အခန်း (၂၄၇)

"လူစကားပြော"

"မင်း အနံ့က ကောင်းတယ်!"

လီရှို့ကျီ ထိုစကားများကို ပြောပြီးသွားသောအခါ ကျန်းတန်းဟယ် ပေါက်ကွဲလုဆဲဆဲပင်။ ဒါပေမယ့် သူထိုသို့မလုပ်ဆောင်မီတွင် သူ့အရေပြားမှ အနံ့များထွက်လာသည်။

"ဖွီး ဟားဟား "

လီရှို့ကျီ သူ့ပါးစပ်ကို အမြန်ပိတ်လိုက်ပြီး ကျန်းတန်းဟယ်ကို အပြစ်ကင်းစွာ ကြည့်နေခဲ့သည်။

ကျန်းတန်းဟယ်တစ်ယောက် ရေပူထဲနှစ်ခံလိုက်ရသလိုမျိုး သူ့တစ်ကိုယ်လုံး နီမြန်းလာပြီး မွှေးရနံ့က ပိုစွဲဆောင်လာခဲ့သည်။

လီရှို့ကျီ သူ့နှာခေါင်းကို အမြန်အုပ်ကာ နောက်သို့ ခြေတစ်လှမ်းဆုတ်လိုက်သည်။ "စိတ်ကိုအေးအေးထား၊ စိတ်တိုလာတဲ့အခါ ဒီမွှေးရနံ့က ပြင်းထန်လာတဲ့ အာနိသင်ရှိတယ်လို့ ပြောဖို့ ငါ မေ့သွားတယ်။ ပျံ့လွင့်တာကို ရပ်တန့်ဖို့အတွက် မင်း စိတ်အေးအေးထားရမယ်။"

သူစကားပြောပြီးတော့ အခန်းတွင်း လေဝင်လေထွက်ကောင်းစေရန် ပြတင်းပေါက်များကို ဖွင့်လိုက်သည်။ အအေးမိမှာကို စိုးရိမ်စရာတော့ မရှိပေ။ အခု စိုးရိမ်စရာမှာ သူ မူးမေ့လဲလုနီး ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။ နောက်ကျမှ သူ တစ်ခုခုလုပ်မိသွားရင် ရှက်စရာကြီး။

"အားလုံးက မင်းအပြစ်ပဲ!" ကျန်းတန်းဟယ် ပြတင်းပေါက်နားတွင် တစ်ယောက်တည်း ရပ်နေပြီး အေးမြသောလေကို ခံစားနေရသည်။ "ဒီဆပ်ပြာက မင်းရဲ့ဆပ်ပြာမဟုတ်ရင် ငါ ဒီလိုအဆုံးသတ်မှာမဟုတ်ဘူး!"

"ဟေ့ ရပ်လိုက်တော့။ မင်း ငါ့ကိုဘာလို့ အပြစ်တင်နေတာလဲ။ ဆပ်ပြာကို မင်းကိုယ်တိုင် ယူသွားတာလေ၊ ငါ မင်းကို အတင်းယူခိုင်းတာမဟုတ်ဘူး။ နောက်ပြီး ငါ့ရဲ့ အဖိုးတန်ရတနာကို ယူသွားလို့ မင်းနဲ့ငါ မရှင်းရသေးဘူး!"

လီရှို့ကျီက ကျန်းတန်းဟယ် သူ့ရဲ့ ပုလဲရနံ့ ကို ဘယ်လိုသုံးခဲ့တယ်ဆိုတာ တွေးလိုက်တဲ့အခါ သူ့နှလုံးသား သွေးထွက်သွားခဲ့သည်။ သူသာ သိခဲ့မယ်ဆိုရင် မနေ့က သူ့ကို တားခဲ့မိလိမ့်မည်။ သူ လုံးဝ ဆက်အိပ်မနေသင့်ခဲ့ဘူး။ တကယ်က သူ့အပြစ်ပဲ။

ကျန်းတန်းဟယ်က သူ့ကိုယ်သူ ခုခံဖို့ ခက်နေသည်။ မနေ့က ရနံ့သင်းပျံ့တဲ့ ဆပ်ပြာလေးတစ်တုံးလောက် ယူဖို့ ရည်ရွယ်ထားပေမယ့် အတုံးတိုင်း အရမ်းမွှေးနေတာကို ဘယ်သူက သိမှာလဲ။ အချိန်အတော်ကြာ စမ်းကြည့်ပြီးနောက် ဘူးထဲက ဆပ်ပြာသေးသေးလေးတစ်တုံးကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။ ဖွင့်ကြည့်လိုက်တော့ အနံ့က သူ့အကြိုက်နဲ့တူတယ်လို့ တွေးခဲ့သည်။ ၎င်းသည် ရနံ့သင်းပြီး သူ့အရသာနှင့် ကိုက်ညီသောကြောင့် လီရှို့ကျီကို ပြောပြီးနောက် ၎င်းကို ယူလိုက်သည်။

ဒါပေမယ့်လည်း လီရှို့ကျီ တာဝန်ကို ဆက်ထမ်းဆောင်သင့်သည်။ မနေ့ညက သူ အိပ်မနေခဲ့ရင် ကျန်းတန်းဟယ်ကို သူ့ဘာသာ ဆပ်ပြာ ရွေးထုတ်ခွင့်ပေးမှာမဟုတ်ဘူး။ ကျန်းတန်းဟယ် ကိုယ်တိုင်သာ မယူခဲ့ပါက၊ သူ မှားယွင်းတဲ့ဆပ်ပြာတုံးကို ယူခဲ့မိမှာမဟုတ်ပေ။ ဆပ်ပြာမှားမသုံးမိရင် နန်းတော်နဲ့ စစ်စခန်းမှာ သူ့ကိုယ်သူ အရှက်ရအောင်လုပ်မိမှာ မဟုတ်ဘူး။

"မင်း အခုမှ ညီလာခံက ထွက်လာတာလား"

လီရှို့ကျီ သူ့ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ပြီး နောင်တရနေတဲ့လူကို ကြည့်လိုက်သည်။ “အနံ့ ကောင်းကောင်း ရတာက ကောင်းတာ မဟုတ်ဘူးလား။ သူ့အတွက် ခါးသီးတယ်လို့ ခံစားဖို့ လိုလို့လား”

“…ဟုတ်တယ်။” ကျန်းတန်းဟယ် သူ့ကို မကြည့်ပေ။

လီရှို့ကျီ ရယ်နေတာကို ပြန်ရုတ်သိမ်းလိုက်သည်။ “ဒါဆိုရင် မင်းညီလာခံကနေထွက်လာပြီး တပ်စခန်းကို တန်းတန်းသွားခဲ့တာဖြစ်ရမယ်"

"ငါ့ကိုမကြည့်နေနဲ့။ပြီးတော့ စိတ်ဆိုးမနေနဲ့" လီရှို့ကျီ နှာခေါင်းကို အုပ်ထားသည်။ ဒီကောင်လေး အလုပ်ပေးထားပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်အပူချိန် တက်လာရင် လီရှို့ကျီ အိမ်အပြင်ကို ထွက်ရလိမ့်မည်။

"အနံ့ပျောက်အောင် ငါ ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ"

ကျန်းတန်းဟယ် လက်သီးတွေ ဆုပ်ထားသည်။ တစ်သက်လုံး ဒီအတိုင်းဆက်သွားရင် သူ ဘယ်သူ့ကို ဘယ်လိုရင်ဆိုင်ရမလဲ။

"အခုလောလောဆယ်တော့ ငါ မသိဘူး၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဘယ်သူမှ အဲ့တာကို မသုံးရသေးလို့။ ဂုဏ်ယူပါတယ်။ မင်းက ပထမဆုံးပဲ"

လီရှို့ကျီသည် ကျန်းတန်းဟယ်နောက် နောက်ထပ်နှစ်ရက်ကြာအောင် လိုက်ရန် ပြင်ဆင်ခဲ့သည်။ ဆပ်ပြာကို ပြန်မရနိုင်တော့တဲ့အတွက် သူ့ရဲ့ အာနိသင်နဲ့ ရှည်ကြာမှုကိုသာ သတိပြုနိုင်မှာ။ ဒါကို အဆိုးထဲမှအကောင်းဟု ယူဆနိုင်သည်။ စစ်ဆေးန်ုင်သည့်အခြေအနေကို အလကားရခဲ့ပြီး ဆုံးရှုံးစရာဘာမှမရှိပေ။

ကျန်းတန်းဟယ် လီရှို့ကျီကို အပိုင်းပိုင်းဆွဲဖြဲပစ်ဖို့ ဆန္ဒရှိခဲ့သည်။ ဘာမှန်းမသိသော အာနိသင်ရှိသော ထုတ်ကုန်များကို ထုတ်လုပ်ပြီးသည်နှင့် ဖျက်ဆီးပစ်သင့်သည်။ ဤအရာသည် လူသားများအတွက် အန္တရာယ်ရှိသည် မဟုတ်လား။

သူဘယ်လောက်ပဲ ဒေါသထွက်နေပါစေ သူဘာမှလုပ်လို့မရပေ။ ကျန်းတန်းဟယ် မလိုအပ်ဘဲ မလှုပ်ရှားမိစေရန် သတိထားနေရသည်။ သူသည် ပုံမှန်လမ်းလျှောက်နှုန်းကိုပင် နှေးကွေးစေခဲ့သည်။

ကျန်းတန်းဟယ် ခရု၏ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် လှုပ်ရှားနေသည်။ လီရှို့ကျီက သူ့နောက်နေ သူ့အဝတ်အစားများကို အလောတကြီး ၀တ်ခဲ့သည်။ သူ့အဝတ်အစားတွေဝတ်ပြီးတာနဲ့ တံခါးအပြင်ဆီ ဖြည်းညှင်းစွာ ထွက်လာခဲ့သည်။ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း ကျန်းတန်းဟယ်က ဆယ်မီတာထက်တောင် မရွေ့ပေ။

"အစ်ကို၊ မင်း လွန်လွန်ကဲကဲတွေ လုပ်နေတာပဲ"လီရှို့ကျီ ကျန်းတန်းဟယ်ကို ဖမ်းခဲ့သည်။ "မင်း ချွေးမထွက်သရွေ့ ဒါမှမဟုတ် အရမ်းမပူလာသရွေ့ အဆင်ပြေပါတယ်။"

ကျန်းတန်းဟယ်က သူ့ကို လျစ်လျူရှုပြီး ခြေလှမ်းသေးသေးလေးဖြင့် ဆက်လျှောက်သွားခဲ့သည်။ သူ တမင်တကာ ဖြေးဖြေးလေး လမ်းလျှောက်နေတာ မဟုတ်ဘူး။ ခြံဝင်းထဲမှာ သူ့ကိုယ် အေးသွားဖို့ ကြိုးစားနေတာ။

သူ့တစ်ကိုယ်လုံး အပူတွေ ငြိမ်းသွားပြီးနောက် အိမ်ထဲကို အမြန်ပြန်လာခဲ့သည်။ လီရှို့ကျီက ထိုလူနောက်သို့ လိုက်ချင်သော်လည်း သူ မဝင်မီတွင် တံခါးက အရှိန်ပြင်းစွာပိတ်သွားခဲ့သည်။

လီရှို့ကျီ အကြောက်တရားဖြင့် သူ့ရင်ဘတ်ကို ပုတ်လိုက်သည်။ အချိန်မီ ရှောင်လိုက်လို့ တော်သေးတာပေါ့။ ဒီလိုမှ မဟုတ်ရင် သူ့ရဲ့ကြည့်ကောင်းတဲ့နှာတံလေး ပြားသွားလိမ့်မည်။

"လူကြီးမင်း၊ တံခါးဖွင့်ပါဦး။ ဒီလိုမျိုး အထူးအခြေအနေမျိုးမှာ ငါ မင်းကို လိုအပ်တယ်" သူ့စိတ်ကူးတွေ တိမ်မြုပ်သွားကြောင်း ရုတ်တရက် သိလိုက်ရတော့ အခြေအနေကို အမြန်ကယ်တင်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့သည်။ "မင်းက ငါ့ကိုလိုအပ်တဲ့သူပဲ!"

သူအော်ပြီး ခဏနေတော့ အခန်းထဲက စကားလုံးထွက်လာခဲ့သည်။

"ထွက်သွား"

–

သူသည် ပုလဲရနံ့ကို မှားယွင်းသုံးစွဲမိကြောင်း သိရှိပြီးနောက် ကျန်းတန်းဟယ် အိမ်ထဲတွင် နေပြီး ရေနွေးနွေးဖြင့် ခုနစ်ကြိမ်၊ ရှစ်ကြိမ် ရေချိုးခဲ့သည်။

အစကတော့ ရေပူကို သုံးချင်ပေမယ့် အပူချိန်မြင့်တာ မရဘူးဆိုတာကို သတိရသွားတာကြောင့် အဲ့အစား ရေအေးသုံးဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ဒါပေမယ့် သူ့ကျန်းမာရေးအတွက် အလယ်အလတ်လမ်းစဉ်ကို ခံယူကာ ရေနွေးနွေးဖြင့် အဆုံးသတ်ခဲ့သည်။

ဒါပေမယ့် ပိုပြီးချိုးလေလေ အနံ့က ပိုမွှေးလေလေပင်။ ဖြစ်စဉ်အတွင်း သူ့အရေပြားတွေကွာကျလုနီးပါး ပွတ်ခဲ့သည်။

နောက်တစ်နေ့အရုဏ်မတက်မီတွင် ကျန်းတန်းဟယ် နိုးလာခဲ့သည်။ သူနိုးလာချိန်မှာ ပထမဆုံးလုပ်ခဲ့တာက မွှေးရနံ့ရှိမရှိ စစ်ဆေးဖို့ပင်။ အဆုံးတွင် သူ စိတ်ပျက်သွားသည်။ မွှေးရနံ့က သူ့အရေပြားပေါ်မှာ ရှိနေတုန်းပဲ။

ကျန်းတန်းဟယ် တစ်မနက်လုံး ခံစားချက်မဲ့နေခဲ့သည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်အပူချိန် နိမ့်နေစေရန်အတွက် ဆောင်းရာသီအလယ်မှာ အတွင်းဝတ်အလွှာတစ်ခုတည်းကိုသာ ၀တ်ဆင်ခဲ့သည်။ အောက်ခံအလွှာကို ကျော်ပြီး သူ့ရဲ့ နွေရာသီ တရားဝင် နန်းတွင်းဝတ်စုံကို ၀တ်ထားသည်။ သူ့ကိုယ်သူ စိတ်အေးအောင် လုပ်နိုင်သမျှ လုပ်ခဲ့သည်။

လီရှို့ကျီက သူ့တံခါးဝတွင် စောင့်နေပြီဖြစ်သည်။ ကျန်းတန်းဟယ် ထွက်လာတာကို သူမြင်တော့ ချက်ချင်း နောက်ကနေ အနီးကပ်လိုက်သွားသည်။

"မင်းဘာလုပ်နေတာလဲ" ကျန်းတန်းဟယ်သည် အစပိုင်းတွင် သူ့ကို လျစ်လျူရှုခဲ့သော်လည်း လီရှို့ကျီက အရှက်မရှိခဲ့ပေ။ သူ သွားလေရာနောက်သို့ လိုက်နေလေသည်။

"ဒီနေ့ ငါ တပ်စခန်းသွားမို့"

“အိုး”

လီရှို့ကျီ၏ နှုတ်ခမ်းများက ရယ်မောကာ လှုပ်ရှားသွားသည်။ "အိုး? ဒါ သူပြောနိုင်တာအကုန်ပဲလား"

"ဟေး ဟေး ဟေး၊ မင်းအရမ်းလျစ်လျူရှုလွန်းတာပဲ"

လီရှို့ကျီ မကျေမနပ်ဖြင့် ညည်းညူလိုက်သည်။ သူ ဒီနေ့ တပ်စခန်းသွားမယ်။ ကျန်းတန်းဟယ်က သူ့ကို အားပေးစကားတွေ ပြောသင့်တာမဟုတ်ဘူးလား။

"မင်း သွားသင့်တာကြာပြီ"

ကျန်းတန်းဟယ် နောက်ပြန်လှည့်မကြည့်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။ အိမ်မှထွက်ကာ ရထားလုံးပေါ်သို့တက်ပြီး သူ့နောက်လိုက်မည့်သူကို တားလိုက်သည်။

"သွားရအောင်။" ဒီစကားမြင်းရထားသမားကို တိုက်ရိုက်ပြောလိုက််တာ။

လီရှို့ကျီ ဒေါသအရမ်းထွက်ပြီး ခုန်ပေါက်ခဲ့သည်။ "ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ၊ မင်းက ငါ့ကို တင်တောင်မခေါ်သွားနိုင်ဘူးပေါ့လေ။ ရတယ် မင်း ဒီနေ့ တစ်နေ့လုံး ချွေးထွက်နေပါစေလို့ ငါမျှော်လင့်တယ်"

“ လက်ထောက်ဗိုလ်ချုပ်ကြီး မြင်းစီးဖို့ ကျွန်တော့်ကို လိုအပ်လား”

“ဟုတ်ကဲ့ ကျေးဇူးပြုပြီး ”

လီရှို့ကျီ ရက်အနည်းငယ်ကြာအောင် အနားယူလို့ရနိုင်သော်လည်း သူ့မှာ လုပ်စရာအများကြီးမရှိပေ။ အလုပ်စောစောစရတာကောင်းပါသည်။

......

“အရှင်မင်းကြီး၊ နယ်ခြားတပ်သား ၃ ဦး အမြောက်တွေ လက်ခံရရှိပြီးပါပြီ၊ နောက်ပြီး သူတို့အားလုံး မနေ့က ပစ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပါတယ်။ လက်နက်က အရမ်းထိရောက်မှုရှိပါတယ်”

“....…” ရှောက်ကျန့်က သူ့အကြည့်ကို ရုတ်လိုက်ပြီး စကားပြောနေသော ဝန်ကြီးဟောင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ "အရမ်းကောင်းတယ်!"

ဒါပေမယ့် သူ အနည်းငယ် စိတ်ရှုပ်သွားသည်။ ခေါင်းငုံ့ကာ ရပ်နေသော ငမိုက်သားအကြောင်း သူ ဆက်တွေးနေမိသည်။

ကျန်းတန်းဟယ် ဘာတွေလုပ်နေလဲ ဆိုတာ သူ သိချင်နေခဲ့သည်။ ဆောင်းရာသီအလယ်မှာ သူဘာလို့ ပါးလွှာတဲ့ နန်းတွင်းဝတ်စုံကို ဝတ်ထားတာလဲ။

ဝန်ကြီးက ဒီကိစ္စကို ဆွေးနွေးနေတုန်း သူ မိန်းမစိုးစုကို ခေါ်ပြီး နားထဲကို တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ “မီးဖိုကို အပူပေးလိုက်”

“မှန်လှပါ”

မိန်းမစိုးစု တိတ်တဆိတ်ထွက်သွားပြီး တခြားမိန်းမစိုးတွေကို တာဝန်တွေ ထမ်းဆောင်ဖို့ ညွှန်ကြားလိုက်သည်။ ထို့နောက် ဧကရာဇ်မင်း၏ နောက်မှာ ရပ်နေရန် ပြန်လာခဲ့သည်။

အောက်တွင် ကျန်းတန်းဟယ်က သူ၏ ၀တ်စားဆင်ယင်မှုကို ရွေးချယ်ထားတဲ့အတွက်ကြောင့် တိတ်တဆိတ် ကြည်နူးနေခဲ့သည်။ သူက တကယ်ပဲ တွေးခေါ်တတ်သူပဲ။ ခန်းမထဲမှာ ပါးလွှာတဲ့နန်းတွင်းဝတ်စုံကို ၀တ်ထားလို့ သူ အရမ်းမပူတော့ဘူး။ မွှေးရနံ့တွေ အငွေ့ပျံဖို့ အခွင့်အလမ်း မရှိတော့ဘူး။

ဒါပေမယ့် တဖြည်းဖြည်းနဲ့ သူ့ခန္ဓာကိုယ်အပူချိန် တက်လာတာကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ စိတ်မသက်မသာဖြစ်ကာ လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ သူ့ရှေ့က မီးဖိုထဲကို မီးသွေးထည့်နေတဲ့ မိန်းမစိုးတစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ ထိတ်လန့်သွားခဲ့သည်!

ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်တော့ ခန်းမထဲမှာ မီးဖိုတစ်ခု ရှိနေမှန်း သိလိုက်ရသည်။ အနီးကပ်စစ်ဆေးကြည့်သောအခါ ညီလာခံခန်းမတွင် ဒီလိုဒီဇိုင်းမီးဖိုများစွာရှိသည်ကို သူတွေ့လိုက်ရသည်။ ဒါက ဆန်းသစ်တဲ့ မြင်ကွင်းတစ်ခုပါပဲ။

မိန်းမစိုးက မီးသွေးလက်တဆုပ်စာ ပစ်ထည့်လိုက်တာကို မြင်လိုက်ရတော့ ခန်းမထဲက အပူချိန် မမြင့်တက်ခင် သူ့နှလုံးခုန်သံတွေ ခုန်ပေါက်လာပါတော့သည်။

မီးသွေးတွေ အများကြီး လောင်ကျွမ်းနေတော့ ကိစ္စတွေ ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ဖြစ်နေမှာ သေချာသည်။

တခြားနည်းလမ်းမရှိတာကိုမြင်တော့ ကျန်းတန်းဟယ် က သူ့ကိုယ်သူ ငြိမ်သက်အောင်လုပ်ပြီး နှလုံးသားကျမ်းဂန်းကို တိတ်တဆိတ် ရွတ်ဆိုခဲ့သည်။ သူ အေးအေးဆေးဆေး နေနေရင် စိတ်အေးရမယ်ဆိုတာကို အမြဲသတိပေးနေသည်။

ဒါတောင်မှ သင်းပျံ့တဲ့ မွှေးရနံ့တွေ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူ့နောက်မှာရှိတဲ့ဝန်ကြီးမှာ စူးရှတဲ့နှာခေါင်းရှိတော့ ချက်ချင်းတွေ့သွားခဲ့သည်။ သူ့နှလုံးသားက နားမလည်နိုင်စွာ ခုန်ပေါက်လာခဲ့သည်။

ဒါကိုတွေးပြီး ဝန်ကြီးက ရှက်သွေးဖြာသွားသည်။ ဤအရွယ်မှာ သူသည် မွှေးရနံ့၏ ဒဏ်ကို ခံနိုင်ရည်ရှိနေဆဲပင်။ မှားနေတယ်လို့ ခံစားရသည်။ သူ့မိန်းမသာ ဒါကိုသိသွားရင် သူမ၏ စိတ်ရဲ့အပိုင်းအစကို သူ့ကို သေချာပေါက် ပေးလိမ့်မည်။

ညီလာခံအစည်းအဝေး ပြီးဆုံးသောအခါ၊ ကျန်းတန်းဟယ် ချက်ချင်း ထွက်ခွာရန် အသင့်ပြင်ထားချိန်မှာ ရှောက်ကျန့် က ကျန်းတန်းဟယ်ကို တားခဲ့သည်။

ခိုကိုးရာမဲ့စွာဖြင့် သူသည် ထိုနေရာတွင် နာကျင်စွာသာ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ရသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ဝန်ကြီးတွေအားလုံး ခန်းမထဲမှ ထွက်သွားသောအခါတွင် သူ သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်သည်။ အနီးနားရှိ လူနည်းသွားသဖြင့် အနည်းဆုံးတော့ သူ အနည်းငယ် အနားယူနိုင်သည်။