အခန်း (၂၈၂)

သူမ ဒီနေ့ အထူးသဖြင့် အလုပ်များနေပြီး ဆိုင်ထဲကို ဝင်လာတာကို ဘယ်သူမှ သတိမထားမိကြပေ။ သူမမှာ ကျွမ်းကျွမ်းရဲ့အကူအညီရခဲ့တာ ကံကောင်းပါသည်။

" မင်းကို သကြားလုံးနဲ့ ဆုချမယ်!"

ရူယီသည် ကောင်တာမှ နှမ်းသကြားလုံးကို ထုတ်ပြီး ကျွမ်းကျွမ်းအား ဆုချီးမြှင့်ခဲ့သည်။

ချင်းအန့်မင်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာနဲ့ သူ့နံဘေးကို ပြေးသွားပြီး သူ့ကို လက်လှမ်းဆွဲလိုက်ချိန်မှာတော့ ကျွမ်းကျွမ်း က သကြားလုံးလေးကို ယူသွားခဲ့သည်။ "မပြေးဖို့ ပြောထားတယ် မဟုတ်လား"

!!

“သား…”

ကျွမ်းကျွမ်း မကျေမနပ်ဖြင့် သကြားလုံးကို ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။

"အစ်ကိုအန်းမင်၊ ကျွမ်းကျွမ်းက ဖောက်သည်တွေကို ဝန်ဆောင်မှုပေးဖို့ ကူညီပေးခဲ့တာ။ သူ အော်ဒါနှစ်ခုကောက်လာပေးတယ်"

ဒါကိုမြင်တော့ ရူယီက သူ့ကိုယ်စား ချက်ချင်းရှင်းပြခဲ့သည်။

ချင်အန်းမင်းက အလွန်လေးနက်နေခဲ့သည်။ “ဦးလေး မင်းကို ခွင့်မပြုရင် မထွက်သင့်ဘူးလို့ ပြောထားတယ်လေ၊ မင်းကို ပြန်ပေးဆွဲသွားခဲ့ရင် ငါသိတောင်သိလိုက်မှာမဟုတ်ဘူး”

အခုတော့ သူတွေးနေသည့်ကြားက ကြောက်စိတ်များ သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် ရေးထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ကျွမ်းကျွမ်းက အရမ်းချစ်စရာကောင်းသည်။ သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေတဲ့ လူတွေလည်း ရှိနိုင်သည်။ ထို့အပြင် ယနေ့လာစားကြတဲ့သူတွေ အများအပြားရှိပြီး ထိုလူတွေက နေရာတိုင်းမှ လာကြသည်။ တကယ်ပဲ ပြန်ပေးဆွဲခံလိုက်ရရင် သူ့ကို ဘယ်မှာရှာရမှန်း ဘယ်သူမှ မသိနိုင်ဘူး။

"သိပါပြီ။ သား အခု ကောင်တာကိုပြန်သွားပြီး အဲ့မှာထိုင်နေမယ်။"

သူ့ဦးလေးက သူပြောသမျှ စကားလုံးတိုင်းကို အဓိပ္ပါယ်ရှိနေတာကို တွေ့လိုက်ရတော့ ကျွမ်းကျွမ်းက နောက်ပြောင်မပြရဲတော့ချေ။

ရူယီ သူ့စကားကြားတော့ ကောင်လေးကို သူ့ဘာသာသူ လှည့်ပတ်သွားလာခွင့်ပေးသည့် အန္တရာယ်ကို သူမ သိလိုက်ရသည်။ ဝမ်းနည်းရတာထက် လုံခြုံဖို့က ပိုကောင်းသည်။

ကျွမ်းကျွမ်းသည် ချင်းအန့်မင်၏ နောက်သို့ လိုက်ကာ ဦးလေး ရှု့၏ ကောင်တာဆီသို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။ သူသွားရာလမ်းမှာ လူကြီး စုံတွဲကို ဝင်တိုးမိသည်။

"အဖိုး၊ အဖွား၊ အဖိုးတို့ရဲ့အမှာစာကို ခဏလေးစောင့်ဦးနော်"

သူက သူတို့ကို ဖိတ်ခေါ်ခဲ့သူဖြစ်သည်။ သူ အလုပ်မပြီးပြတ်ဘဲ မထားခဲ့နိုင်ပေ။ အနည်းဆုံးတော့ သူတို့ကို အသိပေးသင့်သည်။

အဲဒါနဲ့ မဆိုင်းမတွ ထွက်ပြေးသွားသည်။ သူ ဆက်ပြီး အားငယ်နေမယ်ဆိုရင် သူ့ဦးလေးက သူ့အမူအရာနဲ့ ပတ်သက်ပြီး သူ့အမေကို ပြစ်တင်နေမှာ သေချာသည်။

အဖိုးအိုသည် ကျွမ်းကျွမ်း၏ ထွက်ခွာသွားသော ပုံရိပ်ကို စိတ်ဝင်တစား စိုက်ကြည့်နေသည်။

အဖွားအိုက သူ့ကိုတံတောင်ဖြင့်ဖြေးဖြေးလေးတို့ပြီး နှိုးလိုက်သည်။

“ကြည့်မနေနဲ့တော့၊ ခေါက်ဆွဲတွေ ရောက်လာပြီ”

စကားပြောရင်းနဲ့ သူ့ကို တူတွေ ပေးလိုက်သည်။

အဖိုးအိုက တူတွေကိုယူကာ ပြုံးပြလိုက်သည်။ “လာ၊ ဒီကလေးရဲ့ အကြံပြုချက်တွေက ဘယ်လောက်ကောင်းလဲဆိုတာ ကြည့်ရအောင်။”

အဖွားကြီးက အနံ့ ရှူရှိုက်လိုက်သည်။ "ရှင် မပြောနဲ့၊ အနံ့က တကယ်ကို ဆွဲဆောင်မှုရှိတယ်။ စားသောက်ခန်းမက ဆေးဖက်ဝင်အပင်တွေနဲ့ ယှဉ်လို့ရတယ်။"

“ဒါက အဆင့်မြင့်မြင့် သတ်မှတ်ခံရတဲ့ဟာ”

အဖိုးကြီးက သူ့ရဲ့မုတ်ဆိတ်မွေးကို မကာ ဟင်းရည်အနံ့ရရန် အနီးသို့ ကပ်လိုက်သည်။သူ သဘောကျစွာ ခေါင်းညိတ်သည်။ “အနံ့က တော်တော်လေး ကောင်းတယ်”

မွှေးရနံ့ကို ရှူရှိုက်ပြီးနောက် နှစ်ယောက်သား စားဖို့ မစောင့်နိုင်တော့ပေ။

သူတို့နှစ်ယောက်က ခရိုင်ကိုရောက်လာတော့ ဗိုက်ဆာနေကြတာ။ လွန်ခဲ့သည့် နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း ၎င်းတို့၏ မွေးရပ်မြေသို့ မပြန်ခဲ့ကြပေ။ လမ်းတွေ အများကြီးပြောင်းလဲသွားမယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားဘူး။ ခေါက်ဆွဲဆိုင်သည် ဤမြို့၏ အစိတ်အပိုင်းအသစ်တစ်ခုလည်းဖြစ်သည်။

“ဒီဆေးဖက်ဝင်အပင်ဟင်းလျာက ချက်ပြုတ်ထားတဲ့ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေထက် ပိုအရသာရှိတယ်။”

အဖိုးအိုက သူ့ဗိုက်ဝိုင်းဝိုင်းကို ပွတ်သပ်ရင်း ကျေနပ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

အဖွားကြီးသည် သူမ၏ တူများကို ချလိုက်ပြီး သူ့ကို အထင်အမြင်သေးစွာ ကြည့်နေလေသည်။ "ရှင့်ရဲ့ အမူအကျင့်ကို ဂရုစိုက်"

အဖိုးအိုက သူမကို လျစ်လျူရှုပြီး အခြားဘက်သို့ တွေးကြည့်ခဲ့သည်။

ကုတင်တစ်ခုတည်းမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ အိပ်ခဲ့တဲ့ အဖွားကြီးက သူဘာတွေတွေးနေလဲဆိုတာ သိနေသည်။

"ရှင် ကလေးကို မျက်စိကျနေတာလား"

"ဒီကလေးက တော်တော်ချစ်စရာကောင်းတယ်"

အဖိုးအိုက အကျယ်တဝင့် မပြောပေ။ သူလက်ကိုဆန့်ပြီး မုတ်ဆိတ်မွေးကို ဆွဲလိုက်သည်။

"တကယ်တော့ သူက အရမ်းချစ်စရာကောင်းတယ်၊ အသားကလည်းဖြူတယ်၊ ဝဝကစ်ကစ်လေး။ သူ့ကိုကြည့်ရုံနဲ့ ပျော်လာတယ်။ သူကစကားကိုလည်း နည်းစနစ်ကျကျနဲ့ ပြောတတ်တယ်။" အဖွားကြီး စကားပြီးသွားတော့ ရုတ်တရက် တစ်ခုခုကို တွေးမိသွားသည်။ "ဟူး၊ ကျွန်မတို့အတွက် ဘယ်ဟင်းရည်နဲ့ သင့်တော်တယ်ဆိုတာ သူဘယ်လိုလုပ်သိတာလဲ"

အခုပဲ သူတို့ မှာထားတဲ့ ဟင်းရည်တွေက သူတို့ လိုအပ်တာတွေ အတိအကျ ဖြစ်နေသည်။ ခရီးရှည်ကြီးကြောင့် နှစ်ယောက်စလုံး ရာသီဥတုအောက်မှာ နည်းနည်းလေး ခံစားရသည်။ အခု သူတို့သည် ဆေးဖက်ဝင်အပင် ဟင်းရည်များကို သောက်သုံးခဲ့ကြသော်လည်း ရောဂါလက္ခဏာများ လုံးဝ မသက်သာသော်လည်း ၎င်းတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်က များစွာ ကောင်းမွန်လာသည်။

“ဟုတ်တယ်၊ ဒါက အရမ်းစိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတယ်။”

သူ့မိန်းမပြောတာကြားတော့ အဖိုးကြီး အံ့သြသွားသည်။ မဖော်ပြခဲ့ရင် ဒါကို သူစဉ်းစားမိမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒီကလေးက တကယ်စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းသည်။

"ပြုံးမနေနဲ့၊ မြန်မြန်စားပြီးရင် ငွေရှင်း။ ကျွန်မတို့ ခဏနေ လမ်းပြန်လျှောက်ရဦးမယ်။ ကျွန်မတို့ လက်တွေ ခြေထောက်တွေက အိုနေပြီ၊ ကျွန်မတို့ ပြန်ရောက်တဲ့ အချိန်ဆို ညဘက်ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။"

အဖိုးကြီးသည် လုံလောက်စွာ အနားယူနေသဖြင့် အဖိုးအိုကို ဆွဲလိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ယောက် အမြဲရန်ဖြစ်နေကြပေမယ့် သူတို့ရဲ့ အပြုအမူတွေမှာ ချစ်ခြင်းမေတ္တာတွေကို ဖုံးကွယ်ထားသည်။

လင်မယားနှစ်ယောက်က တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကူညီပြီး တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အဝတ်အစားတွေ သပ်သပ်ရပ်ရပ် ဖြစ်အောင်သပ်ပေးနေသည်။ အပြင်ထွက်တဲ့အခါ အအေးမမိစေဖို့ အချင်းချင်း နဖူးပေါ်က ချွေးတွေကို သုတ်ပေးနေကြသည်။

ထို့နောက် ကောင်တာသို့ ရောက်လာကြသည်။ တန်းစီနေသောသူတွေက ရှေ့တွင် လူအချို့ရှိသေးသည်။ အဖွားကြီးသည် လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုပြီး သူ့ဘေးနားရှိ အဖိုးအိုကို စူးစမ်းချင်စိတ်ဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ “ဒီဆိုင်က ကောင်းလိုက်တာ။ အစားအသောက်လည်း ကောင်းတယ်၊ ဒီမှာ စားစရာတွေလည်း အများကြီးရှိတယ်။ နောင်လည်း မကြာခဏ လာစားလို့ရတယ်”

“ဟုတ်တယ်၊ ငါတို့ လာနိုင်မှာ”

"ဟမ့်" အဖွားကြီးက သူ့စိတ်ကို ဖြတ်ပြီး မြင်လိုက်သလိုပဲ။ "ရှင် ဒီကလေးကိုကြည့်ချင်လို့ပြန်လာချင်တာထင်တယ်"

“တကယ်ပဲ။ မင်းက အရမ်းဉာဏ်ကောင်းတာပဲ”

အဖိုးကြီးက ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြုံးပြလိုက်သည်။ အဲဒီကလေးက ခင်စရာကောင်းတယ်၊ သူက အရမ်းငယ်ပုံရသည်။ ရှားရှားပါးပါး ရတနာတစ်ပါးပဲ။

အဖွားကြီးသည် အဖိုးအို၏ မျက်နှာကို မြင်ပြီး တိုးတိုးလေး နှာမှုတ်လိုက်သည်။ သူမ သူ့ကိုသတိပေးလိုက်သည်။ “လာ၊ ကျွန်မတို့အငြိမ်းစားယူဖို့ ဒီကိုလာတာနော်။ စစ်သူကြီးရဲ့သားကို မမေ့နဲ့ဦး”

"မမေ့သေးပါဘူး။ ကောင်လေးကို စစ်ဆေးဖို့ကျန်သေးတယ်"

သူပြောပြီးတာနဲ့ လင်မယားနှစ်ယောက်ရဲ့ အထောက်အထားတွေ ရှင်းသွားပါပြီ။

သူတို့က ဆရာကြီးခုံးနဲ့ သူ့ဇနီးဖြစ်သည်။ ရုံဟိုင် ခရိုင်ကို ရောက်တာနဲ့ သူတို့ဇာတိမြို့ရဲ့ အရိပ်အာဝါသကို ခံစားဖို့ မစောင့်နိုင်ကြတော့ပေ။ ထို့ကြောင့် ဈေးအ၀င်ဝတွင်ဆင်းရန် ရွေးချယ်ပြီး လူများကို ခရီးဆောင်အိတ်များ အရင်ပြန်ယူသွားခွင့်ပေးခဲ့သည်။

နှစ်ယောက်သား တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် တွဲကာ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လာကြသည်။ သူတို့မျက်လုံးတွေက လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း သိသိသာသာပြောင်းလဲသွားသော လမ်းများကို ပတ်ကြည့်နေကြသည်။ သူတို့ မကြာခဏ သွားလည်ဖူးတဲ့ ဆိုင်တွေကို ဆွေးနွေးကြသည်။ အချို့မှာ ပျောက်သွားကာ ၎င်းတို့၏ နေရာများတွင် ဆိုင်အသစ်များ ဖွင့်လှစ်ခဲ့သည်။ ဆိုင်ဟောင်းအချို့သည် ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ရှိနေဆဲဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါတွင် မတူညီသောလူများဖြင့် လည်ပတ်နေကြပြီဖြစ်သည်။

လင်မယားနှစ်ယောက်လုံး ခံစားချက်တွေ ပြည့်နှက်နေသည်။ လမ်းတစ်လျှောက် အတိတ်ကိုသတိရနေကာသွားရင်းနဲ့ ခေါက်ဆွဲဆိုင်အဝင်ဝကို ရောက်လာခဲ့ကြသည်။ သူတို့မှတ်မိသမျှကို အခြေခံ၍ ဤနေရာတွင် ခေါက်ဆွဲဆိုင်တစ်ဆိုင်ရှိခဲ့သည်။ ခေါက်ဆွဲဆိုင်ရှိနေသေးပေမယ့် အတွင်းခန်းနဲ့ လည်ပတ်နေတဲ့လူတွေက သူတို့နဲ့ သိပ်မရင်းနှီးသလို ဖြစ်နေသည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် နေ့လယ်စာ စားချိန်ရောက်နေပြီ။ နှစ်ယောက်သား ဝင်ကြည့်ဖို့ စိတ်ကူးနေကြသည်။ ဒါပေမယ့် မာလာထန်ဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာ သူတို့မသိတဲ့အတွက် ဝင်ဖို့ ချီတုံချတုံဖြစ်နေကြသည်။

နာမည်ကိုကြည့်ရုံနဲ့ အစားအသောက်တွေက ထုံပြီး စပ်နေသလိုပဲ။ သူတို့နှစ်ယောက်လုံး မစားနိုင်ကြဘူး။ ဆရာ ကြီးခုံး၏ လည်ချောင်းက ခရီးတွင် မသက်မသာခံစားရသည်။ ဒါကိုစားပြီး မီးထဲကို မီးထပ်ထည့်လိုက်မိသွားရင် သူ့ကျန်းမာရေးကို ထိခိုက်စေလိမ့်မည်။ သခင်မကြီးခုံးလည်း အလားတူပါပင်။ သူမ၏ သွေးလည်ပတ်မှုက စတင်ရန် မလုံလောက်ပေ။ ခရီးက နှေးကွေးပြီး လိုက်လျောညီထွေရှိပေမယ့် သူမအတွက်တော့ ပင်ပန်းနေဆဲပင်။

သခင်မကြီးခုံးက ဆရာကြီးခုံးကို ပေါ့ပါးတဲ့ တစ်ခုခုစားဖို့ တခြားဆိုင်ကို ဆွဲခေါ်သွားချင်ပေမယ့် ဆရာကြီးခုံးက အနံ့ကြောင့် လောဘကြီးပြီး မဖယ်နိုင်ခဲ့ပေ။ သူတို့နှစ်ယောက် တံခါးနားမှလွန်ဆွဲနေကြချိန် ကျွမ်းကျွမ်းက သူတို့ကို သတိပြုမိသွားခဲ့သည်။ တိုက်ဆိုင်စွာပင်၊ သူက မျက်စိနှင့် နားကောင်းသည်။ သူတို့ ဆွေးနွေးတာတွေကို အကြမ်းဖျင်း ခန့်မှန်းနိုင်တဲ့အတွက် သူတို့ကို ဆေးဖက်ဝင် အစားအစာစားဖို့ အစပြုခဲ့သည်။

“ငါတို့အလှည့်ရောက်ပြီ။ ပိုက်ဆံပေးလိုက်တော့”

သူ့ရှေ့မှာ တခြားတစ်ယောက်ရှိနေတာကို မြင်တော့ ဆရာကြီးခုံးက တစ်ဖက်လူရဲ့ ငြီးတွားတာကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ပိုက်ဆံထုတ်ဖို့ တိုက်တွန်းလိုက်သည်။

သခင်မကြီးခုံးက ငွေထည့်ထားတဲ့ သူမခါးနားက အိတ်ကပ်ကို ထိလိုက်သည်။ သူမ ပိုက်ဆံအိတ်ကို ရှာမတွေ့ပေ။ သူမမျက်နှာက ရုတ်တရက် တောင့်တင်းသွားကာ တစ်ဖက်လူကို ထိတ်လန့်စွာ ကြည့်လိုက်မိသည်။ “ကျွန်မထင်တာတော့ ကျွန်မ…”

"ဘာဖြစ်လို့လဲ" သူမ ရုတ်တရက် ထိတ်လန့်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ဆရာကြီးခုံးမှာ ဆိုးရွားသော ခံစားချက်ကို ရရှိခဲ့သည်။ "ပိုက်ဆံမယူလာဘူးလို့ မပြောနဲ့နော်"

သခင်မကြီးခုံးက တိတ်တိတ်လေး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “ဟုတ်တယ်”

သခင်မကြီးခုံး ခက်ခက်ခဲခဲ ထွက်လာရတာပင်။ တစ်စုံတစ်ခုကို လိုချင်ရင် သူမအတွက် တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ပေးခိုင်းဖို့ပဲ လိုသည်။ စျေးဝယ်သွားသည့်တိုင် အိမ်အကူက သူမရဲ့ပိုက်ဆံကို လွှဲပေးသူဖြစ်သည်။ သူမကိုယ်တိုင် ငွေထုတ်ဖို့ အခွင့်အလမ်း မရှိသလောက်ပဲ။ အထူးသဖြင့် ယနေ့တွင် ခေါက်ဆွဲဆိုင်သို့ စိတ်အားထက်သန်စွာ ရောက်ရှိလာကြသည်။ ပိုက်ဆံယူဖို့ သူမ ဘယ်လိုလုပ် သတိမေ့သွားရတာလဲ။

"ပြီးတော့ ရှင်ကော"

အခုဆိုလျှင် သူမသည် ဆရာကြီးခုံးအပေါ်တွင် သူမရဲ့မျှော်လင့်ချက်ကိုသာ ထားနိုင်ခဲ့သည်။

“ငါ… ငါလည်းပိုက်ဆံမပါဘူး”

ဆရာကြီး ခုံးသည် ယခုအခိုက်အတန့်တွင် အနည်းငယ်ရှက်ရွံ့နေသည်။ ဆယ်စုနှစ်များစွာကြာအောင် မခံစားခဲ့ရသော ရှက်ရွံ့မှုခံစားချက်က သူ့ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။

...

ဒီအချိန်မှာ သူတို့ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက်ကြည့်ကာ ရှက်သွားကြသည်။

ငွေကို ချလိုက်သော ရူယီ မော့ကြည့်လိုက်ပြီး နောက်စားပွဲကို ငွေရှင်းဖို့ အဆုံးအဖြတ်ပေးတော့မည်။ ဒါပေမယ့် လူကြီးနှစ်ဦးသည် သူမကို မျက်နှာမူကာ မလှုပ်မယှက် မတ်တပ်ရပ်နေကြသည်ကို သူမတွေ့လိုက်ရသောကြောင့် သူမ ရှေ့သို့သာ လက်ဟန်ပြနိုင်ခဲ့သည်။

"မင်္ဂလာပါ၊ ရှေ့ကို လာလို့ရပါပြီ"

ဆရာကြီးခုံးနှင့် ဇနီးသည် တုန်လှုပ်ချောက်ချားကာ ကြမ်းပေါ်မှာ အမြစ်တွယ်နေကြသည်။

သူတို့နောက်မှာ တန်းစီစောင့်နေတဲ့လူတွေက စိတ်မရှည်တော့ပေ။ သူတို့သည် သက်ကြီးရွယ်အိုစုံတွဲအကြောင်း စတင်မှတ်ချက်ပေးကြပြီး ခေါင်းမထောင်နိုင်လောက်အောင် အရှက်ရစေခဲ့သည်။