အခန်း (၂၄၁)

မြို့တော်၌

ကျန်းတန်းဟယ် ဟိုဘက်လှည့်လိုက်သည်ဘက်လှည့်လိုက်နဲ့ အိပ်မပျော်နိုင်ဖြစ်နေသည်။ ရှောင်းကောဆီ စာတစ်စောင် ပေးပို့ခဲ့သည်မှာ ရက်ပေါင်းများစွာ ကြာခဲ့ပြီ။ ပြန်စာတစ်စောင် သူ့ဆီရောက်ဖို့ အချိန်အလုံအလောက်ရှိသင့်ပြီ။ ဘာ့ကြောင့် ဘာလက္ခဏာမှ မပြသေးတာလဲ။

ရှောင်းကော အဲ့တာတွေကို ဖမ်းမမိဖို့ သူ့စာထဲက အရိပ်အမြွက်တွေက သိမ်မွေ့လွန်းနေလို့လား။

သူ အဲ့အကြောင်း များများတွေးလေ၊ အဲ့လို ပိုထင်လာလေလေပဲ။ ကျန်းတန်းဟယ် အိပ်မရဖြစ်နေသည်။ သူသိခဲ့လျှင် အရိပ်အမြွက်ပြောခဲ့မည်မဟုတ်ပေ။ သူမရဲ့ပြန်စာကို သူမျှော်လင့်နေတယ်ဆိုတာကို သူ တိုက်ရိုက်ပြောလိမ့်မည်။ နောင်လည်း ဒီထက်မက မကြာခဏ စာရေးပေးစေချင်သည်...

သူပိုပြီးသိသင့်သည်။ ယခုမှစ၍ လာမည့်နွေဦးအထိ သူ့မှာ စောင့်မျှော်နေစရာဘာမှမရှိပေ။

!!

မှိန်းခနဲ အိပ်ပျော်သွားပြီးနောက် မကြာမီ ပြန်နိုးလာသည်။ အကြောင်းပြချက်မှာ ပြဿနာရှာနေသည့် လီရှို့ကျီ တစ်ယောက် အပြင်ဘက်တွင် ရုန်းရင်းဆန်ခတ် ဖြစ်နေပြန်သည်။ မိုင်တစ်ရာဝေးနေရင်တောင်မှ သူကြားနိုင်မှာ။

ကျန်းတန်းဟယ် ရုတ်တရက်ထထိုင်ပြီး အပြင်ထွက်တော့မည်။ ထို့နောက် ဂရုတစိုက် နားထောင်ကြည့်လိုက်တော့ ဘာသံမှ မကြားရတော့ပေ။ ခဏလောက်တော့ သူ စိတ်ချောက်ချားပြီးကြားမိတာလို့ ထင်ပြီး ပြန်အိပ်လိုက်သည်။

ဒါပေမယ့် ဆူညံလာပြန်သည်။ ကျန်းတန်းဟယ် ဒီတစ်ခါတော့ ပြတ်ပြတ်သားသားကြားနိုင်သည်။ သူ့အဝတ်ကိုဝတ်ပြီး တံခါးကိုဖွင့်ကာ ထွက်လာခဲ့သည်။

"လီရှို့ကျီ !"

ကျန်းတန်းဟယ်ခြံဝင်းထဲသို့ ရောက်လာပြီး အနီးနားတွင် ဘယ်သူမှ မရှိသည်ကို သိလိုက်ရသည်။ သူ လှည့်ပတ်ကြည့်လိုက်သည်။

လီရှို့ကျီက တစ်ယောက်ယောက်က သူ့နာမည်ကိုခေါ်လိုက်သည့်အသံကို ကြားလိုက်သောအခါတွင် သူ အရာများကို ကြားနေရသည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။ ကျန်းတန်းဟယ်ဘယ်လိုလုပ် အိမ်မှာ ရှိနိုင်မလဲ။ ဒီနာရီအတွင်း သူ နန်းတော်မှာ ရှိလောက်သည်။

ထို့ကြောင့် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ သူ့လက်ထဲတွင်ရှိသော အရာဝတ္ထုကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။ ပြင်ရခက်မယ်လို့ သူ မမျှော်လင့်ထားပေ။ ဒါကို သူဘယ်လိုဖွင့်ရမလဲ။

ကျန်းတန်းဟယ်က လီရှို့ကျီ ဘယ်မှာရှိနေလဲလို့ တွေးနေပေမယ့် အသံတွေကြားတော့ သူ့တည်နေရာကို ရှာတွေ့ခဲ့သည်။ အိမ်နောက်ဖေးမှာ သူ ပုန်းနေတယ်ဆိုတာ သိလိုက်ရသည်။

ကျန်းတန်းဟယ် အိမ်နောက်ဖေးသို့ ရောက်ရှိလာသောအခါတွင် သူ့ကို သတ္တုပြားများဖြင့် ပိတ်ဆို့ထားခဲ့သည်။ သူ့ကိုနောက်ကျောပေးထားတဲ့ လီရှို့ကျီကိုကြည့်လိုက်သည်။ ကျန်းတန်းဟယ်က သူဘာလုပ်နေတယ်ဆိုတာကို မပြောနိုင်ပေမယ့် သူ့ပတ်ဝန်းကျင်မှာ သတ္တုပြားတွေ ပြန့်ကျဲနေသည်။

သူ့စိတ်ထဲမှာ ဒေါသတွေကို ထိန်းထားရသည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် စစ်စခန်းသို့ အကြာကြီး မသွားရခြင်း ဖြစ်သည်။

"လီရှို့ကျီ "ကျန်းတန်းဟယ် ဒေါသတကြီးဖြစ်ကာ ပေါက်ကွဲလုဆဲဆဲတွင် ရှိနေသည်။ ဒါပေမယ့် စိတ်တည်ငြိမ်အောင် အတတ်နိုင်ဆုံး ကြိုးစားပြီး နူးညံ့သော အသံဖြင့် သူ့ကို လှမ်းအော်လိုက်သည်။

"ဟင်" လီရှို့ကျ်ီ၏ လက်တွေက သူ့လက်ထဲမှ အရာများကို ဘေးသို့ မပစ်ချမီ ခဏရပ်သွားသည်။ "မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ မဖြစ်နိုင်ဘူး။"

“…...”

ကျန်းတန်းဟယ် သူ့ပခုံးကို လှမ်းကိုင်လိုက်ရုံမှတပါး ရွေးချယ်စရာမရှိတော့ပေ။

"အရူးလုပ်နေတာကို ရပ်လိုက်!" လီရှို့ကျီ ရုတ်တရတ် စိတ်အနှောင့်အယှက် ပေးတာခံလိုက်ရသဖြင့် အနည်းငယ်စိတ်ဆိုးမိသည်။ ကျန်းတန်းဟယ် သိနေတာ မပါဘဲ ဒီအရာတွေကို လိုက်ရှာဖို့ အချိန်မလွယ်ကူဘူး။

ကျန်းတန်းဟယ် သူ သေချာပေါက် လှည့်ကြည့်မည်မဟုတ်ကြောင်း သိထားပြီး၊ ယခုအချိန်တွင် သူ့စိတ်ထဲတွင် အဖိုးတန်ကြေးနီနှင့် သံ များဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြနေသည်။

သူ သက်ပြင်းချကာ ကူကယ်ရာမဲ့စွာ လျှောက်သွားကာ သူ့ရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သည်။

လီရှို့ကျ်ိ နောက်ဆုံးတွင် သူ့ရှေ့ရှိ နောက်ထပ်ခြေထောက်တစ်စုံကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

"ဟမ်။ ဘွတ်ဖိနပ်က ကြည့်ကောင်းတယ်။ ဝတ်ရုံကလည်း ကြည့်ကောင်းနေတယ်။ ဒီလူကို တော်တော်ရင်းနှီးပုံရတယ်။"

"မင်း နန်းတော်ကို မသွားဘူးလား"

လီရှို့ကျီ ကျန်းတန်းဟယ်ကို ရုတ်တရက်ကြည့်လိုက်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ့နှလုံးသားက အေးခဲသွားသည်။ “နှုတ်ဆက်ပါတယ် အဖိုးတန်သတ္တုတွေ…”

"နန်းတော်လား"

"ဘယ်နှစ်နာရီရှိပြီလဲ"

ကျန်းတန်းယ် ဒါကိုကြားသောအခါ လီရှို့ကျီကိုမေးခွန်းထုတ်ဖို့ မေ့သွားသည်။ တစ်ချိန်အတွက် သူ ထိတ်လန့်စွာ ကြည့်နေမိသည်။ "သေစမ်း၊ ငါ တမှေးအိပ်ပျော်သွားပြီး နန်းတော်ထဲဝင်ရမှာကို မေ့သွားတယ်!"

လီရှို့ကျီ ကျိတ်ရယ်မောလိုက်သည်။ ဒါကြောင့် သူ နန်းတော် ညီလာခံအစည်းအဝေးကို မေ့သွားခဲ့တာပဲ။ “ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဒါက မင်းအိမ်မှာနေရမယ့်အချိန်မဟုတ်ဘူး” ဟု သူတည်ငြိမ်စွာပြောလိုက်သည်။

သူစကားပြောပြီးသည်နှင့် ကျန်းတန်းဟယ်လျှပ်စီးအရှိန်ဖြင့် အိမ်ထဲသို့ ပြေးသွားခဲ့သည်။ သူ့ရဲ့နန်းတွင်းဝတ်စုံကို လဲပြီး တတ်နိုင်သမျှ သူ့ကိုယ်သူမြန်မြန်ဆေးကြောသန့်ရှင်းခဲ့သည်။

လီရှို့ကျီမှာ သူ့ရဲ့ ပြီးသွားတဲ့ပုံစံကို ကြည့်ပြီး ပျော်ရွှင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ ထို့နောက် ကြေးနီနှင့် သံများကို သူ့ရှေ့တွင် ချစ်စဖွယ် ပွတ်သပ်နေသည်။ တစ်နေ့တာလုံး သူတို့နှင့်အတူ သူ အချိန်ကုန်ဆုံးနိုင်ပုံရသည်။ သူအရမ်းပျော်နေသည်...

တံခါးဝမှာ စောင့်ရတာပျင်းလာပြီဖြစ်တဲ့ ရထားထိန်းက ရထားလုံးပေါ်မှာ ထိုင်နေပြီ။ ဒီနေ့ စစ်သူကြီး ဘာကြောင့် ဒီလောက်နောက်ကျနေတာလဲလို့ သူ တွေးနေမိသည်။

သူ ထုပ်ပိုးပြီး မြင်းတွေကို အိမ်သို့ပြန်ခေါ်သွားခါနီးတွင် ကျန်းတန်းဟယ် ရောက်ရှိလာသည်။

သူ အမြန်ထရပ်ပြီး စစ်သူကြီးကို ရထားလုံးပေါ်သို့ ကြိုဆိုလိုက်သည်။

"မင်းကို ဒီနေ့ မလိုတော့ဘူး။ မင်း ပြန်တော့"

သူပြောပြီးတော့ ရထားထိန်းကို လျစ်လျူရှုပြီး သူ့အတွက် သူ့စစ်သားတွေ ပြင်ဆင်ထားသည့် မြင်းပေါ်တက်ခဲ့သည်။ သူသည် လေပြင်းတိုက်သလို နန်းတော်ဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။

လမ်းမပေါ်မှ လူတွေက အမြန် လမ်းဖယ်ပေးကြသည်။ မြင်းတွေက ဖုန်မှုန့်အလုံးလိုက်တွေကို ကန်ထုတ်ပြီး အဝေးသို့ ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။

ရထားထိန်းနှင့် အစောင့်တပ်သားတွေက ထူးဆန်းသောအကြည့်များဖြင့် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်နေကြသည်။ စစ်သူကြီးအတွက် အလွန်စိုးရိမ်နေတာဆိုတာက ရှားသည်။

ကျန်းတန်းဟယ် ရာဇပလ္လင်ခန်းကို ရောက်တဲ့အခါ အရပ်ဘက်နဲ့ စစ်ဘက်အရာရှိတွေအားလုံး ညီလာခံအစည်းအဝေးထဲကနေ ထွက်လာကြသည်။ နောက်ကျမှရောက်လာသော ကျန်းတန်းဟယ်ကိုတွေ့လိုက်ရတော့ သူတို့အံ့သြသွားကြသည်။

သူနှင့်အတူ သူတို့ အလာပသလ္လာပစကားတွေ ဖလှယ်ခြင်းမပြုမီ၊ ကျန်းတန်းဟယ်သည် လူစုလူဝေးကို တိတ်တဆိတ်ရှောင်ကာ တော်ဝင်နန်းတော်ထဲသို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။

သူနှင့် စကားပြောခွင့် လွတ်သွားသော အဆင့်မြင့် အရာရှိများသည် အချင်းချင်း ထိတ်လန့်စွာ ကြည့်နေကြသည်။ ကျန်းတန်းဟယ်ရဲ့ နောက်ကျောကို ကြည့်လိုက်တော့ သူတို့က သူ့ကို ချီးမွမ်းစပြုလာကြသည်။

"စသ်သူကြီးက ငယ်ရွယ်စဉ်မှာ ဒီလောက်အောင်မြင်ခဲ့တာ တကယ်ကို အံ့သြစရာကောင်းတာပဲ"

"မှန်တယ်။ ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ စစ်မြေပြင်မှာ အောင်ပွဲတွေ အများကြီး အောင်ပွဲခံခဲ့တယ်။ သူက တကယ့်ကို ငါတို့နိုင်ငံရဲ့ မဏ္ဍိုင်ပဲ။ တကယ့်ကို ထူးခြားတဲ့ အရည်အချင်းရှိတဲ့သူတစ်ယောက်ပဲ"

“သူ နေမကောင်းပေမယ့် ညီလာခံတက်ဖို့ ဒီကို ရောက်လာတာ။ ငါ့အမြင်အရတော့ ဒီလို သစ္စာစောင့်သိမှုနဲ့ မျိုးချစ်စိတ်က တကယ်ကို ခက်ခဲတယ်"

"မှန်တယ်!" အခြားစစ်သံမှူးက ကျယ်လောင်စွာပြောခဲ့သည်။ "စစ်သူကြီးက တကယ်ကို ချီးကျူးစရာပဲ!"

ပိန်ပိန်ပါးပါး အရာရှိဟောင်းက သူ့မုတ်ဆိတ်မွေးတွေကို ပွတ်သပ်ပြီး သူ့မျက်လုံးထဲမှာ ကိန်းဂဏန်းတွေကို ဖုံးကွယ်မထားပေ။ "စစ်သူကြီးက လူပျိုလား ဒါမှမဟုတ် အိမ်ထောင်ရှိတဲ့သူလားလို့ ကျုပ် သိချင်တယ်"

သူပြောပြီးသည်နှင့် သမီးပျိုအရွယ်ရှိပြီဖြစ်သော လူတိုင်းက တူညီသော အတွေးအမြင်များကို စွဲဆောင်လာကြသည်။ "စစ်သူကြီးက အရမ်းထူးချွန်ပြီး ဧကရာဇ်မင်းရဲ့ မျက်နှာသာပေးမှုနဲ့ အရမ်းသဘောကျမှာကို ခံထားရတာ။ ကျုပ်သမီးက သူ့မျက်လုံးတွေကို ဖမ်းစားနိုင်ရင် ဒီလိုဖြစ်မှာမဟုတ်ဘူး..."

သူတို့အားလုံးသည် ကျန်းတန်းဟယ်၏ ကျောပြင်ကို စိတ်ကူးယဉ်ဟန်ဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။ ကျန်းတန်းဟယ် လှည့်ကြည့်လိုက်လျှင် ၀န်ကြီးတွေက သူတို့ရဲ့မျက်လုံးများတွင် စိမ်းစိုနေသော မီးစိမ်းများဖြင့် သူ့ကိုကြည့်နေသည်ကို သူတွေ့ရလိမ့်မည်။

ကျန်းတန်းဟယ် နောက်ဆုံးတွင် ဝန်ကြီးများအဖွဲ့ကို ဖြတ်ကျော်ရန် ကြိုးစားပြီးနောက် တံခါးဆီသို့ ရောက်သွားခဲ့သည်။ သူ လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ သူ့နောက်က ၀န်ကြီးတွေက အံ့သြတကြီးနဲ့ ကြည့်နေကြသည်။ အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် သူ့ကို နေကောင်းလားလို့ မေးကြသည်။ သူအရမ်းကို အားနည်းနေပုံပေါ်နေလို့လား။

ဝန်ကြီးများကို ဖြတ်သန်းပြီးနောက် ကျန်းတန်းဟယ် သည် ရှားရှားပါးပါး တုန်လှုပ်ချောက်ချားမှုကို ခံစားခဲ့ရသည်။ ညီလာခံတက်ဖို့ နောက်ကျတာက ဒါပထမဆုံးအကြိမ်ဖြစ်ပုံရသည်။

'မဟုတ်ဘူး၊ တိတိကျကျပြောရရင် သူက ညီလာခံတက်ဖို့ ပျက်ကွက်ခဲ့တာ။'

ခန်းမထဲကို သတိထားပြီး ရောက်သွားသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာ ဧကရာဇ်မင်း ထွက်ခွာမသွားသေးပေ။ သူသည် ပလ္လင်ပေါ်တွင် ရှိနေပြီး မိန်းမစိုးစုအား ညွှန်ကြားနေသည်။ နှစ်ယောက်လုံးက သူ့ကို ဂရုမစိုက်ကြတော့ သူ အလယ်ဗဟိုဘက်ကို တိတ်တဆိတ် ရွှေ့ပြီး ရပ်နေလိုက်သည်။

မိန်းမစိုးစုသည် ဧကရာဇ်မင်းအား တလေးတစ်စားခေါင်းညိမ့်ပြပြီး တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်သောအခါ ခေါင်းငုံ့ထားသော ကျန်းတန်းဟယ်တစ်ယောက် ထိုနေရာတွင် ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ရှောက်ကျန့်က တစ်ခုခုကိုပြောနေသည်။ အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် မိန်းမစိုးစုက မတုံ့ပြန်လာဘဲ သူ့ရှေ့က တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ပြုံးပြနေသည်ကိုသူ တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုဦးတည်ရာဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ ကျန်းတန်းဟယ်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ လက်ဝှေ့ယမ်းကာ မိန်းမစိုးစုကို အချက်ပြလိုက်သည်။ မိန်းမစိုးစုက ဦးညွှတ်ပြီး တခြားသူတွေနဲ့ ထွက်သွားသည်။ အခု ခန်းမကြီးထဲမှာ လူနှစ်ယောက်က တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် စိုက်ကြည့်ရင်း ကျန်နေခဲ့သည်။

"ဘယ်လို အဆင်မပြေဖြစ်နေတာလဲ။ တစ်ခုခုပြောစမ်းပါဦး။ မင်းမှမစရင် အမှားကို ဘယ်လိုဝန်ခံမလဲ"

"ကောင်းပြီ၊ မင်း စကားမပြောတော့ဘူးလား၊ မင်း တော်ဝင် ညီလာခံအစည်းအဝေးကို အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ လွတ်သွားခဲ့တာကို မင်း မတောင်းပန်သေးဘူးလား" ကံကောင်းစွာနဲ့ပဲ ရှောက်ကျန့်က မြန်မြန်ဆန်ဆန်တုံ့ပြန်ခဲ့သည်။ ကျန်းတန်းဟယ် ဒီမနက် အနားမှာ မရှိနေတာကို သူမြင်တော့ သူနေမကောင်းဘူးလို့ ပြောပြီး သူ့အတွက် ချက်ခြင်းအကြောင်းပြချက် ပေးခဲ့သည်။ အနည်းဆုံးတော့ သူ့ရဲ့ ပျက်ကွက်မှုကို ဝန်ကြီးတွေကို ရှင်းပြဖို့ ကူညီပေးခဲ့သည်။ မဟုတ်ရင် ဘာဖြစ်သွားမလဲဆိုတာ ဘယ်သူသိနိုင်မလဲ။

နောက်ထပ် တိတ်ဆိတ်မှုရှိခဲ့သည်။ သူတို့သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် မျက်လုံးများဖြင့် အချက်ပြပြီး တစ်ဖက်ကို စကားပြောရန် တိုက်တွန်းခဲ့သည်။

ခဏကြာတော့ ရှောက်ကျန့် က အရင်ပြောခဲ့ပေမယ့် ကျန်းတန်းဟယ်ရဲ့ ပျက်ကွက်မှုအကြောင်း သူ စကားမပြောခဲ့ပေ။

"ငါ မင်းကို အပြစ်ပေးမယ်။ မင်းရဲ့အမှားကို ဝန်ခံလား"

ရာဇပလ္လင်ပေါ်ရှိလူကို ခိုးကြည့်နေရင်း ကျန်းတန်းဟယ် ၏ မျက်ခွံများ လှုပ်ယမ်းသွားသည်။ သူက "ကျွန်တော်မျိုး" လို့ ပြောပြီးသည်နှင့် တပြိုင်နက် ကြီးစိုးခံရခြင်း၏ အဆင်မပြေသော ခံစားချက်က သူ့ထံ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည်။

"အရှင်မင်းကြီး၊ ကျွန်တော်မျိုးဝန်ခံပါတယ်" သူဘယ်လိုမှ ဝန်မခံလို့မရဘူး။

"အဲဒါကောင်းတယ်။" ရှောက်ကျန့် ပြုံးလိုက်သည်။ "ကျန်းတန်းဟယ်၊ ကျန်းတန်းဟယ်၊ ဒီနေ့ မင်း ငါ့ရဲ့ သနားညှာတာမှုဆီရောက်နေပြီ၊ မုန်တိုင်းအတွက် အသင့်ပြင်ထား"

ကျန်းတန်းဟယ် ခေါင်းငုံ့ကာ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ ကြက်သီးမွှေးညင်းတွေ ထွက်ပေါ်လာသည်...

"လာ၊ မနက်စာ သွားစားရအောင်"

ရှောက်ကျန့်က ဦးဆောင်ပြီး ကျန်းတန်းဟယ်က နောက်ကလိုက်သွားသည်။ တိတ်ဆိတ်သောနေရာသို့ရောက်သောအခါ သူတို့နှစ်ဦးသည် ဘေးချင်းကပ်လျက် လမ်းလျှောက်လာကြသည်။ ထိုအချိန်တွင် ရှောက်ကျန့် သည် ကျန်းတန်းဟယ်ကို သူ့လက်ဖြင့် ရံဖန်ရံခါ တို့တတ်သည်။ သူအရမ်းပျော်နေတယ်ဆိုတာ သိသာသည်။ တစ်ဖက်သားဆီက တုံ့ပြန်မှုမရခဲ့ရင်တောင် သူပျော်နေပါသေးသည်။

ရှောက်ကျန့် ဘယ်လိုလုပ် မပျော်ဘဲနေမှာလဲ။ ကျန်းတန်းဟယ်က ဘာကိုမှ မကြောက်သောကြောင့် ရှောက်ကျန့် သည် သူ့အားနည်းချက်ကို ရှာဖွေရန် နည်းလမ်းမျိုးစုံကို ကြိုးစားခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ကျန်းတန်းဟယ် ကြောက်သောအရာကို ရှာတွေ့သွားသောအခါတွင် သူ သူနှင့်အတူ နန်းတော်ထဲတွင် တနေကုန်နေခဲ့ရသည်။