အခန်း (၂၅၄)

"မေမေ၊ သား ဘာရေးရင်ကောင်းမလဲ"

"ကြည့်ဖို့ သားရဲ့ခေါင်းလေးကို မေမေဖွင့်ပေးမှဖြစ်မယ်"

ကျွမ်းကျွမ်းက သူ့လက်ထဲမှာ စုတ်တံတစ်ချောင်းကို ကိုင်ထားပြီး စားပွဲပေါ် ခေါင်းတင်ထားသည်။ သူ့ရှေ့တွင် ရှောင်းကော ဖြတ်တောက်ထားသော စာရွက်လေးမှာ စာရွက်လေးတစ်ရွက် ရှိနေသော်လည်း သူဘယ်လိုစရမှန်းမသိ ဖြစ်နေသည်။ နောက်ဆုံးတော့ ဒါက သူ့ရဲ့ ပထမဆုံး အကြိမ် အဆုံးကာရန်တူလုံးရေညီ နှစ်ကြောင်းကဗျာကို ရေးခြင်းပင်။ အချိန်အတော်ကြာ စဉ်းစားပြီးနောက် သင့်တော်တဲ့ အရာကို မစဉ်းစားနိုင်သေးပေ။

“မေမေ…...”

ကျွမ်းကျွမ်းသည် ရှောင်းကောကို အကူအညီတောင်းရန် မှတပါး ရွေးချယ်စရာမရှိပေ။

“ကောင်းပြီ…” ရှောင်းကော တံမြက်စည်းကို ချလိုက်ပြီး သူ့ဘေးမှာ ထိုင်လိုက်သည်။ ခဏလောက်စဉ်းစားပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။ “နွေဦး၊ ချမ်းသာမှုနဲ့ ငြိမ်းချမ်းရေးအကြောင်း သား ရေးလို့ရတယ်”

သူမသည် အဆုံးကာရန်တူလုံးရေညီ နှစ်ကြောင်းကဗျာကို ကောင်းကောင်းမစပ်နိုင်သော်လည်း ကျွမ်းကျွမ်းအား ခေါင်းစဉ်များဖြင့် ကူညီပေးနိုင်သည်။ နွေဦးသည် ကျန်းတန်းဟယ် ပြန်လာမည့်အချိန်ကို ကိုယ်စားပြုပြီး ချမ်းသာမှုသည် သူမနှလုံးသားနှင့် နီးစပ်သောအရာတစ်ခုဖြစ်သည်။ ကျွမ်းကျွမ်းနဲ့ ကျန်းတန်းဟယ်တို့ အမြဲကျန်းမာပြီး ဘေးကင်းဖို့ သူမ မျှော်လင့်သည်။

ခေါင်းစဉ်တစ်ခုဖြင့် ကျွမ်းကျွမ်း၏ စိတ်သည် အလုပ်လုပ်နေတော့သည်။ အဆုံးမှာတော့ သူ့မျက်လုံးတွေ တောက်ပလာပြီး အနီရောင် စာရွက်ပေါ်မှာ ခပ်သွက်သွက် ရေးချလိုက်ပါတော့သည်။

ရှောင်းကော ခေါင်းငုံ့ပြီး ဘေးကနေ ကြည့်နေသည်။ ကျွမ်းကျွမ်း၏ နောက်ဆုံးစုတ်ချက်သို့ရောက်သောအခါ၊အဆုံးကာရန်တူလုံးရေညီ နှစ်ကြောင်းကဗျာပေါ်လာသည်။

"ပျော်ရွှင်ဖွယ်နွေဦးရာသီကို ကြိုဆိုလျက်၊ စည်းစိမ်ဥစ္စာများကို ကြိုဆိုလျက်၊ ကောင်းချီးမင်္ဂလာများနှင့် ငြိမ်းချမ်းခြင်းကို ခံယူလျက် အိပ်မက်များအားလုံး အကောင်အထည်ဖော်နိုင်ပါစေ"

အသံကျယ်ကျယ်ဖတ်ပြီးနောက် ရှောင်းကော၏ မျက်နှာက ခံစားချက်များဖြင့် နီမြန်းသွားသည်။ သူမက ကျွမ်းကျွမ်းကို ပွေ့ဖက်ပြီးပြောလိုက်သည်။ "တော်လိုက်တဲ့သားလေး၊ သားက အံ့သြစရာကောင်းလိုက်တာ!"

“ဟီးဟီး အဲ့လိုလည်းမဟုတ်ပါဘူး......”

ကျွမ်းကျွမ်း ရှက်ရွံ့စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ ရှောင်းကော က သူ့ကို လက်မလွှတ်ခင် နှစ်ကြိမ်နမ်းလိုက်သည်။ သူမ လှည့်ပြီးအဲ့တာကို ချီးမွမ်းဖို့ အဆုံးကာရန်တူ နှစ်ကြောင်းကဗျာကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။ ဤသည်မှာ ကျွမ်းကျွမ်း၏ ပထမဆုံးအဆုံးကာရန်တူ နှစ်ကြောင်းကဗျာဖြစ်သည်။ သူ့ကို ချီးကျူးဖို့ အချိန်ယူရမည်။

"သားရဲ့ဦးလေး ပြန်လာရင် မေမေတို့ နံရံပေါ်မှာ ကပ်ကြမယ်!"

“ဟုတ်ကဲ့”

ကျွမ်းကျွမ်း ဝမ်းသာအားရ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ရှောင်းကောက နောက်ထပ် လေးထောင့်ပုံစာရွက် အနည်းငယ်ကို ထုတ်လိုက်ပြီး ကျွမ်းကျွမ်းအား "ကံဇာတာ" အက္ခရာ အနည်းငယ် ရေးလိုက်" ဟု ပြောခဲ့သည်။

ကျွမ်းကျွမ်းက ခေါင်းညိတ်ပြီး နာခံစွာ ရေးခဲ့သည်။

ချင်းအန့်မင် ပြန်ရောက်ချိန်က မွန်းတည့်ချိန်နီးနေပြီ။ ရှောင်းကောက သူ့ကို လာခေါ်ချင်ပေမယ့် မလိုအပ်ဘူးလို့ ပြောခဲ့သည်။ အဲဒီအစား ခရိုင်ကနေ မြင်းလှည်းနဲ့စီးပြီး မက်မွန်ပွင့်ရွာရဲ့ တံခါးဝမှာ မီးထွန်းခဲ့သည်။

ချင်းအန့်မင်က သူဝယ်ထားတဲ့ ပစ္စည်းတွေ အများကြီးကို ပြန်ယူလာခဲ့သည်။ ရှောင်းကောသည် သူ့ထံမှ စျေးဝယ်အိတ်ကိုယူကာ သူပြန်ယူလာသော သစ်သီးများနှင့် အဆာပြေမျိုးစုံကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ ပျော်နေသော်လည်း နာကျင်ခံစားရသည်။ ဒါတွေအားလုံး ဘယ်လောက်ကုန်သွားလဲ...?

ဒါပေမယ့်လည်း ရှောင်းကော အကျယ်ကြီး မပြောခဲ့ပေ။ နောက်ဆုံးတော့ ဒါဟာ နှစ်သစ်ဖြစ်ပြီး တစ်နှစ်မှာ တစ်ကြိမ်ပဲ လုပ်ကြတာ။

ပစ္စည်းတွေကို သူမ စီစဥ်နေတုန်း အောက်ခြေမှာ အမွှေးတိုင်ရနံ့စက္ကူတစ်ထုပ်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ ပဟေဌိဖြစ်ခဲ့သည်။ ချင်းအန့်မင် ဒီနှစ်သစ်မှာ ဒါကို ဘာကြောင့် ဝယ်တာလဲ။

"နှစ်သစ်ရောက်ခါနီးပြီလေ၊ မိဘတွေကို ဂါရဝပြုရမယ့်အချိန်ရောက်ပြီ"

ရှောင်းကော မမေးမီ ချင်းအန့်မင်က ဘေးခန်းမှထွက်လာပြီး သူမ၏ မေးခွန်းကို ဖြေခဲ့သည်။

ရှောင်းကော ခေတ္တရပ်တန့်လိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “ဟုတ်သားပဲ၊ အချိန်ကျပြီ”

သူတို့သည် သူမ၏ မိဘအရင်းတွေ မဟုတ်ကြသော်လည်း ချင်းအန့်မင် သူတို့အကြောင်းပြောလာသည်ကို သူမ ကြားလိုက်သောအခါတွင် သူမသည် ဖော်မပြနိုင်သော ခံစားချက်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

"ဘယ်အချိန်သွားမှာလဲ"

"ဒီနေ့လည်လောက်"

ချင်းအန့်မင် ပြောလိုက်သည်။ ဒီနေ့ ရာသီဥတု ကောင်းသည်။ သင်္ချိုင်းတွေဆီ သွားရောက်လည်ပတ်ရန် သင့်တော်သည်။

ရှောင်းကော ထိုစကားကိုကြားသောအခါ ဘာမှပြန်မပြောပေ။ သူမ ခေါင်းညိတ်ရုံဖြင့် အသိအမှတ်ပြုခဲ့သည်။

နေ့လယ်စာစားပြီးနောက် သုံးယောက်သား ခရီးထွက်ရန် ပြင်ဆင်ကြသည်။ ကျွမ်းကျွမ်းက သူတို့နဲ့ လိုက်သွားမည်။ နောက်ဆုံးတွင်၊ လူကြီးနှစ်ယောက်က သူတို့၏ မြေးဖြစ်သူနဲ့ တရားဝင်တွေ့ဆုံခြင်းမရှိသေးပေ။

အရောင်မပါသည့်အ၀တ်အစားများကို လဲပြီးနောက် မြည်းလှည်းဖြင့် ချင်းအိမ်ကြီးဆီ ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။

လမ်းတစ်လျှောက်မှာ လူတွေအများကြီးနဲ့ ပက်ပင်းတိုးခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် လူအများအပြားသည် နှစ်သစ်အတွက် ကုန်ပစ္စည်းများ စျေးဝယ်ရန် မြို့ထဲသို့ အပြေးအလွှား သွားနေကြသည်။

ရှောင်းကောသည် ချင်းအိမ်ကြီး သို့ရောက်သောအခါ အဆင်ပြေသော်လည်း ချင်းအန့်မင်မှာ လွမ်းဆွေးနေလေသည်။ ဆိုရိုးစကားအတိုင်း ခွဲခွာရတဲ့နေ့က နှစ်တွေကြာသွားသလို ခံစားရသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ပတ်ဝန်းကျင်က ရင်းနှီးသလိုလို မရင်းနှီးသလိုလိုဖြစ်နေသည်။

အရာများစွာက သူ့စိတ်ကူးယဉ်မှုထက် ကျော်လွန်သွားခဲ့သည်။ သူသည် အစာမငတ်တော့ဘဲ သူ့နေ့ရက်များကို ကောင်းမွန်စွာ ဖြတ်သန်းခဲ့ရသည်။ ရှောင်းကော ကြောငါ့သ မဟုတ်ရင် ဒါတွေအကုန်လုံး ဖြစ်မလာဘူး။ ကံကြမ္မာနေ့မှာ ကယ်တင်ရှင်တစ်ယောက်လို သူမသာ မပေါ်လာခဲ့ဘူးဆိုရင် သူ...

ထိုအချက်ကို တွေးတောရင်း ချင်းအန့်မင် မိန်းမောနေလေသည်။ ရှောင်းကောက သူ၏ မူမမှန်မှုကို သတိပြုမိသောအခါမှပင် သူမက သူ့ကို သူ့အတွေးတွေဆီမှ ရုန်းထွက်ပေးခဲ့သည်။

ထိုအချိန်မှပင် သူတို့သည် ချင်းအိမ်ကြီးသို့ ရောက်လာပြီဖြစ်ကြောင်း သူသိလိုက်သည်။ ချင်းအန့်မင်သည် ရင်းနှီးသောတံခါးကို မြင်သောအခါ အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။

ရှောင်းကောက သူမ အိမ်သော့တွေကို ကိုင်ထားတဲ့ မိသားစုဆီ သွားနေစဉ် ကျွမ်းကျွမ်းကို သူ့ဦးလေးနောက်ကို လိုက်ဖို့ ပြောထားသည်။ သူမ လက်ထဲတွင် ဝက်သားငါးကတ်တီကို ကိုင်ထားကာ တံခါးခေါက်ခဲ့သည်။

"ဘယ်သူလဲ"

ခဏအကြာတွင် အသံတစ်ခုထွက်ပေါ်လာသည်။ ရှောင်းကော နောက်သို့ ခြေနှစ်လှမ်းဆုတ်ပြီး တံခါးဖွင့်မည့်သူကို စောင့်နေသည်။

"အန်တီ"

ရှောင်းကော အိမ်နီးချင်းကို မြင်သောအခါ ပြုံးပြလိုက်သည်။

"အိုး၊ ရှောင်းကောပါလား!"

အမျိုးသမီးက အရမ်းပျော်သွားသည်။ သူမက ရှောင်းကောကို ခေါင်းမှ ခြေဖျားအထိ ဆန်းစစ်ခဲ့သည်။ အစကတော့ သူမကို မမှတ်မိဘူး။ သူမ အခုတော့ ကောင်းကောင်းနေနေရပြီပဲလို့ တွေးလိုက်သည်။

ရှောင်းကောသည် သူမနှင့် ပျော်ရွှင်စရာအချို့ကို ဖလှယ်ခဲ့ပြီး လိုအပ်သည့်အချက်ဆီ တည့်တည့်သွားခဲ့သည်။ အလည်လာရတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကို ရှင်းပြပြီးနောက် ဝက်သားကို အိမ်နီးချင်းထံ ပေးအပ်ခဲ့သည်။

ထိုအမျိုးသမီးက ဝက်သားကိုမြင်သောအခါ သူမ၏ ရယ်မောသံက ပို၍ပင် မှန်ကန်လာသည်။ သူမ လက်ဆောင်ကို လက်မခံမီ အကြိမ်အနည်းငယ် ငြင်းဆန်ရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူမက ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် ဝက်သားကို ယူကာ အိမ်ပြန်ခဲ့သည်။ "အန်တီ သမီးကို သော့ယူပေးမယ်။"

ရှောင်းကော ပြုံးပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

သိပ်မကြာခင်မှာပဲ အမျိုးသမီးက ပြေးထွက်သွားပြီး သော့ကို ရှောင်းကောဆီ ပေးလာသည်။ “အချိန်ရတယ်ဆိုရင် အထဲဝင်ထိုင်ဦးလေ”

“မထိုင်တော့ဘူး၊ မထိုင်တော့ဘူး” ရှောင်းကော သူမလက်ကို အမြန်ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ "အစ်ကိုနဲ့ ကျွန်မ အခုသွားရတော့မှာမို့ပါ"

အမျိုးသမီးက သဘောတူကာ ခေါင်းညိတ်ခဲ့သည်။ သင်္ချိုင်းသို့သွားဖို့က အရေးကြီးဆုံးဖြစ်သည်။

ရှောင်းကောက မထွက်ခွာမီ စကားအနည်းငယ်ပြောခဲ့သည်။ အမျိုးသမီးက ရှောင်းကော၏ နောက်ကျောကို အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ကြည့်နေကာ သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် အားကျခြင်းများဖြင့် ပြည့်နေသည်။ သူတို့နှစ်ယောက်လုံးက မုဆိုးမတွေဖြစ်ပေမယ့် ရှောင်းကောက ဘာလို့ ဒီလောက်ချစ်စရာကောင်းနေရတာလဲ။ သူမဝတ်ထားတဲ့အဝတ်အစားတွေက ကောင်းတယ်ဆိုတာ သိသာထင်ရှားလှသည်။ သူမ၏ပုံသဏ္ဍာန်က ကလေးမွေးထားတဲ့သူလိုမျိုး လုံးဝမဟုတ်ပေ။ သူမက သွယ်လျသော်လည်း ဖြောင့်တဲ့နေရာဖြောင့် ကွေးသင့်သည့်နေရာတွင်ကွေးနေသည်။

နှိုင်းယှဥ်မှုတွေက တကယ်ကို ဒေါသဖြစ်စရာပါပင်။

သူတို့အိမ်ကို ပြန်လာကြည့်ပြီးနောက် အမျိုးသမီးက တံခါးပိတ်ပြီး ပြန်ထွက်သွားသည်။ သူမ ထိုဝက်သားကို ဘယ်လိုစားသုံးရမည်ကို တွေးနေသည်။

ရှောင်းကော ဖုန်ထူနေသောသော့အိမ်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။ တံခါးကိုဆွဲဖွင့်လိုက်သောအခါ ပင့်ကူအိမ်တွေနဲ့ ဖုန်မှုန့်တွေလွင့်ထွက်လာသည်။

သူမ ကျွမ်းကျွမ်းကို ချက်ချင်းပွေ့ဖက်လိုက်ပြီး ဖုန်မှုန့်တွေကို ပိတ်ဆို့ဖို့ သူမခန္ဓာကိုယ်ကို လှည့်လိုက်သည်။ သူ့မျက်လုံးထဲကို ဖုန်မှုန့်တွေ ဝင်သွားရင် မကောင်းပေ။

ချင်းအန့်မင်သည် ဖုန်မှုန့်များကို ရှောင်ရှားရန် သူ့လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ ဒီအိမ်မှာ ဘယ်သူမှမရှိကြတော့ ဖုန်မှုန့်တွေ အများကြီးတွေ့ရမယ်လို့ သူတကယ်မမျှော်လင့်ထားပေ။

သုံးယောက်သား အိမ်ထဲသို့ မဝင်မီ ဖုန်မှုန့်တွေ အနည်ထိုင်သွားရန် စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။ ပြီးတဲ့နောက် အုတ်ဂူသို့ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။ သူတို့အိမ်ကို တစ်ချက်လောက်ပြန်မကြည့်ရင် အဓိပ္ပာယ်ရှိမှာမဟုတ်ဘူး။

အိမ်က သိပ်မပြောင်းလဲပေမယ့် အနည်းငယ် ဗလာကျင်းနေပုံပင်။

ရှောင်းကောသည် အိမ်တဝိုက်တွင် လမ်းလျှောက်လာရင်း ရှေးလူကြီးများ ပြောတာမှန်သည်ကို သိလိုက်သည်။ အိမ်တွေ ရှင်သန်ဖို့ လူတွေရဲ့ စွမ်းအင်တွေ လိုအပ်သည်။ အချိန်အကြာကြီးနေထိုင်ခြင်းမရှိသောသူတွေက လျင်မြန်စွာ ဆွေးမြေ့ပြီး အသက်မဲ့သွားကြသည်။ ပျက်ယွင်းနေသော အိမ်ဟောင်းများပင်လျှင် လူများအမြဲနေထိုင်ကြသော အိမ်တွေက တက်ကြွမှုအပြည့်နှင့် မကြာခဏ ပြည့်စုံနေသည်။ ငါးနှစ် သို့မဟုတ် ဆယ်နှစ်ကြာပြီးနောက် အလွယ်တကူ ပြိုကျသွားမည်မဟုတ်ပေ။

သူတို့ထဲမှ အနည်းငယ်သည် ထွက်ခွာမသွားမီ အိမ်တစ်ဝိုက်တွင် သီးခြားစီ လမ်းလျှောက်ခဲ့ကြသည်။ တံခါးကို သော့ခတ်ပြီးနောက် ရှောင်းကောသည် ဘေးကင်းစေရန်အတွက် ချင်းအန့်မင်အား သော့ကို ပေးလိုက်သည်။

နောင်တွင် ချင်းအန့်မင်၏ မင်္ဂလာပွဲကို ဤနေရာတွင် ကျင်းပရပေမည်။ နောက်ဆုံးတွင် ဤသည်မှာ ချင်း မိသားစု၏ အမြစ်ဖြစ်သည်။ မည်မျှပင် လွင့်မျောနေပါစေ၊ သူတို့၏ အမြစ်တွေက တစ်နေရာတည်းတွင် ရှိနေသေးသည်။

သူတို့သုံးယောက် လှည်းကို ချင်းအိမ်ကြီး၏ သင်္ချိုင်းဆီသို့ မောင်းသွားကြသည်။ ရွာမှာ ကွယ်လွန်သူ ဘယ်သူမဆို ဒီမှာ သင်္ဂြိုဟ်ကြသည်။

ဤနေရာ၌ သင်္ချိုင်းများအားလုံးတွင် သင်္ချိုင်းဂူများ မရှိပေ။ ရှောင်းကော ဘယ်သွားရမှန်း လုံးဝမသိပေ။ ချင်းအန့်မင်သည် ရှောင်းကောနဲ့ ကျွမ်းကျွမ်းတို့ကို သုသာန်၏ အဝေးဆုံးထောင့်သို့ ပို့ဆောင်ခဲ့သည်။

ရှောင်းကောက ကျွမ်းကျွမ်း၏လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ချင်းအန့်မင်၏နောက်သို့ အနီးကပ်လိုက်သွားခဲ့သည်။ သူတို့ ရပ်တန့် မသွားခင် ဘယ်လောက်ကြာအောင် လမ်းလျှောက် ခဲ့ရသည်ကို သူမ မသိပေ။

သင်္ချိုင်းကြီးသည် ဤမျှကြီးမားမည်ဟု သူမ တကယ်မထင်ခဲ့ပေ။ ချင်း မိသားစုမှ လူကြီးနှစ်ဦးသည် သင်္ချိုင်း၏ အဝေးဆုံးတွင် အနားယူထားကြသည်။ သူတို့လက်ဝဲဘက်တွင် ထူထပ်သောသစ်တောရှ်ပြီး ညာဘက်တွင် မြစ်ငယ်တစ်ခုရှိသည်။

သူတို့၏ သင်္ချိုင်းနေရာကို တောင်တန်းများဖြင့် ကျောထောက်နောက်ခံထားပြီး မြစ်များကို လှမ်းမြင်နေရသည်။ ဖုန်းရွှေက တော်တော်ကောင်းသည်။

ချင်းအန့်မင် ပထမဆုံး ဒူးထောက်ခဲ့သည်။ ရှောင်းကော လည်း အလားတူလုပ်ခဲ့ပြီး ကျွမ်းကျွမ်းက သူမနောက်သို့ အနီးကပ်လိုက်ခဲ့သည်။

“ဖေဖေ မေမေ…” ချင်းအန့်မင် နှစ်ကြိမ်ခေါ်ခဲ့ပြီး အရိုအသေးပေးခဲ့သည်။ ရှောင်းကောနဲ့ ကျွမ်းကျွမ်းတို့က သူနှင့်အတူ လိုက်လုပ်ခဲ့ကြသည်။

ကျွမ်းကျွမ်းက သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် လေးနက်သောအမူအရာ ဆင်မြန်းထားသည်။ နောက်ဆုံးတော့ သူအရင်က ဒီလိုလုပ်ဖူးသည်။ ဒါကြောင့် ရှောင်းကော လုပ်သမျှကို သူ လိုက်လုပ်ခဲ့သည်။

ချင်းအန့်မင်က လူကြီးနှစ်ယောက်ကို စကားတွေအများကြီးပြောခဲ့ပြီး ရှောင်းကောက ဘေးနားမှာ ငြိမ်ငြိမ်လေးနားထောင်နေခဲ့သည်။ သူတို့သည် သူမ၏ မိဘများမဟုတ်ကြသော်လည်း သူမ မကူညီနိုင်ဘဲ အနည်းငယ် ဝမ်းနည်းမိသည်။

ပြီးသောအခါ ချင်းအန့်မင် ပြင်းပြင်းထန်ထန် အသက်ရှူသွင်းလိုက်သည်။ သူ အခု ပိုသက်တောင့်သက်သာဖြစ်သွားပြီ။

ထို့နောက် ရှောင်းကော၏အလှည့်ဖြစ်သည်။သူမ ပါးစပ်မဖွင့်ခင်မှာ ရုတ်တရက် သူမကို ထိတ်လန့်သွားစေတဲ့ အရာတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"အစ်ကို၊ အဲဒါဘာလဲ!"