အခန်း (၂၈၆)

ရှောင်းကောမှာ အတွေ့အကြုံမရှိမှန်းသိသဖြင့် ‌ဆရာကြီးနှင့် သခင်မကြီးခုံးသည် အလုပ်သင်ပွဲအတွက် ပြင်ဆင်ရမည့်အရာအားလုံးကို အသေးစိတ်ပြောပြခဲ့သည်။

ဆရာကြီး ခုံးကလည်း ၎င်းတို့နှင့် အသေးစိတ် အချက်အလက်အချို့ကို အတည်ပြုခဲ့သည်။ ပထမတော့ သူက ကျွမ်းကျွမ်းကို သူနဲ့အတူနေစေပြီး အနည်းငယ်မှတစ်ခါ အိမ်ပြန်စေချင်ခဲ့သည်။ ဒါပေမယ့် ကျွမ်းကျွမ်းက ထိုစကားကိုကြားသောအခါ သဘောမတူခဲ့ပေ။ သူ ရှောင်းကောနှင့် မခွဲခွာချင်ပေ။

ဆရာကြီးခုံးက သူ့ကို သူ့နေရာမှာ နေစေချင်တဲ့ အကြောင်းပြချက် ရှိသည်။ လေ့လာခြင်းသည် စာဖတ်ခြင်းသက်သက်မဟုတ်ပေ။ လေ့လာခြင်းနှင့် စာရိတ္တတည်ဆောက်ခြင်းတို့သည် ခွဲခြား၍မရသော အရာနှစ်ခုဖြစ်သည်။ သူသည် ကျွမ်းကျွမ်း၏ နေ့စဉ်ဘဝထဲသို့ စိမ့်ဝင်ပြီး သူ့ရိုက်ကို အစမှအဆုံးထိ ထူထောင်ရမည်ဖြစ်သည်။ အမြစ်က ဖြောင့်သောအခါ၊ လူသည်လည်း ဖြောင့်လိမ့်မည်။

ပထမတော့ ရှောင်းကောက ဘာကြောင့်လဲဆိုတာ သေချာနားမလည်ပေမယ့် သေသေချာချာစဉ်းစားပြီးနောက်မှာတော့ သူမက နာကျင်ပြီး ထိတ်လန့်စရာကောင်းတဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုကို ချခဲ့သည်။

"ကောင်းပြီ ကျွန်မ သဘောတူတယ်!"

"မေမေ?" ကျွမ်းကျွမ်း သူမအား မယုံကြည်နိုင်စွာ ကြည့်နေလေသည်။

“ဆရာ ခုံး…” ထိုစကားကိုပြောပြီးနောက် ရှောင်းကော တုံ့ဆိုင်းသွားသည်။ "သူ ဒီမှာနေဖို့ ရက်တိုနိုင်မယ်လို့ ထင်လား။ နောက်ဆုံး ကျွမ်းကျွမ်းက ကျွန်မနဲ့ ဘယ်တုန်းကမှ မခွဲဖေူးဘူး၊ သူရုတ်တရက် ကျွန်မနဲ့ ရက်အတော်ကြာ ခွဲနေရင် ကျွန်မတို့နှစ်ယောက်စလုံး ခက်ခက်ခဲခဲ နေရလိမ့်မယ်။"

ဆရာကြီးခုံးက ဘာမှ မပြောပေ။ ခေါင်းငုံ့ပြီး ခေါင်းမညိတ်ခင် ခဏလောက် စဉ်းစားလိုက်သည်။ “ကောင်းပြီ၊ ကျောင်းတက်တဲ့ ငါးရက်တိုင်း အားလပ်ရက်၁ရက် ရမယ်”

“ဒါက ဘယ်လိုလဲ…” ရှောင်းကောသည် ကျွမ်းကျွမ်း၏ ဝမ်းနည်းနေသော မျက်လုံးများကို ကြည့်ပြီး သူ့ကိုဒီလို မကြည့်နိုင်ပေ။ သူမသည် သူမ၏ သတ္တိကို စုဆောင်းပြီး ထပ်ပြောလိုက်သည်။ "ကျောင်း၅ ရက်တက်ပြီး နှစ်ရက်နားရက်ရမယ်။ ဒီလိုဆိုရင်ကော ဘယ်လိုလဲ။"

ရှောင်းကောက ခေတ်သစ်အလုပ်ရက်သတ္တပတ်ကို တွေးနေသည်။ အလုပ်လုပ်ရက်တွေက တနင်္လာနေ့မှ သောကြာနေ့အထိဖြစ်သည်။ စနေနှင့်တနင်္ဂနွေတွေက ပိတ်ရက်များဖြစ်သည်။

“ဒီအကြံက တော်တော်လေးဆန်းသစ်တယ်” ဆရာကြီးခုံးက သူ့မုတ်ဆိတ်မွေးကို ပွတ်ရင်း စိတ်ဝင်တစားပြောလိုက်သည်။

တကယ်တော့၊ ရှေးခေတ်က “တစ်ပတ်” ဆိုတာမျိုး မရှိပေ။ “ရက်သတ္တပတ်” ဟူသော အယူအဆသည် နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာကပင် ပြန်လည်ရရှိလာခဲ့သည်။ ဒီခေတ်မှာ သူတို့က အလုပ်လုပ်ရက်က ငါးရက်နဲ့ အနားယူတဲ့ရက်က တစ်ရက် ဖြစ်သည်။ နန်းတော်တွင် နံနက်ခင်း တရားရုံးအစည်းအဝေးများပင်လျှင် ဤအစီအစဉ်အတိုင်း လိုက်နာဆောင်ရွက်သည်။ အစည်းအဝေးများကို ငါးရက်ကြာ ကျင်းပခဲ့သည်။ ဆဋ္ဌမနေ့ကို အနားယူသည့်နေ့အဖြစ် သတ်မှတ်ခဲ့သည်။ သူတို့အစီအစဉ်မှာ ခုနစ်ရက်မြောက်နေ့မရှိဘူး။

ဆရာကြီးခုံးက သဘောတူကြောင်း ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ခဏလောက် စဉ်းစားလိုက်သည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွမ်းကျွမ်းက ငယ်ပါသေးသည်။ ငဲ့ညှာတာ ပိုကောင်းသည်။ “ကောင်းပြီ၊ အဲ့လိုပဲလုပ်ကြမယ်”

ကျွမ်းကျွမ်းသည် ရှောင်းကောကို မကျေမနပ် ကြည့်ပြီး ဆရာခုံးကို ကြည့်လိုက်သည်။ လူကြီးတွေ လွတ်လွတ်လပ်လပ် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဆုံးဖြတ်ချက်ချဖို့ ဘာအခွင့်အရေးတွေ ရခဲ့လဲ။ သူ့အမေနဲ့ ခွဲဖို့ သူတို့ ဘာအခွင့်အရေး ရခဲ့လဲ။ သူနဲ့သူမ မခွဲချင်ဘူး!

ကျွမ်းကျွမ်းသည် ဤအခိုက်အတန့်တွင် အလွန်စိတ်မကောင်းဖြစ်မိသော်လည်း သူတို့သည် အပြင်တွင် ရှိနေသည်ကို သူသိသောကြောင့် သူ့ခံစားချက်များကို ထိန်းထားရန် ခက်ခက်ခဲခဲ ကြိုးစားခဲ့သည်။ အပြန်လမ်းတွင် သူသည် ရှောင်းကောကို လျစ်လျူရှုပြီး ရထားလုံးပေါ်တွင် တစ်ယောက်တည်း ထိုင်နေခဲ့သည်။ သူမနှင့် အဆက်အသွယ်ဖြတ်ရန် ကန့်လန့်ကာကိုပင် ချထားသည်။

ရှောင်းကောသည် ကျွမ်းကျွမ်း ဘာကြောင့်မပျော်သည်ကိုသိသော်လည်း သူမမှာလည်း စိုးရိမ်ပူပန်မှုများရှိနေသည်။ ကန့်လန့်ကာကိုကြည့်ပြီး သူမ ဖြည်းညှင်းစွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "ထားလိုက်တော့၊ သူအရင်ဆုံး စိတ်ငြိမ်အောင်ထားလိုက်မယ်"

ကျွမ်းကျွမ်းက ရှောင်းကော သူ့ကို နှစ်သိမ့်ပေးလာမှာကို စောင့်ဆိုင်းနေစဉ်တွင် မြည်းရထားလုံး ရွေ့သွားသည်ကို ခံစားခဲ့ရသည်။ ကြေကွဲသွားပြီး သူ့အမေက သူ့ကို မချစ်တော့ဘူးလို့ ခံစားရသည်။ ပထမတော့ သူ တိုးတိုးလေးရှိုက်ငိုနေပြီးမှ အဲ့တာက မုန်တိုင်းအဖြစ်သို့ တဖြည်းဖြည်း တိုးလာသည်။

ရှောင်းကောသည် မြည်းရထားလုံးအပြင်ဘက်မှ အရာအားလုံးကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကြားနေရသည်။ သူမ ဆိုးရွားစွာ ခံစားခဲ့ရသည်။

ပထမတော့ သူတို့အိမ်ပြန်ရောက်တဲ့အခါ ဒီအကြောင်းကို ပြောဖို့စီစဉ်ခဲ့ပေမယ့် ကျွမ်းကျွမ်း ပိုငိုလာလေလေ သူ့အသံက ပိုကျယ်လာလေပါပဲ။ ရှောင်းကော ရဲ့ နှလုံးသားကို ဆီအိုးထဲမှာ ထည့်ထားခံလိုက်ရသလိုပဲ—တစ်ခုံးကြော်ခံရပြီး ခြောက်သွားပြီ။

သူမ မထိန်းထားနိုင်တော့ဘဲ လမ်းဘေးမှာ မြည်းရထားလုံးကို ရပ်လိုက်သာ်။ သူမ ကန့်လန့်ကာကို အမြန်မလိုက်ပြီး ငိုထားရာမှ မျက်လုံးများ ရောင်ရမ်းနေသော ကျွမ်းကျွမ်းကို ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။

"သားလေး ကျွမ်းကျွမ်း၊ မငိုပါနဲ့။ မေမေက သားကို အချစ်ဆုံးပဲ။ သားဒီလို ငိုနေတာကို မေမေ မကြည့်နေနိုင်ဘူး"

" မေမေ၊ မေမေ ယုတ္တိမရှိတာတွေ လျှောက်ပြောနေတာ"

ကျွမ်းကျွမ်း ပြင်းထန်စွာ ငိုကြွေးပြီး အသက်ရှုကြပ်သွားခဲ့သည်။ သူမကို အကြင်နာမဲ့တဲ့သူဟု စတင်စွပ်စွဲလိုက်သည်။

"ကျွမ်းကျွမ်း၊ သား အရင်ဆုံး မငိုပါနဲ့တော့နော်။ ဟုတ်ပြီလား

"မေမေက သားကိုတောင် ဂရုမစိုက်တော့ဘူး။ မေမေ သားကို စွန့်ပစ်တော့မှာ"

ရှောင်းကော လက်ကိုင်ပုဝါကို ထုတ်လိုက်ပြီး မျက်ရည်တွေကို သုတ်လိုက်ပေမယ့် သူ့မျက်ရည်တွေက ဖွင့်ထားတဲ့ ရေပိုက်နဲ့တူသည်။ သူမ ခက်ခက်ခဲခဲ ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း ခြောက်အောင်မသုတ်နိုင်ပေ။

"မေမေ သားကို မစွန့်ပစ်ပါဘူး။ သား ဥပမာတွေနဲ့ သင်ယူဖို့က အရမ်းအရေးကြီးတယ်။ ဆရာ ခုံးက သားကို နစ်မြုပ်နေတဲ့ သင်ယူမှု လုပ်ငန်းစဉ်တစ်ခု ရှိစေချင်တယ်၊ ဘဝရဲ့ အမှန်တရားကို လေ့လာပြီး သင်ယူခြင်းရဲ့ အခြေခံမူတွေကို နားလည်စေချင်တယ်။"

သူမ ခေါင်းစဉ်ကို ပြန်ရောက်သွားတော့ ကျွမ်းကျွမ်းက ဖြည်းညှင်းစွာ ငိုကြွေးတာကို ရပ်လိုက်သည်။

ရှောင်းကော ဆက်ပြောလိုက်သည်။ "ဒါက အမြဲတမ်း အစီအစဉ် မဟုတ်ဘူး။ ပထမလအနည်းငယ်လောက်ပဲ ဒီလိုမျိုး လုပ်ရမှာ။ ကျွမ်းကျွမ်း ကောင်းကောင်းစွမ်းဆောင်နိုင်မယ်ဆိုရင် သား မေမေ့ကို နေ့တိုင်းတွေ့ဖို့ အိမ်ပြန်ရမှာက အချိန်သိပ်မကြာဘူး "

"တကယ်လား" ကျွမ်းကျွမ်း သံသယဖြစ်မိသည်။ ဒီအကြောင်းကို သူဘာလို့ အခု မကြားလိုက်ရတာလဲ။

ရှောင်းကောက သူ့ နှာခေါင်းလေးကို ညှစ်လိုက်ကာ ပြုံးပြလိုက်သည်။ "ဒါပေါ့ ဒါကအမှန်ပဲ။ သားက အခုမှ စိတ်ဆိုးဖို့ပဲ အာရုံစိုက်နေတာ၊ ကျန်တာကို သားဘယ်လိုကြားနိုင်တော့မှာလဲ"

အခုပဲ ဒါကို ဆရာခုံးပြောခဲ့တယ်ဆိုတာက အမှန်ပဲ၊ ဒါပေမယ့် ကျွမ်းကျွမ်းက အဲဒါကိုကြားရဖို့ သူ့ဝမ်းနည်းမှုထဲမှာ နစ်မြုပ်နေခဲ့တာဖြစ်မည်။

"ဒါက တော်တော်ကြာနေသေးတယ်။" ကျွမ်းကျွမ်း ရုတ်တရက် ဝမ်းနည်းသွားပြန်သည်။ လအနည်းငယ်ကြာအောင် နေဖို့နေနေသာသာ သူ့အမေနဲ့ နာရီအနည်းငယ်ကြာ ခွဲရမှာကိုတောင် သူ မခံနိုင်ဘူး။

ရှောင်းကော သက်ပြင်းရှည်ကြီးချလိုက်သည်။ အဲ့ဒါကြောင့်ပဲ သူ့ကို နေခွင့်ပြုဖို့ ဆရာခုံးကို သူမ သဘောတူခဲ့တာ။

ကျွမ်းကျွမ်း အလွန်လူကပ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ကျွမ်းကျွမ်းက သူမဘေးမှာ ကပ်နေတာကို သူမ မကြိုက်လို့ မဟုတ်ပေ။ တကယ်တော့ သူမ အရမ်းပျော်သည်။

ဒါပေမယ့် သူ့အနာဂတ်အတွက်၊ ကျွမ်းကျွမ်း အသက်အရွယ် ရလာသောအခါတွင် သူသည် သူမအပေါ် အလွန်တွယ်ကပ်နေသေးပါက၊ သူ့ကို ဘာမှ ကောင်းကျိုးမရှိသူအဖြစ် သတ်မှတ်ခံရမည်ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင်၊ ကျွမ်းကျွမ်းသည် ယခုအခါ အလွန်အမင်း တွယ်ကပ်နေသည်- သူ ခဏတာ ခွဲနေရသည့်တိုင် သူမကို ဆက်၍တောင်းဆိုနေလိမ့်မည်။ ချင်းအန့်မင်နဲ့ မစ္စစ် ယန်တို့က အကြိမ်များစွာပြောတာကို သူမကြားဖူးသည်။ သူမ သူ့ဘေးမှာမရှိတဲ့အခါတိုင်း ကျွမ်းကျွမ်း က သူမကို အမြဲမေးနေလိမ့်မည်။

သူမက သူ့ကို မာမားဘွိုင်းလို့ ဘယ်သူကမှ တံဆိပ်ကပ်တာကိုမဖြစ်စေချင်ဘူး။ ယခုအချိန်သည် သူ့အား လွတ်လပ်ရေးရရန် ကူညီဖို့ အချိန်ကောင်းဖြစ်သည်။ဒါက ဒီအစီအစဉ်ကို သူမသဘောတူရတဲ့ အကြောင်းအရင်းလည်း ဖြစ်သည်

"ဒါဆို နေ့တိုင်း သားဆီ လာလည်လို့ရမလား မေမေ၊ တစ်ကြိမ်ကို နာရီအနည်းငယ်လောက် နေလို့ရလား"

ကျွမ်းကျွမ်းသည် နောက်ဆုံးတောင်းဆိုချက်တစ်ခုကို တိတ်တဆိတ် ပြောလိုက်၏။

"သားက မေမေ့ကို ပင်ပန်းအောင်လုပ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလား ဒါမှမဟုတ် မြည်းလေးကို ပင်ပန်းအောင်လုပ်နေတာလား။"

ရှောင်းကော ခေါင်းခါပြီး ရယ်လိုက်သည်။ သူမ နေ့တိုင်း အဲဒီကို တကယ် သွားနေရမယ်ဆိုရင် မြည်းလေးက ခံနိုင်တော့မှာမဟုတ်ဘူး။

ကျွမ်းကျွမ်း နောက်တစ်ကြိမ် နှုတ်ခမ်းစူတော့မည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ရှောင်းကော အမြန်ပြောလိုက်သည်။ " မေမေသားဆီကို နှစ်ရက်တစ်ခါ လာလည်မယ်"

အစီအစဉ်ကို နောက်ပြန်လှည့်ရန် နောက်ကျနေပြီဟု သိသဖြင့် ရှောင်းကောဆီမှ ကျေနပ်လောက်သော ကတိတစ်ခုရပြီးနောက် အလျှော့ပေးခဲ့သည်။

ကျွမ်းကျွမ်း ငြိမ်သက်သွားသည်ကိုမြင်လိုက်ရတော့ ရှောင်းကော လှည့်ပြီး စျေးဘက်သို့ ဦးတည်သွားလိုက်သည်။ အစကတော့ သူအရမ်းငိုနေတော့ အလုပ်သင်ပွဲအတွက် ပစ္စည်းတွေဝယ်ဖို့ မနက်ဖြန်ပြန်လာဖို့ စီစဉ်ထားတာ။ ဒါပေမယ့် အခု သူအဆင်ပြေသွားပြီဆိုတော့ မနက်ဖြန် နောက်ထပ် လာစရာ မလိုတော့ဘဲ အားလုံးကို ဝယ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

အလုပ်သင် အခမ်းအနားအတွက် အခမ်းအနားလုပ်ထုံးလုပ်နည်းအတိုင်း အထုပ်ခြောက်ထုပ်ကို ပြင်ဆင်ရမည်ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့မှာ တရုတ်နံနံ၊ ကြာစေ့များ၊ ပဲနီများ၊ တရုတ်ဆီးသီးများ၊ သစ်ကြံပိုးခေါက်အလုံးများ၊ဝက်သားခြောက်အတွဲများဖြစ်သည်။

တရုတ်နံနံသည် သင်ယူရန် လုံ့လဝီရိယနှင့် စိတ်အားထက်သန်မှုကို ကိုယ်စားပြုသည်။ ကြာစေ့သည် ဝီရိယရှိသော ပညာရေးကို ကိုယ်စားပြုသည်။ ပဲနီသည် ကံကောင်းခြင်း၏ သင်္ကေတဖြစ်သည်။ တရုတ်ဆီးသီးများသည် အထက်တန်းကျောင်း အစောပိုင်းကို ကိုယ်စားပြုသည်။ သစ်ကြံပိုးခေါက်အလုံးများသည် ပြီးပြည့်စုံသောကုသိုလ်ကို ကိုယ်စားပြုသည်။ အသားပါးပါးလေးတွေက တပည့်တွေရဲ့ ရိုးသားမှုကို ပုံဆောင်သည်။

ပစ္စည်းတိုင်းသည် ကောင်းမွန်သော သင်္ကေတတစ်ခုပါရှိသည်။ ရှောင်းကောသည် ကျွမ်းကျွမ်းအတွက် အနီရောင်ဥနှစ်လုံးကိုလည်း ဝယ်ယူခဲ့ပြီး ၎င်းသည် အမျိုးသားစာမေးပွဲများတွင် ထိပ်တန်းပညာရှင်ဖြစ်လာမည့် သင်္ကေတဖြစ်သည်။ သူမ သူ့အတွက် နှစ်ရက်အတွင်း ဥကို ချက်ပေးရမည်။

အပြန်လမ်းတွင် ရှောင်းကောသည် ခရီးတလျှောက်လုံး ကျွမ်းကျွမ်းကို ကိုင်ထားခဲ့သည်။ ကလေးက သူ့ကိုမချစ်တော့ဘူးလို့ထင်မှာကြောက်လို့ သူမ ခြေသလုံးတွေထုံနေပေမဲ့ သူ့ကိုလက်မလွှတ်ပေးခဲ့ပေ။

သူတို့ အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ ရှောင်းကော သည် ကျောင်းစတက်ရမည့်နေ့အတွက် ကျွမ်းကျွမ်း၏ ခရီးဆောင်အိတ်ကို ထုပ်ပိုးရန် မစောင့်နိုင်တော့ပေ။ ငါးရက်အကြာတွင် သူပြန်လာမည်ဖြစ်သောကြောင့် သူ့အတွက် အဝတ်အစားများ ထပ်ပြင်ဆင်ရလေသည်။ သူသည် ခုံးမိသားစုနှင့်အတူ စားသောက်ရမည်ဖြစ်သောကြောင့် ရှောင်းကောသည် သူနေထိုင်ရန်အတွက် မည်သည့်အစားအစာကိုမျှ ပြင်ဆင်စရာမလိုတော့ပေ။

တွေးကြည့်တော့ ဒီ့ထက် ပိုကောင်းတဲ့ အခွင့်အရေးကို သူမ ရှာတွေ့နိုင်တော့ပေ။ နာမည်ကြီး ပညာရှင်ထံမှ ပညာသင်ယူနိုင်ပြီး ကျူရှင်ခ ပေးဆောင်ရန် မလိုဘဲ အနားမှာ နေနိုင်မည်။ ဤကမ္ဘာမြေမျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ဤအရာထက် ပိုမိုကောင်းမွန်သော သဘောတူညီချက်မျိုး မရှိနိုင်ပေ။

အစပိုင်းတွင် ရှောင်းကောသည် ဆရာခုံး၏ ကျူရှင်ခကို အခြားကျောင်းများတွင် ပြုလုပ်သည့်ပုံစံအတိုင်း လစဉ် သို့မဟုတ် နှစ်စဉ်ပေးဆောင်လိုခဲ့သည်။ ဒါပေမယ့်လည်း ဆရာခုံးက ငြင်းဆိုခဲ့သည်။ ကျွမ်းကျွမ်းကို သူ့တပည့်အဖြစ် ခြွင်းချက်မရှိ လက်ခံခဲ့ပြီး မည်သည့် အခကြေးငွေမှ မလိုအပ်ကြောင်း ၎င်းက ပြောခဲ့သည်။

ကွန်ဖြူးရှပ်သည် ကြီးကျယ်သော အကျင့်သီလဖြင့် နေထိုင်ခဲ့ပြီး သမိုင်းတွင် နာမည်ချန်ခဲ့သည်။ လောကီလောကကို လုံးဝဂရုမစိုက်ပေ။ သူ့ဘဝတွင် လိုက်လျှောက်သမျှသည် ဝိညာဉ်ရေးဆိုင်ရာ လိုက်ဖက်ညီမှုဖြစ်သည်။ သူ့မှာ ကျွမ်းကျွမ်းနဲ့ ခင်မင်ရင်းနှီးသူမို့ ကောင်လေးကို ပေးဆပ်မှုတစ်စုံတစ်ရာမတောင်းဘဲ သင်ပေးချင်စိတ်ရှိခဲ့သည်။

ပထမတော့ ရှောင်းကောက နည်းနည်းလေးမှ မသင့်တော်ဘူးလို့ ခံစားမိပေမယ့် ဆရာကြီးခုံးနဲ့ သခင်မကြီးခုံးက ကျွမ်းကျွမ်းကို အရမ်းသဘောကျနေတဲ့အတွက် သူမ အတင်းကြီး မပြောခဲ့ပေ။ ကျွမ်းကျွမ်းနှင့် သူမကို အပြင်လူအဖြစ် မဆက်ဆံသောကြောင့် သူမသည် ထုံးတမ်းစဉ်လာများကို ရှောင်ရှားရန် ကြိုးစားသင့်သည်။

သူမအချိန်ရတိုင်း သွားပြီး သခင်မကြီးခုံးနှင့် အချိန်ပိုပေးကာ ထမင်းချက်ပြုတ်၊ ပြုစုစောင့်ရှောက်ပေးကာ သေးငယ်သော နည်းလမ်းများဖြင့် ပံ့ပိုးပေးရမည်။