အခန်း (၂၈၃)

ရူယီ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။ "ဒီစုံတွဲက တကယ်ကို ထူးဆန်းတယ်။"

မကျေနပ်သံများ ကျယ်လောင်လာသည်နှင့်အမျှ သူမသည် ၎င်းတို့နှင့် စစ်ဆေးရန် စိတ်ကူးရှိနေသည်။ ဒါပေမယ့် သူမ မလှုပ်နိုင်ခင်တွင် စုံတွဲသည် ထိုင်ခုံသို့ပြန်သွားကာ ခေါက်ဆွဲပန်းကန်မှာရန် လက်ကိုဝှေ့ယမ်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ရူယီ သူတို့၏ လုပ်ရပ်ကို နားမလည်ဘဲ ခေါင်းကုတ်လိုက်သည်။

"ငါတို့ ငွေရှင်းလို့ရမလား"

"အင်း ရပါတယ်!"

ရူယီ သူမ၏ အကြည့်ကို ရုတ်လိုက်ပြီး ပေသီးကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။

"အဖိုးကြီး၊ ရှင်ဘာလို့ နောက်ထပ် ထပ်မှာခိုင်းတာလဲ။"

သခင်မကြီး ခုံးက အတော်လေး နားမလည်ပေ။ သူ ရူးနေပြီဟု သူမ ထင်ခဲ့မိသည်။ သူတို့အခု ပိုက်ဆံမရှင်း နိုင်သေးဘူး။ သူ နောက်ထပ် ဘယ်လို မှာရဲရတာလဲ။

“ငါ့မှာ ရွေးချယ်စရာ မရှိဘူး။ ငါတို့အဲဒီမှာ အကြာကြီး ကြောင်တောင်တောင်နဲ့ ရပ်နေခဲ့တာ။ ပိုက်ဆံမပါလာဘူးဆိုတာ လူတွေသိသွားရင် ရှက်စရာကောင်းလိမ့်မယ်"

"ဒါပေမယ့် တခြားပွဲတွေကိုတော့ မစားသင့်ဘူးလေ"

သခင်မကြီး ခုံးက ဒေါသအရမ်းထွက်ပြီး သူ့ကို ရိုက်ချင်လာသည်။ နှစ်ပွဲကိုတောင် မတတ်နိုင်ဘူး။ အခု သုံးပွဲကို ဘယ်လိုဖြေရှင်းကြမလဲ။

“စိတ်မပူပါနဲ့။” ဆရာကြီးခုံးက သခင်မကြီးခုံး စိတ်တည်ငြိမ်စေခဲ့သည်။ “အရင်စားလိုက်၊ အချိန်အတော်ကြာပြီးမှ ငါတို့ မပြန်ရောက်သေးဘူးဆိုရင် ဒီကို လိုက်လာတဲ့ ယောက်ျားတွေက ငါတို့ကို လိုက်ရှာကြလိမ့်မယ်”

"... သူတို့ မလာရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"

“…..”

ဆရာကြှးခုံး ဘာပြောရမှန်းမသိတော့ပေ။ မှာပြီးသား ဟင်းရည်ခေါက်ဆွဲကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ အသက်ပြင်းပြင်းရှူပြီး တံတွေးမျိုချလိုက်သည်။ "အရင်ဆုံးစားကြရအောင်"

နောက်မှ သူစဉ်းစားမည်။ တိုက်ဆိုင်စွာပင် စောစောက သားခဲ့သော ခေါက်ဆွဲပန်းကန်က သူ့ဗိုက်ကို မပြည့်စေပေ။ ဒါနဲ့ မီနူးထဲက နောက်ထပ်တစ်မျိုးကို မှာပြီး စားဖို့သွားလိုက်သည်။

သခင်မကြီး ခုံးက နောက်ဆုံးတွင် သူမ၏မြှောက်ထားတဲ့ လက်ကို ချလိုက်သည်။ သူမမှာ ဒီလို အစားကြူးပြီး အပူအပင်မရှိ ခပ်ပျော်ပျော်နေတတ်တဲ့ ယောက်ျားတစ်ယောက်ရှိတဲ့အခါ သူမမှာ ဘာပြောနိုင်မလဲ။

စားသောက်ဆိုင်မှာ စားသုံးတဲ့သူမရှိတော့မချင်း ခေါက်ဆွဲပန်းကန်ကို ခပ်ဖြည်းဖြည်းစားခဲ့သည်။

လူများသည့် အချိန်ပြီးသောအခါ၊ ရူယီနှင့် သူမ၏ ဝန်ထမ်းများသည် ယခုအချိန်တွင် လက်ထဲတွင် ရှိနေကြသည်။ နေ့လယ်စာစားချိန်ဖြစ်မည်ဟု ထင်ရသော်လည်း တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက်ကြည့်ကာ ဘာမှပြောမထွက်ခဲ့ကြပေ။ စားပွဲတစ်ပွဲ ကျန်သေးသည်။

စားဖို့အိမ်ပြန်သွားတဲ့ ဝန်ထမ်းတချို့ကလွဲလို့ ရူယီနဲ့ တခြားသူ အနည်းငယ်သာ ဆိုင်ထဲမှာ ကျန်နေခဲ့သည်။ နေရာကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပြီး ညဘက်အတွက် ပါဝင်ပစ္စည်းများကို ပြင်ဆင်ပြီးပြီ။ ဗိုက်ဆာနေသော်လည်း နေ့လယ်စာ ဆိုသည့် ခေါင်းစဉ်ကို တင်ပြရန် ရှက်လွန်းလှသည်။

ဆိုင်ထဲမှာရှိနေတုန်း ဖောက်သည်တွေရှေ့မှာ စားဖို့ကျတော့ အဆင်မပြေပေ။ ဆိုင်ထဲက စားသုံးသူတွေကို တွန်းထုတ်ဖို့ကြိုးစားနေပုံရသည်။ သူတို့ နည်းနည်း စောင့်လိုက်တာ ပိုကောင်းပါသည်။ နေ့လယ်စာအကြောင်းပြောရန် သို့မဟုတ် ဖောက်သည်များကို ဖယ်ရှားရန် မည်သူမှ အစပြုခြင်းမရှိခဲ့ပေ။

သူတို့ထဲမှ အနည်းငယ်သည် စုရုံးကာ ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ ဖြစ်နေကြသည်။ ဒါပေမယ့် နောက်ဆုံးတော့ သူတို့ရခဲ့တာက စကားတစ်ခွန်းပဲ၊ စောင့်လိုက်ကြမယ်။

နေ့လည်စာစားတဲ့လူအုပ်က နောက်ဆုံးမှာ လူစုကွဲသွားတော့ ကျွမ်းကျွမ်း ကောင်တာနောက်ကနေ ထွက်လာနိုင်ခဲ့သည်။ ချင်းအန့်မင်ထံမှ ခွင့်ပြုချက်ရပြီးနောက် ပထမဆုံးလုပ်သည်မှာ ခြေ၊လက်များကို ဆန့်ခြင်းပင်ဖြစ်သည်။ စားသောက်ဆိုင်တစ်ဝိုက် လမ်းလျှောက်လာရင်း ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးကို နွေးထွေးစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

လေးငါးခါလောက် လှည့်ပတ်ကြည့်ပြီးနောက် ကျွမ်းကျွမ်း စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာဖြင့် ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။ အဆုံးတွင် သူသည် လူအုပ်ကြားတွင် စုရုံးကာ “ဦးလေး၊ သားအမေ ဘာလို့ ပြန်မလာသေးတာလဲ” ဟု ပြတ်ပြတ်သားသား မေးလိုက်သည်။

ချင်းအန့်မင် ထိုစကားကိုကြားသောအခါ တံခါးအပြင်ဘက်သို့ စိုးရိမ်တကြီး လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ "တစ်ခုခုဝယ်နေလို့ နောက်ကျနေတာ ဖြစ်မယ်။"

"နှစ်နာရီကျော်နေပြီ၊ ဘာလို့ပြန်မလာသေးတာလဲ"

ကျွမ်းကျွမ်းက သူ့လက်များကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး ရေတွက်လိုက်သည်။ သူမထွက်သွားကတည်းက အချိန်ကို သူ စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။ သူမ ထွက်သွားတာ လေးနာရီမပြည့်သေးဘူး။

"ရို့၊ ကျွမ်းကျွမ်းကတော့ သူ့အမေကို လွမ်းနေပြီပဲ..."

ရူယီ ကောင်တာနောက်ကနေ ထွက်လာပြီး သူ့ဘေးမှာ ထိုင်ချလိုက်သည်။ သူမသည် သူ့ရှေ့တွင် နှမ်းသကြားလုံးကို ညင်သာစွာ ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။

ကျွမ်းကျွမ်း ရှက်သွားသည်။ ရူယီက သူ့အတွေးကို ခန့်မှန်းမိသည်။ သူ ရယ်မောပြီး နှမ်းသကြားလုံးကို ပျော်ပျော်ကြီး မစားခင် ရယ်မောလိုက်သည်။

သူ့ပုံက ဘယ်လောက်ချစ်ဖို့ကောင်းလဲဆိုတာ မြင်တော့ လင်းလုံနဲ့ ဖူအာက ရယ်မောလိုက်ကြသည်။ ကျွမ်းကျွမ်း မိုက်မဲစွာ ပြုံးကာ တုံ့ပြန်ခြင်းမရှိဘဲ ၎င်းတို့၏ လှည့်စားမှုကို လက်ခံခဲ့သည်။ သူ့အမေကို ပျောက်ဆုံးခြင်းအတွက် ဖုံးကွယ်စရာ ဘာတစ်ခုမှ မရှိဟု သူခံစားမိသည်။ ရိုးရှင်းစွာဖြင့် သူမနဲ့ကပ်နေရတာကို သူ နှစ်သက်သည်။

သူဘယ်လောက်တောင် ဂုဏ်ယူနေလဲဆိုတာကို ကြည့်ရင်း လူတိုင်းက မကူညီနိုင်ဘဲ ရယ်လိုက်ကြသည်။

"ဘယ်အကြောင်းတွေပြောနေကြတာလဲ"

ရှောင်းကော မြည်းရထားလုံးကို ရပ်တန့်လိုက်ချိန် အထဲမှ ရယ်မောသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

အသံကြားတော့ အားလုံးက တံခါးဘက် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

“ဝူး!”

"… ဘာဖြစ်လို့လဲ?"

ပဟေဠိဖြစ်နေသော ရှောင်းကောသည် စိတ်ရှုပ်ထွေးနေသော အုပ်စုဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး ထိုင်ချလိုက်သည်။ သူမသည် ထောင့်ရှိ မရင်းနှီးသော လူနှစ်ယောက်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူတို့သည် သာမာန်စားသုံးသူများသာဖြစ်သည်ဟု ထင်သောကြောင့် သူမသူတို့ကို ဂရုမစိုက်တော့ပေ။

ကျွမ်းကျွမ်းက သူ့လက်ကို ဆန့်ပြီး သူမကိုပွေ့ဖက်တော့မည့် သူ့လက်များကို တိတ်တဆိတ် ချလိုက်သည်။ သူအဲ့လိုလုပ်လိုက်ပြီး နောက်ကို ခြေတစ်လှမ်းဆုတ်လိုက်သည်။

"မေမေ အရမ်းပင်ပန်းနေပြီ" ရှောင်းကောက သူမရဲ့ ပုခုံးတွေကို နှိပ်နယ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ သူမ လက်လုပ်လက်စားအလုပ်ကို မလုပ်သည်မှာ အတော်ကြာခဲ့ပြီ။ တကယ့်ကို ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေခဲ့သည်။

"အလုပ်ကြမ်းလုပ်ခဲ့လို့လား။"

ချင်းအန့်မင် သူ့အသိစိတ်ပြန်ဝင်လာပြီး သူမကို မယုံကြည်နိုင်စွာ ကြည့်နေမိသည်။ ရူယီနှင့် အခြားသူများကလည်း သူမကို အံ့အားသင့်စွာ ဝိုင်းထားကြသည်။ သူမလုပ်ခဲ့တာတွေကို သူတို့ သိချင်နေကြသည်။ ရထားလုံးကို တပ်ဆင်ရန် သူမထွက်သွားသည်ဟု သူတို့ထင်ကြသည်။ ရထားလုံးကို သူမကိုယ်တိုင် ဆောက်နေတာလို့ ဘာကြောင့်သူတို့ ထင်မိတာလဲ။

"အလုပ်ကြမ်းလား?" ရှောင်းကော တစ်ခုခုကို တွေးနေပုံရသည်။ သူမလက်ကိုဆန့်ကာ မျက်နှာကိုသုတ်လိုက်ပြီး လက်ပေါ်ရှိဖုန်မှုန့်များကို သုတ်လိုက်သည်။ သူမ သူတို့ကို ပေါ့ပေါ့ဆဆ ပြခဲ့သည်။ “ဒီကိုကြည့်”

“အွီး…”

သူ့ပတ်ဝန်းကျင်က လူတွေ ကွဲသွားကြသည်။ သူမကို အချစ်ဆုံးလို့ အခိုင်အမာပြောထားတဲ့ ကျွမ်းကျွမ်းလည်း နောက်ပြန်ဆုတ်သွားခဲ့သည်။

ရှောင်းကော ကျွမ်းကျွမ်းကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူလုပ်တာကို သူမ မြင်သည်။ "အဲဒါ လိုအပ်လို့လား"

“လိုတယ်”

ရူယီက လိုတယ်လို့ ပြောပြီးနောက် အားလုံးက သဘောတူပြီး ခေါင်းညိတ်ကြသည်။

ရှောင်းကောက သူတို့ကိုစပ်စုချင်သော အကြည့်ကို ပေးလိုက်သည်။ သူတို့ပုံကြီးချဲ့နေကြတာပဲ။ ဒါကဖုန်မှုန့် အနည်းငယ်လေးပါပဲ။

ထိုအချိန်တွင် ချင်းအန့်မင်းသည် သူမဘက်သို့ လှမ်းလာကာ သူမခေါင်းမှ ပင့်ကူမျှင်များကို ဖယ်ရှားရန် လက်လှမ်းလိုက်သည်။ "ညီမလေး ပင့်ကူဂူထဲကို ဝင်ခဲ့တာပဲဖြစ်ရမယ်"

သူ့လက်ထဲက ပင့်ကူမျှင်တွေကို ကြည့်လိုက်တော့ ရှောင်းကော စက္ကန့်ပိုင်းလောက် ထိတ်လန့်သွားသည်။ ထို့နောက် သူမခေါင်းကို မသိစိတ်က ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

“...…” ရှောင်းကောက သူမလက်ထဲက ပင့်ကူမျှင်တွေကို တိတ်တဆိတ် ကြည့်လိုက်သည်။ ခေါင်းမှာ ပင့်ကူမျှင်တွေအပြည့်နဲ့ သူမပြန်ရောက်လာတယ်ဆိုတာ သူမတကယ်မသိခဲ့ပေ။ လမ်းမပေါ်ကလူတွေ သူမကိုဘာကြောင့်ကြည့်နေကြသည်ကို သူမ အံ့သြနေတာ။ အဲဒါက ဒါကြောင့်ကိုး…

ဆိုင်၏ အခြမ်းတွင် ရုန်းရင်းဆန်ခတ်ဖြစ်မှုသည် ဆရာကြီးခုံးနှင့် သခင်မကြီးခုံး၏ အာရုံကို အောင်မြင်စွာ ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။ မှန်ကဲ့သို့ သန့်ရှင်းသွားသော ပန်းကန်လုံးများကို ချလိုက်ကြပြီး ဂရုတစိုက် နားထောင်ခဲ့ကြသည်။

"ရထားလုံး တပ်ဖို့ ထွက်သွားတယ်ထင်နေတာ"

ရူယီက သူမအတွက် ရေတစ်ခွက်လောင်းထည့်ပေးလိုက်သည်။ ရှောင်းကော ခွက်ကို ယူပြီး တစ်ကျိုက်တည်း အကုန်သောက်ချလိုက်သည်။

“ရထားလုံး တပ်ဖို့ သွားတာ။ အပြန်လမ်းမှာ ဆရာကြီးခုံးရဲ့အိမ်ဘက် ဝင်ခဲ့တာ…”

သူတို့နာမည်တွေကိုကြားလိုက်ရတော့ ဆရာကြီးနဲ့သခင်မကြီးခုံးတို့က စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာ မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။ သူ အိမ်ပြန်လာတယ်ဆိုတာ လူတော်တော်များများ မသိကြဘူး။ အဲဒီအမျိုးသမီးက ဘယ်လိုသိတာလဲ။

ဆရာကြီးခုံးက သူမကို တိတ်တိတ်လေးနေဖို့ လက်ဟန်ပြလိုက်ပြီး ဆက်နားထောင်ခဲ့သည်။

ရှောင်းကော နောက်ထပ်ရေတစ်ငုံသောက်ပြီး ဆက်ပြောခဲ့သည်။ "အဲဒီကိုရောက်တော့ ဆရာကြီး ခုံး နဲ့ တခြားသူတွေ ရောက်နေပြီဆိုတာ သိလိုက်ရတယ်။ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပဲ သူတို့ ခရီးဆောင်အိတ်တွေကို တံခါးဝဆီ ရွှေ့နေကြတာ၊ အဲ့မှာ ခရီးဆောင်အိတ်အကြီးကြီးကို ရွှေ့နေတဲ့ လူကြီးစုံတွဲတစ်တွဲပဲ ရှိတယ်။ ငါလည်း ဘာမှလုပ်စရာမရှိနေတာနဲ့ သူတို့ကို ပစ္စည်းတွေ ကူရွှေ့ပေးခဲ့လိုက်တယ်။"

"သူတို့က ဆရာကြီးနဲ့ ဆရာမ ခုံး လား"

“မဟုတ်ဘူး၊ အစတုန်းကတော့ သူတို့လို့ ထင်ခဲ့တာ၊ ဒါပေမယ့် မေးကြည့်လိုက်တော့ ဆရာကြီးခုံးနဲ့ ဆရာ့အမျိုးသမီးတို့ အငြိမ်းစားယူပြီး ခရိုင်ကို ပြန်ရောက်နေပြီဆိုတာ သိလိုက်ရတယ်။ ဆရာကြီးခုံးနဲ့ သခင်မကြီးတို့ လမ်းပတ်လျှောက်ဖို့အတွက် ခရိုင်ဂိတ်ပေါက်ဝကို ရောက်တော့ ရထားလုံးပေါ်က ဆင်းသွားကြတယ်လို့ ကြားတယ်။”

"အိုး... မင်း ခရီးဆောင်အိတ် ရွှေ့ပေးတာဆိုရင် ဘာလို့ ပင့်ကူအိမ်တွေက ရှိနေရတာလဲ"

ချင်းအန့်မင် မေးလိုက်သည်နှင့် သူမနောက်တွင် ကပ်နေသော ပင့်ကူအိမ်တစ်ခုကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

“ဟုတ်တယ်၊ ခရီးဆောင်အိတ်ကို ရွှေ့ရင်းနဲ့ ပင့်ကူမျှင်တွေနဲ့ မထိမိပါဘူး။ အိမ်ရဲ့ အခြေအနေကို ညီမ မသိဘူး၊ ခြံဝင်းက တော်တော်သန့်တယ်၊ ဒါပေမယ့် အိမ်ထဲမှာ ဖုန်မှုန့်တွေနဲ့ ပင့်ကူမျှင်တွေ ရှိနေလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူက ထင်မိမှာလဲ၊ အဲဒါက ဆယ်စုနှစ်နဲ့ချီပြီး မနေထိုင်ခဲ့သလိုပဲ၊ ဒါကြောင့် သူတို့ကို သန့်ရှင်းရေးကူလုပ်ပေးခဲ့တာ”

ရှောင်းကောသည် သူမခန္ဓာကိုယ်မှ ဖုန်မှုန့်များကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး သူမ ဘယ်လောက် ကြိုးစားအားထုတ်နေပါစေ အရာအားလုံးကို မဖယ်ရှားနိုင်ဘူးဆိုတာ သိလိုက်သည်။ အလုပ်လုပ်နေချိန်မှာ သူမ သတိမထားမိလိုက်ပေ။ ဒီခရိုင်မှာ နောက်ပိုင်းမှာ ဆရာကြီးခုံး ဘယ်လိုတွေ့နိုင်မလဲ။

"အစ်မ ရှောင်းကော၊ ဆရာကြီးခုံးက ကျွမ်းကျွမ်းကို နောက်ဆုံး လက်မခံဘူးဆိုရင် အစ်မ ဒါတွေအားလုံးအတွက် ဘာမှလုပ်မှာမဟုတ်ဘူး။"

လင်းလုံ ပြောပြီးသွားသောအခါ ဖူအာက သဘောတူကြောင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ အကယ်၍ ဆရာကြီးခုံးသာ နောက်ဆုံးတွင် ကျွမ်းကျွမ်းကို လက်မခံခဲ့ပါက၊ သူမဘက်မှ ကြိုးစားအားထုတ်မှုက လုံးဝ ဖြုန်းတီးခြင်း မဟုတ်လား။

"ဟူး၊ အဲဒါက ငါ့အတွက် ဆုံးဖြတ်ရမယ့်ဟာမဟုတ်ဘူး။ ငါ ဒါကို စေတနာနဲ့ လုပ်ပေးတာ။ ကျွမ်းကျွမ်းကို စစ်ဆေးဖို့ ဆရာကြီးခုံး ကျေကျေနပ်နပ်ကြီး ခွင့်ပြုပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်တယ်။ ရလဒ်ကို အခြေခံပြီး လုပ်ဆောင်ချက်တွေကို မစီစဉ်နိုင်ဘူး"

ဒါ ရှောင်းကော တွေးခဲ့တာဖြစ်သည်။ ကျန်းတန်းဟယ်ကြောင့် ဆရာကြီးခုံးက ကျွမ်းကျွမ်းကို စစ်ဆေးပေးခဲ့သော်လည်း၊ သူမ အခုလိုလုပ်ရခြင်းရဲ့ အကြောင်းအရင်းကတော့ သူတို့ကို အခွင့်အရေးပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်လို့ပင်။

တစ်ဖက်က ဆရာကြီးခုံးက ဒါကိုကြားလိုက်ရသည်။ ခဏလောက်တွေးပြီးရယ်ခဲ့သည်။ ဒီတော့ အဲဒါက သူတို့ပဲ။