အခန်း (၂၇၄)

ရှောက်ကျန့် စကားမပြောခဲ့ပေ။ သူက ကျန်းတန်းဟယ် အတွက် တူချောင်းတစ်ချောင်းကို ညီအောင်ညှိပေးပြီး ထိုင်ပြီးလာစားဖို့ လက်ဟန်ပြလိုက်သည်။

ကျန်းတန်းဟယ် တကယ် ဗိုက်ဆာနေသည်။ ရေတွေပြည့်နေတဲ့ ဗိုက်ကို ပွတ်ပြီး လမ်းလျှောက်သွားခဲ့သည်။

တစ်နေ့တာလုံး သူ့ဗိုက်ထဲမှာ ရေနဲ့ လက်ဖက်ရည်တွေချည်းပဲ။ သူသည် အစာကြေခဲသော အစာကို တစ်ကြိမ်မျှ မစားခဲ့ပေ။ ထမင်းမစားရတာကြာပြီ။ ရှောင်းကော နှင့် ပြန်လည်ဆုံတွေ့ပြီးနောက်တွင် သူသည် သူမ၏ သင်ကြားမှုများကို လိုက်နာခဲ့ပြီး အစားအသောက်ကို တစ်ကြိမ်မျှ မလွတ်ခဲ့ပေ။

“ဟက်” ရှောက်ကျန့်က သူ စားသောက်နေတာကိုကြည့်ပြီး မကူညီနိုင်ဘဲရယ်လိုက်သည်။

ကျန်းတန်းဟယ် သူ့ကို ကြည့်ကာ ပါးစပ်ပိတ်လိုက်သည်။

သူစကားထပ်ပြောသောအခါ၊ ကျန်းတန်းဟယ်က သူ၏ တူတွေကို ချပြီးနောက်မှာ ဖြစ်သည်။

"ဒီနေ့ဘယ်လိုနေလဲ"

"အရှင်မင်းကြီး ခန့်မှန်းနိုင်မယ်လို့ ထင်တယ်"

ကျန်းတန်းဟယ်က သူ့ပါးစပ်ကို လက်ကိုင်ပုဝါနဲ့ သုတ်လိုက်ပြီး ခေါက်ပြီး ဘေးမှာ ထားလိုက်သည်။ ဟန်ဆောင်နေတဲ့လူကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ရေတစ်ခွက်ကို ကောက်ယူသောက်လိုက်သည်။ "အရှင်မင်းကြီး ဒီကိုလာပြီး ပီတိဖြာနေတာလား "

"ဘယ်ဟုတ်မလဲ။" အဲ့အတိုင်းပဲ။

ရှောက်ကျန့်မြန်မြန်ပြန်ဖြေခဲ့ပေမယ့် သူ့မျက်နှာပေါ်က အပြုံးက သူ့စကားတွေကို မယုံနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်စေခဲ့သည်။

"ဟမ့်"

ကျန်းတန်းဟယ် သူ့ခွက်ကို ချလိုက်ပြီး နှာမှုတ်လိုက်သည်။ "ဘယ်လောက် ပျင်းစရာကောင်းလိုက်လဲ၊ ဒီနေ့က အရှင်မင်းကြီး အထိမ်းအမှတ်ပွဲကိုဖြတ်သန်းရမှာ မဟုတ်ဘူးလား"

တကယ်တမ်း သူ့မှာ အပြင်ထွက်ပြီး ပီတီဖြာနေဖို့ အချိန်ရှိသည်။

"ငါအရမ်းအလုပ်များနေတယ်။ ငါ တစ်စုံတစ်ယောက်ရဲ့လက်ကို စိတ်ပူနေတာ"

သူစကားပြောနေစဉ်တွင် ဆေးတစ်ဘူးကိုထုတ်ပြီး ကျန်းတန်းဟယ်ဆီ ပစ်လိုက်သည်။ “ဒါကို ယူပြီး ကောင်းကောင်း အနားယူ။ အနာဂတ်မှာ ဒီနိုင်ငံကို ကာကွယ်ဖို့ ဒီလက်မောင်းကို အားကိုးရမှာ”

ကျန်းတန်းဟယ်က သူ့စကားတွေကို နှလုံးသားထဲ လုံးဝမထည့်ပေ။

သူတိတ်ဆိတ်နေတာကိုမြင်တော့ ရှောက်ကျန့်က ခဏလောက်စဉ်းစားပြီး ပြောလိုက်သည်။ "မင်းဒီအချိန်မှာ မြို့တော်မှာနေသင့်တယ်"

ဒါကို ကျန်းတန်းဟယ်ဆီကို သူ အကြိမ်များစွာ ပို့ဆောင်ခဲ့ပေမယ့် အကြိမ်တိုင်း မသိသလို သူ ဟန်ဆောင်ခဲ့သည်။ ဒါက သူနဲ့ စကားဆက်ပြောဖို့ မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။ ဒီနေ့တော့ လိုက်တာဖြတ်တောက်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူ ကျန်းတန်းဟယ်ကို ထွက်မသွားစေချင်ပေ။

"ကျွန်တော်မျိုးတို့ ဒီအကြောင်းပြောပြီးပြီထင်တယ်"

" ဒီကြေညာချက်ကို မင်း တစ်ဖက်သတ်လုပ်ခဲ့တာ ငါသဘောမတူဘူး။"

ရှောက်ကျန့် သူ့လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြီး ကျန်းတန်းဟယ်၏ စကားကို ငြင်းဆိုလိုက်သည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ လုံးဝမမှားပေ။ သူ ထွက်ခွာသွားနိုင်တယ်လို့ ဘယ်တုန်းကမှ ကတိမပေးခဲ့ဖူးပေ။

ကျန်းတန်းဟယ် ဒေါသအရမ်းထွက်ပြီး ရယ်လုနီးပါးဖြစ်သွားသည်။ ဒါကြောင့် အခု သူနဲ့ စကားလုံးဂိမ်းတွေ စဆော့ဖြစ်နေပါပြီ။ သူ့လက်နှစ်ဖက်ကို ပိုက်ပြီး သူ့ကိုကြည့်လိုက်သည်။ "ပြောလည်းအသုံးမဝင်ဘူး။"

"မင်းပြန်သွားနိုင်မယ်လို့ထင်လား"

"ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ"

ရှောက်ကျန့်ပြုံးနေတာကို ရပ်လိုက်သည်။ "စိတ်အေးအေးထား၊ တခြားဘာကိုမှ မဆိုလိုဘူး"

ကျန်းတန်းဟယ်၏ ကြွက်သားများ တင်းမာလာပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လာသည်။ တစ်ဖက်သားရဲ့ ယုံကြည်မှုအပြည့်ရှိတဲ့အကြည့်ကို ကြည့်လိုက်တော့ သူ့ရင်ထဲမှာ ရင်တွေတဆတ်ဆတ်တုန်နေသည်။

"မင်းက ငွေကြေးနဲ့ အဆင့်အတန်းကြောင့် သွေးဆောင်ခံရတာမဟုတ်ဘူးဆိုတာ ငါတို့နှစ်ယောက်လုံးသိတာပဲ၊ ဒါပေမယ့် မင်းရဲ့ဓားနဲ့စစ်တပ်ကို မင်းစွန့်လွှတ်နိုင်မလား"

ကျန်းတန်းဟယ် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ဒါကလည်း သူရှောင်နေခဲ့တဲ့ မေးခွန်းတစ်ခုပင်။ တချိန်ချိန်မှာတော့ သူ့လက်နက်အစုံကို ဖြုတ်ပြီး လယ်ကွင်းထဲ ပြန်ဝင်လာတာက သူ့ရဲ့စိတ်ထဲစွဲနေတာဖြစ်သည်။ ဒါပေမယ့် သူ့ရဲ့စွဲလမ်းမှုကို ဘေးဖယ်ထားပြီးနောက်မှာ ဘာဖြစ်လာမလဲဆိုတာကို သူ ဘယ်တုန်းကမှ မတွေးခဲ့မိချေ။

ဤလွန်ခဲ့သည့်နှစ်အနည်းငယ်က ကြာလည်းမကြာ တိုလည်းမတိုခဲ့ပေ။ သူနေ့စဥ်လေ့ကျင့်နေတဲ့ အပြင်းအထန်လေ့ကျင့်မှုအတွင်းမှာ သူ့ခန္ဓာကိုယ်နဲ့စိတ်က ဒီလိုနေထိုင်မှုပုံစံကို နေသားကျနေပြီ။ စစ်မြေပြင်မှာ တိုက်ပွဲဝင်ဖို့ သူကိုယ်တိုင် ရွေးချယ်လေ့ကျင့်ထားတဲ့ စစ်သည်တွေကို သူ ဘယ်လို လွှတ်ထားနိုင်မလဲ။

သတ်ဖြတ်ခြင်းကို မုန်းတီးသော်လည်း အလေ့အကျင့်က ကြောက်စရာကောင်းသည်...

လောင်ကျွမ်းနေသော မီးခိုးများကို မြင်လိုက်ရတော့ ရှောက်ကျန့် က သူ့အနားသို့ လှမ်းလာပြီး သူ့ကိုပြုစားတဲ့လေသံဖြင့်ပြောခဲ့သည်။ "မင်းရဲ့မိန်းမလည်း အခု အဆင်ပြေနေပြီ၊ မင်းရဲ့သားကလည်း ကျောင်းနေတဲ့အရွယ်ရောက်နေပြီ၊ မင်းပြန်သွားစရာ အကြောင်းမရှိဘူး ဒီတော့... "

ထိုအချိန်တွင် ရှောက်ကျန့်က ကျန်းတန်းဟယ်၏ပခုံးပေါ် သူ့လက်ကိုတင်လိုက်ပြီး ပြုစားနေတဲ့လေသံဖြင့်ပြောလိုက်သည်။ "နေလိုက်ပါ။ ဒါတွေအားလုံးကို မင်းမထားခဲ့နိုင်ပါဘူး"

“...…” ကျန်းတန်းဟယ် တိတ်ဆိတ်နေပြီး သူ့ကိုသာ စိုက်ကြည့်နေသည်။

ရှောက်ကျန့်က ထိုစကားကိုပြောပြီးနောက် ထွက်သွားလေသည်။ ကျန်းတန်းဟယ် သူ့ကို ချက်ချင်းပြန်မဖြေဘူးဆိုတာ သူသိသည်။ နောက်ဆုံးတော့ သူက အဖြစ်မှန်တွေကို ပြောပြပြီး တမင်ရှောင်နေတာတွေကို ကောက်ချက်ချနေတာ။

ရှောက်ကျန့်ကိုတွေ့သောအခါ မိန်းမစိုးစု ချက်ချင်းပေါ်လာသည်။ အခုပဲ သူတို့အားလုံးက စစ်သူကြီး မမြင်ရအောင် ပုန်းအောင်းနေဖို့ သူ့အမိန့်ကို လိုက်နာနေကြသည်။ ဧကရာဇ် ထွက်လာသောအခါတွင်သာ သူတို့ကိုယ်သူတို့ သတ္တိရှိရှိ ထွက်လာပြရဲကြလေသည်။

"အရှင်မင်းကြီး၊ ကျွန်တော်မျိုးတို့ နန်းတော်ကိုပြန်ကြမှာလား"

“ပြန်ကြရအောင်။”

ရှောက်ကျန့် ရထားလုံးပေါ်သို့တက်သွားသည်။ မိန်းမစိုးစု၏ လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်နှင့် ရထားလုံးက တိတ်တဆိတ် ရွေ့သွားခဲ့သည်။

မိန်းမစိုးစုသည် တော်ဝင်နန်းတော်သို့ ဝင်ရောက်ခြင်းမပြုရန် သူ့မူကို အမြဲလိုက်နာခဲ့သည်။ ဒီအခိုက်အတန့်မှာ သူနည်းနည်းတုန်လှုပ်သွားသည်။ စစ်သူကြီးကို ဧကရာဇ် ထပ်ခါတလဲလဲ လှည့်စားနေသည်ကို သူ သတိပြုမိခဲ့သည်။

တစ်ယောက်က ထွက်သွားချင်ပြီး ကျန်တစ်ယောက်က သူ့ကိုနေစေချင်သည်။ တစ်ယောက်က စိတ်တခိုးရှိပြီး ကျန်တစ်ဦးမှာ ဇွဲလုံ့လရှိသည်။

စစချင်းမှာ ကွဲလွဲနေကြသည်။ ဘယ်သူက အရင် အပေးအယူလုပ်မှာလဲလို့ သူ တွေးနေမိသည်။

ဒါကို မိန်းမစိုးစု တွေးနေချိန်မှာ သူ မထိန်းနိုင်ဘဲ တိုးတိုးလေး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ တိုက်ဆိုင်စွာပင် ရထားလုံးပေါ်ရှိလူက ကြားသွားသည်။

"မင်းဘာတွေ သက်ပြင်းချနေတာလဲ"

မိန်းမစိုးစု အလွန်ထိတ်လန့်သွားပြီး ချွေးအေးတွေ ထွက်လာသည်။ သူသည် လေပြေလေညှင်းထဲမှာ တုန်လှုပ်နေသည်။ “အရှင်မင်းကြီး၊ ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး…”

“…ဟမ့်”

သိပ်မကြာခင်မှာပဲ အေးစက်တဲ့ နှာမှုတ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ မိန်းမစိုးစု၏ ခြေထောက်တွေ အားနည်းသွားပြီး ဒူးထောက်လုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာပဲ လမ်းတလျှောက် ဘာမှမဖြစ်ဘဲ နန်းတော်ထဲကို အောင်မြင်စွာ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။

ဧကရာဇ်မင်းအား အိပ်ရာဝင်လို့ရအောင် ကူညီပေးပြီးနောက်၊ မိန်းမစိုးစုသည် နာကျင်နေသော ခြေသလုံးကြွက်သားများကို နှိပ်နယ်ရန် အချိန်ရခဲ့သည်။ သူ့တစ်နေ့တာကို ပုန်းအောင်းပြီး မတ်တပ်ရပ်နေခဲ့ရကာ အချိန်အတော်ကြာအောင် နေခဲ့ရသည်။ "ဒါက မင်းအတွက် ခက်ခဲနေမှာပဲ၊ ငါ့ရဲ့ ချစ်လှစွာသော ခြေထောက်လေးတွေ"

–

နောက်တစ်နေ့မနက်တွင် ကျန်းတန်းဟယ်သည် အိပ်ရာပေါ်တွင်ထထိုင်ကာ ရေချိုးပြီး သန့်ရှင်းသောအဝတ်အစား လဲလိုက်သည်။ မစ္စတာခုံးကို လိုက်မပို့ခင် သူ့မှာ မနက်စာစားဖို့ အချိန်တောင် မရှိပေ။

အိမ်တော်ကြီးသို့ ရောက်သည်နှင့် အဝင်ဝတွင် ရထားလုံးနှစ်စင်းသာ ရပ်ထားသည်ကို သူသိလိုက်ရသည်။ ၎င်းတို့ထဲမှ တစ်ခုမှာ ရထားလုံးပါရှိသောကြောင့် ၎င်းကို သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးတွင် အသုံးပြုကြောင်း ထင်ရှားသည်။ အခြားရထားတွဲတွင် ရထားလုံးအပြားတစ်ခုသာ ပါရှိပြီး ၎င်းပေါ်တွင် သစ်သားသေတ္တာအနည်းငယ်သာ ရှိသည်။

ကျန်းတန်းဟယ် အနည်းငယ် ပဟေဠိဖြစ်သွားသည်။ မနေ့က သူ သေတ္တာတွေ အများကြီး ရွှေ့ခဲ့တာမဟုတ်ဘူးလား။ ဒီနေ့ဘာကြောင့် သေတ္တာနည်းနည်းပဲကျန်တော့တာလဲ။

"ရပြီ၊ ရပြီ၊ ငါတို့ကို လိုက်ပို့မနေနဲ့။ မင်းမှာအချိန်ရရင် ငါတို့ဆီလာလည်ပေါ့"

သူ စိတ်ရှုပ်နေချိန်မှာပဲ ဆရာကြီးခုံးရဲ့ အသံက တံခါးဝကနေ ထွက်ပေါ်လာပြီး ဆူညံတဲ့ စကားသံတွေ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ကျန်းတန်းဟယ် တံခါးဆီသို့ အမြန်လျှောက်လာသည်။ သူရောက်ပြီးချင်းမှာပဲ ဆရာကြီးခုံးရဲ့ မိသားစုက ထွက်လာသည်။

"စစ်သူကြီးရောက်နေပြီပဲ"

ဆရာကြီးခုံးက ကျန်းတန်းဟယ်ကို ချက်ချင်းမြင်သွားပြီး နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ သို့သော်လည်း အမျိုးသမီးခုံးက စိတ်အားထက်သန်စွာ ရပ်ပြီး သူ့ကျန်းမာရေးအကြောင်း မေးခဲ့သည်။ သူမ စိတ်အားထက်သန်လွန်းသဖြင့် ဘာလုပ်ရမှန်းမသိဖြစ်နေသည်။

ဆရာကြီးခုံးက သူ့ဇနီးကို နှင်ထုတ်ပြီးနောက်မှ ကျန်းတန်းဟယ်မှာ ခုံးနီနဲ့ သူ့မိသားစုကို နှုတ်ဆက်ခွင့်ရခဲ့သည်။

အပြန်အလှန် နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် လူကြီး ဇနီးမောင်နှံက ရထားလုံးရှိရာဆီသို့ လျှောက်သွားနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

"အဖေ အမေ၊ အဖေတို့ ကိုယ့်ကျန်းမာရေးကို ကောင်းကောင်း ဂရုစိုက်ရမယ်နော်။ ကျွန်တော်တို့ အဖေတို့ဆီ လတိုင်း လာလည်မယ်"

ခုံးနီက အသက်လေးဆယ်ကျော်နေပြီဖြစ်သော်လည်း ထွက်ခွာသွားတော့မည့် သူ့မိဘများကိုကြည့်ရင်း မျက်လုံးများနီရဲလာသည်။

ခုံးနီ၏ မျက်လုံးများ နီရဲလာသောအခါတွင် သူ့အနားရှိ ဇနီးနှင့် ကလေးနှစ်ယောက်မှာ တွန့်ဆုတ်နေသော မျက်ရည်များ စီးကျလာသည်။

"ဘာလို့ငိုနေတာလဲ!" ဆရာကြီးခုံးက သူ့သားရဲ့ ပခုံးကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ပုတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် လူတိုင်းကိုကြည့်ကာပြောခဲ့သည်။ "မင်းအမေနဲ့ငါက အငြိမ်းစားယူဖို့ ထွက်သွားတာ။ ငါတို့ဘဝရဲ့ အများစုကို ကြိုးကြိုးစားစားနဲ့ ကုန်ဆုံးခဲ့ပြီးပြီ။ အားလပ်ချိန်တွေကို ပျော်ဖို့အချိန်တန်ပြီလေ"

အဲဒါနဲ့ သူက ခေါက်ထားတဲ့ စာရွက်တစ်ရွက်ကို ထုတ်ယူပြီး ကျန်းတန်းဟယ်ကို ပြောခဲ့သည်။ "စစ်သူကြီး၊ ကျုပ်ရဲ့လိပ်စာ အထဲမှာပါတယ် ခင်များရဲ့ ဇနီးနဲ့ သားအတွက်ကျုပ်ရေးထားတဲ့ စာတစ်စောင်လည်း ရှိတယ်။ ကျေးဇူးပြုပြီး သူတို့ကို ပေးလိုက်ပါ"

ဆရာကြီးခုံးက တခြားဘာမှ မပြောပေ။ သူတို့ကြားထဲမှာ အပြန်အလှန်နားလည်မှုရှိရမည်။

ကျန်းတန်းဟယ် အဲ့တာကို လက်ခံပြီးနောက် သူ့ကို ကျေးဇူးတင်စွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်!"

ဆရာကြီးခုံးက သူ့မိန်းမရဲ့လက်ကိုဆွဲပြီး သူ့မိသားစုကို လေးလေးနက်နက်ကြည့်နေသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူသည် ခုံးနီ၏ ပုခုံးကို နှစ်ကြိမ် ပုတ်လိုက်သည်။ "အဖေ ဒီမိသားစုကို မင်းအတွက်ထားခဲ့မယ်"

အမျိုးသမီး ခုံးကလည်း မျိုးဆက်သစ်လူငယ်များကို အင်တင်တင်နဲ့ကြည့်နေသည်။ မြေးနှစ်ယောက်၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ကာ သားဖြစ်သူ၏ ရင့်ကျက်သော မျက်နှာကို ကိုင်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် စိတ်ထဲကအပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

နောက်ဆုံးတော့ သူမရဲ့ချွေးမအနားရောက်သွားပြီး ပခုံးကို အဓိပ္ပါယ်ရှိစွာ ပုတ်လိုက်သည်။ သူမသည် ဆရာကြီးခုံးနှင့် တူညီသောအရာများကို တွေးနေခဲ့သည်။ "အမေ ဒီမိသားစုကို မင်းအတွက်ထားခဲ့မယ်"

အင်တင်တင်ဖြင့် နှုတ်ဆက်ပြီးနောက်၊ လင်မယားနှစ်ယောက် ရထားလုံးပေါ်သို့ အချင်းချင်း တက်ဖို့ကူချိန် ရုတ်တရတ် အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"ကျေးဇူးပြုပြီး ခဏလေးပါ!"