အခန်း (၂၅၅)

"ဘာဖြစ်လို့လဲ"

ချင်းအန့်မင် သူမညွှန်ပြနေသည့် လမ်းကြောင်းကို မရေရာစွာ လှမ်းကြည့်လိုက်သည် ။ “အိုး..… နေကြာပန်းတွေ၊ မေမေ အကြိုက်ဆုံး နေကြာပန်းတွေလေ၊ အခုကတော့ မြက်ပင်နဲ့ တူနေပေမယ့် နွေဦးရာသီမှာဆိုရင် မှော်ဆန်ဆန် ပေါက်လာကြလိမ့်မယ်။”

ရှောင်းကောသည် ထိုစကားကိုကြားသောအခါ သူမ ရှောခ့်ရသွားသည်။ နေကြာပန်းတွေ…

"မေမေက... နေကြာပန်းကြိုက်တာလား"

ရှောင်းကော အာရုံစူးစိုက်မှုမရှိဘဲ ပြောကာ သင်္ချိုင်းဘေးရှိ နေကြာပန်းများကို မျက်တောင်ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ်ဖြင့် ကြည့်နေသည်။

"ဟုတ်တယ်။" ချင်းအန့်မင်သည် သူမ၏မေးခွန်းကိုကြားသောအခါ ထူးဆန်းသည်ဟု သူထင်ခဲ့သည်။ ရှောင်းကောက သူတို့အမေ ဘာကြိုက်တယ်ဆိုတာကို သိတဲ့နေရာမှာ အတော်ဆုံးပဲ။

“......…”သခင်မ ချင်းက သူမအမေလိုပဲ နေကြာပန်းတွေကို ကြိုက်သည်။ သူမ သူမအမေကို အကြောင်းပြချက်ဘာလဲလို့ မေးတော့ သူမ ဘာပြန်ပြောခဲ့လဲ။

"မေ့နေပြီလား၊ နေကြာပန်းတွေက လက်တွေ့ကျတယ်လို့ မေမေပြောဖူးတယ်လေ။ အဲဒါတွေက သဘောကျလို့ရပြီး စားလို့ရတယ်။ နောက်ပြီး ဖရဲစေ့လှော်တွေက ဖေဖေရဲ့ထူးခြားချက်ပဲ။ အဲဒါကြောင့် မေမေက နေကြာပန်းတွေကို အရမ်းကြိုက်တာ။"

ရှောင်းကော၏ ရှုပ်ယှက်ခတ်နေသော အမူအရာကို ကြည့်ပြီး ချင်းအန့်မင်က သူမအား ရှင်းပြခဲ့သည်။

ရှောင်းကော၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ချက်ချင်းပင် မျက်ရည်များ စီးကျလာသည်။ အကြောင်းပြချက်ကတော့ အတူတူပါပဲ...

"ရှောင်းကော၊ ဘာဖြစ်တာလဲ" ချင်းအန့်မင် ထိတ်လန့်သွားပြီး မျက်ရည်တွေကို အမြန်သုတ်ပေးလိုက်သည်။

ရှောင်းကော ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး သူမ၏ အတွေးများကို ထိန်းချုပ်ရန် အကောင်းဆုံး ကြိုးစားခဲ့သည်။ သူမအမေက နေကြာပန်းတွေကို စားလို့ကောင်းပြီး လှတာကြောင့် ကြိုက်သည်။ ထို့အပြင် သူမ၏ ဖခင်က ဖရဲစေ့အစိမ်းတွေကို လှော်တဲ့နေရာမှာ အတော်ဆုံးဖြစ်သည်။ ဒါပေမယ့် ဒါက ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ။ တိုက်ဆိုင်မှုတစ်ခုသာဖြစ်ရမည်...

"ညီမ အဆင်ပြေပါတယ်။"

ချင်းအန့်မင်နဲ့ ကျွမ်းကျွမ်းတို့၏ စိုးရိမ်နေတဲ့အကြည့်များကို မြင်လိုက်ရတော့ ရှောင်းကော သူမ၏ ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ခါလိုက်သည်။

"စကားမစပ် အစ်ကို ဒါတွေကို စိုက်ထားတာလား။"

ပတ်ဝန်းကျင်က အလွန်တိတ်ဆိတ်နေသည်။ ဤနေရာမှ ထူးခြားသော မြက်ပင်ရိုးတံများသာ ပေါက်နေသည်။

“မဟုတ်ဘူး” ချင်းအန့်မင် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ “အဲ့တာက ထူးဆန်းတယ်၊ ဖေဖေနဲ့မေမေ ဆုံးပြီး တစ်နှစ်အကြာမှာ ပန်းတွေပွင့်လာတာ”

ထိုအချိန်တွင် သူသည် အဲ့တာက အလွန်ထူးဆန်းသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုအချိန်တွင် သူသင်္ချိုင်းသို့ လာကြည့်သောအခါ နေကြာပန်းတွေ ဘယ်နေရာမှာမှ မပေါက်ရောက်ကြောင်း ရုတ်တရက် သိလိုက်ရသည်။ ဆောင်းရာသီပြီးသွားတဲ့နောက်၊ နွေဦးသို့သောအခါ သေနေသောနေကြာပန်းတွေက အံ့သြဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် ပြန်လည်ရှင်သန်လာသည်။

ဒါပေမယ့် ဒီအကြောင်းကို ရှောင်းကောကို သူ မပြောခဲ့ပေ။ နောက်ဆုံးတော့ ဒါက ထူးဆန်းတဲ့ ဖြစ်စဉ်တစ်ခုလို့ ယူဆထားသည်။ သူမကိုပြောပြလိုက်ရင် သူမကို ထိတ်လန့်စေနိုင်သည်။ ထို့အပြင်၊ ကျွမ်းကျွမ်းက အနားမှာ ရှိနေသည်။ ဒါကြောင့် ဒီထူးဆန်းတဲ့ ကိစ္စတွေကို ပြောဖို့ သူ့အတွက် အဆင်မပြေဘူး။

ရှောင်းကောသည် ချင်းအန့်မင် စကားကို နားထောင်ပြီးနောက် အချိန်အတော်ကြာ ရှောခ့်ရနေရာမှ ပြန်မထနိုင်တော့ပေ။ ဖေဖေချင်းနဲ့ မေမေချင်းတို့ ကွယ်လွန်ခဲ့သည်မှာ သုံးနှစ်ရှိပြီဖြစ်သည်။ သူမ၏ မိဘတွေကလည်း လွန်ခဲ့သော သုံးနှစ်ခန့်ကပင် ကွယ်လွန်သွားခဲ့သည်။

နောက်နှစ်တွင် သူမသည် သူမ၏ ကုသရေးစွမ်းအားကို မြှင့်တင်ပြီးနောက်တွင် သူမမိဘများကို မြေမြှုပ်သင်္ဂြိုဟ်ဖို့ ကူညီပေးခဲ့တဲ့သူ ပေးထားခဲ့သည့် လိပ်စာဆီသို့ သူမ တိတ်တဆိတ်သွားခဲ့သည်။ သူမက သင်္ချိုင်းဘေးမှာ သူမအမေ အကြိုက်ဆုံးနေကြာတွေကို စိုက်ထားသည်။ နောက်နှစ်မှာ နောက်ထပ်တစ်ပင် ထပ်စိုက်သည်...

အရာအားလုံးက တိုက်ဆိုင်လွန်းသည်။ အစက်များကို ချိတ်ဆက်ရန် သူမ မကူညီနိုင်လောက်အောင်ပင် အဲ့တာက တိုက်ဆိုင်နေသည်။

ချင်းအန့်မင်သည် သူ့ကိုယ်သူ ရေရွတ်ရင်း အမွှေးတိုင်ရနံ့စက္ကူကို ထုတ်ကာ မီးတုတ်ဖြင့် ထွန်းညှိလိုက်သည်။ ရှောင်းကောက အမွှေးတိုင်ရနံ့စက္ကူကို စက်ဖြင့် မီးညှိလိုက်သည်။ ကျွမ်းကျွမ်းကို ချင်း မိသားစုမှ လူကြီးနှစ်ယောက်နှင့် မိတ်ဆက်ပေးဖို့ သူမ မေ့သွားခဲ့သည်။ အဲဒီ့အစား ဒီတာဝန်ကို လုပ်ခဲ့တဲ့သူက ချင်းအန့်မင်ဖြစ်သည်။

ရှောင်းကောသည် သူမလက်ထဲရှိ အမွှေးတိုင်ရနံ့စက္ကူကို မီးရှို့ပြီးသည့်နောက်တွင် ချင်းအန့်မင်က သူမကို ထွက်ခွာရန် ဆွဲခေါ်လာသောအခါတွင် ရှောင်းကော သူမရဲ့အာရုံထဲပြန်ရောက်လာသည်။

"သွားကြရအောင်"

ရှောင်းကော ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး လေးလံနေသော နှလုံးသားဖြင့် သူ့နောက်သို့ လိုက်သွားခဲ့သည်။ နေကြာပန်းစည်းကို သူမ တိတ်တဆိတ် ပြန်ကြည့်မိသည်။ တိုက်ဆိုင်တာဖြစ်ပါလိမ့်မည်။

အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် ချင်းမိသားစု၏ လူကြီးနှစ်ဦးရဲ့ မျက်နှာတွေက ယခုအချိန်တွင် သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် မှုန်ဝါးနေခဲ့သည်။ သူတို့၏ မျက်နှာသွင်ပြင်ကို သူမ လုံးဝ မမှတ်မိတော့ပေ။ သူမရဲ့မှတ်ဉာဏ်တွေကို ဘယ်လောက်ပဲ ခက်ခက်ခဲခဲ ရှာဖွေနေပါစေ ဒါက အသုံးမဝင်ပေ။ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ပုံရိပ်တွေက ပို၍ ကြိုးစားလေလေ မှုန်ဝါးလာသည်။

သူမ ထူးဆန်းတာကို တွေ့ခဲ့ရသော်လည်း ချင်းအန့်မင်နဲ့ ပထမဆုံးတွေ့ပြီး လူကြီးနှစ်ဦးအကြောင်း ပြောသည်ကို ကြားလိုက်သည့်တိုင် သူမ၏ နားမလည်နိုင်သော နာကျင်မှုနှင့် ဝမ်းနည်းမှုတို့က တကယ်အစစ်အမှန်ပင်။ ဒါပေမယ့် သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ပုံရိပ်တွေက မှုန်ဝါးဝါး ဖြစ်နေသည်။

ရှောင်းကော တန်းတန်းမတ်မတ်မတွေးနိုင်တော့ ပို၍ပင် စိတ်ပျက်သွားမိသည်။ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် သူမ မိန်းမောနေခဲ့သည်။ အိမ်ပြန်ရောက်ချိန်မှာတောင် သူမ သတိမထားမိခဲ့ပေ။ သတိပြန်ဝင်လာတော့ အခန်းထဲက အိပ်ရာပေါ်မှာ ထိုင်နေပြီ။

“ဟူး...…”

ရှောင်းကော သက်ပြင်းရှည်ကြီးချလိုက်သည်။ သူမ အတွေးလွန်နေတာလား...

"မေမေ၊ မြန်မြန်လာ။ ဦးလေး မီးဖိုခန်း မီးလောင်အောင်လုပ်နေပြီ"

ကျွမ်းကျွမ်း၏ ကျယ်လောင်သောအော်သံကြောင့် ရှောင်းကော ရုတ်တရက် နိုးကြားသွားသည်။ သူမ ချက်ချင်း ပြေးထွက်လာခဲ့သည်။ မီးဖိုချောင်ကို မီးလောင်အောင်လုပ်နေတယ်ဆိုတာ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ။

မီးဖိုခန်း ကန့်လန့်ကာကို မလိုက်သည်နှင့် သူမ၏ မျက်လုံးတွေက အနက်ရောင် မီးခိုးလုံးများကြောင့် မမြင်ရတော့ပေ။ အဆင်မပြေမှုများကို သည်းခံကာ ကန့်လန့်ကာကို အမြန်မပြီး ချိတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမ အမှောင်ထုကို ဖြတ်ကာ ပြတင်းပေါက်များကို ဖွင့်လိုက်သည်။

ရှောင်းကောသည် လေ၀င်လေထွက်ကောင်းသော နေရာတွင် ရပ်ကာ အသက်ရှုဖို့ရန် အတတ်နိုင်ဆုံး ကြိုးစားခဲ့သည်။ အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် မီးဖိုချောင်ရှိ မြင်ကွင်းက တဖြည်းဖြည်း ရှင်းလင်းလာသည်။

သူတို့နှစ်ဦးတွင် တစ်ယောက်က အရွယ်ရောက်ပြီးသားသူ၊ နောက်တစ်ယောက်က ကလေး၊ သူတို့ မီးဖိုရှေ့တွင် တစ်စုံတစ်ခု အမှားလုပ်ထားပုံပေါ်ပြီး ခေါင်းငုံ့ကာ ရပ်နေကြသည်။ သူတို့လက်တွေကို သူတို့ရှေ့မှာ ဆုပ်ကိုင်ထားဆဲဖြစ်ပြီး ရှောင်းကောကို ရင်ဆိုင်ရမှာ ရှက်လွန်းနေကြတဲ့ပုံပေါ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် အိုးထဲမှ အနက်ရောင် မီးခိုးငွေ့တွေက ထွက်နေဆဲဖြစ်သည်။ ရှောင်းကော အိုးဘေးနားသို့ တိတ်တဆိတ်လျှောက်လာပြီး အိုးထဲသို့ ရေ မလောင်းထည့်မီ ရေအနည်းငယ် ခပ်လိုက်သည်။ အပူဒဏ်ကို ထိတွေ့လိုက်သည်နှင့် တပြိုင်နက် ဆူညံသော အသံများကြားရပြီး အိုးထဲမှ အဖြူရောင် မီးခိုးများ ထွက်ကျလာသည်။ အဲဒီနောက်မှာတော့ မီးခိုးမထွက်တော့ပေ။

ရုတ်တရက် ဆူညံသံတွေကြောင့် သူတို့နှစ်ယောက် လန့်သွားပြီး မတ်တပ်ရပ်ကာ ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။ တုန်လှုပ်ကာ သူတို့ မော့ကြည့်ခဲ့ကြသည်။ အခု ရှောင်းကောက သူတို့ ဘာကြောင့် ခေါင်းငုံ့ထားကြတာလဲဆိုတာ သိလိုက်ရသည်။

သူတို့မျက်နှာတွေမှာ အိုးမည်းတွေပေနေသည်။ သူတို့ကို မှတ်မိဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင်။

"မီးနဲ့ကစားနေတာလား"

ရှောင်းကော လက်ပိုက်ကာ ထောင့်တစ်နေရာသို့ ဆုတ်ခွာသွားသော သူတို့နှစ်ဦးကို ကြည့်လိုက်သည်။

“မဟုတ်ဘူး…”

“အဲဒါ ဦးလေး!”

ချင်းအန့်မင် ငြင်းဆိုလိုက်သော်လည်း ကျွမ်းကျွမ်းက ဗုံးကို ဦးစွာ ချခဲ့သည်။

နှစ်ယောက်သား တစ်ချိန်တည်း စကားပြောရန် ကြိုးစားနေကြသည်။ ကျွမ်းကျွမ်းက ရှောင်းကောရဲ့ နံဘေးသို့ လျင်မြန်စွာ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ “သားက အဲ့တာကိုမပြုတ်ဖို့ ဦးလေးကို ပြောပေမယ့် သူက နားမထောင်ဘူး။ အဲ့တာကို ဆူအောင်တည်ဖို့ သားကိုတောင် မီးမွှေးခိုင်းတာ။ နောက်ဆုံးတော့ မီးစလောင်တော့တာပဲ”

“မင်း…” ချင်းအန့်မင် ဒေါသထွက်သွားသည်။ “သစ္စာဖောက်လေး” လို့ သူ တိုးတိုးလေးပြောလိုက်သည်။

"ဘာကိုပြုတ်တာလဲ"

ရှောင်းကော အိုးထဲသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ အကြောင်းအရာတွေက အရမ်း မည်းတူးနေတော့ အထဲမှာ ဘာရှိပါလဲ ဆိုတာ သူမ မပြောနိုင်ပေ။ ဒါ့အပြင် ညစာစားဖို့အချိန်က အကြာကြီးလိုပါသေးသည်။

“လုပ်တာ”

"အဆုံးကာရန်တူလုံးရေညီ ကဗျာအတွက် ကော်အပျစ်လုပ်တာ"

ချင်းအန့်မင် အရင်ဖြေချင်ပေမယ့် ကျွမ်းကျွမ်းက သူ့ထက် ခြေတစ်လှမ်းသာပါသေးသည်။

ကျွမ်းကျွမ်းက ချင်းအန့်မင်ကို တစ်ချက် ခိုးကြည့်လိုက်သည်။ "တောင်းပန်ပါတယ် ဦးလေး။ ဦးလေးရဲ့တူလေးက သူ့ကိုယ်သူ ကာကွယ်မှရမှာ။ သားမေမေက မီးဖိုချောင်ထဲမှာ ရှုပ်ပွအောင်လုပ်တဲ့လူတွေကို မုန်းတယ်"

သူ့အကြည့်ကို ခံယူရင်း ချင်းအန့်မင် ချက်ချင်း သူ့ကိုယ်သူ ခုခံကာကွယ်လိုခဲ့သည်။ ရှောင်းကောက မမျှော်လင့်ဘဲ အေးစက်စွာပြောလိုက်သည်။ "အစ်ကိုတို့နှစ်ယောက်ကို တတ်နိုင်သမျှ မြန်မြန်ရှင်းဖို့အတွက် အချိန်ပေးမယ်။ညီမ အိမ်ထဲပြန်ဝင်ပြီး အဝတ်အစားလဲလိုက်ဦးမယ်။ ညီမထွက်လာတဲ့အချိန် အိုးက မသန့်ရှင်းသေးဘူးဆိုတဲ့အခါကျရင်တော့ အစ်ကိုတို့နှစ်ယောက်လုံးကို ကော်လုပ်ပစ်မယ်။"

ထိုစကားကိုပြောပြီးနောက် ရှောင်းကောသည် ကျန်းတန်းဟယ် သူမ၏ မီးဖိုချောင်ကို မီးရှို့ရဲပါက သူမ သူ့ကို လည်ပင်းညှစ်သတ်မည်ဟု သေချာပေါက် စိတ်ကူးထားခဲ့သည်။ မီးဖိုချောင်က သူမရဲ့နယ်မြေ။ မိမိနယ်မြေကို မီးရှို့တဲ့သူမည်သူမဆို အလွယ်တကူ လွတ်မည်မဟုတ်ပေ။

“!!!”

သူတို့နှစ်ယောက်လုံး ထိတ်လန့်သွားကြသည်

အထူးသဖြင့် ကျွမ်းကျွမ်းဖြစ်သည်။ ခွင့်လွှတ်ခြင်းကို သူ အခု မှန်ကန်တဲ့နည်းနဲ့ တောင်းဆိုခဲ့တာမဟုတ်ဘူးလား။

ရှောင်းကော နှာမှုတ်ကာ သူမလက်နှစ်ဖက်ကို ပိုက်ပြီး ထွက်လာခဲ့သည်။ သူမ ထွက်သွားသောအခါတွင်တော့ သူမ မကူညီနိုင်ဘဲ သက်ပြင်းချခဲ့သည်။ သူမ တစ်ချိန်လုံး သူ့ကိုယ်သူ ခြေဖျားထောက်နေခဲ့ရသည်။

သူမ မီးဖိုချောင်မှ ထွက်သွားသော်လည်း ချင်းအန့်မင်နဲ့ ကျွမ်းကျွမ်းတို့ ဒုက္ခရောက်နေသည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ချင်းအန့်မင်က ကျွမ်းကျွမ်းနဲ့ ပြေလည်အောင်လုပ်ဖို့ စိတ်မ၀င်စားနိုင်တော့ပေ။ သူ့ညီမက အရမ်းရက်စက်တယ်ဆိုတာ သူဘယ်တုန်းကမှ မသိထားခဲ့ဘူး။ သူမသည် သူတို့ကို ကော်လုပ်ရန်ပင် တွေးခဲ့သည်။

သူတို့ နှစ်ယောက် ရှေ့နောက်တန်းစီလျက် အလုပ်လုပ်ခဲ့ကြသည်။ တစ်ယောက်က အိုးကို ဆေးပြီး တစ်ယောက်က ရေပြန်ဖြည့်ဖို့ ကူညီပေးသည်။ တစ်ယောက်က ကန့်လန့်ကာကို ချပြီး နောက်တစ်ယောက်က ပြတင်းပေါက်ကို ပိတ်သည်။

ပြီးခါနီးမှာ ရှောင်းကော ပြန်ရောက်လာသည်။

မီးဖိုချောင်ထဲရောက်တာနဲ့ အရာအားလုံးကို သေချာစစ်ဆေးပြီး မျက်နှာပြင်အားလုံးကို လက်နဲ့ထိလိုက်သည်။

ချင်းအန့်အင်နဲ့ ကျွမ်းကျွမ်းတို့ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကြည့်ကာ နဖူးမှ ချွေးတွေကို သုတ်လိုက်သည်။

ရှောင်းကောက သူတို့ကို မီးစိမ်းပြပြီးမှသာ သူတို့ သက်ပြင်းချနိုင်ခဲ့သည်။ သူတို့ ကော်ဖြစ်အောင်လုပ်လိုက်မှာကို သူတို့ တကယ်ကြောက်ကြသည်။

သူတို့နှစ်ယောက်ကို မီးဖိုချောင်ထဲက ထုတ်ပြီးနောက် ရှောင်းကော မီးကိုထပ်ပြီး မီးမွှေးပြီး ကော်ပျစ်လုပ်ခဲ့သည်။

ချင်းအန့်မင်နဲ့ ကျွမ်းကျွမ်းတို့က သူတို့လက်ထဲတွင် အဆုံးကာရန်တူ နှစ်ကြောင်းကဗျာများနှင့်အတူ တံခါးအပြင်ဘက်တွင် စောင့်နေကြသည်။

"အစ်ကိုတို့ နှစ်ယောက် ခဏနေမှ ပြန်လာကြ။ ကော်တွေ အဆင်သင့် မဖြစ်သေးဘူး!"

ရှောင်းကော ကန့်လန့်ကာကို မလိုက်ပြီး သူတို့ နှစ်ယောက် အဲဒီနေရာမှာ ရပ်နေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမခန္ဓာကိုယ်ထဲက သွေးတွေအကုန်လုံး သူမရဲ့ဦးနှောက်ဆီ ချက်ချင်းရောက်သွားသည်။

ချင်းအန့်မင်သည် ဟိန်းဟောက်သံကိုကြားလိုက်ရသည့်အခိုက်တွင် သူ့ခြေထောက်တွေအားနည်းသွားခဲ့သည်။ ရှောင်းကော ပြောတာကို ကြားတော့ သူကော်ဖြစ်သွားပြီး နံရံပေါ် သုတ်ခံရမှာကို ကြောက်လို့ သူ ကျွမ်းကျွမ်းနဲ့အတူ အိမ်ထဲကို အမြန်ပြန်ပြေးသွားခဲ့သည်။

သူတို့နှစ်ဦး နာခံစွာဖြင့် အခန်းထဲသို့ ပြန်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ရှောင်းကော ခံစားရတာအနည်းငယ် ပိုကောင်းလာသည်။ မီးဖိုသို့သွားကာ ထင်းလက်တစ်ဆုပ်စာထည့်လိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ဦး၏ ကျေးဇူးကြောင့် ရှောင်းကောသည် သူမအား အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေသော ကွဲလွဲနေသောအတွေးများကို ခေတ္တမေ့သွားခဲ့သည်။