အခန်း (၂၃၉)

"မေမေ၊ မနက်ဖြန်ကော သားတို့ ငှက်ပျောသီးစားကြဦးမှာလား"

“…....” ရှောင်းကော ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ပြုံးပြီး အမှောင်ထဲမှာ သူ့ခေါင်းကို ထိုးဖွလိုက်သည်။ “ဟင့်အင်း၊ မေမေတို့မှာ ငှက်ပျောသီးမရှိတော့ဘူး။ မေမေက သားကို စနေတာ ”

“မေမေက အရမ်းရက်စက်တာပဲ…” ကျွမ်းကျွမ်း မပျော်ရွှင်စွာ နှာမှုတ်ပြီးပြောလိုက်သည်။ “ဒါပေမယ့် သား သဘောကျတယ်”

ရှောင်းကော ဝါးလုံးကွဲ ရယ်မောခဲ့ပြီး ကျွမ်းကျွမ်း မျက်နှာကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ သူ့ကို လက်ဖြင့် ပုတ်ပြီးပြောလိုက်သည်။ “အိပ်တော့”

ခဏကြာတော့ ကျွမ်းကျွမ်းအိပ်ပျော်သွားပေမယ့် ရှောင်းကောက ပိုပိုပြီး တက်ကြွလာသည်။

လွန်ခဲ့သည့် နှစ်ရက်အတွင်း သူမသည် ဘာကိုမှ မလုပ်ခဲ့ဘူးဟု ခံစားခဲ့ရသည်။ သူမစိတ်ထဲမှာ တစ်ခုခုရှိနေပေမယ့် အဲဒါက ဘာလဲဆိုတာ မမှတ်မိတော့ဘူး။

သူမ လူးလှိမ့်နေပြီးလှည့်လိုက်တော့ ယောက်ျားအသံကို ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရသည်။ ရှောင်းကော ချက်ချင်း ထထိုင်လိုက်သည်။

"ကျန်းတန်းဟယ်!"

ကျွမ်းကျွမ်း ရုတ်တရက်နိုးလာသည်။ ရှောင်းကော သူ့ကို အမြန်နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်သည်။ သူ အိပ်ပျော်သွားပြီးနောက် အိပ်ရာပေါ်မှ အမြန်ထလိုက်သည်။ ဖယောင်းတိုင်မီးထွန်းပြီး အဝတ်အစားအိတ်အတွင်းမှ စာအိတ်ကိုရှာလိုက်သည်။

ဒီအခိုက်အတန့်မှာ သူမ သူ့ကိုယ်သူ ခေါင်းရိုက်ခံလိုက်ရသလို ခံစားရသည်။ ဤမျှအရေးကြီးသောအရာကို သူမ ဘယ်လိုမေ့နိုင်ရတာလဲ။ ကံကောင်းထောက်မစွာ သူမ အဝတ်တွေမလျှော်ခဲ့ပေ။

လွန်ခဲ့တဲ့ငါးရက်က ပေးပို့ထားတဲ့စာကို ရှောင်းကော နမ်းဖို့ မတတ်နိုင်ခဲ့ပေ။ သူမကိုယ်သူမ အရမ်းစိတ်ဆိုးမိသည်။

သူမစာလက်ခံရရှိသည့်နေ့တွင် မိန်းမစိုးစု၏ စာကြောင့် သူမ ရုတ်တရက် အာရုံပြောင်းသွားသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် ငှက်ပျောသီးများကြောင့် ချက်ခြင်းအလုပ်ရှုပ်နေခဲ့တာကြောင့် သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ငှက်ပျောသီးများဖြင့် ပြည့်နေသည်။ ဒီနေ့မှပဲ သူမစာအကြောင်းကို တွေးလိုက်မိသည်။ သူမမှာ ဘယ်လောက်ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အမှတ်ရစရာရှိနေတာလဲ။

ကျွမ်းကျွမ်း၏ အိပ်စက်ခြင်းကို အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေမှာကိုကြောက်၍ ရှောင်းကောသည် သူမ၏အဝတ်များကို ပခုံးပေါ်တင်ကာ ဖယောင်းတိုင်မီးထွန်းပြီး အပြင်သို့ထွက်ခဲ့သည်။

တံခါးပိတ်လိုက်သည်နှင့် စာအိတ်ကိုဖွင့်ဖို့ အမြန်ဖြဲလိုက်သည်။ အကြောင်းအရာများကို ဖတ်ရန် သူမ မစောင့်နိုင်တော့ပေ။

နောက်ဆုံးတွင် စာလုံးသည် တူညီသောစကားလုံးများဖြင့် မစတင်ခဲ့ပေ။ အဲဒီအစား အဲဒါက အရမ်းပုံမှန်ပဲ။

ရှောင်းကော စိတ်သက်သာရာရသွားသည်။ သူမသည် ကျန်းတန်းဟယ်ကို အထက်တန်းလွှာအဖြစ် အသုံးမချခဲ့ပေ။သူ ရိုးသားဖြောင့်မတ် တာကို သဘောကျတုန်းပဲ။

“ဒုတ်၊ ဒုတ်၊ ဒုတ်....…”

ရင်းနှီးသောသူမ၏ နှလုံးခုန်သံသည် စာ အဖွင့်စကားလုံးများအပေါ်တွင် စတင်လှုပ်ခတ်လာသည်။

စာမျက်နှာသုံးမျက်နှာမှာ စကားလုံးတွေနဲ့ ပြည့်နေသည်။ သူတို့ထဲတွင် နောင်တရခြင်းနှင့် ရှက်ရွံ့မှုတို့ကို ရှောင်းကောထံသို့ ပို့ဆောင်ပေးခဲ့သည်။ သူမ ဖတ်ပြီးတာနဲ့ စာကိုချလိုက်သည်။ ဒီအကြောင်းကို သူမ ပိုတွေးလေလေ သူမ ပိုပျော်လေလေလို့ ခံစားလာရလေလေပါပဲ။ နောက်ကွယ်က အကြောင်းအရင်းက တကယ်ရယ်စရာကောင်းသည်။ "ကျန်းတန်းဟယ်၊ အိုးကျန်းတန်းဟယ်ရယ် ကျွန်မ ရှင့်အကြောင်း ဘာပြောရမလဲ"

သူမ အိမ်ထဲပြန်ရောက်တော့ စာတွေကို ဗီရိုထဲထည့်ပြီး အဝတ်နဲ့ အုပ်လိုက်သည်။ ကျန်းတန်းဟယ် ရေးထားတဲ့ စာတွေအားလုံးကို သူမ ဖယ်ထားလိုက်သည်။

အိပ်ရာပေါ်တွင် လဲလျောင်းရင်း ရှောင်းကောသည် မှောက်လျက် အိပ်ပျော်နေသော ကျွမ်းကျွမ်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမရဲ့အကြည့်တွေအောက်မှာ ကလေးက တစ်ခုခုကို အိပ်မက်မက်နေပုံရပြီး သူ့နှုတ်ခမ်းတွေကို လှုပ်ရှားနေသည်။

ရှောင်းကော မကူညီနိုင်ဘဲ ရယ်လိုက်သည်။ တစ်ယောက်က ကျန်းတန်းဟယ်ဖြစ်ပြီး ကျန်တစ်ယောက်မှာ ကျွမ်းကျွမ်း ဖြစ်သည်။ သားအဖနှစ်ယောက်လုံးက အရမ်းကို လိမ္မာပါးနပ်တဲ့ပုံပေါက်ပေမယ့် တကယ်တော့ သူတို့လေးတွေက အရမ်းမိုက်မဲပြီး ချစ်ဖို့ကောင်းကြသည်။

ကျန်းတန်းဟယ်ရဲ့စာကို သူမရရှိခဲ့ပြီး သူမရဲ့ပေါ့လျော့မှုကြောင့် မေ့လုနီးပါးဖြစ်ခဲ့တာကြောင့် ရှောင်းကောက သူ့ကို အလျော်ပေးတဲ့အနေနဲ့ ပြန်စာပေးဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။

အဲဒီနေ့က စာတိုက်လိပ်စာကို သူမ တောင်းထားခဲ့သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာ သူမ၏ မှတ်ဉာဏ်က မဆိုးနေသောကြောင့် သူမ မှတ်မိနိုင်သေးသည်။ သူမ ထိုနေရာကို သွားရန် လမ်းစရှာရတော့သည်။

သူမသည် ခရိုင်ပတ်ဝန်းကျင်နှင့် သိပ်မရင်းနှီးသော်လည်း နေရာအတိအကျကို သူမ ရှာဖွေနိုင်လောက်သည်။ ဒါပေမယ့် ဤအရာသည် သူမ၏ဦးတည်ရာဆီသို့ မှန်ကန်သောလမ်းကြောင်းဖြစ်ကြောင်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိရသောအခါ ဤကဲ့သို့ ဆိတ်ငြိမ်သောနေရာတွင် ဘာကြောင့် အဆုံးသတ်ခဲ့ရသည်ကို တစ်ယောက်ယောက်ကများ ပြောပြနိုင်မလား။ စာတိုက်ကလွဲပြီး ဒီနေရာလေးမှာ ဘယ်သူမှ မရှိနေပေ။

အကယ်၍ ဤနေရာတွင် သင်္ချိုင်းနှစ်ခု တည်ထားပါက၊ ၎င်းသည် လုံးဝ အမှတ်အသားမရှိသော သင်္ချိုင်းနေရာတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်လိမ့်မည်။

"တွက်ချက်မှု လွဲမှားနေတာပဲ၊ ငါတို့က လူ့ယဉ်ကျေးမှုနဲ့ ဝေးကွာသွားသလို ခံစားရတယ်"

ရှောင်းကော မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး မြည်းလှည်းကို သူတို့ လာရာလမ်းကြောင်းဆီသို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။ သူမ အစမှတ်ကို အရင်ပြန်သွားတာ ပိုကောင်းသည်။ ရှေ့ဆက်လျှောက်လှမ်းနေပါက မှန်ကန်သောလမ်းကြောင်းမှ ဝေးကွာသွားနိုင်သည်။

သူမနောက်တွင်ရှိသော ကျွမ်းကျွမ်းက တော်တော်လေး ရဲရင့်သည်။ သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ကို လျစ်လျူရှုပြီး ရှောင်းကော၏လည်ပင်းကို ပျော်ရွှင်စွာ ပွေ့ဖက်ကာ ဘယ်ညာကို တစ်ချိန်လုံး ကြည့်နေသည်။

"ကျွမ်းကျွမ်း၊ ထိုင်နေ၊ လှည်းပေါ်က ပြုတ်ကျမယ်။"

ရှောင်းကောသည် လူးလွန့်လှုပ်ရှားနေသော ကျွမ်းကျွမ်း အား ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ပြောလိုက်သည်။ တကယ်တော့ သူမက သူ့ကို ခေါ်သွားဖို့ မစီစဉ်ထားပေ။ အခုနောက်ပိုင်း ရာသီဥတုက တော်တော်အေးလာသည်။ မြည်းလှည်းနောက်ပိုင်းသည် မြင်းလှည်းနောက်ပိုင်းနှင့်မတူဘဲ အမိုးအကာမရှိပေ။ သူ သူမနဲ့ ခရီးသွားရင် အအေးမိသွားနိုင်သည်။

ဒါပေမယ့် ရှောင်းကော ဒါကိုပြောပြီးနောက် ကျွမ်းကျွမ်းက မကျေမနပ်ဖြစ်ခဲ့သည်။ သူက ရွှံ့ရုပ်မဟုတ်ပေ။ ထို့အပြင် ဤအေးစက်သောရာသီဥတုတွင် အပြင်ထွက်ခြင်းဖြင့် မိမိ၏ ကိုယ်ခံစွမ်းအားကို တည်ဆောက်ရန် အခွင့်အလမ်းကို ယူနိုင်သည်။

ရှောင်းကောမှာ သူ့ကို စကားမပြောနိုင်တော့တာကြောင့် သူ့ကို ခေါ်သွားခဲ့သည်။

"မေမေ၊ သားတို့ ဘာလို့ပြန်လှည့်နေတာလဲ"

"မေမေ လမ်းမှားသွားတဲ့ပုံပဲ"

ရှောင်းကောလည်း အနည်းငယ် ချီတုံချတုံ ဖြစ်နေသည်။ ဒါ မဖြစ်သင့်ဘူး။ သူမ လိပ်စာကို အမှားကြီး မှတ်မိနေတာမဟုတ်ပါဘူး။ ထို့အပြင် ဆက်သား မှ သူမအား ပေးထားသည့် လိပ်စာကလည်း မှတ်မိလွယ်သည်။

"သားတို့ဘယ်သွားကြမှာလဲ"

“ခရိုင်ဝင်ပေါက်ရဲ့ အရှေ့ဘက် မီတာငါးဆယ်လောက်မှာ မြစ်တစ်စင်းရှိတယ်။ မြစ်ကူးတံတားရှိတယ်။ တံတားကိုဖြတ်ပြီးသွားမယ်ဆိုရင် ခရီးပန်းတိုင်ကို ရောက်လိမ့်မယ်”

ရှောင်းကောသည် ဆက်သားပြောခဲ့သည့်စကားကို ကျွမ်းကျွမ်းအား ထပ်ပြောပြခဲ့သည်။ လမ်းတလျှောက်ရှိ မြစ်တွေကို သူမ သတိမထားမိပေ။ ယခုဆိုလျှင် သူမသည် လမ်းပေါ်တွင်ရှိစဉ် လမ်းကြောင်းကို စောင့်ကြည့်နေသည့် ကျွမ်းကျွမ်း ကိုသာ မျှော်လင့်ချက်ထားနိုင်ခဲ့သည်။

"အရှေ့လား" ကျွမ်းကျွမ်း နေကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ ကံကောင်းစွာဖြင့် ယနေ့ တိမ်မတက်ပေ။ နေကို မြင်နိုင်သေးသည်။ အရှေ့ဘက်တွင် နေထွက်ပြီး အနောက်ဘက်သို့ နေဝငိသည်။ “မေမေ၊ ဒါက အရှေ့မဟုတ်ဘူး၊ သားတို့ အခု လမ်းဆုံလမ်းခွက တစ်ခြားလမ်းကို သွားသင့်တယ်”

ကျွမ်းကျွမ်းပြောပြီးတာနဲ့ ရှောင်းကောက လမ်းခွဲက ဘယ်မှာလဲဆိုတာ ပြန်သတိရဖို့ကြိုးစားလိုက်သည်။ သူမတကယ်သတိမထားမိခဲ့ပေ။

“မေမေ၊ အဲ့လမ်းပဲ ” ကျွမ်းကျွမ်းသည် ရှောင်းကောအား ထိုအရပ်ကိုပြသရန် ရှေ့ကိုညွှန်ပြခဲ့သည်။

ရှောင်းကော ခေါင်းထောင်ကြည့်လိုက်ပြီး အဲ့တာကို သူမကိုယ်တိုင် မြင်လိုက်ရသည်။ တကယ်တော့ လမ်းတစ်ခု ရှိနေသည်။ စောစောက သူမ ဘာလို့ မတွေ့လိုက်ရတာလဲ။

"မေမေ၊ မေမေ အဲ့တာကိုဘယ်လိုလုပ် မမြင်ရတာလဲ။ သားတို့ အိမ်ကထွက်လာကတည်းက မေမေ သားကို သင်ခန်းစာပေးနေတာ၊ ထိုင်ပြီး ကောင်းကောင်းနေဖို့ပဲ သားကိုဆက်တိုက်ပြောနေတော့ သားတို့သွားမယ့်နေရာကို မေမေဘယ်လိုအာရုံစိုက်နိုင်တော့မှာလဲ"

ကျွမ်းကျွမ်းသည် ရှောင်းကော၏ အပြုအမူနှင့် ပတ်သက်၍ တည်ငြိမ်ပြီး မလောနေတာကို မကျေမနပ် ဖြစ်နေသည်။ သူမ ရှက်လွန်းလို့ ဒေါသတွေပျံထွက်လုနီးပါးဖြစ်သွားသည်။ သူမ သူ့ခေါင်းကို အားပြင်းပြင်း ခေါက်လိုက်မိသည်။

"သား ကောင်းကောင်း နေနေရင် မေမေ လမ်းမှားမှာ မဟုတ်ဘူး" သူမကိုယ်သူမ ခုခံကာကွယ်နိုင်သောကြောင့် အပြစ်တင်ခြင်းကို တွန်းလှန်ရန် အကြောင်းပြချက်တစ်ခုရှာခဲ့ရသည်။ အရွယ်ရောက်ပြီးသူအဖြစ် သူမ၏ဂုဏ်သိက္ခာကို ထိန်းသိမ်းရန်အတွက် ရှောင်းကောသည် သူမ မှားကြောင်းကို ဝန်ခံရန် ငြင်းဆိုခဲ့သည်။

"ဟုတ်ပါတယ် ဟုတ်ပါတယ် ဟုတ်ပါတယ်။ မေမေက ဘယ်လိုလုပ် အမှားလုပ်မိမှာလဲ" သူမဟာ အမှားကြီးကြီးမားမားတစ်ခုကို ခဲယဉ်းစွာပြုလုပ်ခဲ့တာ မှန်ပေမယ့် အသေးအမွှား ကိစ္စလေးတွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့ ပြောဖို့ခက်သည်။

ကျွမ်းကျွမ်း မှာ သူ့စကားကို အဆုံးမသတ်ရဲပေ။ အဲဒီလိုပြောလိုက်ရင် သူတို့သားအမိဆက်ဆံရေး ပြီးဆုံးသွားလိမ့်မယ်ဆိုတာ သူယုံကြည်သည်။

အကြာကြီး ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ တိတ်ဆိတ်မှုအပြီးမှာ ရှောင်းကောက မြည်းလှည်းကို မှန်ကန်တဲ့အရှေ့ဘက်ဆီ တိတ်တဆိတ် မောင်းသွားခဲ့သည်။ သူမ နောင်တရမှုများနှင့် ပြည့်နေခဲ့သည်။ သူမသည် အရွယ်ရောက်လာသော်လည်း ကျွမ်းကျွမ်းကို အားကိုးနေရဆဲပင်။ ယုံကြည်မှုလွန်ကဲခြင်းအတွက် အားလုံးက သူမအပြစ်ပင်။ သူမ ခရိုင်မြို့မှ ထွက်သွားသည်နှင့် သူမသည် မသိစိတ်က လမ်းမကြီးကို လျှောက်သွားခဲ့ပြီး သူမရဲ့ဘေးနားက အတော်လေး ကျဉ်းမြောင်းသော လမ်းကို သတိမထားမိလိုက်ပေ။

ကံကောင်းထောက်မစွာ တစ်ခုခုမှားနေပြီဆိုတာ သူမသဘောပေါက်သွားပြီး အချိန်မီပြန်လာခဲ့သည်။ မဟုတ်ပါက သူမသည် ကျွမ်းကျွမ်းနဲ့ မြည်းကို အခြားခရိုင်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားမိပေလိမ့်မည်။

"မေမေ၊ တံတားကိုမြင်နေရပြီ"

"နောက်ဆုံးတော့ မေမေတို့ လမ်းကြောင်းမှန်ပေါ်ရောက်လာကြပြီပဲ!" ရှောင်းကော တံတားကိုမြင်သောအခါ သူမ စိတ်သက်သာရာရသွားသည်။ တကယ်တော့ ခရီးတစ်ဝက်မှာ သူမ မှတ်မိနေတာက မှားနေပြီလို့ သံသယရှိခဲ့သည်။

ဒါပေမယ့် ရလဒ်က သူမရဲ့ မှတ်ဉာဏ်ကောင်းနေဆဲဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြခဲ့သည်...

ရက်အတော်ကြာနေပြီဖြစ်သော်လည်း သူမသည် လိပ်စာစကားလုံးကို မှတ်မိနေသေးသည်။ ဒါက သာမန်လူတစ်ယောက် လုပ်နိုင်တဲ့အရာ မဟုတ်ပေ။ သူမ တကယ်ကို တော်တာပဲ...

“ဟားဟားဟားဟား…”

ဒါကို တွေးပြီး သူမ မထိန်းနိုင်ဘဲ ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ ကျွမ်းကျွမ်း စိတ်ရှုပ်သွားသည်။ သူ့အမေ ဘာဖြစ်နေလဲ ဆိုတာကို သူ မသိနိုင်ပေ။

တံတားကိုဖြတ်လာပြီး မနီးမဝေးမှာ စာတိုက်တစ်ခုရှိနေသည်။

ရှောင်းကော နဲ့ ကျွမ်းကျွမ်းတို့၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။ သူတို့ စာတိုက်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ဖူးတာဖြစ်သည်။ သူတို့ နန်းတော်နှင့် စစ်သူကြီး၏ နေအိမ်သို့ ရောက်ဖူးခဲ့ကြသော်လည်း၊ ဤသည်မှာ စာတိုက်ရုံးကို ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ဖူးခြင်းပင်။

အထူးသဖြင့် ရှောင်းကောသည် သူမ၏ မျက်လုံးများကို ထိုနေရာမှ မခွာနိုင်ခဲ့ပေ။

သူမစိတ်ထဲတွင် မထိန်းနိုင်ဘဲ သက်ပြင်းချမိသည်။ "ဒီစာတိုက်က ဘယ်လိုကြီးလဲ။ ဒါက အသေးစားခံတပ်တစ်ခုဆိုတာ ထင်ရှားနေတာပဲ"

သူမ စိတ်ထဲမှာ ရှိနေတဲ့ သတင်းကိုတစ်ဆင့်ပို့ပေးတဲ့ဌာန ဟာ သာမန် တည်းခိုခန်းတစ်ခုလိုပါပဲ။ မြင်းများနှင့် အခန်းများ ရှိမည်ဖြစ်ကာ ၎င်းသည် သေးငယ်သောနေရာတစ်ခုဖြစ်သော်လည်း သူမရှေ့ရှိ သတင်းကိုတစ်တင့်ပို့ပေးသည့်ဌာန သည် အမှန်တကယ်ပင်သူမအား မျက်စိဖွင့်ပေးသူဖြစ်သည်။

သူတို့ ခြံဝင်းထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် မရေမတွက်နိုင်သော အခန်းများ ဝန်းရံထားသည်။ အဲဒါက နှစ်ထပ်တိုက်ပင်။ အခန်းတွေကို ကြည့်လိုက်တော့ ဧည့်ခန်းလိုပါပဲ။ အိမ်နောက်ဖေးမှာ မြင်းနဲ့ နွားတင်းကုပ် တစ်ရာနီးပါးရှိသည်။ ဂိုဒေါင်ကြီးတစ်ခုနှင့် နံရံများတွင် လေးလံသောခြေချင်းချိတ်များ တွဲလောင်းကြီးတစ်ခုလည်း ရှိသည်။

အဲဒါတွေအပြင် ခြံထောင့်မှာ မရေမတွက်နိုင်တဲ့ ရထားလုံးတွေကို သူမ တွေ့လိုက်ရသည်။ လှေတွေကိုတောင် သပ်သပ်ရပ်ရပ် တွဲပြီးထားထားသည်။

သူမဘေးက ကျွမ်းကျွမ်းနဲ့ မြည်းတစ်ကောင်နှင့် သူမပုံစံက ထူးခြားစွာ သေးငယ်လှသည်။ ဒီမြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး သူမ ဆုတ်ခွာသွားချင်စိတ်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ခံစားလိုက်ရသည်။