အခန်း (၂၃၁)

ကျွမ်းကျွမ်းက သူပြောတဲ့အတိုင်းလုပ်လိုက်ပြီး သူ့မျက်လုံးတစ်ဖက်ကို ဖြည်းညှင်းစွာမှိတ်လိုက်သည်။ ရှောက်ယိက ရုပ်စုံမှန်ပြောင်းကို လှည့်လိုက်သောအခါ ကျွမ်းကျွမ်း၏ မျက်နှာက စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် တဖြည်းဖြည်း နီရဲလာသည်။

"အရမ်းလှတယ်၊ အရမ်းလှတယ်!"

ရှောက်ယိက ရုပ်စုံမှန်ပြောင်းကို ကျွမ်းကျွမ်း ဆီပေးလိုက်ပြီး သူ့ကိုယ်သူ လှည့်ခွင့်ပေးလိုက်သည်။ လှည့်လိုက်သည်နှင့်အမျှ ရုပ်စုံမှန်ပြောင်းရှိ ရောင်စုံပန်းပွင့်လေးတွေက တဆက်တည်း လည်ပတ်နေ၏။ ရလဒ်အနေဖြင့် ကျွမ်းကျွမ်းအလွန်မူးဝေပြီး ပျော်ရွှင်သွားသော်လည်း ၎င်းကိုမနေနိုင်ဘဲချလိုက်သည်။

"အရမ်းအံ့သြစရာကောင်းတယ်! ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ရှောက်ယိ !"

"ရပါတယ် ဟီးဟီး"

ရှောက်ယိ သူ့ခေါင်းကို ပွတ်လိုက်သည်။ ဒါက သူ ရက်ပေါင်းများစွာ ပြင်ဆင်နေခဲ့သော လက်ဆောင်တစ်ခုဖြစ်သည်။ ကျွမ်းကျွမ်းဒါကို သဘောကျတဲ့အတွက် သူ ဝမ်းသာသည်။

ကျွမ်းကျွမ်းက ကျန်းတန်းဟယ်ရဲ့ လက်ဆောင်ကို မမေ့သေးသောကြောင့် သူ ရုပ်စုံမှန်ပြောင်းကို တုံ့ဆိုင်းစွာချလိုက်ပြီး အနက်ရောင်အတုံးတစ်ခုကို ဖော်ထုတ်ရန် အညီအမျှ လက်ရာမြောက်လှသော လက်ဆောင်ဘူးကို ဖွင့်လိုက်သည်။ “ဝိုး… ဒါက… ဇီးသီးမှင်!”

ရှောက်ယိက ဇီးသီးမှင်ဆိုတာ ဘာလဲ မသိပေ။ ကျွမ်းကျွမ်း စဥ်းစဥ်းစားစားနဲ့ သူ့ကိုရှင်းပြလိုက်သည်။ "ဇီးသီးမှင်က ရှားပါးသော မင်တုံးတစ်မျိုးပဲ။ မှင်အရောင်က အရမ်းကောင်းရုံတင်မကဘူး ဆေးဖက်ဝင်မှုနဲ့ ပန်းရနံ့လည်းပါတယ်။ အနံ့သင်းသင်းလေးလည်းရှိတယ်"

ကျွမ်းကျွမ်း၏ အသံထဲက စိတ်လှုပ်ရှားမှုကိုကြားတော့ ရှောက်ယိ အနားသို့ တိုးလာပြီး အနံ့ရှူကြည့်လိုက်သည်။ သူ့မျက်လုံးတွေ တောက်ပလာသည်။ "ဟုတ်တယ်! ဆေးဖက်ဝင်အပင်တွေရဲ့ ရနံ့တွေ တကယ်ရှိတယ်၊ ဇီးပွင့်အနံ့ကိုလည်း ငါရတယ်!"

"ဒါက အရမ်းမိုက်တယ်။ တကယ်ကို မိုက်တယ်!"

ကျွမ်းကျွမ်း ဇီးသီးမှင်ကို ဂရုတစိုက် ဖယ်လိုက်သည်။ လုံးဝလိုအပ်တဲ့အချိန်မှလွဲ၍ ကောင်းစွာ သိမ်းထားရမည်ဖြစ်ပြီး မသွေးသင့်ပေ။

"ကျွမ်းကျွမ်း မင်းက အံ့သြစရာကောင်းတယ်။ မင်းက အရာအားလုံးကို သိတယ်" ရှောက်ယိ ကျွမ်းကျွမ်းကို လေးစားသွားသည်။ ဇီးသီးမှင်ဆိုတာ ကစားရုံကလွဲလို့ ဘာမှမသိတဲ့ သူ့လိုနဲ့မတူဘဲ သူက ဇီးသီးမှင်ဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာ တကယ်သိသည်။

“စာများများဖတ်ရင် သိမှာပဲ”

“ဟမ့်…” ရှောက်ယိက သူ့ဘေးမှာ မပျော်မရွှင် လှဲနေလိုက်သည်။ "စာဖတ်တာနဲ့ ဘယ်လိုဆက်စပ်နေလို့လဲ"

ကျွမ်းကျွမ်း ပြုံးလိုက်သည်။ ဒီနေ့က သူ့အတွက် အပျော်ဆုံးနေ့ဖြစ်ကြောင်း ကြေညာခဲ့သည်။ သူ ကိတ်မုန့်စားရရုံတင်မကဘဲ သူနှစ်သက်တဲ့ လက်ဆောင်တွေလည်း ရခဲ့သည်။ ဒါဟာ သူ့ဘဝရဲ့ အကောင်းဆုံးနေ့တစ်နေ့ပါပဲ။

အမှောင်ထဲမှာ ရှောင်းကော လူးလှိမ့်နေပြီး တခြားအခန်းကလာတဲ့ ရယ်မောသံတွေကြောင့် ပြုံးလိုက်သည်။

နောက်တစ်နေ့တွင် ကျွမ်းကျွမ်း နိုးလာပြီး ရှောက်ယိ နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်နေသေးသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ တိတ်တိတ်လေး အိပ်ရာမှထကာ ဖိနပ်စီးပြီး ရှောင်းကောကိုရှာရန် သွားခဲ့သည်။ ရှောက်ယိ သူ့ကို ပေးတဲ့ ရုပ်စုံမှန်ပြောင်းကို ယူသွားဖို့လည်း မမေ့ခဲ့ပေ။

မနေ့က သူအဲ့တာကို ရလိုက်သည်နှင့် သူမကို ရှာချင်သော်လည်း နည်းနည်းနောက်ကျနေပြီ။ သူမ အိပ်ပျော်နေတာကြောင့် မိုးလင်းတဲ့အထိ စောင့်ခဲ့သည်။ သူနိုးလာတော့ သူမကို ပြဖို့ မစောင့်နိုင်တော့ပေ။

"အမေ"

ကျွမ်းကျွမ်း သူမအခန်းထဲကို အရင်ပြေးသွားခဲ့သည်။ အိပ်ရာပေါ်တွင် သူမကို မတွေ့ရတော့သည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် မီးဖိုချောင်ဘက်သို့ ပြေးသွားခဲ့သည်။ ဟုတ်ပါတယ် ရှောင်းကော မီးဖိုမှာ အလုပ်ရှုပ်နေတာကို သူတွေ့လိုက်ရသည်။

"အမေ၊ အမေဒီမှာရှိမယ်ဆိုတာ သား သိတယ်!"

ကျွမ်းကျွမ်း ဝမ်းသာအားရ ပြေးသွားသည်။ သူ သူမကို ရုပ်စုံမှန်ပြောင်းပြတော့မယ့်အချိန်မှာ ရှောင်းကောက သူ့ကို ကြားဖြတ်နှောင့်ယှက်ခဲ့သည်။

"ဘာလို့ အဝတ်စားမဝတ်ဘဲ အပြင်ထွက်လာတာလဲ"

“အမေ၊ သား မအေးဘူး။ သား ခဏနေ အိမ်ထဲဝင်ပြီး ဝတ်လိုက်မယ်” ကျွမ်းကျွမ်းက သူ့လက်ထဲက ရုပ်စုံမှန်ပြောင်းကို ထုတ်ယူပြီး သူမကို ပေးလိုက်သည်။ "ဒါကိုကြည့်ပါဦး!"

"ဒါကဘာလဲ" ရှောင်းကော သူမ၏လက်ထဲတွင် ဓားကိုချကာ သူမ၏ ခါးသည်းပေါ် လက်တွေကိုသုတ်လိုက်သည်။ သူမယူလိုက်ပြီး သေသေချာချာကြည့်လိုက်သည်။ အရမ်းရင်းနှီးနေသလိုပဲ "အဝေးကြည့်မှန်ပြောင်းလား"

“အမေ့ကို သင်ပေးမယ်....… မျက်လုံးမှိတ်ထား…”

ရှောင်းကောက ကျွမ်းကျွမ်း၏ စကားကို လိုက်နာပြီး အပေါက်ထဲသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ “အိုး…” ဒီတော့ အဲဒါက ရုပ်စုံမှန်ပြောင်းဖြစ်ပြီး အဝေးကြည့်မှန်ပြောင်းမဟုတ်ဘူးပဲ။

"ဘယ်လိုလဲ၊ ဘယ်လိုလဲ"

ကျွမ်းကျွမ်းက သူမ၏ အတွေးတွေးကို ကြားရရန် မစောင့်နိုင်တော့ပေ။

ကျွမ်းကျွမ်း၏အမူအရာကိုမြင်တော့ ရှောင်းကောက ဒါက ဘာလဲဆိုတာမသိသလို အံ့သြသွားသလို ဟန်ဆောင်လိုက်သည်။ "ဘယ်လောက်ထိ မှော်ဆန်လိုက်လဲ၊ ဒါက ဘာလဲ"

"ဟဲဟဲ၊ ဒါက ရှောက်ယိ ဆီက လက်ဆောင်။ အဲဒါရုပ်စုံမှန်ပြောင်းလို့ခေါ်တယ်"

"ဝိုး…"

ရှောင်းကော၏ အနည်းငယ် ချဲ့ကားထားသော သရုပ်ဆောင်စွမ်းရည်ကြောင့် ကျွမ်းကျွမ်းအား အလွန်ပျော်ရွှင်စေခဲ့သည်။

"ဟုတ်ပါပြီ၊ အိမ်ထဲမြန်မြန်ဝင်တော့ တော်ကြာ အအေးမိသွားမယ်"

ရှောင်းကော စူးစမ်းချင်ယောင်ဆောင်ကာ ၎င်းနှင့် အချိန်အတော်ကြာ ကစားခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူမ ကျွမ်းကျွမ်းကို အိမ်ထဲသို့ အမြန်ပြန်ဝင်ခိုင်းလိုက်သည်။

သူ့ရည်မှန်းချက်ကို အောင်မြင်ပြီးနောက် ကျွမ်းကျွမ်းက နာခံစွာဖြင့် သူ့အခန်းထဲသို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။ ထိုမှသာ ရှောင်းကောသည် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို လှီးပြီး ချက်ပြုတ်ပြန်သည်။ သူမသည် ကျွမ်းကျွမ်း၏ အဝေးရောက်သွားခါမှ တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် ရယ်လိုက်သည်။

"ထမင်းစားချိန်ရောက်ပြီ!"

ရှောင်းကော ချက်ပြုတ်လို့ပြီးသွားသောအခါတွင် သူမ အိမ်ထဲပြန်လာပြီး အိပ်ရာပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသေးတဲ့ ကလေးနှစ်ယောက်ကို ခေါ်လိုက်သည်။

"အမေ၊ သားက နိုးနေပြီ၊ ဒါပေမယ့် ရှောက်ယိက အိပ်ရာထဲမှာပဲ ရှိသေးတယ်"

ကျွမ်းကျွမ်းက ရှောင်းကော အိမ်ထဲဝင်လာသည်ကို မြင်သည်နှင့် ချက်ချင်း သူမအား တိုင်ခဲ့သည်။ သူ ရှောက်ယိကို နှိုးရန် အကြိမ်အနည်းငယ် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း သူ မထလာပေ။ သူဘာမှ ထပ်မလုပ်နိုင်တော့ဘူး။

“ဟုတ်လား...…” ရှောင်းကောသည် အိပ်ယာမှထရန် ငြင်းဆန်တဲ့သူတွေကို ကိုင်တွယ်ဖို့ အကောင်းဆုံးနည်းလမ်းများကို သိထားသည်။ သူမက ကျွမ်းကျွမ်းကို တိုးတိုးနေဖို့ လုပ်ပြလိုက်ပြီး သူမရဲ့အေးစက်နေသော လက်တွေကို ပွတ်သပ်ကာ မျက်လုံးမှိတ်ထားဆဲဖြစ်တဲ့ ကောင်လေးဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

သူမ၏လက်တွေ အနည်းငယ်နွေးလာသောအခါတွင် သူမ ရှောက်ယိ၏ လည်ပင်းကို လှမ်းကိုင်လိုက်သည်။ ရှောင်းကော လက်တွေရဲ့ အေးစက်မှုက သူ့လည်ပင်းနွေးနွေးကို ချက်ချင်း ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။ အဲဒါက သူ့ကို ချက်ချင်း နိုးသွားစေသည်။

ရှောက်ယိ ထထိုင်လိုက်ပြီး လည်ပင်းကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် အုပ်ကာ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပွတ်နေသည်။ "အရမ်းအေးတယ်။ အရမ်းအေးတယ်" ဟု သူ ဆက်တိုက်ပြောနေခဲ့သည်။

ဤမြင်ကွင်းသည် ကျွ်းကျွမ်းအား အကျယ်ကြီးရယ်မောစေခဲ့သည်။ သူ ပီတိတဖွားဖွားဖြစ်နေသည်။ "မင်း ငါ့အမေရဲ့ အဆုံးစွန်သော လှုပ်ရှားမှုကို ကောင်းကောင်း အရသာခံလိုက်ရလား။ ဟားဟား"

"ထတော့ ထမင်းစားကြမယ်" ရှောင်းကောက ရှောက်ယိရဲ့အဝတ်အစားများကို သူ့ဘေးတွင်ချထားပြီး ရယ်နေတဲ့ ကျွမ်းကျွမ်းကို ဆိတ်လိုက်သည်။ "သားရောပဲ"

ကျွမ်းကျွမ်းက ရှောက်ယိကိုသာ ရယ်ဖို့သိသော်လည်း သူက သူ့စောင်အောက်မှာ ထိုင်နေဆဲပင်။

ရှောက်ယိ ရှောင်းကော၏ စကားကို ကြားသောအခါ လည်ပင်းကို ပွတ်နေတာရပ်သွားခဲ့သည်။ သူက လှည့်ပြီး ကျွမ်းကျွမ်းကို သွားဖြဲပြလိုက်သည်။ "မင်းရောပဲ…"

ကျွမ်းကျွမ်း၏ အပြုံးက ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ သူ ရှောင်းကော ကိုကြည့်ပြီးအီနေသည်။ "ချက်ချင်းကြီး..."

–

မနက်စာစားပြီးနောက် ရှောင်းကောသည် နှင်းလူသားတည်ဆောက်ခြင်းအကြောင်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာပြောနေတဲ့ ကျွမ်းကျွမ်းကိုကြည့်နေသည်။ ရှောက်ယိသည် သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် လိုချင်နေသည့်ပုံစံကို ဆင်မြန်းထားသည်။ ရိုးရိုးသားသားပြောရရင် သူမက ကျန်းတန်းဟယ်အကြောင်း ရှောက်ယိကို အမှန်တကယ်မေးချင်နေခဲ့သည်။ ကျန်းတန်းဟယ်က သူ့ကို ဘယ်လိုစာပေးလိုက်ပုံနဲ့ သူ့ကို ဘယ်လို လွှဲပြောင်းပေးဖို့ ဘယ်လိုတောင်းဆိုခဲ့လဲဆိုတာကိုပေါ့။

ပထမတော့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး စကားပြောဟန်ဆောင်ရင်း ရှောင်းကော သည် စကားဝိုင်းကို အဓိကအကြောင်းအရာဆီသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လမ်းညွှန်ခဲ့သည်။ ရှောက်ယိက သူ့မေးခွန်းကိုဖြေရင်း ရယ်မောခဲ့သည်။

"အဲဒါကိုပြောရရင် စစ်သူကြီးကို ကျေးဇူးတင်ရမှာ။ သူ့ကြောင့်သာမဟုတ်ရင် ကျွန်တော် နန်းတော်ထဲက လွယ်လွယ်နဲ့ ထွက်လာရဖို့ နေနေသာသာ ရက်ပေါင်းများစွာ တစ်ယောက်တည်း အပြင် ထွက်ရမှာတောင်မဟုတ်ဘူး" ရှောက်ယိ၏ မျက်နှာက ကျေးဇူးတင်စကားများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ စစ်သူကြီးက သူ့အဖေကို အသနားခံပေးဖို့ မသွားခဲ့ဘူးဆိုရင်တော့ သူ လုံး၀ ထွက်လာနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။

"နောက်ထပ်ကောပြောပါဦး" ရှောင်းကော၏ စိတ်ဝင်စားမှုက မြင့်လာသည်။ ကျန်းတန်းဟယ်က ဤနေရာတွင် အရေးကြီးသော အခန်းကဏ္ဍမှ ပါဝင်ခဲ့သည်ကို တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။

ကျွမ်းကျွမ်းလည်း စိတ်ဝင်စားစပြုလာသည်။ သူတို့နှစ်ယောက် တစ်ချိန်တည်းမှာ ရှောက်ယိကို လှည့်ကြည့်လာတော့ သူ ရှက်လုမတတ် ခံစားလိုက်ရသည်။ သူက ရှက်ရှက်နဲ့ ပြောခဲ့သည်။ “တကယ်တော့ ဒါက သိပ်ပြီးတော့ရှုပ်ထွေးနေတာတော့ မဟုတ်ပါဘူး…”

“အိုး…”

ရှောင်းကော ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ဒါကြောင့် ဒါက အကြောင်းပြချက်ပဲ။ စာကို ပေးပို့ရမှာကြောင့် ရှောက်ယိက ၎င်းကို သူနဲ့အတူ ယူလာခဲ့တာ။

လီရှို့ကျီ၏နေရာသို့ သူ့နဲ့ကစားရန် မကြာခဏလာရောက်လည်ပတ်လေ့ရှိသော ရှောက်ယိသည် ကျန်းတန်းဟယ်ဆီမှ ကျွမ်းကျွမ်း၏ မွေးနေ့ကျရောက်တော့မည်ဟု ပြောသည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါတွင် ဤအရာကစတင်ခဲ့သည်။ ကျွမ်းကျွမ်းရဲ့ အချစ်ဆုံးသူငယ်ချင်းတစ်ယောက်အနေနဲ့ သူဘယ်လိုမှ ဘာမှမတတ်နိုင်ခဲ့ပေ။

ထို့ကြောင့် သူသည် ဧကရာဇ်မင်းအား တောင်းဆိုရန် ပြန်လာခဲ့သည်။ ကျွမ်းကျွမ်းကိုရှာရန် နန်းတော်မှ ထွက်သွားချင်သည်။ ပထမတော့ ဧကရာဇ်မင်းက သဘောမတူဘူး။ ထို့ကြောင့် ရှောက်ယိက အော်ဟစ်ပြီး ဝုန်းဒိုင်းကြဲကာ အစာငတ်ခံ ဆန္ဒပြခဲ့သည်။ သူ ပြိုလဲကျခါနီးမှာတောင် ကျန်းတန်းဟယ်ရဲ့ စကားတစ်ခွန်းလောက်က အလေးချိန်အများကြီးကို မထိန်းထားနိုင်ခဲ့ပေ။

ကျန်းတန်းဟယ်နဲ့ ဧကရာဇ်တို့ တိတ်တိတ်လေး ဖလှယ်ခဲ့ကြတဲ့ အရာကို သူ မသိပေမယ့် နောက်နေ့မှာတော့ ဧကရာဇ်မင်းက သူ့အိတ်ကို ထုပ်ပိုးဖို့ လူတယောက်ကို လွှတ်ပေးခဲ့ပြီး သူ့ကို နန်းတော်ထဲက လွှတ်လိုက်သည်။ သူ မသိခင်မှာ သူ ရထားလုံးပေါ် ရောက်နေပြီ။

"ရှောက်ယိ၊ မင်းက ငါ့အပေါ် အရမ်းကောင်းတာပဲ၊ မင်းငါ့ကိုတွေ့ဖို့ အများကြီး ဖြတ်သန်းခဲ့ရတာပေါ့..."

ရှောင်းကော မှိန်းနေချိန်တွင် ကျွမ်းကျွမ်းက ရှောက်ယိ ကို ပွေ့ဖက်ပေးလိုက်သည်။ သူဘယ်လောက်ထိ ထိမိသွားလဲဆိုတာ ပြောနေရင်း သူ့မျက်လုံးတွေ နီရဲနေသည်။ ရှောက်ယိလည်း ဒီလိုပါပဲ။

ရှောင်းကောမှာ သူတို့၏ နားမလည်နိုင်တဲ့ မျက်ရည်များကြောင့် အံသြသွားခဲ့သည်။ ဒါက ဘာလဲ။ သူမ သူတို့ကို ကြည့်ရန် သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ အပြင်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ဒါက မျိုးဆက်ကွာဟမှုဖြစ်ရမယ်- သူမနဲ့ ကလေးတွေကြားထဲမှာ ကြီးမားသောကွာဟချက်တွေ ရှိကောင်းရှိနိုင်သည်…

"ရပါပြီ၊ ဒီသခင်လေးနှစ်ယောက် သခင်လေးတို့ရဲ့ လှုပ်ရှားနေတဲ့ ဇာတ်ဝင်ခန်းကို ဆက်သွားကြမှာလား၊ ဒါဆို ကျွန်တော်မျိုးမ အပြင်ထွက်ပါတော့မယ်။"

ရှောင်းကော ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး ထွက်သွားဖို့ ထရပ်လိုက်သည်။ ကျွမ်းကျွမ်းသည် ထိုစကားကိုကြားသောအခါ ချက်ချင်းငြိမ်သက်သွားပြီး ရှောက်ယိ အား ပျော်ရွှင်စွာ ဆွဲမလိုက်သည်။ "အမေ၊ အန်တီယန်ကို သွားရှာမှာလား။"

"မှန်တယ်။" ရှောင်းကော ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ကျွမ်းကျွမ်း ဆက်ပြောတာကို စောင့်နေသည်။

"အတူတူသွားရအောင်!" ထို့နောက် ရှောက်ယိကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး သူ့ မျက်လုံးတွေခြောက်သွားခဲ့သည်။ ကျွမ်းကျွမ်းက သူ့ကို နူးညံ့စွာပြောလိုက်သည်။ "မင်းကို အစ်ကို ရှောင်းဟူ၊ အစ်မ ရှောင်းဟွာတို့နဲ့ မိတ်ဆက်ပေးမယ်"

“ကောင်းပြီ!”

ကလေးနှစ်ယောက်က သူမကို ချန်ထားခဲ့တာကို မြင်လိုက်ရတော့ ရှောင်းကောက သူတို့နောက်ကို မှုန်ကုပ်ကုပ်နဲ့ လိုက်သွားပြီး အိမ်ကို သော့ခတ်ခဲ့သည်။