အခန်း (၂၅၆)

ချင်းအန့်မင်က ကျွမ်းကျွမ်းကို ကန့်လန့်ကာကို တိတ်တိတ်လေးမပြီး မီးဖိုချောင်ထဲက လှုပ်ရှားမှုတိုင်းကို စောင့်ကြည့်ဖို့ လွှတ်လိုက်သည်။ သူက ကုလားထိုင်ပေါ်ထိုင်နေပြီး သူ့နှလုံးရှိတဲ့နေရာကို ပုတ်ခဲ့သည်။

ခုဏက ရှောင်းကော ကြောက်စရာကောင်းလွန်းသည်။ ကြောက်လွန်းလို့ သူတောင် အသံကျယ်ကျယ် မပြောရဲပေ။

"ကျွမ်းကျွမ်း၊ မင်းအမေ မကြာသေးခင်က စိတ်တိုတတ်လား"

ချင်းအန့်မင်က ကျွမ်းကျွမ်းကို မဝံ့မရဲ မေးလိုက်သည်။ သူ့စိတ်ထဲတွင် ရှောင်းကောက အမြဲတမ်း နူးညံ့သိမ်မွေ့သည်။ သူမ ရုတ်တရက် ဘာလို့ဒီလောက်ထိရောက်လာတာလဲ။

"မတိုတတ်ဘူး!" ကျွမ်းကျွမ်းသည် ထိုစကားကိုကြားသောအခါတွင် သူ့မိခင်၏ အမည်ကို အမြန်ရှင်းလင်းရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။ "သားအမေက များသောအားဖြင့် အရမ်းနူးညံ့တာ။ သူမ အမြဲတမ်း နူးညံ့တဲ့လေသံနဲ့ပဲ ပြောတတ်တယ်။"

ထိုအချိန်တွင် ကျွမ်းကျွမ်းသည် နံနက်ခင်း သူ့ကိုလာနှိုးတဲ့အချိန် ရှောင်းကော၏ အသံကို ရုတ်တရက် တွေးလိုက်မိသည်။

"ကျွမ်းကျွမ်း! ထတော့!"

"ကျွမ်းကျွမ်း! သား အိပ်လို့မရတော့ဘူး!"

"ကျွမ်းကျွမ်း!!!"

သူ တံတွေးတစ်လုတ်ကို တိတ်တဆိတ် မျိုချလိုက်သည်။ သူ၏ ယခင်ထုတ်ပြန်ချက်က ရေကိုမထိန်းထားနိုင်တော့ပေ။ သူ့ကိုယ်သူ တည့်မတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ဦးလေး သူ့ကို မနှောင့်ယှက်သရွေ့တော့ သူမက နူးညံ့သိမ်မွေ့တယ်”

ချင်းအန့်မင်သည် ထိုစကားကိုကြားသောအခါ ခက်ခက်ခဲခဲ တံတွေး မျိုချလိုက်သည်။ သူ သူမရဲ့စကားတွေကို သေချာနားထောင်ရလိမ့်မည်။ ရှောင်းကော ဒေါသတကြီး ဖြစ်နေတဲ့ အနေအထားမှာ တကယ်ကို ကြောက်ဖို့ကောင်းသည်...

“ဦးလေး၊ မေမေ ကော်ပျစ်နဲ့ ထွက်လာပြီ”

ချင်းအန့်မင်က မှိန်းနေသေးချိန်မှာ ကျွမ်းကျွမ်းရဲ့ တုန်လှုပ်နေတဲ့ အသံက သူ့ကို ပြန်ဆွဲခေါ်ခဲ့သည်။ သူ စားပွဲပေါ်ရှိ အဆုံးကာရန်တူ လုံးရေညီ နှစ်ကြောင်းကဗျာကို မသိစိတ်က ကောက်ယူလိုက်သော်လည်း အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် အခြားဘာမှ မလုပ်ဘဲ သူတို့ကိုသာ ဆုပ်ကိုင်ထားခဲ့သည်။

ရှောင်းကော အိမ်ထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် တပြိုင်နက် ချင်းအန့်မင်နဲ့ ကျွမ်းကျွမ်းတို့က လက်ထဲတွင် အဆုံးကာရန်တူ လုံးရေညီ နှစ်ကြောင်းကဗျာများဖြင့် အဆင်သင့်ဖြစ်နေသည်ကို သူမတွေ့လိုက်ရသည်။

သူမ ကျေနပ်နေပုံရသည်။ အဲဒါ ကောင်းတယ်။ သူတို့ကို ခေါ်ထုတ်ရတဲ့ ဒုက္ခက သူမကို ကယ်တင်ခဲ့သည်။ "သွား ကဗျာတွေကို ကပ်ပေး"

ရှောင်းကောက ကော်နဲ့ ရှေ့ကို လျှောက်သွားခဲ့သည်။ ချင်းအန့်မင်နဲ့ ကျွမ်းကျွမ်းတို့ ကဗျာတွေ၊ ထိုင်ခုံတွေနဲ့အတူ နောက်မှ လိုက်သွားကြသည်။

သူမသည် နှစ်ရက်အတွင်း အဆုံးကာရန်တူ လုံးရေညီ နှစ်ကြောင်းကဗျာများကပ်ရန် စီစဉ်ထားသော်လည်း ရွာရှိ တခြားမိသားစုတွေ ဒီလောက်အစောကြီး ကဗျာကပ်ရန် သူမ မမျှော်လင့်ထားပေ။ ထို့ကြောင့် သူမ လိုက်လုပ်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ သူမ တခြားသူတွေနဲ့ မတူချင်ပေ။

ချင်းအန့်မင် ခွေးခြေပေါ်တွင် ရပ်နေပြီး ရှောင်းကောက တံခါးရှိ ဖုန်မှုန့်များကို သုတ်ရန် တံမြက်စည်းကို အသုံးပြုခဲ့သည်။ တံခါးက ဖုန်အလွန်အမင်းတက်နေတာ မဟုတ်သော်လည်း တံမြက်စည်းနဲ့လှည်းကျင်းပြီးနောက် ၎င်း၏မျက်နှာပြင်တွင် ပိုကောင်းနေသင့်သည်။

သူမ တံမြက်စည်းကိုချလိုက်ပြီး ကော်ကို ချင်းအန့်မင်ဆီ ပေးလိုက်သည်။

ချင်းအန့်မင်း ကော်ကိုယူကာ ပန်းကန်လုံးထဲမှ အတုံးအခဲကြီးတစ်ခုကို ခပ်ယူလိုက်သည်။ သူသည် တံခါးပေါ်တွင် ကော်ကို သုတ်ကာ ကဗျာတွေရဲ့အရွယ်အစားအတိုင်း ကော်ကို အကြမ်းဖျင်း ဖြန့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် ကော်ကို ရှောင်းကောအား ပေးလိုက်ပြီး ကျွမ်းကျွမ်းထံမှ ကဗျာစာရွက်တစ်ရွက်ကို ယူခဲ့သည်။ သူ အဲဒါကို ကော်သုတ်ထားတဲ့အပေါ် ချိန်လိုက်ပြီး တံခါးပေါ် ချောမွေ့စွာ ကပ်လိုက်သည်။

"ဘယ်လိုလဲ၊ တွန့်နေလား။"

ရှောင်းကော ခပ်ဝေးဝေးတွင် ရပ်လိုက်ပြီး အဲ့တာကကြည့်ကောင်းသည်ဟု တွေးလိုက်သည်။ "မတွန့်ဘူး၊ အဆင်ပြေတယ်။"

ရှောင်းကော၏ အဖြေကိုကြားတော့ ချင်းအန့်မင်သည် ကဗျာကို လုံခြုံအောင်ပြုလုပ်ပြီး အပေါ်မှအောက်ခြေအထိ ချောမွေ့အောင်ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူသည် နောက်တစ်ခုတွင် အလုပ်စလုပ်ခဲ့သည်။

ရှောင်းကောက အခန်းအနောက်ဘက်တွင် ဆက်ရပ်နေပြီး ကဗျာစာရွက်၏ အနေအထားကို စစ်ဆေးရန် ကူညီပေးခဲ့သည်။ ချင်းအန့်မင်က ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုအချို့ပြုလုပ်သည့်အခါတိုင်း၊ ၎င်းသည် ညီမညီကို ရှောင်းကောနှင့် စစ်ဆေးမည်ဖြစ်သည်။ သူမရဲ့ အတည်ပြုချက်ကိုခံယူပြီးတဲ့ နောက်မှာတော့ ကဗျာစာရွက်တွေကို နံရံမှာ ကပ်ခဲ့သည်။

ချင်းအန့်မင်သည် နောက်ဆုံး အလျားလိုက် ကဗျာကို ကပ်လိုက်ပြီး ရှောင်းကော အနားသို့ မသွားမီ ထိုင်ခုံမှ ခုန်ချလိုက်သည်။ ကျွမ်းကျွမ်းက သူ့နောက်သို့ အနီးကပ်လိုက်လာခဲ့သည်။ သူတို့ သုံးယောက် နံရံမှာ ကပ်ထားတဲ့ ကဗျာတွေကို ကြည့်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့မျက်လုံးထဲမှာ ပျော်ရွှင်မှုကို ဖုံးကွယ်ဖို့ ခက်သည်။

နှစ်သစ်ရဲ့ အငွေ့အသက်တွေက သူတို့အပေါ်ကို ကျဆင်းသွားပုံရသည်။

“ "ကံကောင်းခြင်း” စရိုက်လက္ခဏာတွေထားကြရအောင်"

“ကောင်းပြီ။”

သုံးယောက်သား အတူတူ အိမ်ထဲသို့ ဝင်လာကြသည်။ အိမ်ရှိ ပြတင်းပေါက်များတွင် 'ကံကြမ္မာ' စာလုံးများကို ကပ်ထားကြသည်။ အိမ်ရှေ့တံခါးကို ဗလာနဲ့ ချန်ထားခဲ့မည်။

–

နှစ်သစ်ကူးအကြိုနေ့အထိဆို နှစ်ရက်ကျန်သေးသည်။

မနက်အိပ်ရာမှ နိုးလာသောအခါ ရှောင်းကောက နံနက်စာချက်ပြုတ်ခဲ့သည်။ သူမရှေ့မှာ ရက်အတော်ကြာခဲ့သည်။ ဒီနေ့ အိမ်နဲ့ ခြံကို သေချာ သန့်ရှင်းရေးလုပ်ဖို့ စီစဉ်ထားသည်။ သူမ ကြည့်လိုက်ရင် အဲ့တာက စေ့စေ့စပ်စပ် သန့်ရှင်းနေကြောင်း မှတ်ထားရမည်။

ထို့ကြောင့် အိပ်ယာမှထရန် ဝန်လေးနေသော ကျွမ်းကျွမ်းနဲ့ ချင်းအန့်မင်တို့ နိုးလာကြပြီး သန့်ရှင်ရေးလုပ်ရန်ဝင်ကူညီခဲ့ကြသော်လည်း သူမ မျက်လုံးထဲတွင်တော့ သူတို့တွေ အလွန်ပျင်းရိနေသေးသည်။

"အစ်ကို ပြောမယ်။ အစ်ကိုတို့ နွေဦး သန့်ရှင်းရေးလုပ်ရင်တောင် စားဖို့ရှိသေးတယ်"

ချင်းအန့်မင် ကုလားထိုင်ပေါ်တွင်ထိုင်ကာ စားပွဲပေါ်ရှိ ပူပူနွေးနွေး စားစရာများကို ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ လက်နက်အပြည့်အစုံနှင့် သွားရန် ခဲယဉ်းသော ရှောင်းကောကို ကြည့်လိုက်သည်။

ကျွမ်းကျွမ်းက ဘာမှ မပြောပေမယ့် သူ့မျက်လုံးတွေကို ပွတ်သပ်ပြီး သဘောတူကြောင်း ခေါင်းညိတ်ခဲ့သည်။

ရှောင်းကော၏ စိတ်အားထက်သန်မှုက ချက်ချင်း ကျဆင်းသွားသည်။ သူမ ပုခုံးတွေပြေကျသွားပြီး နှုတ်ခမ်းတွေကို ဖိထားသည်။ သူမ သူတို့ကိုကြည့်ကာ ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ပြန်ထိုင်လိုက်သည်။

“ကောင်းပါပြီ။”

သူမစကားပြောနေစဉ်တွင် ဦးဆောင်ကာ စတင်စားသောက်ခဲ့သည်။

သူမ ဘာကြောင့် အရမ်းစိတ်လှုပ်ရှားနေခဲ့တာလဲ။ ဤသည်မှာ ရှေးခေတ်တွင် သူမ၏ ပထမဆုံးနှစ်သစ်ပင်။

ပြောရရင် တရုတ်နှစ်သစ်ကူးကို နောက်ဆုံးကျင်းပခဲ့တာက လေးနှစ်ရှိသွားပြီ။ ကမ္ဘာပျက်ကာလ သုံးနှစ်တာကာလအတွင်း နှစ်သစ်ကို ဂုဏ်ပြုရန် သူမမှာ အချိန်နှင့် ခံစားချက်မရှိခဲ့ပေ။

သူမမျှော်လင့်ထားတဲ့ နွေဦးပွဲတော်က နောက်ဆုံးတော့ ရောက်လာခဲ့ပြီ။ ယခုနှစ်အတွက် သူမ နှစ်သစ်ကို သက်ဝင်လှုပ်ရှားစေကာ သူမ၏ ယခင်နောင်တများကို ဖြည့်ဆည်းပေးရန်အတွက် အစားအသောက်များ အပြည့်ဖြင့် စားပွဲတစ်လုံးကို ပြင်ဆင်ရမည်ဖြစ်သည်။

"အိုခေ၊ စလိုက်ကြရအောင်!"

ရှောင်းကောက ဦးဆောင်ပြီး အဝတ်စုတ်နဲ့ နောက်ခန်းထဲကို ပြေးသွားခဲ့သည်။

ကျွမ်းကျွမ်းနဲ့ ချင်းအန့်မင်တို့သည် သူမ၏ စိတ်အားထက်သန်မှုကြောင့် ထိတ်လန့်သွားပြီး ပါးစပ်မပိတ်နိုင်ခဲ့ကြပေ။ ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ အမြစ်တွယ်ရပ်နေကြပြီး တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာ ကြည့်နေကြသည်။

"အိုခေ" ဆိုတာ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။

သူတို့နှစ်ယောက် ရှောင်းကော ဘာကိုဆိုလိုကြောင်းကို တွေးနေတုန်းမှာ ရှောင်းကောက စားပွဲတစ်လုံးကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပြီးသွားပြီ။ သူမ လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ သူတို့ နှစ်ယောက် မလှုပ်သေးတာကို သိလိုက်သည်။ “အစ်ကိုတို့ မြန်မြန်လုပ်လို့ရမလား” လို့ သူမ မကျေမနပ်နဲ့ ပြောလိုက်သည်။

"အိုး၊ လာမယ်လာမယ်!"

နှစ်ယောက်သား အလုပ်ရှုပ်ဖို့ ပြေးသွားလိုက်ကြသည်။ “အိုခေ” ဆိုတာ ဘာကိုဆိုလိုတယ်ဆိုတာကို နားမလည်သော်လည်း၊ ၎င်းသည် လျင်မြန်စွာ လုပ်ဆောင်ခြင်းကဲ့သို့ တစ်စုံတစ်ရာကို ဆိုလိုခြင်းဖြစ်သင့်သည်။

အခုမှ သဘောပေါက်သွားပြီ!

ကျွမ်းကျွမ်းက စားပွဲပေါ်ကို အလေးအနက်နဲ့သုတ်နေပြီး ချင်းအန့်မင်က စားပွဲခြေထောက်တွေကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်နေသည်။

"နှစ်ယောက်လုံး စားပွဲကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်နေတာလား"

သူမစကားပြောပြီးတာနဲ့ ကျွမ်းကျွမ်းက သူ့ဘေးက ထိုင်ခုံတွေကို သုတ်ဖို့ အမြန်သွားလိုက်သည်။ နှစ်ယောက်သား စကားမပြောကြပေ။ အလုပ်ရှုပ်နေပုံပေါ်အောင် ကြိုးစားလုပ်နေကြသည်။

ရှောင်းကော မကူညီနိုင်ဘဲရယ်လိုက်သည်။ နှစ်ယောက်လုံးကို ကြည့်ရတာ ရယ်စရာကောင်းသည်။ “ဟာဟား”

ခဏကြာတော့ သူတို့သုံးယောက် အခန်းသုံးခန်းထဲက ပရိဘောဂတွေအားလုံးကို သုတ်ခဲ့သည်။ နှစ်ပေါင်းများစွာ မသုတ်ရသေးသော ထောင့်များပင် သန့်ရှင်းတောက်ပနေ၏။

ရှောင်းကော အဝတ်ကို ချလိုက်ပြီး အလယ်မှာ ရပ်လိုက်သည်။ သူမ ကျေနပ်စွာဖြင့် အိမ်ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် လက်ခုပ်တီးကာ "နောက်တနေရာကို စလုပ်ကြမယ်။ မီးဖိုချောင်ထဲ" ဟု အားသွန်ခွန်စိုက် ပြောလိုက်သည်။

“မေမေ… နေ့လည်စာ စားချိန်ရောက်နေပြီ”

ကျွမ်းကျွမ်းက သူ့လိုမျိုး မောပန်းနွမ်းနယ်နေတဲ့ ချင်းအန့်မင်ကို မှီကာ နုံးချည့်စွာပြောလိုက်သည်။

"ယုတ္တိမရှိတာ။ စောသေးတယ်"

အဲဒါနဲ့ ရှောင်းကော သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး မီးဖိုချောင်ထဲကို တစ်ယောက်တည်း သွားလိုက်သည်။ ယောက်ျားတွေက အားကိုးလို့မရဘူးဆိုတာ သူမ သိသည်။ ကောင်လေးတွေလည်း အတူတူပဲ။

ချင်းအန့်မင်က ကျွမ်းကျွမ်းကို ပွေ့ချီလိုက်ပြီး "အရင်ဆုံးခဏနားလိုက်။ ဦးလေး မင်းအမေကို အာရုံလွှဲထားပေးမယ်။ ကောင်းကောင်း အနားယူလိုက် " ကျွမ်းကျွမ်းကို တိတ်တိတ်လေးမပြောခင် မီးဖိုချောင်ကို တစ်ချက် ခိုးကြည့်လိုက်သည်။

အဲဒါနဲ့ သူက ကျွမ်းကျွမ်းရဲ့ ဗိုက်ကို ပုတ်ပြီး မျက်စိတစ်ဖက်မှိတ်ပြလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ့ရဲ့ အသက်အရွယ် ရနေပြီဖြစ်တဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးကို မီးဖိုချောင်ဆီသို့ ဆွဲသွားခဲ့သည်။

ကျွမ်းကျွမ်း ထွက်သွားတဲ့ ရုပ်ပုံသွင်ပြင်ကို သဘောကျစွာ ကြည့်ပြီး သူ့ကိုယ်သူ မတွေးတောဘဲမနေနိုင်ခဲ့ပေ။ "ဒါက မေမေ အရင်ကပြောခဲ့ဖူးတဲ့ မင်းသားဆိုတာလား..."

သူ သက်တောင့်သက်သာ လှဲလျောင်းပြီး ကုလားထိုင်ရဲ့ နောက်ကျောကို မှီလိုက်သည်။ မင်းသားက တိုက်ပွဲဝင်သွားတဲ့အတွက် သူက သူ့ရဲ့ကြင်နာမှုကို ငြိမ်းချမ်းစွာ လက်ခံပြီး မင်းသမီးကောင်းတစ်ယောက်လို အနားယူမည်။

တစ်ဖက်တွင် ချင်းအန့်မင်သည် စေ့စေ့စပ်စပ် သန့်ရှင်းရေးလုပ်နေသော ရှောင်းကော၏ နောက်ကျောကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများကို ပေါ့ပါးစွာ ထိန်းထားရင်း၊ သူ မီးဖိုဆီသို့ တိတ်တဆိတ် လွင့်မျောသွားပြီး ဖုန်မှုန့်များကို ရှင်းလင်းရန် ထိုင်ချလိုက်တော့မည့်အချိန် ရှောင်းကောက သူ့ကို တားခဲ့သည်။

"အစ်ကို"

"ဟင်"

ချင်းအန့်မင် ရုတ်တရက် ထိတ်လန့်သွားပြီး စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာဖြင့် သူမကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ဟားဟား၊ ဘာမှမဟုတ်ဘူး" ရှောင်းကော ရှက်ရွံ့စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"?" ချင်းအန့်မင် စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာဖြင့် သူမကို ကြည့်လိုက်သည်။ တစ်ခုခုတော့ ဖြစ်နေသည်။

အဲဒါနဲ့ ရှောင်းကောက လှည့်ပြီး သူမရဲ့လက်တွေက အလုပ်ဆက်လုပ်ခဲ့သည်။ သူမသည် ဘယ်ညာကို အ၀တ်စုတ်ဖြင့် သုတ်လိုက်သော်လည်း သူမစိတ်က တခြားနေရာမှာ ရှိနေသည်။

သူမဘာမှပြန်မပြောတော့တာကိုမြင်တော့ ချင်းအန့်မင် မစုံစမ်းတော့ပေ။ သူ ပဟေဠိဖြစ်နေပေမယ့် သူမကို ပြောပြမှာ မဟုတ်ဘူး။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် ရှောင်းကော အရှိန်လျှော့ကာ သူ့ဘက်သို့ ပြန်လှည့်လာသည်။ သူ့ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လေသံနဲ့ မေးဖို့ ကြိုးစားခဲ့သည်။

"အစ်ကို၊ ဖေဖေနဲ့မေမေက ဘယ်လိုပုံစံရှိလဲဆိုတာ မှတ်မိသေးလား"

"မှတ်မိတာပေါ့" ချင်းအန့်မင် အားတက်သရော ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူ့မိဘတွေရဲ့ပုံစံကို သူဘယ်လိုမေ့နိုင်မှာလဲ။

“အဲ့တော့…”

သူမစကားမဆုံးခင် ချင်းအန့်မင်က သူမဘေးမှာ ငုတ်တုတ်ထိုင်ချလိုက်သည်။ သူ နူးညံ့စွာမေးလိုက်သည်။ “ဘာဖြစ်လို့လဲ”

“...…” ခဏအကြာတွင် ရှောင်းကော ခေါင်းယမ်းကာ ခါးသက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ “ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။"