အခန်း (၂၄၂)

Vol. 17 Ch. 242

သူနဲ့ တစ်ရက်လောက်နေရတာက နားလည်ရလွယ်သည်။ အကြံပြုထားသည့်အတိုင်း ကျန်းတန်းဟယ်က သူနှင့်အတူအလုပ်လုပ်ရမည်ဟု ဆိုလိုသည်။ ရှောက်ကျန့် ဘာပဲလုပ်လုပ် ကျန်းတန်းဟယ်က အတိအကျလိုက်နာရမည်။

ကျန်းတန်းဟယ်၏ စိတ်မရှည်သောအမူအရာကို တွေးလိုက်ရုံဖြင့် ရှောက်ကျန့် ရယ်ချင်လာသည်။

ကျန်းတန်းဟယ်က ကူကယ်ရာမဲ့စွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ဘယ်လောက် ကံမကောင်းလိုက်လဲ။ သူလည်း ဒီလှည့်ကွက်ကိုပဲ ထပ်ပြီး ကြိုးစားနေသည်။ အဲဒါကို တွေးရုံနဲ့ အဲ့တာကသူ့ကို စိတ်နှောက်အယှက်ပေးနေသည်။

ထို့ကြောင့် သူတို့နှစ်ဦးသည် တစ်နေ့တာအလုပ်ကို ပျော်ရွှင်စွာ စတင်ခဲ့ကြသည်။

နံနက်စာစားပြီးနောက် ကျန်းတန်းဟယ်သည် ရှောက်ကျန့် နှင့် ချန်ချင်း နန်းတော်မှာ ဓမ္မတရားတော်များ ရွတ်ဖတ်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် ဧကရာဇ်မင်းသည် သူ၏အဝတ်အစားများလဲရန် ယန်ရှင်းဆောင် သို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။ သူသည် အတွင်းနန်းတော်၏ မဟာအတွင်းဝန်၊ ဟန်လင်းနှင့် အခြားအနည်းငယ်သော လက်ဖက်ရည်သောက်ပွဲအတွက် အတူတကွစုရုံးခဲ့သည်။ ကျန်းတန်းဟယ် ထိုင်နေရာမှ အိပ်ပျော်ခါနီးတွင် လက်ဖက်ရည်သောက်ပွဲက ပြီးဆုံးသွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူသည် ရှောက်ကျန့် နှင့်အတူ ယန်ရှင်းဆောင်သို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။

ကျန်းတန်းဟယ်သည် အားအင်ပြည့်ဝနေသော ရှောက်ကျန့်၏ နောက်သို့ ခါးခါးသီးသီး လိုက်သွားခဲ့သည်။ ရှောက်ကျန့်မှာ နုန်းချည့်နေတဲ့ ကျန်းတန်းဟယ်နဲ့နှိုင်းယှဥ်ကြည့်ရင် သူ တက်ကြွနေသည်။

ရှောက်ကျန့် လှည့်ပြီး ကျန်းတန်းဟယ် ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ ရယ်မောလိုက်သည်။ "မင်း ပင်ပန်းနေပြီလား၊ ငါစတောင်မစရသေးဘူး။"

ကျန်းတန်းဟယ် သည် ရုံးတော်သို့တင်ထားသည့် စာပါအချက်အလက်များကို ပြန်လည်သုံးသပ်ရန်ကြည့်နေသည့် ဧကရာဇ်ကို ဒီလောက်အကြာကြီး ကြည့်လိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားပေ။ သူသည် မိန်းမစိုးစု၏ အလုပ်ကို တစ်နေ့တာ လုပ်ပေးခဲ့ရသည်။ မှင်သွေးကာ ရုံးတော်ကိုတင်ထားသည့် အချက်အလက်များကို ကမ်းပေးအပ်ရန်မှာ သူ့အလုပ်ဖြစ်လာသည်။ ရှောက်ကျန့်သည် ဤအကြောင်းကြောင့် မိန်းမစိုးစုအား တစ်ရက်တောင်အနားပေးခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် ကျန်းတန်းဟယ်သည် တစ်နေ့တာအတွက် မိန်းမစိုးစု၏ တာဝန်အားလုံးကို တာဝန်ယူရတော့သည်။ ရှောက်ကျန့်ကိုလည်း အဝတ်လဲတာကို ကူညီပေးသင့်ပေမယ့် သူ မလုပ်ဘူးလို့ ပြောတဲ့အခါမှာတော့ ရှောက်ကျန့်က သူ့ကို တာဝန်ကနေ ဖယ်ဖို့ သဘောမတူခဲ့ချေ။

ကျန်းတန်းဟယ် မှင်ကို သွေးပေးပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ အရင်က သူ ဒီလိုမလုပ်ဖူးဘူး။ အဲဒါက အရမ်းစိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စရာကောင်းပြီး ပျင်းစရာကောင်းသည်။

နေ့ရက်တွေ ကုန်လွန်လာတာနဲ့အမျှ သူ့ကိုယ်သူ လောကကြီးထဲကနေ ပိတ်ပစ်လိုက်သလို ခံစားလိုက်ရသည်။

ရှောက်ကျန့်က သူ့ရဲ့စုတ်တံကိုချပြီး နောက်ဆုံးအချက်အလက်ကို ပိတ်လိုက်ချိန်မှာပဲ ကျန်းတန်းဟယ် က ရှားရှားပါးပါး အပြုံးတစ်ခုကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။ သူ ကြိတ်ဆုံကျောက်ကို ချလိုက်ပြီး သူနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ရှိလူကို မျှော်ကိုးကာ ကြည့်လိုက်သည်။ အဲ့တာက ပြီးတော့မှာလား။

ရှောက်ကျန့် ပြုံးလိုက်သည်။ “ငါ့ရဲ့ချစ်လှစွာသော ဝန်ကြီး၊ ဝန်ကြီးချုပ် စုက မင်းကို တွေ့ဖို့ ဒီကို လာနေပြီ”

ကျန်းတန်းဟယ်သည် သူ့ကံကြမ္မာအတွက် သူ့ကိုယ်သူ နှုတ်ထွက်ပြီး အပြင်သို့ ထွက်လာစဉ် ကျန်းတန်းဟယ်၏ မျက်နှာသည် မည်းမှောင်သွားသည်။ ယန်ရှင်းဆောင်တွင် ၀န်ကြီးများ အများအပြား ဝင်ရောက်ကာ ထွက်ခွာသွားခဲ့ကြသည်။ နောက်ဆုံး ဝန်ကြီး ထွက်သွားတော့ သူနဲ့အတူ ထွက်သွားဖို့ သူသေလုမြောပါး ဖြစ်နေသည်။ ပြစ်ဒဏ်ကို ဘယ်သူက ဂရုစိုက်မှာလဲ။ သူ အိမ်ပြန်ချင်နေပြီ!

ဒါပေမဲ့ အဲဒါက ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ သူတို့ တစ်ရက် သဘောတူထားကြသည်။ စက္ကန့်တိုင်းကို ရေတွက်ထားသည်။

ကျန်းတန်းဟယ် ဆာလောင်မွတ်သိပ်နေသော ဗိုက်ကို ထိလိုက်သည်။ ရှောက်ကျန့်က သူသွားလေရာရာ သူ့နောက်လိုက်ဖို့ တောင်းဆိုထားပေမယ့် ဘာကြောင့် သူ့ရဲ့နေ့လည်စာစားချိန်မှာ သူ လိုက်နာရမှာလဲ။

"တန်းဟယ်၊ နေ့လည်စာစားရအောင်"

ရှောက်ကျန့် သူ့ဗိုက်ကို ထိလိုက်သည်။ သူ့မှာ ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။

“မှန်လှပါ..…”

ကျန်းတန်းဟယ် လေးလံသော ခြေလှမ်းများဖြင့် အပြင်သို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။ တံခါးဝသို့ရောက်သောအခါ အဝေးမှ နန်းတော်တံခါးဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် အတောင်ပံများပေါက်ပြီး ပျံသန်းနိုင်စေရန် အမှန်တကယ် ဆန္ဒရှိခဲ့သည်။ ဒီမှာ အရမ်းပျင်းနေပြီ။ နေရာက ငြီးငွေ့စရာကောင်းရုံသာမက နေ့စဥ်အလုပ်တွေကတောင် ပျင်းစရာကောင်းသည်။

နေ့လည်စာစားပြီးနောက် ကျန်းတန်းဟယ်သည် ရှောက်ကျန့် နှင့်အတူ အောက်မေ့ဖွယ် အခမ်းအနားသို့ သွားရောက်ကာ ဝန်ကြီးနှင့်တွေ့ဆုံခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူသည် ဧကရာဇ်မင်းနှင့်အတူ ရှေးဟောင်းပစ္စည်းအချို့ကို သဘောကျနေခဲ့ကာ ကဗျာရေးရန်နှင့် လက်ရေးလှလေ့ကျင့်ရန် ယန်ရှင်းအဆောင်သို့ သူနှင့်အတူ ပြန်လာခဲ့သည်။ ကျန်းတန်းဟယ်သည် ထိုအချိန်အတွင်း ကာရန်မညီသော ကဗျာများစွာကို ရေးရန်ခိုင်းစေခံခဲ့ရသည်။ ရှောက်ကျန့် ၏စကားတွင် ထိုအရာတွေက စင်စစ် အဓိပ္ပါယ်မရှိနေပေ။

အရာအားလုံးဟာ အဓိပ္ပါယ်မရှိပေ။ ဒီနေ့ဟာ သူကြုံဖူးသမျှထဲမှာ အဆိုးဆုံးနေ့ပါပဲ။

ကျန်းတန်းယ် ကုလားထိုင်တစ်လုံးမှာ ထိုင်လိုက်သည်။ နဖူးပေါ်ရှိ သွေးပြန်ကြောများ ဖောင်းပွလာသည်။ သူ ဒီ့ထက်ပိုကြာကြာနေမယ်ဆိုရင် သူဘာလုပ်မိမယ်ဆိုတာ သေချာမသိနိုင်ပေ။

ယခုအချိန်တွင် နန်းတော်၌ ဖယောင်းတိုင်များ ထွန်းညှိထားသည်။ ရှောက်ကျန့်သည် ကန့်သတ်ချက်သို့ ရောက်ကြောင်း ကောင်းစွာသိပြီး ရပ်တန့်ရမည့်အချိန်ရောက်ပြီဆိုတာကို သိသည်။ ဘာမှလုပ်စရာသိပ်မရှိတာကြောင့် ကျန်းတန်းဟယ်ကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်။

“ရှည်ကြာတဲ့နေ့ရက်ပဲ။ ငါ့ရဲ့ ချစ်လှစွာသော ဝန်ကြီး၊ မင်း သွားလို့ရပြီ”

ကျန်းတန်းဟယ် သူ့စကားကိုကြားတော့ ချက်ချင်းထလိုက်သည်။ ဦးညွှတ်ပြီးတာနဲ့ အခန်းထဲမှာ နောက်ထပ် တစ်စက္ကန့်တောင် ကြာကြာ မနေနိုင်တော့တဲ့ပုံပေါ်ပြီး ထွက်လာခဲ့သည်။

"ကျန်းတန်းဟယ်၊ မနက်ဖြန် နောက်ကျမနေနဲ့ ၊တကယ်လို့ မင်း ငါနဲ့ အတူနေချင်တယ် ဆိုရင်တော့ မင်းရဲ့အဖော်လုပ်ပေးတာကို ငါ အရမ်းပျော်နေမိမှာ "

ကျန်းတန်းဟယ် သူ့ခြေလှမ်းကို ရပ်လိုက်ပြီး ထိုအရာကိုထိန်းထားလိုက်သည်...

အသက်ပြင်းပြင်းရှူပြီး ငြိမ်သက်သွားပြီးနောက် လှည့်ကြည့်ကာ ရှောက်ကျန့်ကို ပြုံးပြလိုက်သည်။

ကျန်းတန်းဟယ်၏ တုံ့ပြန်မှုကို ရှောက်ကျန့် ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ တကယ်တော့ ကျန်းတန်းဟယ် ဒီထက်ပိုပြီး အမှားတွေ ထပ်လုပ်လိမ့်မယ်လို့ သူတကယ် မျှော်လင့်ခဲ့သည်။ ဒီလိုနည်းနဲ့ဆို သူ မပျင်းရတော့ဘူး။ နေ့ခင်းဘက်တွင် ပြဿနာတစ်စုံတစ်ရာ ကြုံတွေ့ရတိုင်း ကျန်းတန်းဟယ်၏ မည်းမှောင်နေသော မျက်နှာကို မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ ချက်ခြင်း ပျော်ရွှင်မှု ခံစားရလိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် ကျန်းတန်းဟယ် အမှားများ ထပ်မံပြုလုပ်ရန် သူ ကြိုဆိုခဲ့သည်။

ကျန်းတန်းဟယ် နန်းတော်မှ ထွက်သွားသောအခါ ကောင်းကင်မှာ မှောင်မိုက်သွားပြီပင်။ နန်းတော်ထဲမှာ မီးရောင်တွေ အများကြီးရှိတာကြောင့် ပတ်ဝန်းကျင်က လုံးဝမှောင်နေမှာ မဟုတ်ပေ။

ကျန်းတန်းဟယ် နန်းတော်ဝင်ပေါက်ဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ ထိုအခိုက်တွင် တော်ဝင်လျှို့ဝှက်တပ်သားက သူထွက်လာသည်ကိုမြင်ပြီး မြင်းကို အမြန်ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။

သူ မြင်းစီးပြီး မှောင်မည်းနေတဲ့ အလင်းရောင်မှိန်ပျပျ လမ်းမတလျှောက် စံအိမ်ကြီးဆီကို အမြန်ပြန်သွားခဲ့သည်။

အိမ်တော်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ မြင်းကို စစ်သားအား တံခါးဝတွင် ပေးကာ တစ်ယောက်တည်း အိမ်သို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။ သူသည် နေ့လယ်စာစားထားလို့ ဗိုက်ပြည့်နေသေးသဖြင့် ရေချိုးပြီး အိပ်ရာဝင်ရန် ကြံစည်နေသေးသည်။ သူကိုယ်တိုင်အလုပ်တွေ အများကြီးမလုပ်ခဲ့ရပေမယ့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေတာက စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာပင်။

သူ တစ်ရက်တောင် မနေနိုင်ဘူး။ ရှောက်ကျန့်၏ ညဉ်းညူသံများက မှန်ကန်သည်ဟု တွေးကြည့်နိုင်သည်။ သူတို့နှစ်ဦးစလုံး လွတ်လပ်မှုကို နှစ်သက်ကြသော်လည်း မြင့်မားသောနံရံများနောက်တွင် ပိတ်မိနေသူတစ်ဦးရှိသည်။

ချက်ခြင်း တမှေးအိပ်မိသွားလိမ့်မယ်လို့ သူထင်ထားခဲ့ပေမဲ့ အံ့သြစရာကောင်းတာက ဘာကိစ္စပဲဖြစ်ဖြစ် သူ အိပ်မပျော်နိုင်သေးပေ။ ဒါက ရှောင်းကော အကြောင်း ပြန်တွေးနေတာကြောင့်ပင်။ သူပြောတာကို သူမတကယ် နားမလည်တာလား? သူ သူမဆီက တကယ်အဲ့တာကိုကြားချင်တာ...

သူသည် နောက်နေ့မနက်အထိ တဖြေးဖြေး တမှေးမှေးခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ဆက်ခနဲ နိုးလာခဲ့သည်။

ကံကောင်းစွာနဲ့ပဲ သူ အချိန်မီ နိုးလာသည်။ သူကောင်းကောင်းမအိပ်ခဲ့ရပေမယ့် အနည်းဆုံးတော့ အိပ်ရာထ နောက်မကျတော့ပေ။ ရေချိုးပြီးနောက် ဝတ်ရုံကို ဝတ်ကာ နန်းတော်သို့ သွားခဲ့သည်။

အိမ်နောက်ဖေးကို ဖြတ်သွားတဲ့အခါ လီရှို့ကျီကို ရှာကြည့်နေခဲ့သည်။ သူ့အနားမှာ သူ့ကို မတွေ့လိုက်ရတော့ စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။

လီရှို့ကျီ စစ်စခန်းသို့ ရောက်သွားဖွယ်ရှိသည်။ သတ္တု အစိတ်အပိုင်းတွေနဲ့ ထပ်ပြီး ရှုပ်ယှက်ခတ်နေတာကို သူမြင်ရင် သူ့ကို လွှတ်ထားပေးမှာမဟုတ်တာ သေချာသည်။

ရထားထိန်းက တံခါးအပြင်မှာ စောင့်နေရင်း သမ်းဝေနေသည်။ သူ သမ်းပြီးသွားသောအခါတွင် သူ၏ မျက်ရည်တွေနဲ့ မျက်လုံးများက တံခါးဝတွင် ကြွက်သားအပြည့်ပုံရိပ်ကြီး ပေါ်လာသည်ကို ဝေဝါးစွာမြင်လိုက်ရသည်။

တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့် သူ ထွက်ခွာရန် အသင့်ပြင်လိုက်သည်။

စစ်သူကြီး ရထားလုံးထဲသို့ဝင်ပြီးနောက် စိတ်ရှုပ်စွာဖြင့် ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်သည်။ ဒီနေ့ စစ်သူကြီး ဘာလို့ ဒီလောက်စောနေတာလဲ။

ကျန်းတန်းဟယ် ရာဇပလ္လင်ခန်းသို့ရောက်သောအခါတွင် သူက ပထမဆုံးရောက်ရှိနေသူဖြစ်သည်။ ခန်းမလွတ်ထဲမှာ သူတစ်ယောက်တည်း ရပ်နေသည်။ ခဏကြာတော့ ဝန်ကြီးတွေ တယောက်ပြီး တယောက် ဝင်လာကြသည်။

ပထမအကြည့်တစ်ချက်မှာတင် ကျန်းတန်းဟယ်ကိုတွေ့လိုက်ရတော့ အနည်းငယ် အံ့သြသွားသွားကြသည်။ ဖြည်းဖြည်းချင်း ဝန်ကြီးအနည်းငယ်သည် အဖွဲ့တစ်ခုတွင် စုရုံးလာပြီး တိုးတိုးလေး ကောက်ချက်ချလာကြသည်။

"မနေ့က စစ်သူကြီး နေမကောင်းဖြစ်နေတာကို ဧကရာဇ်မင်းနဲ့ နန်းတော်ထဲမှာ တစ်နေကုန်နေခဲ့တယ်လို့ ကြားတယ်။ ကောလဟာလတွေက မှန်နေပုံရတယ်။ ပထမတော့ ကျုပ် မယုံခဲ့ဘူး၊ ဒါပေမယ့် ဒီနေ့ ကျုပ်အစောကြီးရောက်တော့ စစ်သူကြီးက ကျုပ်ရှေ့အရင်ရောက်နေတာ "

"ဒါအမှန်ပဲ၊ မနေ့က ချန်ချင်း နန်းတော်မှာ စစ်သူကြီးကို တွေ့ခဲ့တယ်"

“စစ်သူကြီးက တကယ်သစ္စာရှိတယ်လို့ ပြောရမယ်။ သူနေမကောင်းပေမယ့် နန်းတော်ကို လာဖို့ အခိုင်အမာ ပြောခဲ့တယ်။ ကျုပ်တကယ်ကို သဘောကျတယ်"

"စစ်သူကြီးနဲ့ ယောက္ခမဆက်ဆံရေးဖြစ်နိုင်ရင် ကောင်းမှာပဲ"

"ဟားဟား၊ ဝန်ကြီး လျို၊ ခင်များရဲ့ ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရတဲ့ သမီးပျိုကို မေ့လိုက်တော့ "

"ကျုပ်ရဲ့အကြီးဆုံးသမီးက မြို့တော်မှာ အရည်အချင်းအရှိဆုံး အမျိုးသမီးလေးယောက်ထဲက တစ်ယောက်။ သူသာ စစ်သူကြီးနဲ့တွေ့နိုင်ရင် အဲဒီ့ထဲက ကောင်းတာတစ်ခုခုတော့ ထွက်လာမှာ သေချာတယ်။"

"သေချာပေါက်တော့ မဖြစ်ဘူး၊ ကျုပ်သမီးက ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရဖြစ်ပြီး ဇွတ်တရွတ်နိုင်ပေမယ့် သူ့ပုံစံက ပထမတန်းပဲ "

"ရုပ်ရည်က အရည်အချင်းထက် ဒုတိယနေရာမှာပါ"

"ဟုတ်ပါပြီ၊ ဟုတ်ပါပြီ၊ ငြင်းခုံနေတာရပ်ကြစို့။ တစ်စုံတစ်ယောက်ရဲ့လှုပ်ရှားမှုကို ခင်များမမြင်နိုင်ဘူးလား"

ဝန်ကြီးက ပြောပြီးတာနဲ့ လူအုပ်စုက ရှေ့ကို လှမ်းကြည့်ခဲ့ကြသည်။ ဝန်ကြီးချုပ်သည် တစ်ချိန်ချိန်တွင် ရောက်ရှိလာပြီး စစ်သူကြီးဘေးတွင် ရပ်နေခဲ့သည်။ နှစ်ယောက်သား အသံတိုးတိုးဖြင့် စကားပြောနေကြသည်။ ဝန်ကြီးချုပ်၏ ရယ်မောသံကို ရံဖန်ရံခါ ကြားနေရသည်။ အနောက်မှာ ရပ်နေတဲ့ လူအနည်းငယ်က သူတို့နားတွေကို ဖောက်ထားကြရင်တောင် စကားဝိုင်းရဲ့ အစိတ်အပိုင်းကို မကြားရပေ။ နောက်ဆုံးတော့ သူတို့ကြိုးစားမှုကို စွန့်လွှတ်လိုက်ကြသည်။

အားလုံးရောက်လာပြီးရင် ညီလာခံအစည်းအဝေးစဖို့ အချိန်ကျပြီ။ ရှောက်ကျန့်သည် အချိန်မီရောက်လာပြီး ပလ္လင်ပေါ်တွင်ထိုင်ခဲ့သည်။ သူ လှည့်ပတ်ကြည့်ရင်း နောက်ဆုံးတွင် ကျန်းတန်းဟယ်၏ ခေါင်းပေါ်သို့ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့နှုတ်ခမ်းကိုဖိပြီး ပြုံးဖို့ မကူညီနိုင်ခဲ့ပေ။ “ထကြပါ”

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အရှင်မင်းကြီး"

အားလုံးက တညီတညွတ်တည်း ထလိုက်ကြသည်။

အဲဒီနောက်မှာတော့ နေ့စဉ် အစီအစဉ်တွေကို ဖြတ်သန်းဖို့ အချိန်တန်ပြီ။ ဝန်ကြီးတွေက ၎င်းတို့၏ အောက်မေ့ဖွယ် အခမ်းအနားများကို တင်ပြကြပြီး အကြံပြုချက်များ ပေးကြသည်။ ထို့နောက် ဧကရာဇ်မင်းသည် ၎င်းတို့၏ အစီအစဥ်များကို စဉ်းစားကာ အကောင်းဆုံးကို ရွေးချယ်ခဲ့သည်။