အခန်း (၂၈၅)

ရှောင်းကော သူ့စကားကို လျစ်လျူရှုလိုက်သည်။ ဖြည်းညှင်းစွာဆုပ်ကိုင်ကာ သခင်မကြီးခုံးကို ဆွဲမလိုက်သည်။

"အဖိုးကြီးခုံး!"

သခင်မကြီးခုံး တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားစွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ ရှောင်းကောသည် ဤစကားကိုကြားသောအခါ သူမသည် သူတို့၏ အထောက်အထားများကို ပို၍ပင် သေချာသွားခဲ့သည်။ သူမ မှန်းဆထားတာမှန်သည်။

"မကြောက်နဲ့!" ဆရာခုံးက လန့်ပြီး ထရပ်ခဲ့ပေမယ့် တခြားရွေးစရာမရှိလို့ မြန်မြန်ထိုင်ချလိုက်သည်။

ရှောင်းကောက သူမ၏ အကြည့်ကိုပြန်ရုတ်လိုက်ပြီး သခင်မကြီးစ်ခုံးကို အခြားထိုင်ခုံတွင်ထိုင်ခိုင်းရန် စီစဉ်လိုက်သည်။ သူမသည် ခွန်အားများစွာကို အသုံးပြုနေပုံရသော်လည်း သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုတွေက အမှန်တကယ် ပေါ့ပါးလွန်းလှသည်။

သခင်မကြီးခုံးသည် သူမ၏ ချုပ်ကိုင်မှု အပြောင်းအလဲကို ခံစားရပြီး သူမကို ထူးထူးခြားခြား ကြည့်နေမိသည်။

ရှောင်းကောက သူမကို နောက်တီးနောက်တောက်ဖြင့် မျက်လုံးတွေ မှိတ်ပြလိုက်သည်။ ထို့နောက် ဆရာကြီးခုံးကို နောက်ကျောပေးကာ သူမ နားထဲ တစ်စုံတစ်ခုကို တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ အခု စိတ်မသက်မသာဖြစ်ခဲ့ရတဲ့ သခင်မကြီးခုံးက ချက်ချင်း ငြိမ်သက်သွားသည်။ သူမမျက်လုံးတွေက ရှောင်းကောကို မယုံကြည်နိုင်စွာ မျက်တောင်ခတ်ကာကြည့်နေလေသည်။

ရှောင်းကော တခစ်ခစ်ရယ်ကာ စိတ်ထဲမှ တောင်းပန်လိုက်သည်။ "တောင်းပန်ပါတယ်။"

"ငါ မင်းကို လိမ်နေတာ မဟုတ်ဘူး။ ဒီနေ့မှ ငါတို့ ခရိုင်ကို ရောက်တာ။ ငါတို့ အမြန်ထွက်လာခဲ့မိတော့ ပိုက်ဆံမယူလာခဲ့ဘူး။ ငါတို့အိမ်မှာ ပိုက်ဆံရှိတယ်" သူတို့ကို စောင့်ကြည့်နေတဲ့ ဆရာကြီးခုံးက သူ့မိန်းမရဲ့ အံ့အားသင့်နေတဲ့ အမူအရာကို မြင်ပြီး တုန်လှုပ်သွားတယ်လို့ မသိစိတ်က ထင်မိတဲ့အတွက် စိတ်အားထက်သန်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ရှောင်းကော စိတ်မရှည်သလိုဟန်ဆောင်ကာ သူ့ကို ကြားဖြတ်နှောင့်ယှက်ခဲ့သည်။ "တကယ်တော့ ကျွန်မ အခကြေးငွေ မယူဘဲ အလကား ကျွေးနိုင်ပါတယ် ဒါပေမယ့်..."

"ဒါပေမယ့် ဘာဖြစ်လဲ" ဆရာကြီးခုံးက သတိနဲ့ကြည့်နေပြီး သခင်မကြီးခုံးကို သူ့မျက်လုံးတွေနဲ့ နှစ်သိမ့်ပေးဖို့ မမေ့ပေ။

ဒီအချိန်မှာ သခင်မကြီးခုံးက လုံးဝ မကြောက်တော့ပေ။ ဒါပေမယ့် ရှောင်းကောကြောင့် သူမ ထိတ်လန့်ချင်ယောင်ဆောင်နေသေးသည်။

“ဒါပေမယ့်…”

သူမ၏အသံဖြင့် ဦးဆောင်နေသည့် ဆရာကြီးခုံးသည် သူမပြောလာမည့်စကားအတွက် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ မျှော်လင့်နေသည်။

ရှောင်းကော တခစ်ခစ်ရယ်ပြီး ငေါ့တော့တော့နဲ့ပြောလိုက်သည်။ "ရှင့်ကိုယ်ရှင် ဆရာခုံးလို့ ထင်လား၊ ထင်တယ်ဆိုရင် အဖိုးအခ မပေးခိုင်းတော့ဘူး!"

"ငါက ဆရာခုံး၊ ခုံးတနျို!"

ဆရာကြီးခုံးသည် တည်ငြိမ်စေသည့်ကိရိယာကို ယူသွားခဲ့သလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသာ ဆရာကြီးခုံးဖြစ်လျှင် သူမက သူတို့အတွက် ခက်ခဲစေမည့်အရာတွေလုပ်မည်မဟုတ်ပေ။

"ဘာ?!"

ဒီပွဲကို ကြည့်နေတုန်း လူအနည်းငယ်က ဒါကိုကြားတော့ မထိုင်နိုင်ကြတော့ပေ။ မီးဖိုချောင်ထဲမှာ ချက်ပြုတ်နေတဲ့ ရူယီနဲ့ ကျွမ်းကျွမ်းတောင် ခေါင်းလေးတွေထွက်လာပြီး သူ့ကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်နေကြသည်။

သူ အဲ့တာကို ဝန်ခံလိုက်သည်နှင့် ရှောင်းကော၏ အရှိန်အဝါက ချက်ချင်း ပြောင်းသွားသည်။ သူမ ပြုံးပြီးပြောလိုက်သည်။ “နောက်ဆုံးတော့ ဝန်ခံလိုက်ပြီပဲ”

"!?"

ဆရာကြီးခုံး၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ ဒေါသများ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ရှောင်းကော၏ သဘောထား အပြောင်းအလဲကို ရှုပ်ထွေးစွာ ကြည့်နေခဲ့သည်။ နှစ်ယောက် နှစ်ယောက်ပေါင်းပြီး လှည့်စားခံရတာ ဖြစ်နိုင်ကြောင်း သူ သဘောပေါက်သွားသည်။

“ဒါက…ဟားဟားဟားဟားဟားဟား…”

ဆရာကြီးခုံး ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောပြီး မုတ်ဆိတ်မွေးကို သပ်လိုက်သည်။ သူ တစ်သက်လုံး လူတွေကိုစနောက်ရင်းနေလာခဲ့တာ ခုတော့ သူ စနောက်ခံရခြင်း၏ အဆုံးစွန်သို့ ရောက်နေပြီ။

"အဖိုးကြီး၊ လူတိုင်း အမှားလုပ်မိတတ်ကြတယ်" သခင်မကြီးခုံးက မတ်တပ်ထရပ်ပြီး ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင်နဲ့ သူ့နံဘေးကို လျှောက်သွားခဲ့သည်။ သူမက သူ့ကို ပုတ်လိုက်ပြီး နှောင့်ယှက်ခဲ့သည်။

ရူယီနှင့် ကျွမ်းကျွမ်းတို့ မီးဖိုချောင်မှ ထွက်လာခဲ့သည်။ ချင်းအန့်မင်က ရှောင်းကောကို ဘေးကိုဆွဲလိုက်ပြီး နူးညံ့စွာမေးခဲ့သည်။ "တကယ်ပဲ ဆရာခုံးလား"

ရှောင်းကော ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ညီမလေးလည်း ခုမှ ရှာတွေ့သွားတာ"

" ဘယ်လိုလုပ်သိသွားတာလဲ"

ဆရာကြီးခုံးက သူ့ဇာတ်ကွက်မှာ အပေါက်အပြဲမရှိတာ သေချာသည်၊ သူမ ဘယ်လိုရှာတွေ့ပြီး စားပွဲတွေကို လှန်ပစ်လဲဆိုတာ သူ နားမလည်နိုင်ဘူး။

"ဆရာ ကျွန်မကို ခဏလေးပဲ ကြည့်မယ်ဆိုရင် ကျွန်မ သတိထားမိမှာမဟုတ်ဘူး" ဆရာကြီးခုံးရဲ့ သရုပ်ဆောင်စွမ်းရည်က တကယ်မဆိုးပါဘူး။ ဒီချို့ယွင်းချက်ကလွဲလို့ တခြား ချို့ယွင်းချက် မရှိပါဘူး။

သူမပြောပြီးသည်နှင့် ဆရာကြီးခုံး ချက်ချင်း ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ ဒါကြောင့် ပဲ။

ရူယီနဲ့ တခြားသူတွေက သူတို့ရဲ့ အိုင်ဒေါကို မြင်သွားကြသလိုပဲ။ သူတို့က ဆရာကြီးခုံးကို မျက်လုံးထဲမှာ ကြယ်လေးတွေနဲ့ ကြည့်နေကြပြီး ရှောင်းကော နောက်မှာ ပုန်းနေကြသည်။ သူတို့က ရှေ့ကို ဆက်သွားချင်ပေမယ့် ရှက်စိတ်တွေ ဖြစ်နေသည်။

"မင်္ဂလာပါ ဆရာ ခုံးနဲ့ သခင်မကြီး ခုံး။ ကျွန်မက ကျန်းတန်းဟယ်ရဲ့အမျိုးသမီး ချင်းရှောင်းကောပါ။ ဒါက ကျွန်မရဲ့ သားပါ။ သူ့နာမည်က ကျန်းချင်းဝမ်၊ သူ့ရဲ့ အိမ်နာမည်က ကျွမ်းကျွမ်းပါ။ ဒီနှစ်ဆို အသက် လေးနှစ်ရှိပါပြီ။"

ရှောင်းကောက သူမနောက်မှာ ပုန်းနေတဲ့ လူအနည်းငယ်ကို အမြန်မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။ "ဒါက ကျွန်မရဲ့အစ်ကို ချင်းအန့်မင်ပါ။ ခေါက်ဆွဲဆိုင်ရဲ့ သူဌေးမလေးကတော့ ရှု့ရူယီ ပါ။ ဒါက ဦးလေး ရှု့၊ လင်းလုံ၊ ဖူအာနဲ့ ရှောင်ချွေ့ "

မိတ်ဆက်ပြီးနောက် သူမသည် ဆရာကြီးခုံးအား စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် ထပ်မံတောင်းပန်ခဲ့သည်။ "ဆရာ့ကို စနောက်ခဲ့မိတဲ့အတွက် ကျွန်မတကယ်အနူးအညွတ်တောင်းပန်ပါတယ်။"

"ရပါတယ် ရှောင်းကော၊ မင်း သူ့ကိုမစနောက်ရင် သူက မင်းကို စနောက်လိမ့်မယ်။" သခင်မကြီးခုံးက ရှောင်းကော၏လက်ကိုဆွဲကာ ထိုင်လိုက်သည်။ သူမ ချင်ခင်စွာပြောလိုက်သည်။ “ဒါက သူခံလိုက်ရတာကို ငါ ပထမဆုံး မြင်ဖူးတာပဲ၊ ပုံမှန်အားဖြင့် သူက တခြားသူတွေကို နောက်ပြောင်တတ်တဲ့သူ။ ဒါကို မျက်မြင်မြင်ခွင့်ရတဲ့အတွက် အားလုံးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။”

ဆရာကြီးခုံးက စကားမပြောခဲ့ပေ။ ဘေးနားမှ ဟက်ဟက်ပက်ပက် ရယ်နေခဲ့သည်။

ရှောင်းကောသည် သူမ မှန်ကန်သော ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ချနိုင်ခဲ့သည့်အတွက် တိတ်တဆိတ် ဝမ်းမြောက်မိသည်။ သူမသည် အခုမှ အနည်းငယ် ချီတုံချတုံ ဖြစ်နေသည်။ ဒါကအန္တရာယ်များလွန်းလား။ ဒါပေမယ့် ရလဒ်က အံ့ဩစရာ ကောင်းခဲ့ပါသည်။

ထိုအချိန်တွင် ဆရာကြီးခုံးသည် သူ့စားထားတာကို သူမ ပေးချေလိုက်မည်ကို သိရဖို့ သူမကို စမ်းသပ်နေပုံရသည်။ ဒါပေမယ့်လည်း သူမက သူ၏ အမည်မှန်ကို သိရှိထားပြီး သူ့ကို သတိမထားမိစေခဲ့ပေ။ အဆုံးတွင် အလုပ်က အလွန်ကောင်းမွန်ခဲ့သည်။

"ကျွမ်းကျွမ်း?"

"မင်္ဂလာပါ ဆရာ ခုံး "

ကျွမ်းကျွမ်းက သူ့နာမည်ကို ဆရာခုံး ခေါ်လိုက်တာကို ကြားတဲ့အခါ အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားသလို သူ့ရှေ့မှာ နာခံစွာ နဲ့ ရပ်လိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ၊ ကောင်းပြီ!"

ဆရာကြီးခုံးက ဝမ်းသာလွန်းလို့ ပြုံးနေတာကိုမရပ်နိုင်တော့ပေ။ ဒီအတွက် အပျော်ဆုံးကတော့ သူ ကျွမ်းကျွမ်းနဲ့ တွေ့ခဲ့ရတာကိုပဲ။ ထိုအချိန်တွင်၊ ကျန်းတန်းဟယ်၏ သားသည် စစ်သူကြီး၏ တည်ကြည်ခိုင်မာသော စရိုက်မှ အကဲဖြတ်နိုင်သော ကလေးကောင်းတစ်ယောက်ဖြစ်ရမည်ဟု သူယူဆခဲ့သည်။ အဲဒါကြောင့် ကောင်လေးနဲ့တွေ့ဖို့ သဘောတူခဲ့တာ။ ကျွမ်းကျွမ်းက ဒီလိုရတနာတစ်ခု ဖြစ်နေမည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

ဒါပေမယ့်လည်း တည်ကြည်ခိုင်မာတဲ့ ကျန်းတန်းဟယ်၏ ဇနီးသည် ဤမျှလောက် နောက်တီးနောက်တောက် လုပ်လိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

ဆရာကြီးခုံးသည် ကျွမ်းကျွမ်းကို ခေါ်ယူရန် ဆုံးဖြတ်ထားပြီးဖြစ်သော်လည်း အသေးစိတ် မဆွေးနွေးရသေးသော အကြောင်းအရာများစွာ ရှိပါသေးသည်။ ထို့အပြင် ဤနေရာသည် စကားပြောရန် နေရာကောင်း မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် နေအိမ်သို့ ပြန်ကာ ဆွေးနွေးရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။

ရှောင်းကောသည် ဤဆုံးဖြတ်ချက်ကို အကြိမ်ကြိမ် ခေါင်းညိတ်ခဲ့သည်။

ဒါပေမယ့် မပြန်ခင်မှာ နောက်တစ်ခုရှိသေးသည်။

"ဒီနေ့ ငါ တကယ် ပိုက်ဆံမယူလာခဲ့မိဘူး။ ငါချက်ချင်း အိမ်ပြန်မယ်၊ ပြန်လာပြီးတော့ မင်းကို ပိုက်ဆံပေးဖို့ တစ်ယောက်ယောက် ပို့ခိုင်းပေးလိုက်မယ်။ ဘယ်လိုလဲ"

ရူယီက သူ့စကားကြားသောအခါ မလိုအပ်ကြောင်းညွှန်ပြရန် လက်ကို အမြန်ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

"အထူးတလည်ကြီးလာစရာ မလိုပါဘူး။ နောက်မှ ခေါက်ဆွဲစားဖို့ ပြန်လာတဲ့အခါကျမှပဲ ပေးပါ"

ရှောင်းကော ပြုံးပြီး ရူယီ ကိုယ်စား ပြောလိုက်သည်။

ဆရာကြီးခုံးက အဲဒါကို သေချာစဉ်းစားပြီး ခေါင်းညိတ်ပြခဲ့သည်။ “ဟုတ်ပြီ!”

သူသည် အခြားသူများအပေါ် အခွင့်ကောင်းယူရန် သူ့ကျော်ကြားမှုကို အသုံးချမည့်သူမဟုတ်ပေ။ သူက အလကားစားတဲ့သူ မဟုတ်ပေ။ နောက်တစ်ကြိမ် သူပြန်လာရင် ငွေရှင်းမည်။

မနက်ဖြန်နေ့လည်မှာ ခေါက်ဆွဲပြန်လာစားဖို့ သူ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ မီနူးက တခြားတစ်ခုခုကို သူ စမ်းကြည့်ချင်နေသည်။

ရှောင်းကော ချင်းအန့်မင်နှင့် အခြားသူများကို လက်ဟန်ပြလိုက်သည်။ ထို့နောက် ကျွမ်းကျွမ်းနှင့် သက်ကြီးရွယ်အို ဇနီးမောင်နှံကို သူတို့အိမ်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားရန် မြည်းရထားလုံးကို အသုံးပြုခဲ့သည်။

"ဒါက သိပ်ကောင်းတာပဲ၊ ငါတို့ လမ်းလျှောက်ပြန်ရမယ်လို့ ထင်နေတာ" သခင်မကြီးခုံးက မြည်းရထားလုံးမှာထိုင်ပြီး ပျော်ရွှင်စွာပြောခဲ့သည်။ "ရှောင်းကောကို ကျေးဇူးတင်ရမယ်၊ မဟုတ်ရင် ငါတို့လက်တွေ ခြေထောက်တွေ အားလျော့ကုန်တော့မှာ "

"ဟားဟား၊ ကံတရားကိုပဲ ကျေးဇူးတင်ရမှာပါ"

ရှောင်းကော ပြုံးလိုက်သည်။ ကံကြမ္မာကြောင့်မဟုတ်ရင် အချင်းချင်း မတော်တဆ ဘယ်လိုတိုက်မိကြမလဲ။

“မှန်တယ်၊ မှန်တယ်၊ ကံတရားကြောင့်ပဲ”

ဆရာကြီးခုံးက ရှောင်းကောရဲ့ စကားကို တုံ့ပြန်ပြီး ကျွမ်းကျွမ်းရဲ့ ခေါင်းကို ပုတ်လိုက်သည်။ သူက သူ့ကို ချစ်ခင်စွာ ကြည့်ပြီးပြောလိုက်သည်။ "ကျွမ်းကျွမ်းသာ ငါတို့ကိုအထဲကို မဆွဲခေါ်ခဲ့ရင် ငါတို့ တခြား စားသောက်ဆိုင်ကို သွားနေလောက်ပြီ"

ရှောင်းကောက သူဘာကိုဆိုလိုသည်ကို မသိသဖြင့် သိချင်းစိတ်ပြင်းပြစွာမေးလိုက်သည်။ "ကျွမ်းကျွမ်းကလား"

"ဟုတ်တယ်။"

‌ဆရာကြီးခုံးက ကျွမ်းကျွမ်း သူတို့ကို ဆိုင်ထဲကို ဆွဲခေါ်သွားတဲ့အကြောင်း ပြောပြခဲ့သည်။

ကျွမ်းကျွမ်းသည် သူတို့၏ စကားဝိုင်းကို ဘယ်လို အဖြေရှာခဲ့သည်ကို လျင်မြန်စွာပြောပြခဲ့ပြီး ရလဒ်အနေဖြင့် သူတို့ကို ရယ်မောစေခဲ့သည်။

သူတို့နေထိုင်ရာအိမ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ဆရာကြီးခုံးက ကျွမ်းကျွမ်းကို စကားစမြည်ပြောရန် သူ့အခန်းသို့ ခေါ်သွားခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် ရှောင်းကောက အိမ်တွင် သခင်မကြီး ခုံးနှင့် စကားပြောခဲ့သည်။

ရှောင်းကော နေ့ခင်းအစောပိုင်းက သေတ္တာတွေကို ရွှေ့နေကြတာကို မြင်ခဲ့သည့် လူကြီးအတွဲက လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း ၃၀ က ခုံး ဇနီးမောင်နှံ၏ အစေခံတွေဖြစ်သည်။ ယခုအခါ ၎င်းတို့သည် ခုံး ဇနီးမောင်နှံတို့နှင့်အတူ အငြိမ်းစားယူရန် ရုံဟိုင်ခရိုင်သို့ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။

ရှောင်းကောသည် ဆရာကြီးခုံးနှင့် သခင်မကြီးခုံးတို့သည် ငယ်စဉ်ကတည်းက ရုံဟိုင် ခရိုင်တွင် နေထိုင်ခဲ့ကြောင်းလည်း သိရှိခဲ့သည်။ ဤအိမ်သည် သူတို့မပြောင်းမီက သူတို့နေထိုင်ခဲ့သော အိမ်ဖြစ်သည်။ မြို့တော်ကို ရောက်သွားတော့ အိမ်က အလွတ်ကြီးဖြစ်သွားခဲ့သည်။ အခု သူတို့ပြန်လာကြပြီဆိုတော့ ဒီအိမ်ကို ဘယ်တော့မှ မထွက်သွားတော့ဘူး။

ရှောင်းကောနဲ့ သခင်မကြီး ခုံးတို့ စကားများများပြောလေ၊ သူတို့ ပိုရင်းနှီးလာကြလေလေပါပဲ။ သိပ်မကြာခင်မှာပဲ ကျွမ်းကျွမ်းနဲ့ဆရာခုံးတို့ ပေါ်လာသည်။ နှစ်ယောက်စလုံး အရမ်းပျော်နေပုံရသည်။

"ငါ ကျွမ်းကျွမ်းကို ငါ့တပည့်အဖြစ် လက်ခံလိုက်မယ်။"

ဒါကိုပြောပြီးသည်နှင့် ရှောင်းကော ပျော်ရွှင်စွာ လက်ခုပ်တီးလိုက်သည်။ "ဒါက အံ့သြစရာပဲ!"

"သဘက်ခါကက ကောင်းတဲ့နေ့ပဲ၊ အဲဒီနေ့မှာ အလုပ်သင်ကာလ ဂုဏ်ပြုစားပွဲကို ပြင်ကြရအောင်။"