်ဖီထုပ်တွေ အပြည့်ရှိသေးတယ်။ ငါ့ယောက္ခမမှာ အဲဒီဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေ အပြည့်ရှိပြီး မကြာသေးခင်ကမှ ရိတ်သိမ်းပြီးတာ ”

မစ္စစ်ယန်က ရှောင်းကောရဲ့ ပခုံးကို ပုတ်ပြီး စိတ်မပူဖို့ ပြောလိုက်သည်။ သူမအိမ်မှာ အသီးအရွက်တွေ အများကြီးရှိသည်။ သူမသည် အမျိုးစုံသွားအောင် အနည်းငယ် ပိုဝယ်ဖို့လာတာဖြစ်သည်။

ရှောင်းကော ထိုစကားကိုကြားသောအခါ သူမ စိတ်သက်သာရာရသွားသည်။ မစ္စစ်ယန်မှာ ဟင်းသီးဟင်းရွက် အလုံအလောက်ရှိတာ ကောင်းပါသည်။ အနည်းဆုံးတော့ အိမ်မှာ ဟင်းသီး ဟင်းရွက်တွေ ကုန်သွားတဲ့ သူမလို မဟုတ်ပေ။ ထို့အပြင် သူမက အခြားမိသားစုများကဲ့သို့ လယ်၌ သီးနှံမစိုက်ပျိုးပေ။ သူမရဲ့ သေးငယ်တဲ့ မြေကွက်က သူတို့မြေကွက်နဲ့ ဘယ်လိုယှဉ်နိုင်မှာလဲ။