အခန်း (၂၂၉)

"ကျွမ်းကျွမ်း"

"ဟုတ်"

ကျွမ်းကျွမ်းက ရှောက်ယိကို ကုတင်ပေါ်ထိုင်ခိုင်းလိုက်သည်။ ရှောက်ယိ၏ အသံကိုကြားသောအခါ ခေါင်းစောင်းကာ သူ့ကိုကြည့်လိုက်သည်။

“မင်းဖြစ်ပြီလား…” ရှောက်ယိ ခဏလောက်စဉ်းစားပြီး ၎င်းကိုဖော်ပြရန် ပိုကောင်းတဲ့စကားလုံးကို အသုံးပြုခဲ့သည်။ "ဖူးရောင်နေတာလား"

"ဟင်???"

ကျွမ်းကျွမ်းက သူ့အောက်နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်ပြီး သူ့ကို စိတ်ရှုပ်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။ "ဖူးရောင်နေတာလား?"

"ဟင့်အင်း၊ ငါမရောင်ပါဘူး" ကျွမ်းကျွမ်းက ရောင်ရမ်းခြင်းမရှိကြောင်း ပြသရန် ခေါင်းကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ခါလိုက်သည်။

ကျွမ်းကျွမ်းက သူပြောတာကို နားမလည်ပုံပေါ်တာကိုမြင်တော့ ရှောက်ယိက သူ့နှုတ်ခမ်းတွေကို တင်းတင်းစေ့လိုက်သည်။ ကျွမ်းကျွမ်းက သူ ကိုယ်အလေးချိန်တက်လာသည်ကို ကြားသိရသည့်အတွက် မပျော်နိုင်ပေ။ နောက်ဆုံးတော့ လူအများစုက ဝတယ်လို့ပြောတာကို မကြိုက်ကြပေ။

" ရှောက်ယိ ဆိုလိုတာက သား ကိုယ်အလေးချိန်တက်လာတယ်လို့ပြောချင်တာ"

သူမ အိမ်ထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် ရှောင်းကောသည် ရှောက်ယိ၏ လိမ္မာပါးနပ်သော စကားများကို ကြားလိုက်ရသည်။ သူမ၏သားက နလပိန်းတုံးလေးဖြစ်နေတာကြောင့် သူမ လိုချင်သည့်အချက်သို့ တည့်တည့်သို့ရောက်အောင်ပြောရန်မှလွဲ၍ ရွေးချယ်စရာမရှိပေ။

ရှောင်းကော၏ တိုက်ရိုက်ဆန်တဲ့ ရက်စက်သည့်စကားလုံးများကြောင့် ကျွမ်းကျွမ်း၏ နှလုံးသားလေးသည် နာကျင်ခဲ့ရသည်။ နာကျင်နေတဲ့ အမူအရာဖြင့် သူမကို ကြည့်လိုက်သည်။

ရှောင်းကောက သူ့ကို ကြည့်တောင်မကြည့်ပေ။ အိတ်ကို သူ ခက်ခက်ခဲခဲ ချလိုက်သည်။ အလေးချိန်ကို ထိန်းနိုင်ပေမယ့် ဒီလောက်ကြီးတဲ့ အိတ်ကြီးတစ်လုံးထဲဖြည့်ဖို့ အထဲမှာ ဘာတွေပါနေလို့လဲလို့သူမ တွေးမိသည်။

ကျွမ်းကျွမ်း နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ပြီး သူမကို စိတ်ဆိုးစွာ ကြည့်နေပေမယ့် သူ့ကို နာကျင်စေသည့်သူရဲ့ အာရုံကို သူ မရရှိခဲ့ပေ။

ရှောက်ယိ ကျွမ်းကျွမ်းကို ကြည့်ကာ နူးညံ့စွာ ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။ သောက်ရေကိုပဲ အာရုံပြုနေတဲ့ အမျိုးသမီးကိုသူ စူးစူးစိုက်စိုက် ကြည့်လိုက်သည်။

"⊙?⊙?" ရှောင်းကော ရေတစ်ငုံသောက်နေချိန်မှာ ရုတ်တရတ် အေးစိမ့်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမ လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်နေတဲ့ အကြည့်တစ်ချက်နဲ့ နောက်ထပ် အပြစ်တင်နေတဲ့အကြည့်တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမဘာလုပ်ခဲ့မိလို့လဲ။

"အမေ သွားချက်ပြုတ်လိုက်ဦးမယ်"

ရှောင်းကော အမှတ်တမဲ့ အကြောင်းပြချက်ကို တွေ့ရှိပြီး ထွက်ပြေးသွားခဲ့သည်။ ကျွမ်းကျွမ်းကို ဝတယ်လို့ ပြောတာနဲ့အမျှ အမှန်တရားကို သူ့ကိုပြောပြတာက ပိုကောင်းတယ်လို့ သူမ ခံစားရသည်။ ကောင်လေး အဖြစ်မှန်ကို လက်ခံရမည်။

ရှောင်းကော ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကိုမြင်တော့ ရှောက်ယိက သူ့လက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး ကျွမ်းကျွမ်း၏ ဆံပင်တွေကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ "လိမ္မာတဲ့ကောင်လေး၊ ကျွမ်းကျွမ်း၊ မင်းက အရမ်းချစ်စရာကောင်းနေတုန်းပဲ၊ မင်းက ဝိုင်းဝိုင်းလေး၊ ချောမွေ့တယ်၊ အသားလည်းဖြူတယ်၊ နူးလည်းနူးညံ့တယ်"

"ဝိုင်းတယ်? ရှောက်ယိ၊ မင်းလည်း ငါ့ရဲ့ကိုယ်အလေးချိန်ကို ကြည့်ပြီး ရယ်နေတာပဲ..."

"မဟုတ်ဘူး၊ မဟုတ်ဘူး၊ မင်းကို ချစ်ဖို့ကောင်းတယ်လို့ ငါချီးကျူးနေတာ"

ရှောက်ယိ အမြန်ငြင်းလိုက်သည်။ ကျွမ်းကျွမ်းက ဝကစ်ပြီး ချစ်စရာကောင်းသည်ဟု သူတကယ်ထင်ခဲ့သည်။ “ဝိုင်းတယ်” ဆိုတဲ့ စကားလုံးသည် ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုတစ်ခုမျှသာဖြစ်ပြီး ၎င်းသည် အဓိကစကားလုံးများကို အစားထိုးတာမဟုတ်ပေ။

"ချစ်စရာကောင်းတယ်။ တကယ်လား"

ကျွမ်းကျွမ်းက ထိုစကားကိုကြားသောအခါတွင် သူသည် စူးရှသောအသံကိုရပ်လိုက်ပြီး ရှောက်ယိကို ပြူးကျယ်နေတဲ့ မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"ဟားဟား ဒါဆို မင်းတကယ် ငိုနေတာမဟုတ်ဘူးပဲ။ နံစော်ကောင်လေး ကျွမ်းကျွမ်း..."

ကျွမ်းကျွမ်း၏ ပြူးကျယ်နေသော မျက်လုံးများတွင် စိုစွတ်မှု အရိပ်အယောင် မရှိပေ။ ဖော်ထုတ်ခံလိုက်ရတာကို မြင်တာနဲ့ ချက်ချင်း တည်ငြိမ်မှု ပြန်ရသွားသည်။ သူ ရှောက်ယိကို ပွေ့ဖက်ပြီး သူ့ကို ကလိထိုးဖို့ လက်လှမ်းလိုက်သည်။ ဤအရာသည် သူတို့နှစ်ယောက်တည်း အိပ်ရာထဲတွင် အနားယူနေချိန်တွင် သူ တွေ့ရှိခဲ့သော အရာဖြစ်သည်။ ရှောက်ယိ၏ တစ်ကိုယ်လုံးက သူ၏ ကလိထိုးကွက်များဖြစ်သည်။

"ဟားဟားဟားးးးးးးးးးးးးးးး၊ ရပ်တော့ ရပ်တော့......"

ကျွမ်းကျွမ်းက သူ့ကို ခုန်အုပ်လိုက်တာနဲ့ ရှောက်ယိ လက်နက်ချသွားသည်။ သူ့မှာ ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။ ကျွမ်းကျွမ်းက သူ့အားနည်းချက်ကို ကောင်းကောင်းသိသည်။ အချိန်တိုင်း သူ့ရဲ့ယားတတ်သည့်နေရာကို ရှာတွေ့နိုင်သည်။ သူ လက်နက်ချရတော့မည်။

"ကျွမ်းကျွမ်း မင်း သိလား။ ငါမပျော်ရတာကြာပြီ!"

ရှောက်ယိက သူ့မျက်ရည်တွေကို သုတ်ပြီး ကျွမ်းကျွမ်း အနားကို ကပ်လိုက်သည်။

ကျွမ်းကျွမ်းက ခေါင်းလေးကိုစောင်းပြီး စပ်စုကာမေးလိုက်သည်။ "ဘာလို့လဲ"

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ မင်းနဲ့ တူတဲ့သူမရှိလို့လေ။ အဲ့တာက ကျွမ်းကျွမ်း တစ်ယောက်ပဲရှိတယ်။ ငါ ကျွမ်းကျွမ်း ကိုပဲကြိုက်တာ"

ရှောက်ယိသည် ကျွမ်းကျွမ်းကို ချစ်ကြောင်း စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် ဖော်ပြခဲ့သည်။ ကျွမ်းကျွမ်း ထွက်သွားပြီးကတည်းက သူ မရှိဘဲ သူ့ဘဝနဲ့သူ ဖြတ်သန်းဖို့ အချိန်အတော်ကြာခဲ့သည်။ ကျွမ်းကျွမ်းနဲ့ သူဖြတ်သန်းခဲ့ရတဲ့ ရက်အနည်းငယ်က သူ့အတွက် အပျော်ဆုံးနေ့တွေပင်။

"တကယ်လား။ မင်းအဖေက မင်းကို သူငယ်ချင်းအသစ် ရှာမပေးဘူးလား"

ကျွမ်းကျွမ်း အလွန်ထိမိသွားသော်လည်း ရှောက်ယိ ခါတိုင်းကော ဘာလုပ်လေ့ရှိလဲ။ သူ ဘယ်သူနဲ့ပေါင်းခဲ့လဲ။ သူ့မှာ အစ်ကို ရှောင်းဟူနဲ့ အစ်မ ရှောင်းဟွာတို့လို သူငယ်ချင်းမျိုး မရှိဘူးလား။

"သူရှာပေးပါတယ် ၊ ဒါပေမယ့် ငါ သူတို့ကိုမကြိုက်ဘူးဘာလို့လဲဆိုတော့ သူတို့ကအရမ်း.. အရမ်း..." ရှောက်ယိ ဦးနှောက်ခြောက်အောင် စဥ်းစားလိုက်ပြီး သူ့အဖေ အမြဲသုံးနေတဲ့ အသုံးအနှုန်းကို စဉ်းစားခဲ့သည်။ "အဲ့တာက ဘယ်လိုခေါ်တာပါလိမ့်။အိုး ဟုတ်ပြီ!!"

“ကြောင်သူတော်တွေ!”

ရှောက်ယိ ထိုစကားနှစ်လုံးကို အတင်းအားစိုက်ထုတ်ကာပြောလိုက်ပြီး ကျွမ်းကျွမ်းကတော့ လန့်သွားသည်။ "ကြောင်သူတော်တွေ?"

ရှောက်ယိ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူ့အတွက် သူ့အဖေရှာပေးတဲ့ ကစားဖော်တွေက သူ့ကိုမြင်ရင် ခေါင်းကို ငုံ့ပြီး ခါးကိုင်းထားကြသည်။ သူ့အကြောင်း မကောင်းမပြောဝံ့ကြပေ။ အနက်ရောင်တစ်ခုခုကို ညွှန်ပြပြီး အဖြူပါဟုပြောလျှင် သူတို့က ငြင်းဆန်မည်မဟုတ်ပေ။ သူနှင့်အတူ ခြွင်းချက်မရှိ လိုက်ပါခဲ့ကြသည်။ အစပိုင်းမှာတော့ ပျော်စရာကောင်းပြီး စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတယ်လို့ ခံစားမိပေမယ့် တဖြည်းဖြည်းနဲ့ သူ ငြီးငွေ့လာသည်။ ထိုသူငယ်ချင်းတွေက ခေါင်းတညိတ်ညိတ်နဲ့သာ ပြုံးပြနေတဲ့ ရုပ်သေးရုပ်နှင့် မခြားပေ။

ထို့ကြောင့် ထိုအချိန်တွင် အထူးသဖြင့် ကျွမ်းကျွမ်း ကို သူ လွမ်းဆွတ်မိသည်။ သူ့ကို တန်းတူဆက်ဆံတဲ့ပုံစံကို သူ လွမ်းသည်။ အမှားလုပ်မိတဲ့အခါ ကျွမ်းကျွမ်းက သူ့ကို ဘယ်လို ကြိမ်းမောင်းလဲ ဆိုတာ သူ သတိရသွားသည်။ သူဘယ်လောက် တင်းကြပ်လဲဆိုတာကို သူ လွမ်းသည်။ သူကျွမ်းကျွမ်းကို အရမ်းလွမ်းနေခဲ့သည်။

ဒီအတွေးနဲ့ ရှောက်ယိက ကျွမ်းကျွမ်းကို ထပ်ခါတလဲလဲ ဖက်ထားခဲ့သည်။ မှိန်းနေသေးသော သူ့သူငယ်ချင်းကို ပွေ့ဖက်ကာ အိပ်ကာပေါ်တွင် လူးလဲနေခဲ့သည်။ သူ အရမ်းပျော်သည်။

—-

မီးဖိုချောင်ထဲမှာ ရှောင်းကောက အသီးအရွက်တွေကို လှီးဖြတ်နေသည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ရှောက်ယိက အရေးကြီးတဲ့ ဧည့်သည်ပင်။ ထို့အပြင် သူသည် ကျွမ်းကျွမ်း၏ မွေးနေ့ပွဲကို ကျင်းပပေးရန် ဤနေရာတွင် ရှိနေသည်။ သူမ နောက်ထပ် ဟင်းပွဲအနည်းငယ် လုပ်သင့်သည်။ ထို့အပြင် ကျွမ်းကျွမ်း၏ မွေးနေ့သည် မပြီးသေးပေ။ မကောင်းမကန်း အစားအသောက်ကို ကျွေးဖို့က မသင့်တော်ပေ။

ရှောင်ယိသည် ရထားလုံးဖြင့်လာခဲ့သော်လည်း ရက်အနည်းငယ်ကြာ ခရီးထွက်ခဲ့ရသည်။ သူ သိပ်ပြီး အနားမယူခဲ့ရပေ။ ထို့အပြင်၊ ရာသီဥတုက အေးသောကြောင့် ရှောင်းကောသည် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို နွေးထွေးစေပြီး စိတ်တည်ငြိမ်စေရန်အတွက် စွပ်ပြုတ်တစ်အိုးပြုလုပ်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။

စွပ်ပြုတ်အိုးကို အဖုံးဖုံးပြီးနောက် ရှောင်းကော အခြားဟင်းလျာများကို ဆက်ပြင်ဆင်ခဲ့သည်။ အရွယ်ရောက်ပြီးသူ တစ်ဦးနှင့် ကလေးနှစ်ဦးတို့နှင့်အတူ ဟင်းပွဲများစွာကို ပြင်ဆင်တာက အလဟသဖြစ်လိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် စွပ်ပြုတ်အပြင် ဆော့စ်ဖြင့် မွှေကြော်ထားသော အသားများ၊ ကြက်ဥမွှေကြော်ပန်းကန်ပြား နှင့် မုန်ညင်းရွက်ကြော်တို့ကိုလည်း ပြင်ဆင်ထားသည်။ သူမ ပေါက်စီအကြီး ငါးလုံးကို အပူပေးလိုက်သည်။

အသား၊ အသီးအရွက်၊ စွပ်ပြုတ်တို့နဲ့ ရိုးရှင်းတဲ့ ဟင်းလျာပင်။ အဲဒါက သူတို့အတွက် လုံလောက်မည်။

ရှောင်းကော ချက်ပြုတ်နေစဉ်တွင် အိမ်ထဲက ကလေးနှစ်ယောက်၏ ရယ်မောသံကို သူမကြားလိုက်ရသည်။ ဤအထူးနောက်ခံ တေးဂီတကြောင့် ရှောင်းကော အထူးစိတ်အားထက်သန်ခဲ့သည်။ ခဏကြာတော့ စားစရာတွေ အဆင်သင့်ဖြစ်သွားပြီ။

စားစရာတွေ အဆင်သင့်ဖြစ်တဲ့အချိန်မှာ သူတို့နှစ်ယောက် အတူတူရောက်လာကြသည်။ ရှောင်းကော ပန်းကန်တွေ ယူနေချိန်မှာပဲ ကလေးနှစ်ယောက်က မီးဖိုချောင်ထဲ အတူတူရောက်လာကြသည်။

"အမေ၊ သားတို့ ဟင်းပွဲတွေချပေးဖို့ လာတာ။"

ကျွမ်းကျွမ်းက ရှောက်ယိကို ရှောင်းကော အနားမှာ ရပ်ခိုင်းပြီး မီးဖိုဘေးက အငွေ့တထောင်းထောင်းထနေသည့်ဟင်းပွဲတွေကို ရည်ရွယ်ခဲ့သည်။

“ဘယ်လောက်မွှေးလိုက်လဲ…”

ရှောက်ယိက ကျွမ်းကျွမ်းလို အသက်ပြင်းပြင်းရှူကြည့်လိုက်ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

ဆက်တိုက်ဆိုသလိုပင် ရှောင်းကောကို ရယ်မောစေခဲ့သည်။ ဒီကလေးက အခုထိ ရိုးသားနေတုန်းပဲ။ သူမအဲ့တာကိုကြိုက်တယ်…

“ကောင်းပြီ၊ ပန်းကန်တွေ ယူသွားတော့”

ရှောင်းကောက မွှေကြော်ထားတဲ့ ကြက်ဥတွေကို ရှောက်ယိ ကိုပေးလိုက်ပြီး အသားတွေကို ကျွမ်းကျွမ်းကို ပေးလိုက်သည်။ မွှေထားသောကြက်ဥတွေက ပိုအေးကာ အိုးထဲမှ လတ်လတ်ဆတ်ဆတ်ယူထားတဲ့ အသားဟင်းကတော့ အနည်းငယ်ပူသည်။

ကျွမ်းကျွမ်းက ငယ်ရွယ်သော်လည်း အိမ်တွင် ဟင်းပွဲများ ချပေးလေ့ရှိသောကြောင့် သူ့လက်တွေက တည်ငြိမ်ကာ အပူဒဏ်ကို ခံနိုင်ရည်ရှိနေသည်။ ဒါပေမယ့်လည်း ရှောက်ယိ အတွက်တော့ ဒီလိုပဲလို့ ပြောလို့မရပေ။ အပူလောင်သွားရင် သူမ ရှင်းပြဖို့ ခက်သွားလိမ့်မည်။ ထို့အပြင် သူမအား အမိန့်မနာခံမှုဖြင့် တရားစွဲဆိုခံရပါက အကျိုးဆက်များကို သူမ စိတ်ကူးမယဉ်နိုင်ပေ။

ကောင်လေးရဲ့အဖေက သူ့မဆီကလေးကို လွှဲပေးခြင်းအားဖြင့် သူမအပေါ် အများကြီးယုံကြည်မှုပေးထားသည်။ သူမ သူ့ကို ဂရုမစိုက်ရင် သူ့အဖေက ကျွမ်းကျွမ်းကို ဒါမှမဟုတ် ကျန်းတန်းဟယ်ကို ဒေါသထွက်လိမ့်မည်။ ဒီလိုဖြစ်ခဲ့ရင် သူမအတွက် ပြီးသွားလိမ့်မည်။

ကလေးနှစ်ယောက် စားပွဲဆီသို့ အောင်အောင်မြင်မြင် ရောက်ရှိသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ရှောင်းကော စိတ်သက်သာရာ ရသွားကာ ကျန်နေသည့်ဟင်းပွဲများကို ယူဆောင်သွားလိုက်သည်။

မီးဖိုချောင်မှာ ညစာစားကြပြီး ပင်မခန်းမကို ပြန်မလာတော့ပေ။ မီးဖိုသည် စားပွဲနှင့် နှစ်လှမ်းသာဝေးသော်လည်း ကလေးတွေကို အနှောင့်အယှက်မပေးဘဲ သူတို့ရဲ့သေးငယ်သောအလုပ်များမှ ပြီးမြောက်အောင်မြင်နိုင်သရွေ့ သူတို့၏အလုပ်တွေကို သူမ ခွင့်ပြုထားသည်။

ပန်းကန်ခွက်ယောက်ကို ချလိုက်ပြီးနောက် ရှောင်းကော သည် ကလေးနှစ်ယောက်အတွက် စားပွဲပေါ်တင်ရန် အလုပ်ပေးထားဖို့ ထွက်သွားခဲ့သည်။ သားသမီးများကို သူတို့စီမံခန့်ခွဲနိုင်သော အိမ်မှုကိစ္စအချို့ကို ကူညီဆောင်ရွက်ပေးခိုင်းခြင်းသည် မိသားစုအသိုက်အဝန်းကို ပိုမိုကောင်းမွန်စေသည်။

သူတို့ ပျော်ရွှင်စွာ စားသောက်ပြီးသွားပြီ။ ရှောင်းကော က ကူညီပေးချင်စိတ်ရှိတဲ့ ကလေးနှစ်ယောက်ကို မောင်းထုတ်ခဲ့သည်။ သူမကိုယ်တိုင်ပဲ သန့်ရှင်းရေးလုပ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ပြီး ကလေးတွေကို ကစားဖို့ အခန်းထဲ ပြန်သွားခိုင်းလိုက်သည်။

သူမက ပန်းကန်တွေကို အမြန်ရှင်းပြီး မီးဖိုကို အလုံပိတ်လိုက်သည်။ ညစာစားပြီးရင် ဒီအခန်းထဲကို ပြန်မလာတော့ဘူး။ သူမဒီမှာကြာကြာဆက်နေမယ်ဆိုရင် အသုံးမဝင်သလို ဖြုန်းတီးမှုလည်းဖြစ်မှာ။ သူမ ချက်ပြုတ်နေချိန်တွင် မီးဖိုကိုသာ ဖွင့်ထားပြီး မီးဖိုချောင်မှ ထွက်သည့်အခါ မီးဖိုကို ပိိတ်ထားမည်ဖြစ်သည်။ ဒါက မီးဖိုကို ပူစေပြီး မီးသွေးကို သက်သာစေသည်။ သူမ ကျောက်ခဲတစ်လုံးနှင့် ငှက်နှစ်ကောင်ကို ပစ်ခဲ့တာပင်။

သူမ အိမ်ထဲသို့ပြန်ရောက်သောအခါ ရှောက်ယိက သူ ခုထိ မလုပ်ရသေးသည့်အရာတစ်ခုရှိနေသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ဒါပေမယ့် ထမင်းစားပြီးပြီမို့ စိတ်ထဲတွင် မှိန်းနေကာ သူ ဘာမှ မမှတ်မိတော့ပေ။ ငယ်ငယ်လေးကတည်းက သူ့ဦးနှောက်စွမ်းရည်က အကန့်အသတ်ရှိသည်။ ခဏလောက်စဉ်းစားပြီးမှ ရပ်ပြီး ကျွမ်းကျွမ်းနဲ့ ကစားဖို့ အာရုံစိုက်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ရှောင်းကော အိပ်ရာပြင်ရန် အိမ်ထဲသို့ ဝင်လိုက်သောအခါတွင် ရှောက်ယိသည် စောစောက သူ့နောက်ကျောတွင် ထမ်းလာသည့် အိတ်ကို တွေ့လိုက်ရာ ရုတ်တရက်သူ မေ့သွားခဲ့တဲ့အရာကို ပြန်သတိရသွားသည်။