အခန်း (၂၄၀)

ကြောင်တစ်ကောင်လို့ သူမထင်ခဲ့ပေမယ့် ကျားကြီးဖြစ်နေသည်...

ကျွမ်းကျွမ်း သည် ရှောင်းကော၏လက်ကို ဂရုတစိုက်ဆွဲကာ မေးလိုက်သည်။ "မေမေ၊ သားတို့ ဝင်သွားမလို့လား။"

“မေမေတို့ရောက်လာကြပြီပဲ…” ရှောင်းကော တံတွေး မျိုချလိုက်သည်။ ဖိအားတွေက လွှမ်းမိုးနေသည်။ သူမ နားမလည်နိုင်စွာ တုန်လှုပ်သွားသည်။ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာစာတွေပို့ဖို့ ဒီနေရာကိုရောက်လာတာ အဆင်တော့မပြေဘူး...

ဒီလိုမျိုး ကြုံဖူးတာ ဒါပထမဆုံးပဲ။ သူမသည် အဆောက်အဦး၏ အသွင်အပြင်ကြောင့် လွှမ်းမိုးခံခဲ့ရပေမည်။ ပြိုကျတဲ့ အဆောက်အဦ ဒါမှမဟုတ် သေးငယ်တဲ့ တည်းခိုခန်းဖြစ်ခဲ့ရင် သူမ စာတင်ပြီး အိမ်ပြန်သွားပါလိမ့်မည်။

ဒါပေမယ့် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမကို တွေ့ရှိသွားပြီး သူမဆီ လျှောက်လာနေတာကြောင့် ထွက်ခွာဖို့ နောက်ကျသွားပြီ...

!!

"ရောက်လာပြီလား။"

အသံက အနည်းငယ် ရင်းနှီးသည်။ ရှောင်းကော ထိုလူကို ကြည့်လိုက်သည်။ "ရှင်ပဲ !"

လမ်းလျှောက်လာသူမှာ ရှောင်းကောဆီ စာများ မကြာခဏ ပေးပို့ပေးခဲ့သူဖြစ်သည်။ သူ့မှာ ဒီနေ့ ဘာမှလုပ်စရာမရှိလို့ ကူညီပေးဖို့ အမြန်ချောပို့စခန်းမှာ နေခဲ့သည်။ တိုက်ဆိုင်စွာပင် ခြံဝင်းထဲတွင် အကျွမ်းတဝင်ရှိသူတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ အနီးကပ်လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ သူမြင်တာမှန်နေသည်။

ရှောင်းကောမှာ သူမ သိတဲ့လူကို တွေ့လိုက်ရတော့ စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။ မရင်းနှီးတဲ့ အရပ်မှာ နေရလို့ သူမနဲ့ရင်းနှီးတဲ့ သူတစ်ယောက်ကို တွေ့ရတာ ပိုသက်တောင့်သက်သာဖြစ်ရသည်။

"စာတင်ဖို့ရောက်လာတာလား"

ဆက်သားက ရှောင်းကော ဘာကြောင့် ဤနေရာတွင် ရှိနေသည်ကို မှန်းဆနေသည်။ အမှန်မှာ သူမ လိပ်စာတောင်းသည့်နေ့မှစ၍ ပို့ပေးရန် စာတစ်စောင်ရှိမည်ကို သူပြောပြနိုင်သည်။

ရှောင်းကော ခေါင်းညိတ်ပြီးနောက် ဆက်သားက သူမကို ခန်းမထဲသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။

"ကျွန်မရဲ့မြည်းလှည်းကို ဖယ်ပေးရမလား"

ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သူမဟာ မြည်းလှည်းကို ထောင့်တစ်နေရာမှာ ရပ်ထားဆဲပါပဲ။ သို့သော်လည်း သူမ၏ လှည်းသည် ရထားလုံးလမ်းကို ပိတ်ဆို့နေမိမှာကို သူမ ကြောက်နေသေးသည်။

ဆက်သားက အဲ့တာကိုကြည့်ကာ ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။ "အဆင်ပြေပါတယ်။ အဲဒီမှာထားခဲ့လို့ရတယ်။"

ရှောင်းကော စိတ်သက်သာရာရသွားသည်။ ထိုနေရာ၏ ဖိနှိပ်မှုကြောင့် သူမ အလွန်သတိထားလာခဲ့သည်။

ကျွမ်းကျွမ်းသည် ရှောင်းကော ကဲ့သို့ သီးသန့်မရှိပေ။ သူဝင်လာတော့ နည်းနည်းတော့ လန့်သွားသည်။ ဒါပေမယ့် တဖြည်းဖြည်းနဲ့ သူ ပိုပြီးတော့ စိတ်အေးလက်အေး ဖြစ်သွားသည်။ ရှောင်းကောက သူ့လက်ကို မဆုပ်ကိုင်ထားဘူးဆိုရင် သူ ဒီနေရာကို စတင်စူးစမ်းနေလိမ့်မည်။

ရှောင်းကောက ကျွမ်းကျွမ်းကို သူမ အနားသို့ ဆွဲလိုက်သည်။ ဒီနေရာလေးမှာ သူ မျက်စိစုံမှိတ်ပြီးမပြေးတာ ပိုကောင်းသည်။ သူတစ်ခုခုကို ဝင်တိုက်မိသွားရင် ကြောက်စရာကောင်းလိမ့်မည်။ သူမအနားမှာ သူမ နာခံမှုရှိရှိ နေသင့်သည်။ စာကို ပို့ပြီးတာနဲ့ သူတို့ ချက်ချင်း ထွက်သွားကြသည်။

မှတ်ပုံတင်ခြင်းကို တာဝန်ယူထားသော ပုဂ္ဂိုလ်သည် ဧည့်ခန်းတွင် မရှိသောကြောင့် အတွင်း၌သာ စောင့်ဆိုင်းနိုင်ခဲ့သည်။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် သူမသည် ထိန်းထားမရတာ နည်းပါးလာသည်ဟု ခံစားလာရသည်။ အနည်းဆုံး သူမသည် ဆက်သားထံမှ အချက်အလက်များကို စတင်စုဆောင်းနိုင်ခဲ့သည်။

"သခင်မ ဒါက သခင်မဒီကိုရောက်ဖူးတာ ပထမဆုံးအကြိမ်လား။" ဆက်သားက အမြင်စူးရှသည်။ သူမ ယခင်က ထိုနေရာကို မရောက်ဖူးကြောင်း သူ တစ်ချက်တည်းနဲ့ ပြောပြနိုင်သည်။

ရှောင်းကော ပြုံးပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဒီနေရာက ကျွန်မထင်တာထက် အများကြီး ပိုကြီးတယ်"

"ဟုတ်တယ်။ စူးကျိုး မှာရှိတဲ့ အဲဒီစာတိုက်တွေနဲ့ ကျွန်တော်တို့ နှိုင်းယှဉ်လို့ မရပေမယ့်၊ ကျွန်တော်တို့က ဒီဒေသရဲ့ မိုင်တစ်ရာပတ်လည်မှာရှိတဲ့ ဒီစကေးတွေထဲက တစ်ခုပါပဲ" ဆက်သား၏ လေသံတွင် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားနေသည်မှာ ထင်ရှားသည်။

ရှောင်းကော အာရုံစိုက်နားထောင်ပြီး သူဘာကိုဆိုလိုသည်ကို ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာခဲ့သည်။ မိုင် ၃၀ တိုင်းမှာ စာတိုက်တစ်ခုရှိသည်။ တကယ်တော့ ဒီနားမှာ တခြားစာတိုက်တွေ အများကြီးရှိသေးသည်။ ဤ စာတိုက်၏ အရွယ်အစားသည် အလယ်အလတ် အရွယ်အစားဖြစ်ပြီး ဤနေရာတွင် အများစုမှာ သေးငယ်သည်။

အလတ်စား ဌာနတစ်ခုသည် ဤကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီဆိုလျှင် ကြီးမားသော ဌာနက ဘယ်လို ပုံသဏ္ဍန်ရှိလဲ။

ရှောင်းကော အနည်းငယ် သိချင်လာသည်။ စာတိုက်တစ်ခုရှိတာကို သူတို့ဘာလို့ ပြီးခဲ့တုန်းက မြို့တော်မှာ ဘာကြောင့် မနေခဲ့ကြတာလဲ။ သူတို့ ဘာကြောင့် ခရိုင်အတွင်းက တည်းခိုခန်းမှာ နေခဲ့ကြတာလဲ။

တိုင်းပြည်ရဲ့ သယံဇာတတွေကို ကယ်တင်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလား…

ဒီအကြောင်းကို သူမ ပိုတွေးလေလေ အဲ့လိုပိုထင်လာလေလေပါပဲ။ ရှောင်းကော ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး သူမ၏ အတွေးများမှ ရုန်းထွက်လိုက်သည်။ သူမ တစ်ခုခုမေးခါနီးတွင် အပြင်မှာ အနီးနားရှိ မြင်းသံတွေက သူမကို စွဲဆောင်သွားခဲ့သည်။ ရုတ်ရုတ်သဲသဲ အသံကို ကြားလိုက်သည်နှင့် ဆက်သားက အလျင်စလိုထွက်သွားခဲ့သည်။

ရှောင်းကော လန့်သွားပြီး ကျွမ်းကျွမ်းကို အနားကိုဆွဲလိုက်ကာ ကျန်းတန်းဟယ် အတွက် စာတစ်စောင်ကို ဖယ်ထားလိုက်သည်။

ကျွမ်းကျွမ်းက အလွန် စပ်စုသည်။ ရုန်းရင်းဆန်ခတ်ဖြစ်သံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ရုန်းရင်းဆန်ခတ်ဖြစ်မှုကို ကြည့်ရန် သူမကို ဆွဲထုတ်သွားချင်နေသည်။

ရှောင်းကော အနည်းငယ် စပ်စုမိသောကြောင့် သူမသည် သူ၏ ဦးဆောင်မှုနောက် လိုက်၍ ထွက်သွားခဲ့သည်။

သူမထွက်သွားသည်နှင့်ပင် ပင်မဝင်ပေါက်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ စောစောတုန်းက မရှိခဲ့တဲ့ ဂိတ်စောင့်က အခု တံခါးနားမှာ ရပ်နေပြီး ဝင်ပေါက်မှာ လမ်းကြောင်းတွေကို ထိန်းချုပ်နေသည်။ အဲဒီမှာရပ်နေတဲ့လူအရေအတွက်အတိအကျကို ပြောဖို့ဝေးလွန်းသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ မြင်နိုင်သောမျက်နှာ သုံးလေးမျက်နှာခန့်ရှိသည်။

လူအနည်းငယ်က မြင်းတွေကို ဦးဆောင်ပြီး သင်္ကေတနဲ့တူတဲ့ တစ်ခုခုကို ဂိတ်စောင့်ကို ပေးနေသည်။ ရှောင်းကော သည် သူမ၏ မျက်လုံးများကို မှေးပြီး ဆက်ကြည့်နေသည်။ တံခါးစောင့်က သူတို့ကို ဝင်ခွင့်မပေးမီ သင်္ကေတကို ကြည့်ခဲ့သည်။

ရှောင်းကော အနည်းငယ် အံ့သြသွားသည်။ သူမ စောစောက ဝင်လာတုန်းက ဒီစစ်ဆေးမှုကို မခံလိုက်ရပေ။ နောက်မှ သူမ အပြင်ထွက်ရင် အဆင်ပြေပါ့မလား...?

ကျွမ်းကျွမ်းက ရှောင်းကောလောက် မစိုးရိမ်ပေ။ အိမ်နောက်ဖေးဘက်သို့ ပြေးလာသော မြင်းကြီးများကို မြင်သောအခါ တင်းကုပ်များဆီ လိုက်ကြည့်ရန် သူ ယားယံလာသည်။

ရှောင်းကောက ကျွမ်းကျွမ်းကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ သူနောက်တစ်ခေါက် အပြင်ထွက်တော့မည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူမ သူ့ကို ပြန်ဆွဲလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင်ဆက်သားက ဝင်လာပြီး မှတ်ပုံတင်ခြင်းကိုတာဝန်ယူထားတဲ့ အရာရှိနှင့်အတူ လိုက်ပါလာခဲ့သည်။

ဒီလူက ရှောင်းကောကိုတွေ့တော့ သူ ချက်ချင်း ဦးညွှတ်ချင်သွားသည်။ ဒါက သူမကို ထိတ်လန့်သွားစေပြီး ကျွမ်းကျွမ်းကို အမြန်ဆွဲလိုက်သည်။ ဒီလိုပုံစံတွေကို သူမ မကြိုက်ပေ။

"သခင်မကို ကြိုဆိုဖို့ အပြင်မထွက်လာမိတာကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါ သခင်မ"

“မလုပ်ပါနဲ့…” ရှောင်းကော တားလိုက်သည်။ သူမက စစ်သူကြီး၏ဇနီးဖြစ်ကြောင်း သူဘယ်လိုသိတာလဲ။။ သူမ အကြောင်းအရာကို ပြောင်းလဲခဲ့သည်။ “ရပါတယ်။”

သူမကို သခင်မ လို့ ခေါ်ပြီးကတည်းက ကျန်းတန်းဟယ် ကို အရှက်မခွဲနိုင်ခဲ့ပေ။ သူမ သူ့ကိုသာ အသိအမှတ်ပြုနိုင်ခဲ့သည်။

"ကျွန်တော် သခင်မကို အခု ထိတ်လန့်သွားအောင်လုပ်မိသွားတာဖြစ်မယ်။ ကျွန်တော်က သေဖို့ ထိုက်တန်ပါတယ်!"

ရှောင်းကောသည် ဆွဲဆောင်မှုမရှိသော အနည်းငယ်အသက်ကြီးနေပြီဖြစ်တဲ့လူကြီးကို အကဲခတ်လိုက်ပြီး သူ့ရဲ့မိတ်ဆက်စကားတွင် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ဒီတော့ သူက ဒီမှာ ကြီးကြပ်ရေးမှူးပေါ့။သူ့ကို မှတ်ပုံတင်တာဝန်ခံ ဆက်သားလို့ သူမထင်ခဲ့သည်။

"ဒါက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ စာတိုက်မှူးပါ "

အဖိုးကြီးရဲ့နောက်ဘက်မှ ဆက်သားကို ရှောင်းကောအား ထပ်မံမိတ်ဆက်ပေးခဲ့သည်။

"မင်္ဂလာပါ၊ မင်္ဂလာပါ။" ရှောင်းကောက ပြုံးပြီးပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မ မလန့်သွားပါဘူး"

သူမရဲ့စကားကိုကြားတော့ နှစ်ယောက်သား စိတ်သက်သာရာရသွားသည်။ မိခင်ရော ကလေးကိုပါ မထိတ်လန့်သွားစေခဲ့လို တော်ပါသေးသည်။ စစ်သူကြီးက သူတို့အတိအကျ ညွှန်ကြားထားသည် ......

အဲဒီနောက် စာတိုက်မှူးက စောစောက ရုန်းရင်းဆန်ခတ်ဖြစ်မှုအကြောင်း ရှင်းပြခဲ့သည်။ မြို့တော်ကို အရေးတကြီး စာတစ်စောင် ပို့ခဲ့ရသည်။ လမ်းခုလတ်မှာ မြင်းတွေလဲဖို့ လူအနည်းငယ် ဝင်လာသည်။ အရေးတကြီး ကိစ္စဖြစ်သောကြောင့် ရုန်းရင်းဆန်ခတ်ဖြစ်မည်မှာ မလွဲမသွေဖြစ်သည်။

ရှောင်းကော နားလည်မှုဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ကျွန်မ သိပါတယ်"

ထို့နောက် သူမသည် စာတစ်စောင်နှင့် အထုပ်ငယ်တစ်ခုကို သူတို့ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။ လိပ်စာကိုလည်း အတိအကျပေးထားသည်။ စာတိုက်ရှိလူများအတွက် ဒါက ရွေ့လျားမှုများသာဖြစ်သည်။ နောက်ဆုံးတော့ စာတိုက်ကလူတိုင်းက စစ်သူကြီးရဲ့ဇနီးကို သိကြသည်။ ထုံးစံအတိုင်း စာပို့ရမည့်လိပ်စာက စစ်သူကြီး၏အိမ်တော်ဖြစ်သည်။

ရှောင်းကော ငွေပေးချေရန် ပြင်ဆင်ထားသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူမ၏စာက တရားဝင်စာတစ်စောင်မဟုတ်ပေ။ ၎င်းတို့သည် အများသူငှာ အရင်းအမြစ်များကို အမြတ်ထုတ်ခြင်း မပြုသင့်သောကြောင့် ဝန်ဆောင်မှုအတွက် ပေးဆောင်ပါက ပိုကောင်းသည်ဟု ခံစားရသည်။

မမျှော်လင့်ဘဲ သူတို့ ငွေကိုတွေ့လိုက်သောအခါ သူမအတွက် စာတွေပို့ပေးရတာက သူတို့အတွက် ဂုဏ်ယူစရာဖြစ်ကြောင်း ချဲ့ကားပြောခဲ့ကြသည်။ သူတို့ ပိုက်ဆံယူဖို့အတွက်ဆိုရင် ရာဇဝတ်မှုကျူးလွန်လိုက်တာကမှ ကောင်းသည်။

သူတို့က အဆင်ပြေတယ်လို့ ပြောကြပေမယ့် ရှောင်းကောက အဲဒါကို ကြားလိုက်တာနဲ့ ကြက်သီးမွေးညင်းထသွားသည်။ ကျန်းတန်းဟယ်၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းအထောက်အထား၏ အလေးချိန်ကို သူမ အမှန်တကယ် ခံစားခဲ့ရသည်မှာ ဒါ ပထမဆုံးအကြိမ်ဖြစ်သည်။ အထူးအခွင့်အရေးတွေရှိသည်...

အမှန်တော့ စာတိုက်ထဲသို့ သူမ ဝင်သည့်အချိန်မှစ၍ အခွင့်ထူးများတွေ့နိုင်သည်။ ဥပမာအားဖြင့် သူမသည် ထိုနေရာကို ဝင်ရန် သို့မဟုတ် ထွက်ခွာရန် သင်္ကေတတစ်ခု မလိုအပ်ပေ။ သူမသည် မိသားစု ပေးစာကိုပေးပို့ရန် ဤနေရာကို ပထမဆုံးဝင်ရောက်လာသူလည်းဖြစ်သည်။ ဆက်သားသည် သူမထံသို့ ကိုယ်တိုင်ပင် ရောက်လာခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ကျွမ်းကျွမ်းသည် ဤနေရာနှင့် ပတ်သက်၍ စူးစမ်းလိုစိတ်ကို မတော်တဆ ထုတ်ဖော်ခဲ့ခြင်းကြောင့် မျက်လုံးစူးရှသော ဆက်သားက သူ့ကို မြင်ပြီး တစ်စုံတစ်ယောက်အား လိုက်ပြပေးရန် အမြန်ခေါ်လိုက်သည်။

ရှောင်းကောသည် မြည်းလှည်းဖြင့် စာတိုက်မှ ထွက်ခွာလာသောအခါတွင် သူမသည် ဆက်သားထံမှ နှုတ်ခွန်းဆက်စကားတစ်ခု လက်ခံရရှိခဲ့သည်။ သူ စိတ်အားထက်သန်လွန်းနေသဖြင့် ရှောင်းကော နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်လာရန် နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် တွေးတောနေခဲ့သည်။

ရှောင်းကော အဝေးသို့ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက်တွင်ပင် သူမသည် ကျန်းတန်းဟယ်၏ ဇနီးဖြစ်သည်ကို သူတို့ ဘယ်လိုလုပ်သိကြသည်ကို သူမ မသိနိုင်သေးပေ။

ရှောင်းကော ထွက်သွားပြီး သိပ်မကြာခင်မှာပဲ စာတိုက်မှာ စာတိုက်မှူးက ကျန်းတန်းဟယ်ဆီကို စာမြန်မြန်ပို့ဖို့ တစ်ယောက်ယောက်ကို တာဝန်ပေးထားပြီးသားပင်။

သူတို့ ဘာကြောင့် စစ်သူကြီးရဲ့ ဇနီးကို သိကြတာလဲဆိုတာကတော့ ကျန်းတန်းဟယ် က သူမကို မိတ်ဆက်ပေးဖို့ တစ်စုံတစ်ယောက်ကို စေလွှတ်ထားတာကြောင့် ဖြစ်သည်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်လကပင် သူသည် ဌာနသို့ ကိုယ်တိုင်လာရောက်ခဲ့သည်။ ပထမတော့ သူတို့မြင်နေရတဲ့ သူက ကျန်းတန်းဟယ် ဆိုတာကို မယုံကြပေ။ စစ်သူကြီးက အခုအချိန်မှာ မြို့တော်မှာ ရှိနေသင့်သည်။ ဒီနေရာကို သူဘယ်လိုပေါ်လာနိုင်မလဲ။ သူတို့ယုံကြည်စိတ်ချလို့ရအောင် သူ သင်္ကေတတစ်ခု ပြလိုက်ခါမှ သူတို့ယုံသွားကြတာဖြစ်သည်။

ကျန်းတန်းဟယ်၏ ဆိုလိုရင်းမှာ သူတို့ အာရုံစိုက်ဖို့ရန် ဖြစ်သည်။ ရှောင်းကော၏ပုံတူကိုပင် ပြခဲ့ပြီး သူမ လာပါက ဝင်ရောက်ကြည့်ရှုခွင့်ပေးရန် ပြောကြားခဲ့သည်။ သူမ သူ့ဆီ စာတစ်စောင်ပို့ချင်တယ်ဆိုရင်တော့ သူတို့ စီစဉ်ပေးပြီး ပို့ပေးဖို့ တစ်ယောက်ယောက်ကို ပို့ပေးသင့်သည်။

အဲဒီနေ့ကတည်းက လူတိုင်းမှာ ရှောင်းကောရဲ့ ပုံတူတွေ ရှိခဲ့သည်။ နေ့တိုင်း သူတို့လုပ်ခဲ့တာက သူမရဲ့ ပုံတူကို ကြည့်ပြီး သူမမျက်နှာကို မှတ်မိဖို့ပါပဲ။ အခုချိန်မှာတော့ လူတိုင်းက သူမမျက်နှာကို မေ့ထားချင်ရင်တောင် မေ့ထားလို့ မရနိုင်ကြတော့ပေ။