အခန်း (၂၇၇)

ကျွမ်းကျွမ်း သူမ၏ ရယ်သံကိုကြားပြီး မယုံကြည်နိုင်စွာ မော့ကြည့်လိုက်သည်။

"မေမေ" တခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် ကျွမ်းကျွမ်းက ရှောင်းကောကို ခေါ်လိုက်သည်။

"ရှင့်"

"တောင်းပန်ပါတယ်…"

!!

ရှောင်းကော သူမ၏ နှုတ်ခမ်းတွေကို ဖိကာ ပြုံးပြလိုက်သည်။ သူမ ငြိမ်သက်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ “ရပါတယ်။”

ဒီနေ့က ကောင်းသောနေ့တစ်နေ့ပင်။ ကျွမ်းကျွမ်းက ဒေါသပြေရန် သင်ယူခဲ့သည်...

ကျွမ်းကျွမ်းသည် ထိုစကားကိုကြားသောအခါ အပြစ်ရှိစွာ ခေါင်းငုံ့ကာ နှာရည်ကို သုတ်လိုက်သည်။ သူစကားပြောခါနီးမှာ နှာရည်တွေက အထိန်းအကွပ်မရှိ စီးကျလာသည်။

ရှောင်းကောက သူ့ဘေးနားရှိ လက်ကိုင်ပုဝါကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး သူ့ရဲ့နှာရည်တွေကို သန့်စင်ပေးလိုက်သည်။ "မေမေတို့ ညစာစားပြီးရင် စကားပြောရအောင်၊ အရင်ဆုံးစားကြတာပေါ့"

ကျွမ်းကျွမ်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး ဆန်ပြုတ်ကို တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် စားနေလိုက်သည်။

ရှောင်းကောက သူမ၏ လက်ကိုင်ပုဝါကို ချလိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးကို ဖုံးကွယ်ရန် ပန်းကန်လုံးအား လက်ဖြင့် ကောက်ယူလိုက်သည်။ "သူ အရမ်းချစ်စရာကောင်းတယ်။ ဒေါသထွက်နေရင်တောင်မှ ချစ်စရာလေး"

ထမင်းစားပွဲ၌ ဘယ်သူမှ စကားမပြောခဲ့ကြပေ။ ရှောင်းကော ထပ်ပြီးဝါးလုံးကွဲရယ်မိပြီး ကျွမ်းကျွမ်း၏ မာနကို ထိခိုက်မည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် စကားမပြောဖြစ်ပေ။ ကျွမ်းကျွမ်းက ရှက်စိတ်ကြောင့် စကားမပြောခဲ့ပေ။

ညစာစားပြီးနောက် ကျွမ်းကျွမ်းက ပန်းကန်တွေကို အမြန်ဆေးကြောပြီး သူ့အခန်းထဲသို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။

ရှောင်းကော စိတ်ရှုပ်ထွေးနေဟန်ဖြင့် နောက်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လိုက်သွားသည်။ ကျွမ်းကျွမ်း ဘာကြောင့် ဒီလောက်အမြန် ပြေးနေသည်ကို သူမ မသိပေ။

အခန်းထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် တပြိုင်နက် အိပ်ရာပေါ်တွင် မတ်မတ်ထိုင်နေသော ကျွမ်းကျွမ်းကို စိတ်ပူနေတဲ့အမူအရာဖြင့် သူမ မြင်လိုက်ရသည်။

သူမ ရယ်မောခြင်းကို ထိန်းထားရန် မလွယ်ကူသော်လည်း ယခုတော့ ထပ်၍ တိုးလာသည်။ ရှောင်းကော အခန်းထဲမှ အမြန်ထွက်လာခဲ့သည်။

ကျွမ်းကျွမ်းက တောင်းပန်စကားတစ်ခွန်းဖြင့် အဆင်သင့်ဖြစ်ခဲ့သည်။ ရှောင်းကောကိုမြင်သောအခါတွင် သူတစ်ခုခုပြောတော့မည့်အချိန်မှာ သူမက အမြန်ပြန်ဆုတ်သွားသည်။ ကံကောင်းစွာပင် သူသည် သူ၏အမြင်အာရုံကို အလွန်ယုံကြည်မှုရှိပြီးသားဖြစ်သည် မဟုတ်ရင် သူအမြင်မှားသွားသည်ဟု ထင်ကောင်းထင်မိလိမ့်မည်။

ခဏအကြာတွင် ရှောင်းကော ငြိမ်သက်စွာ ဝင်လာခဲ့သည်။

ကျွမ်းကျွမ်းသည် အစပိုင်းတွင် အတော်လေး အလေးအနက်ကြီးဖြစ်နေသော်လည်း သူမမျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးကိုမြင်သောအခါ မျက်နှာတည်တည်ထားရန် ခက်ခဲသွားသည်။

သားအမိနှစ်ယောက် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အမှတ်မထင်ကြည့်ကာ ဝါးလုံးကွဲရယ်မောလိုက်ကြသည်။

ဇာတ်လမ်းအပိုင်းလေးတွေရောက်လာပြီး မြန်မြန်လေးရောက်သွားခဲ့သည်။ ငြိမ်သက်သွားပြီးနောက် နှစ်ယောက်သား တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် မျက်နှာချင်းဆိုင်ထိုင်နေကြသည်။

"မေမေ၊ သား တောင်းပန်ပါတယ်။ သား ဒေါသမထွက်ခဲ့သင့်ဘူး"

ကျွမ်းကျွမ်းသည် ပထမဆုံး ခေါင်းငုံ့ပြီး သူ့အမှားကို ဝန်ခံခဲ့သည်။ သူ့ကိုယ်သူ တကယ်စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်သွားသည်။ သူဘာလို့ ဒေါသထွက်ပြီး သူ့ရဲ့တူတွေ ပစ်လိုက်ရတာလဲ။

"ရပါတယ်။ မေမေ သားကို ခွင့်လွှတ်ပေမယ့် နောက်တစ်ခါတော့ ထပ်မလုပ်နဲ့နော်။ ပစ္စည်းတွေဖျက်ဆီးတာကို မေမေ မထောက်ခံဘူး။ သားရဲ့ ဒေါသကို တခြားနည်းနဲ့ ဖြေဖျောက်လို့ရတယ်။"

တကယ်တော့ ကျွမ်းကျွမ်းက လေးနှစ်ပဲ ရှိပါသေးသည်။ ဒီအရွယ်မှာ ဝုန်းဒိုင်းကြဲတတ်တဲ့ ကလေးတွေအများကြီးရှိသည်။ ဒါပေမယ့် သူမ၏သတိရမှုကို အခြေခံ၍ ကျွမ်းကျွမ်း အစောက ဝုန်းဒိုင်းကြဲခဲ့သည်။ ငယ်ငယ်တုန်းကတောင် သူက နာခံမှုရှိပြီး ပစ္စည်းတွေကိုပစ်ပေါက်တာတွေ လုပ်တာရှားသည်။

ထို့ကြောင့် ရှောင်းကော သည် ယခု ကျွမ်းကျွမ်း ၏ စိတ်ခံစားချက်များ ပြေလျော့သွားသည်ကို မြင်ရတော့ အနည်းငယ် စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။ အချိန်ကြာမြင့်စွာ စိတ်ခံစားမှုကို ဖိနှိပ်ထားခြင်းက ကျန်းမာရေးနှင့် မညီညွတ်ပေ။ ဒါက လူကြီးရော ကလေးတွေအတွက်ရော အကျုံးဝင်သည်။

သူမပြောခဲ့သလိုပဲ၊ တစ်ယောက်ရဲ့စိတ်ပျက်စရာတွေကို ပြေလျော့စေတာက ကောင်းပါသည်၊ ဒါပေမယ့် ရေပေါ်တက်သွားရင်တော့ အဲဒါကို ထိန်းသိမ်းထားဖို့ တစ်ခုခုတော့ လုပ်ရမှာပေါ့။ ရေရှည်တွင် ထိုအပြုအမူသည် ဒေါသထွက်သည့်အခါတိုင်း ပစ္စည်းတွေကို ပစ်ပေါက်တာကတော့ အကျင့်ဆိုးတစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်သည်။

ဒါပေမယ့် သူမသည် အဲ့တာကို အချိန်အကြာကြီး တစ်ဖျစ်တောက်တောက်မပြောတတ်ပေ။ ကျွမ်းကျွမ်းက ဘာလုပ်ရမယ်ဆိုတာသိတယ်လို့ သူမ ယုံကြည်ထားသည်။သူက ငယ်ရွယ်သော်လည်း အလွန်ဉာဏ်ကောင်းသူဖြစ်သည်။

ဒါကိုတွေးပြီး ရှောင်းကော စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းလို့ သူ့ နဖူးကို နမ်းလိုက်သည်။ ဒီအဖိုးတန်တဲ့ကလေးကို ဘယ်သူက မချစ်မှာလဲ။ သူမ ဒီကလေးလေးကို အရမ်းချစ်တာပေါ့။

ကျွမ်းကျွမ်း ခေါင်းမှ ခြေဖျားအထိ နီရဲလာခဲ့သည်။ အစကတည်းက သူမှာ ဖြူတဲ့အသားအရည်ရှိတာမို့ သူ့အရေပြားမှာ နီမြန်းနေတာ သိသာသည်။ ချက်ပြုတ်ခါနီးတွင် ဖြူနေသော ပေါင်းထားသည့် မုန့်တစ်လုံးနှင့်တူသည်။

"မေမေ၊ နောင်မှာ သားတကယ် ပစ္စည်းတွေမပစ်ပေါက်တော့ပါဘူး။ သားရဲ့အမှားကို သားသိသွားပါပြီ။ အနာဂတ်မှာ ဒေါသတွေကို ပြေပျောက်အောင်လုပ်ဖို့ သင့်တော်တဲ့နည်းလမ်းကို ရှာပါ့မယ်။ ဒီတစ်ခါတော့သားကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါနော်"

"ဟုတ်ပါပြီ။ မေမေ ဒီတစ်ခါတော့ ခွင့်လွှတ်ပေးလိုက်မယ်"

ကျွမ်းကျွမ်းသည် ထိုစကားကိုကြားသောအခါ အလွန်ဝမ်းသာသွားသည်။ သူ့မျက်နှာပေါ်က မှုန်ကုပ်ကုပ်လေးက ပျောက်သွားပြီး တောက်ပစွာ ပြုံးနေပြန်သည်။

ရှောင်းကော က သူ့အတွက် ဆရာတစ်ယောက်ရှာနေကြောင်းက်ု သူ့အား ချက်ခြင်းမပြောခဲ့ပေ။ အဲဒီအစား သူနဲ့ တစ်နေ့လုံး ကစားခဲ့သည်။ တစ်ရွာလုံးကို လမ်းပတ်လျှောက်ပြီး သူ့ရင်ထဲက ပူပန်မှုတွေ အားလုံးကို ဖယ်ရှားလိုက်ပြီးနောက် ညအချိန်ပင် ဖြစ်နေပြီ။

ညစာစားပြီးသောအခါ သူတို့နှစ်ဦးသည် အိပ်ရာပေါ်တွင် တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် မျက်နှာချင်းဆိုင်ထိုင်ကာ အတွင်းဝတ်တွေပဲဝတ်ထားကြသည်။ သူတို့ရှေ့မှာ စစ်တုရင်ခုံတစ်ခုရှိသည်။ ရှောင်းကော သည် ကျောက်ဖြူများနဲ့ ကစားပြီး ကျွမ်းကျွမ်းက ကျောက်နက်များနဲ့ကစားခဲ့သည်။

သူတို့မျက်နှာပေါ်က လေးနက်တဲ့အမူအရာတွေကို ကြည့်လိုက်ရင် သူတို့က စိတ်လှုပ်ရှားစရာကောင်းပြီး လေးနက်တဲ့ဂိမ်းတစ်ခုကို ကစားနေတယ်လို့ ထင်ရသည်။ ဒါပေမယ့် အနီးကပ်ကြည့်လိုက်တော့ သူတို့နှစ်ဦးဟာ Go အစား Gomoku ကို အမှန်တကယ်ကစားနေခဲ့ကြတာ။

ရှောင်းကော အတွက် Go က Gomoku နှင့်ယှဉ်လျှင် အလွန်ခက်ခဲသည်။

ကျွမ်းကျွမ်းသည် စာအုပ်များတွင် Go အကြောင်းဖတ်ပြီး ဂိမ်းကို စိတ်ဝင်စားလာခဲ့သည်။ အဲဒါကြောင့် ဝယ်ပေးဖို့ ပူဆာထားတာဖြစ်သည်။ ကံမကောင်းစွာဖြင့် ဤညသည် ရှောင်းကော၏ ပထမဆုံး အကြိမ် ဂိမ်းကစားခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျွမ်းကျွမ်းသည် Go စာအုပ်များကို သူ့ဘာသာသူ လေ့လာခဲ့ပြီး ဂိမ်းနှင့်ပတ်သက်သည့် အခြေခံဗဟုသုတအချို့ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။ ဒါပေမယ့် သူ့တွင် ဆရာမရှိ၍ သူနှင့်ကစားနိုင်သည့်သူ မရှိသည့်အတွက် သနားစရာပင်။ ထို့ကြောင့် ကျွမ်းကျွမ်းက သူ့ဘာသာသူ မကြာခဏ ကစားခဲ့ရသည်။

ရှောင်းကောလည်း အများကြီးလုပ်နိုင်တာ မရှိပေ။ အကြောင်းအရာက ဟင်းသီးဟင်းရွက် စိုက်ပျိုးခြင်း သို့မဟုတ် ဟင်းချက်ခြင်းနှင့် ပတ်သက်လျှင် သူမ အနည်းငယ် ရှင်းပြနိုင်သေးသည်။ ဒါပေမယ့် တခြားအရာတွေကြောင့်ဆိုရင် သူမမှာ ဝေမျှစရာမရှိပေ။

အထူးသဖြင့် စစ်တုရင်ကစားနည်းတွေအတွက် ဒီလိုဖြစ်ခဲ့သည်။ Gomoku မှလွဲ၍ သူမသည် Go၊ တရုတ်စစ်တုရင် သို့မဟုတ် checkers များအကြောင်း ဘာမှမသိပေ။

ရှောင်းကောသည် ကျွမ်းကျွမ်း တွင် ဝါသနာအမြောက်အများရှိသည်ကိုတွေ့လိုက်ရသည့်အတွက် ဝမ်းသာမိသည်။ အထူးသဖြင့် သူနှစ်သက်ခဲ့သော လှုပ်ရှားမှုတွေက အများအားဖြင့် ဉာဏ်ရည်ဉာဏ်သွေးနဲ့ဆိုင်တာတွေဖြစ်သည်။ သေချာတာကတော့ သူမမှာ သူ့ကို ထောက်ခံမှု အပြည့်ရှိသည်။

ကျွမ်းကျွမ်းက သူ့အဖေလို ကိုယ်ခံပညာ မလေ့ကျင့်သရွေ့တော့ သူစိတ်ဝင်စားတဲ့ ဘယ်နယ်ပယ်မှာမဆို သူမ သူ့ကို ပံ့ပိုးပေးမှာပါ။

ရှောင်းကော အာရုံပျံ့လွင့်သွားပြီး ခဏအတွင်းမှာပဲ ကျွမ်းကျွမ်းက သူ့ကျောက်တုံးတွေကို လိုင်းတစ်ခုအဖြစ် အောင်မြင်စွာ ချိတ်ဆက်နိုင်ခဲ့သည်။

"ဟားဟား၊ မေမေ၊ မေမေ ရှုံးပြန်ပြီ!"

ဟုတ်တယ်၊ သူမ ထပ်ပြီး ရှုံးသွားပြီ။

ကျွမ်းကျွမ်းသည် Gomoku ကစားနည်းကို အစပိုင်းတွင် မသိခဲ့သဖြင့် ရှောင်းကောက သူ့ကို ကစားရင်း သင်ပေးခဲ့သည်။ သူစတင်ကစားပြီးသည်နှင့် မကြာမီတွင် ၎င်းကို လက်လွှတ်ရမည်ဟု သူမ မျှော်လင့်ခဲ့ပေ။ ပထမအချီမှာ အနိုင်ရခဲ့တာကလွဲလို့ နောက်အချီမှာ သူမ အဆင်မပြေခဲ့ပေ။

"ဟင်?!"

ရှောင်းကော သူမ၏ မျက်နှာကို ကူကယ်ရာမဲ့ အုပ်လိုက်သည်။ ကျွမ်းကျွမ်းကို ရင်ဆိုင်ရမှာ ရှက်လွန်းသည်။ အကယ်၍ သူမသည် ဒီလိုဖြစ်လာမှာကို မြင်ခဲ့ပါက၊ သူမသည် Gomoku တွင် အတော်ဆုံးဆိုတာကို ကြွားလုံးထုတ်ခဲ့မည်မဟုတ်ပေ။

သူ့အရည်အချင်းတွေကို အချိုးမချရင် သူမကိုယ်ကို အရမ်းအရှက်ရစေမှာမဟုတ်ဘူး။

"ကျွမ်းကျွမ်း၊ သား သက်သက်ညှာညှာလုပ်ပေးလို့ရမလား "

ရှောင်းကော ပြုံးပြီး ကျွမ်းကျွမ်းနှင့် ညှိနှိုင်းရန် ကြိုးစားနေသည်။

"မရဘူး၊ မေမေကိုယ်တိုင်ပြောထားတာလေ၊ သားတို့အရာအားလုံးကို အလေးအနက်ထားရမယ်ဆိုပြီး"

ကျွမ်းကျွမ်းမစဉ်းစားဘဲ ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး ဆက်ပြောခဲ့သည်။ "မြန်မြန် ခေါင်းထိုးပေးလိုက်ပါ"

သူမရှေ့က နှလုံးသားမရှိတဲ့ကလေးလေးကို ကြည့်လိုက်တော့ ရှောင်းကောက ပထမအချီကို ပြန်သွားနိုင်းပြီး သူ့ခေါင်းကို ကောင်းကောင်းရိုက်ပစ်လို့ရနိုင်ပါစေလို့ ဆန္ဒပြုလိုက်သည်။

အခု သူမ ဘယ်လိုပဲ တွေးနေပါစေ ဂိမ်းက ရှုံးသွားပြီ ဆိုတဲ့ အချက်ပါပဲ။ ရှောင်းကော သက်ပြင်းရှည်ထုတ်ကာ သူမ၏ ကံကြမ္မာအတွက် သူ့ကိုယ်သူ နုတ်ထွက်ခဲ့သည်။ သူမ ရှေ့ကို ကိုင်းပေးကာ မျက်လုံးကို တင်းတင်းမှိတ်ထားသည်။ သူမ၏ မျက်နှာသွင်ပြင်အားလုံးက မျှော်မှန်းချက်ဖြင့် ပေါင်းစပ်သွားခဲ့သည်။

ကျွမ်းကျွမ်းသည် သူမ၏ နဖူးနီရဲရဲကို ကြည့်ကာ ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားသည်။ အဆုံးတွင် သူ ညင်ညင်သာသာလေးသာ နဖူးတောက်ခဲ့သည်။ နဖူးတောက်တယ် လို့ ခေါ်ပေမယ့် တကယ်တမ်းတော့ ဖွဖွလေး တောက်လိုက်ရုံပါပဲ။

ရှောင်းကော၏နှလုံးခုန်နှုန်းသည် ခုန်ပေါက်သွားကာ သူမမျက်လုံးများကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်တော့ ထိမိသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမ မှားခဲ့သည်။ ကျွမ်းကျွမ်းက လူမိုက်မဟုတ်ပေ။ သူက ချောမောသော ကောင်လေးဖြစ်သည်မှာ ထင်ရှားသည်။

ကျွမ်းကျွမ်းက ရှောင်းကောကို ပြုံးပြလိုက်သည်။ နောက်ဆုံးတော့ သူမက သူ့အမေပင်။ ဖြစ်နိုင်ရင် သူမ သူ့ကိုအလျှော့ပေးသင့်သည်။ သူမ စ ငိုလိုက်ရင် မကောင်းဘူး။

ထို့ကြောင့် နောက်အချီအနည်းငယ်တွင် ကျွမ်းကျွမ်းက ဆက်အနိုင်ရရှိခဲ့သည်။ ဒါပေမယ့် ရှောင်းကောက ပွဲတိုင်းကို မရှုံးခဲ့ပါဘူး။

နှစ်ကျော့ပြီးတိုင်း ကျွမ်းကျွမ်းသည် သူမအား တစ်ပွဲကို တမင်တကာ အရှုံးပေးသည်။ ရှောင်းကောသည် အလွန်ထင်ရှားသောကြောင့် ၎င်းကို အသေအချာ သတိပြုမိသော်လည်း သူမ အကျယ်ကြီး မပြောခဲ့ပေ။ သူမသည် ထိုအတိုင်းအတာအထိ မဖြောင့်မှန်ခဲ့ပေ။ ကျွမ်းကျွမ်း သည် ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ သို့မဟုတ် မရည်ရွယ်ဘဲ သူမအား အလျှော့ပေးနေပြီဖြစ်သည်။ ရှင်းရှင်းလင်းလင်းပြောစရာ မလိုပါဘူး၊ သူမနဲ့ တွဲကစားရုံပါပဲ။

ဒါ့အပြင် သားဖြစ်သူကို ရှုံးရတာ ရှက်စရာလို့ သူမ မထင်ခဲ့မိပါဘူး။ သူမကို ပိုအရှက်ရစေတာကတော့ သူမ ကြွားလုံးထုတ်ခဲ့ခြင်းပါပဲ။

Gomoku ဂိမ်းပြီးဆုံးသောအခါ ရှောင်းကော၏နဖူးမှာ လုံးဝနီရဲသွားခဲ့သည်။ ကျွမ်းကျွမ်းက ပိုကောင်းမလာပေ။

ရှောင်းကောသည် သူက ကလေးဆိုပြီး သူ့အား အလျှော့မပေးခဲ့ပေ။ အကယ်၍ သူသည် ကရုဏာမပြဘဲ သူမကိုဂိမ်းအနည်းငယ် အနိုင်ရခွင့်ပေးပါစေ။ သူမ သူ့နဖူးကို ထိဖို့ အခွင့်အရေး ရှိမှာ မဟုတ်ပေ။

ဂိမ်းကစားချိန် တစ်ဝက်လောက်မှာတော့ သူတို့နှစ်ဦးက ခွန်အားတိုးမြင့်လာပြီး တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် နဖူးကို လှန်လိုက်ကြသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူတို့၏နဖူးတွေက မျောက်ဖင်ကဲ့သို့ နီရဲလာသည်။

ရှောင်းကော အိပ်ရာပြင်နေစဉ် ကျွမ်းကျွမ်းက စစ်တုရင်ခုံကို သိမ်ရန် သွားခဲ့သည်။

အိပ်ရာပေါ်လဲလျောင်း၊ ကျွမ်းကျွမ်းသည် ရှောင်းကော၏ လည်ပင်းကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ပတ်ထားပြီး သူမ၏ မျက်နှာဘေးတွင် သူ့ခေါင်းကိုမှေးထားသည်။

“မေမေ၊ ဆရာ့ဆီက သင်ရမယ့်အကြောင်း…”

...

ရှောင်းကောသည် ကျွမ်းကျွမ်းက ၎င်းကို ပထမဦးစွာ ယူဆောင်လာသည့်အတွက် အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူမက နောက်နေ့မှ ဒီကိစ္စကို ဆွေးနွေးဖို့ စီစဉ်နေတာ။

"ကျွမ်းကျွမ်း၊ သား ဆရာ့ဆီကနေ ဘာ့ကြောင့် မသင်ယူချင်တာလဲဆိုတာ ပြောပြပေးလို့ရမလား။"

သူမစကားပြောနေစဉ် ရှောင်းကောသည် သူ့နောက်ကျောကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ပွတ်သပ်ပေးခဲ့သည်။

ကျွမ်းကျွမ်းသည် ရှောင်းကော၏ လုပ်ရပ်ကြောင့် ဖြည်းညှင်းစွာ စိတ်ဖြေလျှော့ကာ ခုခံရခြင်း အကြောင်းရင်းကို ပြောပြခဲ့သည်။