အခန်း (၂၄၅)

"ရေချိုပြီး မနက်ဖြန် အဝတ်အသစ်ဝတ်မယ်"

နောက်တစ်နေ့တွင် ကျန်းတန်းဟယ် အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားနေသောကြောင့် အိပ်မပျော်နိုင်ဘဲ အစောကြီးနိုးနေခဲ့သည်။

သူ အနည်းငယ် သဘောကျနေသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ဒီလိုမျိုး တစ်ခုခုကြောင့် အိပ်ရေးပျက်နေတဲ့ လူကြီးတစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ သူ့ကို မြင်ယောင်ကြည့်လိုက်။ စကားလုံးတွေ ထွက်လာရင် သူ ရယ်မောစရာ ဖြစ်သွားလိမ့်မည်။

ကျန်းတန်းဟယ် အိပ်ရာမှထကာ စောစောက ဖယ်ထားခဲ့သော သိုးမွှေးခြေအိတ်ကို ဝတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် သိုးမွှေးဝတ်စကုတ်ကိုဝတ်ကာ တစ်ချိန်က သူ့အတွက် ရှောင်းကော လုပ်ပေးထားသည့်အဝတ်အစားအသစ်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

သူထွက်သွားခါနီးမှာ မနက်ညီလာခံအစည်းအဝေးပွဲတက်ဖို့ကို ရုတ်တရက် သတိရသွားသည်။

!!

ထို့ကြောင့် သူ၏ ၀တ်စုံရဲ့ အပေါ်ကနေ နန်းတွင်းဝတ်စုံကို ၀တ်လိုက်သည်။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သူ့အဝတ်အစားအသစ်ကို မချွတ်ဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဆောင်းရာသီဆိုတော့ ထပ်ဆောင်းအလွှာတွေထပ်ဝတ်တာက ကောင်းပါသည်။

ထို့နောက် ထူထဲသောအဝတ်အစား နှစ်လွှာကို ၀တ်ဆင်ထားကာ ရထားလုံးပေါ်သို့တက်သွားခဲ့သည်။

မြင်းရထားမောင်းသမားက သူ့အသွင်အပြင်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး အံ့သြနေသည်။ "စစ်သူကြီးကြည့်ရတာ ဒီနေ့ ပိုပြည့်လာသလိုပဲ။ ညတွင်းချင်း ကိုယ်အလေးချိန်တက်လာတာလား၊ ဒါက ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား...."

ရထားလုံးက နန်းတော်အဝင်ဝမှာ ရပ်သွားသည်။ ကျန်းတန်းဟယ် ထုံးစံအတိုင်း ရထားလုံးပေါ်မှ ဆင်းလိုက်သည်။ ဒါပေမယ့် သူ့ထောက်က မြေကြီးကိုတောင်မထိရသေးခင်မှာ ဝန်ကြီးအဖွဲ့တစ်ဖွဲ့က သူ့ကို အမြန်ဝိုင်းရံထားခဲ့ကြသည်။

"မင်္ဂလာပါ စစ်သူကြီး"

ဝန်ကြီးတွေက ကျန်းတန်းဟယ်အား တစ်ချိန်တည်း နှုတ်ဆက်ကြသည်။ မသိတဲ့သူတွေကတော့ ညီလာခံခန်းမကို အပြင်ဘက်မှာ ရွှေ့ထားတယ်လို့ ထင်ကြလိမ့်မည်။

ကျန်းတန်းဟယ်၏တရားဝင်ရာထူးက အခြားအရာရှိများထက် မြင့်မားသော်လည်း၊ သူက လူအများစုထက် အသက်များစွာငယ်သည်။ ထို့ကြောင့် အငယ်တန်းတစ်ယောက်အနေနှင့် လက်သီးဆုပ်တစ်ဖက်ကို တစ်ဖက်လက်ဖြင့်အုပ်ကိုင်ကာ ပြန်လည် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

နောက်ဆက်တွဲအနေနဲ့ကတော့ ချီးမြှောက်ခြင်းပါပဲ။ ကျန်းတန်းဟယ် အဲဒါကို နားထောင်ရုံနဲ့ ရှက်သွားသည်။ သူက မေးခွန်းထုတ်သူဖြစ်သည်ဟူသောအချက်ကို မပြောကြပါနဲ့တော့။ သူလမ်းကိုဦးဆောင်ပြီး စလျှောက်မသွားရင် ဒီလူတွေက သူ့ကို လွှတ်ကြမှာမဟုတ်ဘူး။

သူ ရှေ့က လျှောက်သွားပေမယ့် ဝန်ကြီးအဖွဲ့ကလည်း သူ့နောက်က လိုက်လာသည်။ သူတို့သည် သူ့အပေါ် ဖားနေကြပြီး သူဘယ်လောက်တော်ကြောင်းကို ပြောဆိုနေကြသည်။ သူတို့ပြောသမျှက ပို၍ အဓိပ္ပါယ်ရှိပုံရသည်။ ကျန်းတန်းဟယ်က သူတို့ဘာတွေပြောနေတယ်ဆိုတာ သိဖို့ စိတ်မဝင်စားတဲ့အတွက် သူတို့ကို ဖယ်ထုတ်ဖို့ သူ့ငယ်ရွယ်မှုကို အားကိုးသည်။

“ဟူး… စစ်သူကြီး လမ်းလျှောက်တာ အရမ်းမြန်တာပဲ။”

ဝန်ကြီးတစ်ဦးက အမောတကော ပြောခဲ့သည်။ သူ ဆက်မလိုက်နိုင်တော့ပေ။

"မြန်မြန်လျှောက်တာက ကောင်းတာပေါ့။ ဆိုလိုတာက စစ်သူကြီးမှာက အရွယ်ကောင်းပြီး စိတ်ဓာတ်တက်ကြွနေတယ်လို့ဆိုလိုတာပဲ။ သူ့အတွက် ကောင်းပါတယ်။"

အခြားဝန်ကြီးက သူ့သားမက်ကို ကြည့်နေသလိုမျိုး ကျန်းတန်းဟယ်ကို ကြည့်ခဲ့သည်။ သူ့ကိုကြည့်လေ ပိုကျေနပ်လေလေပဲ။

သူပြောပြီးသည်နှင့် တခြားဝန်ကြီးတွေက ခေါင်းညိတ် သဘောတူခဲ့ကြသည်။ "သူ့ရဲ့ သန်စွမ်းတဲ့ ခြေလှမ်းတွေကို ကြည့်လိုက်။ သူဒီလို ကြံ့ခိုင်ပြီး တည်ငြိမ်တဲ့ ခြေလှမ်းတွေနဲ့ လျှောက်နေတာ။ ဒီလက်မောင်းလွဲအားကလည်း အားအင်အပြည့်ပဲ။ အဲဒီ အရှိန်နဲ့ လျှောက်သွားနေချိန်မှာတော့ သူက မမောနိုင်မပန်းနိုင်ပဲ။ သူက တကယ်ကို သူ့ရဲ့အရွယ်ကောင်းမှာရှိနေတာ!"

ကျန်းတန်းဟယ်၏ နားရွက်များ လှုပ်ယမ်းသွားသည်။ ဝန်ကြီးတွေက သူနဲ့ သိပ်မနီးပေမယ့် လုံလုံလောက်လောက် ကြိုးစားရင် သူကြားနိုင်ပါသေးသည်။ သူတို့အစီအစဥ်က ဘာလဲဆိုတာ သူကြားချင်ပေမယ့် အဲဒီစကားလုံးတွေအားလုံးကို ကြားဖို့ မမျှော်လင့်ခဲ့ချေ။ ချီးမွမ်းခြင်းတို့ဖြင့် သူ့ကို ဖျက်ဆီးဖို့ ကြိုးစားနေကြတာလား။

အရင်ဆုံး သူတို့က သူ့ကိုမြှောက်ပင့်ပြောဆိုပြီး ကောင်းကင်ပေါ်သို့ လွှတ်ကြသည်။ ထို့နောက် သူနှင့် ဆက်ဆံရန် အခွင့်ကောင်းကို ရှာကြသည်။

ထိုထင်မြင်ယူဆချက်များနှင့်အတူ ကျန်းတန်းဟယ် သည် မဝေးတော့သောအနာဂတ်တွင် သတိထားရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ သူတို့နဲ့ ထိတွေ့ဆက်ဆံတာကို တတ်နိုင်သမျှ ရှောင်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့သည်။

ညီလာခံအခန်းထဲသို့ လျင်မြန်စွာ လျှောက်သွားကာ သူ့ထိုင်ခုံကို ရှာခဲ့သည်။

သူ့နောက်က ဝန်ကြီးတွေ တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် လျှောက်လာကြသည်။ သူတို့က ကျန်းတန်းဟယ်နဲ့ နီးစပ်ချင်ပေမယ့် စကားမပြောရခင်မှာ ဧကရာဇ်မင်း ရောက်လာသည်။ သူတို့ အရမ်းထိတ်လန့်သွားတာကြောင့် ချက်ချင်းရပ်ပြီး ရှေ့တည့်တည့်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။

ကျန်းတန်းဟယ် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူတို့ သူ့ကို တစ်ယောက်တည်း လွှတ်ထားဖို့ သူ ဆန္ဒရှိသည်။

နံနက်ခင်း ညီလာခံစည်းဝေးပွဲ တစ်ဝက်တွင် ကျန်းတန်းဟယ် သည် အဝတ်အစားအလွှာတွေများလွန်းသောကြောင့် အနည်းငယ် အဆင်မပြေဖြစ်နေသည်။ မသက်မသာဖြစ်နေရာမှ စိတ်သက်သာရာရစေဖို့ သူ့အဝတ်အစားတွေကို တိတ်တဆိတ် ဆွဲလိုက်သည်။

သူ့အနားမှာ ရပ်နေတဲ့ ဝန်ကြီးတွေက မွှေးရနံ့ကို ရုတ်တရက်ရလိုက်သည်။ အဲဒါက ဘာလဲဆိုတာ သူတို့ မသိနိုင်ပေမယ့် ယောက်ျားတစ်ယောက်ရဲ့ ရနံ့လို အနံ့မဟုတ်တာတော့ သေချာသည်။

ဧကရာဇ်မင်း သူတို့ကို မကြည့်နေတဲ့အချိန်မှာ ရဲရင့်သော ဝန်ကြီးအချို့က နှာခေါင်းကို လှုပ်ကာ ပြင်းပြင်းထန်ထန် အနံ့လိုက်ရှူနေကြသည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ဧကရာဇ်မင်းက ကျန်းတန်းဟယ်ကို မေးခွန်းအချို့မေးရန် ခေါ်လိုက်သောကြောင့် သူ၏အဝတ်အစားများကို ဆွဲနေခြင်းအား ရပ်တန့်လိုက်သည်။

တခဏချင်းမှာပဲ ရနံ့ကပျောက်သွားသည်။ အဲဒါက သူ့ပတ်ဝန်းကျင်က ဝန်ကြီးတွေကို အံ့သြသွားစေသည်။ မွှေးရနံ့တွေ ဝင်လာပြီး မြန်မြန်ပျောက်ကွယ်သွားတော့ အပိုင်းလေးတစ်ခုက ချက်ချင်းပြီးသွားခဲ့သည်။

မနက်ပိုင်း ညီလာခံစည်းဝေးပွဲပြီးခါနီးမှာ ကျန်းတန်းဟယ် အပူဒဏ်ကြောင့် ချွေးတွေထွက်နေပြီ။ သူ့အဝတ်အစားတွေက ထူထူထဲထဲနဲ့ နှစ်ထပ်ဝတ်ထားတယ်ဆိုတော့ ပြောမနေနဲ့တော့။ ထို့အပြင် ခန်းမအတွင်းရှိ မီးဖိုက ဒီနေ့မှ အထူးပူနေသည်။ သူ့ပတ်လည်ရှိ အပူအလွှာသုံးလွှာကြောင့် အဲ့တာက ချွေးမထွက်ဘူးဆိုရင် ခက်ခဲလှနေပြီ။

သူ့တစ်ကိုယ်လုံးမှာ ချွေးတွေထွက်နေတာကို သူခံစားလိုက်ရတော့ လေဝင်လေထွက်ကောင်းအောင် သူ့အဝတ်အစားတွေကို တိတ်တိတ်လေး မလိုက်သည်။

သူ့နောက်က ဝန်ကြီးတွေက အဲဒီရနံ့ကို ထပ်ရလိုက်သည်။

ဒီတစ်ခါတော့ ခန်းမကြီးထဲက ဝန်ကြီးတွေတောင် မွှေးရနံ့တွေ ရသွားကြသည်။ မွှေးရနံ့က ပလ္လင်ပေါ်ထိုင်နေတဲ့ ရှောက်ကျန့် ဆီကို ရောက်သွားသည်။

ဝန်ကြီးတစ်ဦး၏ စကားကို ဂရုတစိုက်နားထောင်နေသော ရှောက်ကျန့်မှာ ရနံ့ဖျော့ဖျော့လေးကို ရလိုက်သည်။ သူ မသိစိတ်မှ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ လင်းယုန်မျက်လုံးများဖြင့် အောက်ဘက်ရှိ လူအုပ်စုကို အကဲခတ်လိုက်သည်။ ထူးထူးခြားခြား မတွေ့မိသော်လည်း မွှေးရနံ့က ပိုပြင်းလာသည်။

အဓိကဇာတ်ကောင်က မွှေးရနံ့လေးကို သတိထားမိသွားပုံရသည်။

အသက်ရှူပြီးနောက် ကျန်းတန်းဟယ် သူ့အဝတ်အစားတွေကို ဆွဲတာ ရပ်လိုက်သည်။ ဒါပေမယ့် ရုတ်တရက် သူ့နှာခေါင်းထဲသို့ ဝင်လာသော မွှေးရနံ့က သူ့ကို ကြောက်ရွံ့သွားစေသည်။ ထို့နောက် သူ အနည်းငယ် စိတ်တိုလာသည်။ ဒီအနံ့က မိန်းကလေးရနံ့နဲ့တူသည်။ မိန်းကလေးရဲ့ ရနံ့ကို သုံးထားတဲ့သူဘယ်လောက် အရှက်ကင်းလိုက်လဲလို့ သူ တွေးနေမိသည်။

ဝန်ကြီးတွေက အမွှေးနံ့သာကြောင့် သွေးဆောင်ခံလိုက်ရပြီး အရင်းအမြစ်ကို ရှာဖွေချင်နေကြသည်။ ဧကရာဇ် အပါအဝင် ခန်းမတွင်းရှိ လူတိုင်း မငြိမ်မသက် ဖြစ်သွားကြသည်။ အစည်းအဝေးကို အာရုံစိုက်ဖို့ အခက်အခဲတွေ ကြုံနေရသည်။

နားထောင်နေတဲ့သူတွေက စကားတစ်ခွန်းမှ မကြားနိုင်တော့သလို ပြောနေကြတဲ့သူတွေက ဆက်မပြောနိုင်တော့ပေ။ လူတိုင်းက အနံ့က ဘယ်ကလာလဲ လိုက်ရှာနေကြသည်။

ဒါပေမယ့် ရနံ့က ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားပြန်သည်။ လူတိုင်းက ချက်ချင်း သူတို့၏အာရုံများဆီသို့ ပြန်ရောက်လာကြသည်။

ရှောက်ကျန့်က သူ့လည်ချောင်းကို ရှင်းပြီး ခန်းမထဲက မထွက်ခင် မနက်ခင်း ညီလာခံ အစည်းအဝေးကို အမြန်အဆုံးသတ်လိုက်သည်။

ကျန်းတန်းဟယ် ဦးညွှတ်လိုက်ပြီးနောက် သူ အမြန်ထွက်သွားခဲ့ပြီး ဝန်ကြီးတွေမှာ သူ့ကို တားရန် အခွင့်မရှိတော့ပေ။

သူသည် သူတို့နဲ့ ဝေးဝေးနေရန် ရည်ရွယ်ချက်ရှိ၍ မွှေးရနံ့ကို ရှူမိသောအခါတွင် ပို၍ပင် စိတ်ပိုင်းဖြတ်ခဲ့သည်။ ထိုရနံ့သည် အရပ်ဘက်အရာရှိများထံမှ ရသည်ဟု မသိစိတ်က ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။

သူသည် အရပ်ဘက်အရာရှိတွေကို ဘက်လိုက်မှု မရှိပေ။ သူ သူတို့ကို နှိမ့်ချတာလည်း မဟုတ်ဘူး။ အကြောင်းရင်းမှာ စစ်ဘက်အရာရှိတွေက တပ်ဖွဲ့ဝင်များ၊ မြင်းများနှင့် နေ့တိုင်းရှိနေသောကြောင့် ပေါင်ဒါနံ့သာလိမ်းရန် အချိန်မရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ လုပ်ခဲ့လျှင်တောင် ချွေးထွက်ပြီး နံစော်နေပေလိမ့်မည်။ ဒီလိုမျိုး တစ်ခုခုလုပ်ဖို့ သူတို့အတွက် မလိုအပ်ပေ။

အစည်းအဝေး ပြီးဆုံးပြီးနောက် ဝန်ကြီးများ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ အဲဒီအစား သူတို့စုပြီး ထူးဆန်းတဲ့ရနံ့ရဲ့ အရင်းအမြစ်ကို ဆွေးနွေးခဲ့ကြသည်။

အရပ်ဘက်နှင့် စစ်ဘက်အရာရှိများ အချင်းချင်း သဘောထားကွဲလွဲနေသည်။ အရပ်ဘက်အရာရှိတွေက စစ်ဘက်အရာရှိနွေ နေ့တိုင်း ချွေးထွက်များသည်ဟု ခံစားမိသောကြောင့် အနံ့အသက်ဆိုးများကို ဖုံးအုပ်ရန် အမွှေးအကြိုင်များ လိမ်းထားလောက်သည်။ တစ်ဖက်တွင်မူ စစ်ဘက်အရာရှိတွေက အရပ်ဘက်အရာရှိအများစုက ရုံးတွင်ရှိကြပြီး နေ့တိုင်း ဘယ်လို၀တ်စားရမယ်ဆိိုတာသာ သိသည်ဟု ယူဆကြသည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့သည် အမွှေးနံ့သာတွေလိမ်းထားကြသည်မှာ အံ့သြစရာမဟုတ်ပေ။

ဆန့်ကျင်ဘက်ဝန်ကြီးများကြားတွင် တင်းမာနေသကဲ့သို့ ကျန်းတန်းဟယ်မှာ ရထားလုံးဖြင့် တပ်စခန်းသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

အပြင်မှာ အပူချိန်က နိမ့်နေပြီး ပတ်ပတ်လည်မှာ မီးဖိုတွေ မရှိတဲ့အတွက် နောက်ဆုံးတော့ သူ ချွေးမထွက်တော့ပေ။

တပ်စခန်းသို့ရောက်သည်နှင့် လေ့ကျင့်ရေးစစ်ဆေးရန် အချိန်တန်နေပြီဖြစ်သည်။ ကျန်းတန်းဟယ်သည် မြင့်မားသော ပလက်ဖောင်းပေါ်တွင် ရပ်ကာ မကြာသေးမီက လေ့ကျင့်မှု၏ ရလဒ်ကို ကြည့်ရှုခဲ့သည်။ သူတော်တော် ထိမိသွားသည်။

ဒီလူတွေက လူသစ်တွေ။ ရက်အနည်းငယ်ကြာအောင် လေ့ကျင့်ပြီးနောက်မှာ အောင်မြင်မှုများစွာရရှိခဲ့တာကို သူ ချီးကျူးမိသည်။

စစ်သူကြီး စိတ်ကောင်းဝင်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ရဲရင့်သော တပ်သားသစ်အချို့က စစ်သူကြီးက ဘယ်လောက် ကျွမ်းကျင်သည်ကို သူတို့ကိုယ်တိုင် သိမြင်နိုင်စေရန် သူတို့နှင့် ပေါင်းရန် တောင်းဆိုခဲ့ကြသည်။

ကျန်းတန်းဟယ် ဒီနေ့မှာ အမှန်တကယ်ပင် စိတ်ကောင်းဝင်နေသည်။ အဆိုပါ တပ်သားသစ်များကို စိတ်မပျက်စေရန်အတွက် သူ အလွယ်တကူ သဘောတူခဲ့သည်။

"ငါ့အတွက် အဝတ်အစားတွေ ပြင်ထား"

ကျန်းတန်းဟယ် သူ့နန်းတွင်းဝတ်စုံ ဒါမှမဟုတ် သူ့အဝတ်အစားအသစ်နဲ့ သူတို့ကို တိုက်ခိုက်မှာ မဟုတ်ပေ။ သူသည် သူ၏ နန်းတွင်းဝတ်စုံကို ချွတ်ကာ လက်အောက်ငယ်သားတွေ ရှာထားတဲ့ ၀တ်စုံကို ၀တ်လိုက်သည်။ သူ့အတွက် ရှောင်းကော လုပ်ပေးထားတဲ့အဝတ်အစားအသစ်တွေကို ကွင်းပြင်ပေါ်မတက်ခင် သူသေချာထားထားခဲ့သည်။

လက်အောက်ငယ်သားက စစ်သူကြီးရဲ့နန်းတွင်းဝတ်စုံယူလိုက်တော့ မွှေးရနံ့ကို ရုတ်တရက်ရလိုက်သည်။ သူ အံ့အားသင့်နေစဉ်တွင် သူသည် သူ့လက်ထဲက နန်းတွင်းဝတ်စုံကို တိတ်တဆိတ် ချဉ်းကပ်ကာ နောက်ထပ် လှိုင်းတံပိုးတစ်ခုကို ယူလိုက်သည်။ ချက်ခြင်းပင် သူ့မျက်လုံးတွေက တိုက်ကြီးအသစ်တစ်ခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားသလိုပင် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။ မယုံကြည်မှုတွေက သူ့မျက်နှာအနှံ့မှာ ရေးထားသည်။ ပြောပြလို့မရနိုင်သော လျှို့ဝှက်ချက်ကို သူ အမှန်မထင် သူတွေ့ရှိလိုက်ရသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

ကျန်းတန်းဟယ် စင်ပေါ်တက်ပြီးတာနဲ့ တပ်သားသစ်တွေက ရုန်းရင်းဆန်ခတ် အော်ဟစ်ခဲ့ကြသည်။ သူက ပြုံးပြီး "လာခဲ့" ဟု စိတ်အားထက်သန်စွာပြောလိုက်သည်။

"စစ်သူကြီး ကျွန်တော် အရင်လာမယ်!"

မွေးကင်းစနွားတွေက ကျားတွေကို မကြောက်ပေ။ တပ်သားသစ်တွေ လျင်မြန်စွာ တက်လာသော်လည်း လျင်မြန်စွာဆင်းသွားကြသည်။

တင်ပါးကို ကိုင်ပြီး ကွင်းထဲကထွက်သွားတဲ့သူကို ကြည့်ပြီးတော့ ကျန်းတန်းဟယ် ပိုလို့တောင် ကျယ်လောင်စွာ ပြုံးနေသည်။ "နောက်ထပ်တစ်ယောက်!"

"စစ်သူကြီး ကျွန်တော် လာမယ်!"

…

"နောက်တစ်ယောက်!"

"ကျွန်တော်လုပ်မယ်!"

…

"နောက်တစ်ယောက်!"