အခန်း (၂၅၇)

သူမ ဘာပြောနိုင်မှာလဲ။ ပြောချင်တာကတော့ "ညီမ မမှတ်မိဘူး။ သူတို့ရဲ့မျက်နှာတွေကို အစ်ကိုညီမကိုပြောပြလို့ရမလား။ "အဲဒါက သူမကို ဖြူစင်တဲ့ ပေါင်းစပ်မှုဖြစ်စေမှာ မဟုတ်ဘူးလား?

ချင် မိသားစုမှ လူကြီးနှစ်ဦးသာ အသက်ရှင်နေသေးပါက၊ သူမအား သားသမီးတို့ရဲ့ဘာသာတရားကိုင်းရှိုင်းမှုအတွက် ဆုချရန် သူမကို နာနာလေး ပါးရိုက်ကြလိမ့်မည်.....

နောက်မှမေးလို့ရနိုင်တာမို့ သူမ ဘာမှပြန်မပြောဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ထူးဆန်းနေတဲ့ ရှောင်းကောကို ကြည့်ရင်း ချင်းအန့်မင် ပဟေဠိဖြစ်သွားသည်။ သူမ ဘာပြောဖို့ ကြိုးစားနေတာလဲ။

အဲဒါကို သေသေချာချာ တွေးကြည့်တော့ ရှောင်းကောက သူတို့ရဲ့ မိဘတွေရဲ့ သင်္ချိုင်းကို အလည်သွားတဲ့နေ့ကတည်းက ထူးထူးခြားခြား အပြုအမူတွေ စတင်လာတာကို ချင်းအန့်မင် သဘောပေါက်ခဲ့သည်။ သူမ သူတို့ကို လွမ်းနေတာလား။

!!

ဒါကို တွေးပြီး သူ့စိတ်တွေ ပျော့ပျောင်းသွားသည်။ သူ့ရင်ခွင်ထဲ သူမကို ညင်ညင်သာသာ သိုင်းဖက်ပေးလိုက်ပြီး သူမကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ပေးခဲ့သည်။

ရှောင်းကော ခေါင်းလှည့်ပြီး သူ့ကို ပြုံးပြလိုက်သည်။ သူ၏ နူးညံ့သော မျက်လုံးများကို ကြည့်လိုက်တော့ သူမ၏ နှလုံးသားက ကမောက်ကမဖြစ်သွားသည်။

ထို့နောက် သူမ ခနဲ့တဲ့တဲ့ပြုံးလိုက်သည်။ အရာအားလုံးကို သူမ ဘာကြောင့် မဖြစ်နိုင်ဘူးလို့ တွေးနေမိတာလဲ။ ချင် မိသားစုမှ လူကြီး နှစ်ယောက်က သူမ၏ မိဘတွေ ဖြစ်ခဲ့လျှင် ချင်းအန့်မင်က သူမအတွက်ဘာလဲ။ သူမတွင် ယခင်ဘဝက မောင်နှမတွေမရှိပေ— သူမ၏ မိဘတွေမှာ ကလေးတစ်ယောက်သာရှိသည်။

သူမသည် ဤအရာများကို ရပ်တန့်ရန် သူမကိုယ်သူမ တွန်းအားပေးခဲ့သည်။ အခု အရေးကြီးဆုံးက ပစ္စုပ္ပန်မှာ ကောင်းကောင်းနေဖို့ပဲ။

သူမ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်တော့ ကျွမ်းကျွမ်းကို ဘယ်မှာမှ မတွေ့ရတော့တာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ ချင်းအန့်မင် ကိုကြည့်ပြီးမေးလိုက်သည်။ "ကျွမ်းကျွမ်းကော"

ချင်းအန့်မင် ကြက်သေသေသွားသည်။ သူ ဖြည်းညှင်းစွာနဲ့ သူမဘေးက ထွက်သွားပြီး နံရံနားမှာ ပုန်းအောင်းရင်း “သူ အခန်းထဲမှာ ” လို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

ရှောင်းကော မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး ချင်းအန့်မင်း၏ စကားကို ကြားရုံဖြင့် သူမ သူ့ဆီ ကပ်လာခဲ့သည်။ သူမ အဝတ်စုတ်ကို တစ်ဖက်သို့ပစ်ချလိုက်ပြီး ခါးထောက်ကာ အိမ်ထဲသို့ အမြန်လျှောက်သွားခဲ့သည်။ သူမ လမ်းလျှောက်ရင်း ဒေါသထွက်နေသည်။ "ဒီကျွမ်းကျွမ်းလေးကတော့။ သူ ငယ်ငယ်လေးကတည်းက အကြံဥာဏ်ကောင်းတွေ ရနေတာ။ လူကြီးနှစ်ယောက်က အိမ်သန့်ရှင်းရေးကို ကြိုးကြိုးစားစား လုပ်နေတုန်း သူက အခန်းထဲမှာ ပျင်းရိနေဖို့ သတ္တိတွေ ရှိနေတယ်ပေါ့လေ။ သူ့ကို ဘယ်လို ကိုင်တွယ်ရမလဲဆိုတာ ကြည့်ရအောင်။"

ချင်းအန့်မင် သူ့နှုတ်ခမ်းတွေကို ဖိပြီး ရှောင်းကော ထွက်သွားတဲ့ လမ်းကြောင်းကို စိုးရိမ်တကြီးနဲ့ ကြည့်နေသည်။ ကျွမ်းကျွမ်း သူ့ကို အပြစ်မတင်ဘဲ ဆုပ်ကိုင်ထားနိုင်မည်ဟု သူ မျှော်လင့်ခဲ့သည်။ သူ့ဦးလေးက သူ့ကိုယ်သူ ကာကွယ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာ။

"ကျွမ်းကျွမ်း!"

ရှောင်းကော ဒေါသတကြီးဖြင့် အိမ်ထဲသို့ ဝင်လာခဲ့သည်။ မထင်မှတ်ပဲ သူမရဲ့ ဒေါသတွေ ချက်ချင်း ငြိမ်းသွားခဲ့သည်။ သူမ၏ အသံက နူးညံ့ပျော့ပျောင်းသွားသည်။ “ကျွမ်းကျွမ်း…”

ကျွမ်းကျွမ်းက သူ့လက်ထဲမှာ လက်ဖက်ရည်အိုးကို ကိုင်ထားပြီး သူ့မျက်နှာပေါ်မှာ ထိတ်လန့်သွားတဲ့ပုံစံကိုဆင်မြန်းထားသည်။ သူက ရှောင်းကောကို မျက်လုံးကျယ်ကျယ်ဖွင့်ပြီး ကြည့်နေသည်။ စားပွဲပေါ်တွင် လက်ဖက်ရည်ခွက်နှစ်ခွက် ရှိနေပြီး ၎င်းတို့ထဲမှ အငွေ့တွေထွက်နေသည်။ လက်ဖက်ရည်ကို လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် လောင်းထည့်ထားသည်မှာ ထင်ရှားသည်။ သူ့လက်ထဲက လက်ဖက်ရည်အိုးကို မချနိုင်ခင် ရှောင်းကောက ဝင်ပြီး သူ့ကို နှောင့်ယှက်ခဲ့တာဖြစ်သည်။

ဒါကိုမြင်တော့ ရှောင်းကောက ဘာတွေဖြစ်နေလဲဆိုတာ အကြမ်းဖျင်း ခန့်မှန်းနိုင်ခဲ့သည်။ သူမ သူ့ ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ထိုးဖွလိုက်သည်။ "ဒါက မေမေနဲ့ ဦးလေးအတွက်လား"

ကျွမ်းကျွမ်း လက်ဖက်ရည်အိုးကို ချလိုက်ပြီး ဝမ်းနည်းစွာ ခေါင်းညိတ်ခဲ့သည်။ သူ့ကိုကြည့်ရတာ ရှောင်းကောကို လန့်သွားသလိုပဲ။

ရှောင်းကောသည် သူ့ကို ထိုကဲ့သို့ဖြစ်နေတာကို မကြည့်ရက်နိုင်တော့ဘဲ သူမ၏ နှလုံးသားက ချက်ချင်း ပျော့ပျောင်းသွားသည်။ သူ့ကို ပွေ့ဖက်နမ်းရှိုက်ချင်လာသည်။

အဆုံးတွင် ရှောင်းကောသည် လက်ဖက်ရည်သောက်ပြီး နာခံမှုရှိသော ကျွမ်းကျွမ်း ကို မီးဖိုချောင်သို့ ပြန်ခေါ်သွားခဲ့သည်။

မုန်တိုင်းလာမည့်အချိန်ကို စောင့်မျှော်နေသော ချင်းအန့်မင်တစ်ယောက်ကတော့ ကြက်သေသေသွားသည်။ ဒီလိုမျိုး ဘယ်လိုဖြစ်လာတာလဲ။

သူစိတ်ကူးထားတာနဲ့ ဘာကြောင့် မတူရတာလဲ။ သူက ကျွမ်းကျွမ်းကို ကယ်တင်တဲ့သူဖြစ်သင့်တာ မဟုတ်ဘူးလား။ ဘာလို့ လက်တွေကိုင်ထားပြီး ပျော်နေကြတာလဲ။ ဒါမဖြစ်သင့်ဘူး…

“ဦးလေး၊ လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်သောက်ပြီး အနားယူလိုက်ဦး ”

ရှောင်းကောရဲ့ အချက်ပြမှုမှာ ကျွမ်းကျွမ်းက နာခံမှုရှိစွာနဲ့ သူ့ကို လက်ဖက်ရည်ခွက် ပေးလိုက်သည်။ ချင်းအန့်မင် ကြောင်တက်တက် ဖြစ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရတော့ သူ ကျီစယ်ကာ မျက်စိတစ်ဖက်မှိတ်ပြလိုက်သည်။

"တွေ့လား! သားက တော်ပါတယ်!"

ချင်းအန့်မင် လက်ဖက်ရည်ခွက်ကိုယူကာ တိတ်တဆိတ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ငါ့တူလေးက အံ့သြစရာပဲ"

ရှောင်းကော သူတို့၏ တုံ့ပြန်မှုကို စိတ်သက်သာရာရစွာ ကြည့်နေသည်။ နှစ်သစ်ကြောင့်လားဆိုတာ သူမ မသိပေမယ့် ကျွမ်းကျွမ်း အများကြီး ကြီးပြင်းလာပုံရတယ်လို့ သူမ ခံစားမိခဲ့သည်။ သူ့ရဲ့ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ တည်ဆောက်ပုံနဲ့ အသွင်အပြင်ကနေ အဲ့တာကို မြင်နိုင်သည်။

ဤဖြစ်စဉ်ကို အနှစ်ချုပ်ရန် နည်းလမ်းတစ်ခုရှိခဲ့သည်။ ကစားရတာက သူ့မိခင်ရဲ့ ဗီဇပါပဲ။

သူမအတွက် ကျွမ်းကျွမ်းက အရာရာတိုင်းတွင် တော်သည်။ သူ့ကိုလူတိုင်းသဘောကျကြသည်။ သူ့ရဲ့လေလည်တဲ့အသံကတောင် ကောင်းမွန်ပြီး ကျယ်လောင်သည်။

ချင်းအန့်မင် သူ့လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ချလိုက်သည်။ သူ့အစွမ်းအစက ကလေးနဲ့ မယှဉ်နိုင်ဘူးလို့ ထင်ရသည်။ အကယ်၍ သူသာ ရှောင်းကော ကြောင့် ဖမ်းမိခံခဲ့ရမည်ဆိုလျှင် သူ ယခုအချိန်တွင် သူ့အမှားကို သေချာစွာ ဝန်ခံပြီး နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မလုပ်တော့ပါဘူးဟု ကတိတွေပေးမိလိမ့်မည်။

ရှောင်းကောက သူမရဲ့ပစ္စည်းတွေကိုသွားယူရန် ထွက်သွားသောအခါ ချင်းအန့်မင် မကူညီနိုင်ဘဲမေးလိုက်သည်။ "မင်းဘယ်လိုလုပ်လိုက်တာလဲ"

ကျွမ်းကျွမ်းက ထိုစကားကိုကြားသောအခါ ပါးစပ်ကိုပိတ်ကာ ရယ်မောလိုက်သည်။ သူ့အနားကို သွားပြီး တိုးတိုးလေးပြောလိုက်သည်။ “သားရဲ့နားက အပါးဆုံးပဲ။ အထူးသဖြင့် မေမေ ဒေါသထွက်နေတဲ့အခါ အဝေးကနေတောင် မေ့မေ့ခြေသံတွေကို ကြားရတယ်။ မေမေ ရူးသွပ်သွားတဲ့အခါကျရင် သူမခြေသံတွေက အလိုလို ပြင်းလာမှာမို့ အဲ့တာက ပြောရ ပိုလွယ်တယ်”

အဲဒါနဲ့ ကျွမ်းကျွမ်းရဲ့ နားရွက်တွေ လှုပ်သွားသည်။ သူ အ၀တ်စုတ်ကို အမြန်ကောက်လိုက်ပြီး စားပွဲကို စတင်သုတ်ခဲ့သည်။

ချင်းအန့်မင်က ခြေသံကနေ ဘယ်လိုပြောပြနိုင်တာလဲဆိုတာမေးတော့မယ့်အချိန်မှာ ကောင်လေးက အဝေးကိုထွက်သွားဖို့ ကြိုးစားနေတာကို သူတွေ့လိုက်ရသည်။ ချင်းအန့်မင် အရှုံးမပေးဘဲ ကောင်လေး၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ "ဦးလေးကိုပြောပြ၊ မင်းဘယ်လိုသိတာလဲ"

ကျွမ်းကျွမ်း ခေါင်းယမ်းကာ စကားပြောတာရပ်ဖို့ အချက်ပြလိုက်သည်။

ဒါပေမယ့် ချင်းအန့်မင်က ကျွမ်းကျွမ်း ဘယ်လိုဘယ်ပုံသိတာကိုပြောပြရန် ငြင်းဆန်နေသည်ဟု တွေးထင်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် အဖြေရရန် သူ နှောင့်ယှက်ခဲ့သည်။ သူ့ဆီက အဖြေမရမချင်း သူ ရပ်တန့်မယ့်ပုံမပေါ်ပေ။

အခု အဝတ်စုတ်အသစ်ကို ကိုင်ထားတဲ့ ရှောင်းကောက သူမဝင်လာချိန်တွင် ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသည်။ အရွယ်ရောက်ပြီးသူတစ်ယောက်က ကောင်လေးကို မှီပြီး နားထဲ တစ်စုံတစ်ခုကို ရေရွတ်ကာပြောနေသည်။

သိချင်စိတ်ပြင်းပြလာပြီး ရှောင်းကော မေးလိုက်သည်။ "အစ်ကိုတို့ ဘာလုပ်နေကြတာလဲ"

"ဘာမှမလုပ်ပါဘူး!" သူတို့နှစ်ယောက်လုံး အေးခဲသွားပြီး တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် အမြန်ဆုံးဝေးကွာဖို့ ကြိုးစားရင်း တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ပြန်ဖြေခဲ့ကြသည်။

“ဘယ်လောက်ထူးဆန်းလိုက်လဲ။”

ရှောင်းကောက သူတို့နှစ်ယောက် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် တီးတိုးပြောနေတာကို ဂရုမစိုက်ပေ။ သူမ တစ်ဖန်ပြန်သန့်ရှင်းရေးလုပ်ရန် အဝတ်စုတ်အသစ်ကို အသုံးပြုခဲ့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူတို့နှစ်ဦး သက်ပြင်းချမိသည်။ သူတို့နှစ်ဦးသာ နားလည်နိုင်သော လက်ဟန်ပြဘာသာစကားကို အသုံးပြု၍ နောက်ပိုင်းတွင် ထိုအကြောင်းကို အချင်းချင်းပြောခဲ့ကြသည်။

သူတို့သုံးယောက်က အိမ်ရဲ့ကျန်တဲ့နေရာတွေထက် မီးဖိုချောင်ကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ဖို့ အချိန်နည်းနည်းပဲယူရသည်။ ရှောင်းကော၏ ကောင်းမွန်သော ချက်ပြုတ်မှု အလေ့အထကြောင့် ကြမ်းတမ်းသော အစွန်းအထင်းများ မရှိခဲ့ပေ။ ပစ္စည်းအများစုကိုလည်း နေရာလွတ်အတွင်း သေသေသပ်သပ် စီထားသောကြောင့် ၎င်းသည် အလွန်လွယ်ကူသော အလုပ်ဖြစ်သည်။

မွန်းတည့်မတိုင်မှီ ထုပ်ပိုးပြီးသွားကြသော်လည်း ချင်းအန့်မင်နဲ့ကျွမ်းကျွမ်းတို့ ပင်ပန်းလွန်းသဖြင့် မလှုပ်ရှားနိုင်တော့ပေ။ ရှောင်းကောက သူတို့ကို အထင်သေးစွာ ကြည့်လိုက်သည်။ ဒါက ခုထိ အဆုံးသတ်မဟုတ်သေးဘူး။ လုပ်စရာအလုပ်တွေရှိသေးသည်။

သူတို့နှစ်ယောက် အနားယူနိုင်ပေမယ့် ရှောင်းကော ကတော့ ထမင်းဟင်းချက်နေတုန်းပင်။

သူမထွက်သွားသည်ကိုမြင်သောအခါ ကျွမ်းကျွမ်းနဲ့ ချင်းအန့်မင်တို့ သူမနောက်သို့ လိုက်သွားခဲ့သည်။ ရှောင်းကောက ဟင်းချက်ဖို့ တာဝန်ယူပြီး သူတို့နှစ်ယောက်က ကူညီခဲ့ကြကြသည်။ နောက်ဆုံးတော့ သူတို့ တစ်မနက်လုံး အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့ကြတာ။ ရှောင်းကောက အလုပ်ပိုလုပ်ခဲ့သောကြောင့် သူတို့ထက်ပင် ပိုပင်ပန်းသည်ဟု ခံစားရမည်ဖြစ်သည်။ အခု သူမ ချက်ပြုတ်နေသည်မှာ သေချာပေါက် သူတို့ဝင်ပြီး ကူညီရတော့မည်။

–

နေ့လည်စာစားပြီးနောက် ရှောင်းကောက ခြံဝင်းကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ရန် အလျင်စလိုမရှိခဲ့ပေ။ မနက်ခင်းမှာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေခဲ့တော့ အခုက အနားယူဖို့ အချိန်ရောက်ပြီ။ ခြံထဲမှာ လုပ်စရာတွေ သိပ်မရှိပေ။ သူမသည် မြေကိုလှည်းကျင်းရန်၊ မစင်များကို ဂေါ်ပြားနှင့်ရှင်းရန်၊ မြက်ပင်တွေကို နှုတ်ရန်သာ လိုသည်။ ဒါအပြင် တခြားဘာမှ လုပ်စရာ မရှိတော့ပေ။

ချင်းအန့်မင်နဲ့ ကျွမ်းကျွမ်းတို့ အိပ်ပျော်သွားပြီးနောက် ရှောင်းကောက လှဲလျောင်းပြီး တစ်ရေးတစ်မောအိပ်ရန် အသင့်ပြင်လိုက်သည်။

ဒါပေမယ့် သူမ လှဲပြီးတာနဲ့ တံခါးခေါက်သံထွက်ပေါ်လာသည်။ ရှောင်းကော ထထိုင်လိုက်ပြီး နေ့လည်ဘက်ကြီး သူမဆီ ဘယ်သူလာလည်တာလဲလို့ တွေးပြီး ထွက်သွားလိုက်သည်။

"ဘယ်သူလဲ"

"သခင်မ ကျန်း၊ ကျွန်တော်ပါ"

ရှောင်းကော တံခါးကို သော့ဖွင့်လိုက်သည်နှင့် သူမ ပဟေဠိဖြစ်သွားသည်။ သူမကို သခင်မကျန်းလို့ခေါ်တဲ့လူရဲ့အသံကို သိပ်မရင်းနှီးပေ။ စာပို့သူရဲ့အသံနဲ့မတူပေ။

တံခါးဖွင့်လိုက်တာနဲ့ ရှောင်းကော ပါးစပ်မဟခင်မှာ အဲဒီလူက သူ့ကိုယ်သူ မိတ်ဆက်ခဲ့သည်။

"သခင်မ ကျန်း၊ ကျွန်တော်က စု မိသားစုရဲ့ ပစ္စည်းအရောင်းဆိုင်က ကျားပေါင် ပါ။ ကျွန်တော်တို့ ဆိုင်ရှင်က စုချန်ရှန်ပါ "

“အိုး…” ရှောင်းကော ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ဆိုင်ကို သူမ မေ့လုနီးပါးဖြစ်နေပြီ။ အခု သူပြောခဲ့တဲ့ စကားကြောင့် သူမ ပြန်သတိရသွားသည်။ "ဘာကိစ္စများရှိလို့လဲ"

ပေါက်ပေါက်က သူတို့ကို ပေးပြီးပြီလေ။ သူမဆီက နောက်ထပ် ဘာတွေ လိုသေးလို့လဲ။

"နှစ်သစ်ရောက်ခါနီးပြီဆိုတော့။ ကျွန်တော်တို့ဆိုင်ရှင်က နှစ်သစ်မှာ အဆာပြေစာလေးတွေကို သခင်မကျန်းဆီ ပို့ပေးဖို့ အထူးညွှန်ကြားထားလို့ပါ။ အဲဒါတွေက ဆိုင်က ထုတ်ကုန်အသစ်တွေပါပဲ။ ဒါတွေကိုစမ်းစားကြည့်ပါဦး"

ကျားပေါင်က သူ့သခင်လေးရဲ့ ညွှန်ကြားချက်ကို မှတ်ထားသည်။ သူ့သခင်က ရှေ့တစ်ရက်က သူ့ဆီ စာရေးခဲ့ပြီး ဒီကိစ္စကို ထပ်ခါထပ်ခါ သတိပေးခဲ့သည်။ တစ်မနက်လုံးသူ လက်ဆောင်တွေ ပြင်ဆင်နေခဲ့တာ။ လက်ဆောင်တွေ အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီဆိုတာနဲ့ အမြန်ပို့ဖို့လုပ်ခဲ့သည်။

"ဒါဆို ကျွန်မကိုယ်စား ဆိုင်ရှင် စု ကျေးဇူးတင်ကြောင်းပြောပေးပါ " ရှောင်းကော က မငြင်းခဲ့ပေ။ စုချန်ရှန်၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို သူမ ခန့်မှန်းနိုင်သည်။

သူနွားနှစ်ကောင်အကြောင်း တွေးနေသေးသည်ဟု သူမ ထင်မိသည်။ ပထမတော့ သူမက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဖော်ပြခြင်းမျှသာဟု ထင်ခဲ့သည်။ သူက အမှန်ပင် အမြတ်ကြီးစားသူဖြစ်သည်။ သူက မိုင်ထောင်ချီဝေးသော်လည်း ထိုနွားများကို သူ့မျက်လုံးတွေက ကြည့်နေသေးသည်။

ကျားပေါင်က အဆာပြေမုန့်တွေကို ရထားလုံးပေါ်ကနေ ချနေတာကို ကြည့်ရင်း ရှောင်းကော အရမ်းပျော်သွားသည်။ နှစ်သစ်အတွက် အဆာပြေစားဖို့ စိတ်ပူစရာ မလိုတော့သလိုပဲ။ တကယ်တော့ ဒီအပုံကြီးကလည်း နောက်နှစ်အတွက် လုံလောက်သည်။