အခန်း (၂၈၇)

အချိန်တွေကုန်တာမြန်သည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ကျောင်းအပ်နှံခြင်း အခမ်းအနားကျင်းပရန် အချိန်ကျပြီ၊ အလုပ်သင်နေ့အခမ်းအနားလည်းဖြစ်သည်။

နံနက်စောစောတွင်၊ ကျွမ်းကျွမ်းသည် မျက်ရည်များ အဆက်မပြတ် စီးကျနေကာ အိမ်ရှိ တိရစ္ဆာန်တိုင်းကို နှုတ်ဆက်ရန် တွန့်ဆုတ်နေသည်။

အနီရောင်ဥနှစ်လုံးကို စားရင်း ငိုနေသည်။ ကျွမ်းကျွမ်း ဒီနေ့ ကျောင်းစတက်တော့မည်ကို သခင်မယန်သိထားပြီး ငါးရက်ကြာမှသာ သူ ပြန်လာရမည်။ သူမသည် ရှောင်းဟူနှင့် ရှောင်ဟွားကို မနက်အစောကြီးကတည်းက ခေါ်လာခဲ့သည်။

"ကျွမ်းကျွမ်း၊ အစားကိုကောင်းကောင်းစားရမယ်နော်"

ရှောင်ဟွားက သူ့လက်သေးသေးလေးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး အစ်မကြီးတစ်ယောက်လို သူ့ပခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်။ သူမတစ်ခုခုပြောတော့မယ့်အချိန်မှာ ကျယ်လောင်သော နာကျင်စွာ အော်ဟစ်သံကြောင့် ရုတ်တရက် လန့်ဖျပ်သွားသည်။

"ဝူးးး…"

ရုတ်တရက် အော်ဟစ်သံက သူတို့ကို ထိတ်လန့်သွားစေသည်။ ကျွမ်းကျွမ်း၏ မျက်ရည်များစီးကျနေကတာက ချက်ချင်းရပ်သွားသည်။ သူက ရှောင်းဟူကို ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ကြည့်လိုက်သည်။

“အစ်ကို ရှောင်းဟူ…” ကျွမ်းကျွမ်းက ဒါကိုဘာလုပ်ရမှန်းမသိပေ။ ငိုနေတဲ့သူက သူသာဖြစ်ရမည်။

သခင်မယန်က အနည်းငယ်ရှက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမ ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ငိုနေသော ရှောင်းဟူကို တံတောင်ဖြင့် ဖြေးညှင်းစွာတို့လိုက်သည်။ "ဒါဆို တော်လောက်ပြီ။ ကျွမ်းကျွမ်းတောင် အခု မငိုဘူး။ နင်ကဘာဖြစ်နေတာလဲ"

ရှောင်းကော ရယ်ချင်ပေမယ့် ရှောင်းဟူက အရမ်းငိုနေတာကြောင့် သူ့ကိုရယ်လိုက်ရင် ရှက်စရာဖြစ်သွားမှာ။ ထို့ကြောင့် သူမ လှည့်ပြီး တိတ်တဆိတ် ရယ်ရန် ပါးစပ်ကိုသာအုပ်လိုက်ရသည်။

"ကျွမ်းကျွမ်း၊ ကျန်းမာရေး ဂရုစိုက်ရမယ်နော်။ ငါ မင်းနဲ့အဲ့ကိုလာကစားပေးလို့ မရဘူး။ အထီးကျန်မနေနဲ့ မင်းပြန်လာရင် ငါတို့ အတူတူ ဆော့လို့ရတယ်။"

"ဟုတ်တယ် ဟုတ်တယ်၊ အဲ့လိုလုပ်ပါ့မယ်။ အစ်ကို ရှောင်းဟူ!"

ကျွမ်းကျွမ်း အလွန်ထိမိသွားသည်။ သူသည် သူ့ကျောပိုးအိတ်လေးကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ရှောင်းကောနှင့်အတူ မြည်းရထားလုံးပေါ်သို့ တုံ့ဆိုင်းစွာတက်ခဲ့သည်။

ရှောင်းကော ထွက်ခွာခါနီးတွင် ကျွမ်းကျွမ်းက ရုတ်တရက် ခုန်ဆင်းရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။ ဒါကိုမြင်တော့ ရှောင်းကောက သူ့ကို အမြန်ဆွဲပြီး မြေပေါ်ကို ချလိုက်သည်။ သူ့ကို မဆူခင်မှာ သူ ထွက်ပြေးတော့သည်။ သူပြေးရင်းနဲ့ သူမကိုပြောလိုက်သည်။ “မေမေ၊ ခဏလေး”

“ဟူး…” ရှောင်းကောက သူ့ကို မတားပေ။ သူမသည် သူ သခင်မယန်ဆီသို့ ပြေးသွားသည်ကိုသာ ကြည့်နေလိုက်သည်။

ကျွမ်းကျွမ်း သူမကို ဘာပြောနေမှန်း သူမ မသိသောကြောင့် သခင်မယန်၏ မျက်နှာကိုသာ ခန့်မှန်းနိုင်ခဲ့သည်။ သခင်မယန် ခဏတာ အံ့အားသင့်သွားသည်။ ထို့နောက် သူမက ပြုံးပြီး ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ သူမ သူ့ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ကာ တစ်စုံတစ်ခုကို ပြောလိုက်သည်။ ကျွမ်းကျွမ်းသည် သူမစကားကြားသောအခါ ခေါင်းညိတ်ပြပြီး စကားစမြည်ပြောတာကို အဆုံးသတ်လိုက်သည်။

ကျွမ်းကျွမ်း မြည်းရထားလုံးပေါ် ပြန်တက်လာခဲ့သည်။ အခု သူ တော်တော် ငြိမ်သက်သွားပြီ။ သူ ရှောင်းကောရဲ့ ရင်ခွင်ထဲမှာ တိတ်တိတ်လေး မှီပြီး သူမကို မှီနေလိုက်သည်။

ရှောင်းကောသည် သခင်မယန်အား လက်ပြနှုတ်ဆက်ကာ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

ဆရာခုံး၏ အိမ်သို့ ချဉ်းကပ်လာစဉ် ရှောင်းကောသည် ကျွမ်းကျွမ်းအား တုန်လှုပ်စွာနှင့် ထိလိုက်သည်။ သူ့သားလေး ကြီးပြင်းလာသလိုမျိုး သူမ ရုတ်တရက်ကြီး ဘာကြောင့် ခံစားနေရတာလဲ။

သူမသည် မြည်းရထားလုံးကို ရပ်လိုက်ပြီး ကျွမ်းကျွမ်း ကို ချပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမယူလာသမျှ ပစ္စည်းများကို စစ်ဆေးပြီးနောက် အိမ်ထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်။

ဆရာခုံးက မနက်စောစောထသည်။ ကံကောင်းသောနေ့ဖြစ်သည်။ အိပ်ရာကထပြီး ရိုးရှင်းတဲ့ မနက်စာစားပြီးနောက် အလုပ်သင်လက်ဆောင်ကို စတင်ပြင်ဆင်ခဲ့သည်။

သူ့မျက်နှာက ဒီနေ့ တောက်ပနေသည်။ ကျောင်းသားကို တရားဝင်ခေါ်တာ ဒါပထမဆုံးအကြိမ်ဆိုတော့ နည်းနည်းတော့ စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။

ရှောင်းကောနဲ့ကျွမ်းကျွမ်းတို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ ဆရာခုံးက ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှုများ ပြုလုပ်ပြီးသွားပြီ။

ရှေးခေတ်က လူတစ်ဦး၏ဘ၀တွင် အဓိက အခမ်းအနားလေးခုရှိသည်။ ၎င်းတို့သည် စာရင်းသွင်းခြင်း အခမ်းအနား၊ အရွယ်ရောက်ခြင်း အခမ်းအနား၊ မင်္ဂလာဆောင် အခမ်းအနားနှင့် ဈာပနအခမ်းအနားတို့ဖြစ်သည်။ စာရင်းသွင်းသည့်နေ့တွင် ခမ်းနားသော အခမ်းအနားတစ်ခု လိုအပ်သည်။

ဆရာခုံးသည် ကျွမ်းကျွမ်း တစ်ယောက်တည်းကိုသာ သင်ယူစေခဲ့ပြီး ကျောင်းမတက်ခဲ့သော်ငြားလည်း ဓလေ့ထုံးတမ်းနှင့်အညီ အရာအားလုံးကို ပြီးမြောက်အောင် ဆောင်ရွက်ပေးသည်။

ကျွမ်းကျွမ်း၏ အဝတ်အစားအသစ်နှင့် အနီရောင်ဖိနပ်မှ ဆရာခုံး၏ ကြော့ရှင်းသောဝတ်စားဆင်ယင်မှုအထိ၊ အသေးစိတ်တိုင်းသည် ယနေ့ကျောင်းအပ်ခြင်းအခမ်းအနားတွင် ဆရာနှင့်ကျောင်းသားတို့ ပူးတွဲလုပ်ဆောင်ရမည့် အရေးကြီးပုံကို ထင်ဟပ်စေသည်။

ကံကောင်းသည့်အချိန်ရောက်သောအခါ ဆရာခုံးသည် ကျွမ်းကျွမ်းကို ပင်မအခန်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။ လိုအပ်သောပစ္စည်းများကို အခန်းထဲတွင် သပ်သပ်ရပ်ရပ် ခင်းကျင်းထားသည်။

"အဝတ်အစားတွေ"

အခမ်းအနားအတွက် သလင်မကြီးခုံးလည်း ၀တ်ဆင်ထားသည်။ အခမ်းအနားတွင် သူမ ဦးဆောင်ခဲ့သည်။ ရှောင်းကောသည် မနီးမဝေးတွင် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေပြီး စိတ်သက်သာရာရစွာ ကြည့်နေသည်။

ကျွမ်းကျွမ်း၏ မတ်မတ်ရပ်နေသော ကိုယ်ဟန်အနေအထားကို ကြည့်ရင်း ရှောင်းကောက သူမ၏ ပါးစပ်ကို အုပ်ထားသည်။ သူမ လည်ချောင်းမှာ အကျိတ်အခဲတစ်ခုကို ခံစားရရုံကလွဲလို့ မကူညီနိုင်ခဲ့ပါဘူး။ အခု သူမမှာ ကင်မရာတစ်လုံးသာ ရှိခဲ့ရင်။ သူမသည် ကျွမ်းကျွမ်း၏ ဘဝအခိုက်အတန့်ကို အမှတ်တရအဖြစ် ဖမ်းယူနိုင်မှာ။

"ဆရာ့ကို အရိုအသေပြုပါတယ်"

ဆရာခုံးက ကျွမ်းကျွမ်းဆီ သူ့ဆရာကြီး၏ ပုံတူကို ယူဆောင်လာခဲ့သည်။ ဒူးနှစ်ဖက်ကို ဒူးထောက်ပြီး ကိုးကြိမ် ကန်တော့သည်။ သူဘာပဲလုပ်လုပ် ကျွမ်းကျွမ်းက နောက်ကလိုက်လုပ်ခဲ့သည်။

"ဆရာ့ကို အရိုအသေပြုပါတယ်"

ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ဆရာခုံးသည် စားပွဲထိပ်တွင်ထိုင်ပြီး ကျွမ်းကျွမ်း၏ အရိုအသေ သုံကြိမ်းပြုတာကို လက်ခံရန်အလှည့်ဖြစ်သည်။

သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် အရိုအသေပြုရင်း ကျွမ်းကျွမ်း၏ မျက်နှာသည် ကြည်လင်နေသည်။ ဆရာခုံး ဝမ်းသာသွားသည်။ ဦးညွှတ်နေတာကြောင့် မဟုတ်ရင် သူ မတ်တပ်ထရပ်ပြီး ကျွမ်းကျွမ်းကို ပွေ့ဖက်ထားလိမ့်မည်။

"အခမ်းအနားပြီးပါပြီ။"

ဆရာခုံး စကားပြောပြီးတာနဲ့ ရှောင်းကောက ဗန်းတစ်ခုနဲ့ ဝင်လာခဲ့သည်။ မနေ့က ဝယ်လာခဲ့တဲ့ အခမ်းအနားဆိုင်ရာ အထုပ် ခြောက်ထုပ်ပါ။

ဆရာခုံးက လက်ခံပြီး ဘေးဖယ်ထားလိုက်သည်။

ဝင်ခွင့်အခမ်းအနား ခုထိ မပြီးသေးချေ။ သွားရမည့် အဆင့်သုံးဆင့်ရှိသေးသည်။

"လက်တွေကိုဆေးကြောပြီး စိတ်ကို သန့်စင်ပါ။"

ထိုစကားကိုပြောပြီးနောက် သခင်မကြီးခုံးသည် ကြည်လင်သော ရေအင်တုံတစ်ခုနှင့် လမ်းလျှောက်လာကာ ကျွမ်းကျွမ်းရှေ့မှာ ရပ်လိုက်သည်။ ဆရာခုံးက သူ့လက်ကို ခြောက်အောင်မသုတ်ခင် ဇလုံထဲမှာ လက်ဆေးဖို့ လမ်းညွှန်ခဲ့သည်။

လက်ဆေးခြင်း၏ သင်္ကေတမှာ အညစ်အကြေးအားလုံး၏ စိတ်နှလုံးကို သန့်စင်စေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ဒါမှ အာရုံစူးစိုက်နိုင်ပြီး စိတ်ရှုပ်ထွေးနေတာတွေ ကင်းဝေးနိုင်မှာ ဖြစ်သည်။

"စိတ်ကို နှိုးဆွဖို့ သစ်ကြံပိုးခေါက်"

ဆရာမခုံးက သစ်ကြံပိုးခေါက်ကို ယူဆောင်လာသည်။ ဆရာခုံးသည် သစ်ကြံပိုးခေါက်ထဲသို့ စုတ်တံကိုနှစ်ပြီး ကျွမ်းကျွမ်း၏ မျက်ခုံးကြားတွင် ပုတ်လိုက်သည်။ သူလုပ်ထားတဲ့ အမှတ်အသားက မှဲ့အရွယ်အစားပါ။

“မှဲ့” သည် “ဉာဏ်ရည်” အတွက် သံတူကြောင်းကွဲဖြစ်သည်။ ယင်းသည် သူ၏ဉာဏ်ရည်ကို နိုးကြားစေရန် ပုံဆောင်သည့် လုပ်ရပ်တစ်ခုဖြစ်သည်။ ယခုအချိန်မှစ၍ သူ့မျက်လုံးနှင့် နှလုံးသားက ကြည်လင်နေပေလိမ့်မည်။

"မှင်နီနဲ့ရေးပါ။"

ဆရာခုံး၏လမ်းညွှန်မှုအောက်တွင် ကျွမ်းကျွမ်းသည် သူ၏တရားဝင် ကျောင်းတက်ရသည့်ဘဝတွင် ပထမဆုံးစကားလုံးကို ရေးသားခဲ့သည်။

ရှောင်းကောက ရေးသားထားတဲ့ စကားလုံးတွေကို မြင်တွေ့ရဖို့ မစောင့်နိုင်တော့ပေ။ ဒါပေမယ့် သူတို့သည် အခမ်းအနားအလယ်တွင် ရှိနေသဖြင့် သူမ၏ စိတ်အားထက်သန်မှုကို တိတ်ဆိတ်စွာ ထိန်းထားနိုင်ခဲ့သည်။

မကြာခင်မှာပဲ ကျွမ်းကျွမ်းက စုတ်တံကို ချချလိုက်ပြီး ဆရာခုံးက သူ့စာတွေကို ကျေနပ်စွာ ထုတ်ဖော်ခဲ့သည်။ သူ့မျက်လုံးထဲမှာ မြတ်နိုးမှု တွေ လျှံတက်လာသည်။

ရှောင်းကော တိတ်တိတ်လေး ခြေဖျားထောက်ကြည့်လိုက်တော့ စကားလုံးကို နောက်ဆုံးမှာမြင်လိုက်ရသည်။

ကရုဏာ။

"ခွန်အား၊ ပြတ်သားမှု၊ ရိုးရှင်းမှု၊ သတိရှိမှုတို့ကြောင့် စေတနာနဲ့ ပိုနီးစပ်လာလိမ့်မယ်။"

ဆရာခုံး၏ ကျွမ်းကျွမ်း အတွက် မျှော်လင့်ချက်အားလုံးကို ဤစာကြောင်းတွင် ထည့်သွင်းထားသည်။

ရှောင်းကောသည် ကျန်းတန်းဟယ်ဆီသို့ စာတစ်စောင်ရေးရန် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာမှတ်စုတစ်ခု ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ သူတို့ရဲ့သားကို ဒီနေ့ ကျောင်းမှာ တရားဝင် စာရင်းသွင်းခဲ့သည်။ သူမသည် ဤစိတ်လှုပ်ရှားဖွယ်သတင်းကို သူနှင့်မျှဝေသင့်သည်။

ရှောင်းကောသည် သူမ စိတ်ထဲတွင် ယနေ့အဖြစ်အပျက်တိုင်းကို ပြန်လည်ပြသခဲ့သည်။ သူမမှာ ကင်မရာမရှိလို့ အိမ်ပြန်သွားရင် အဲ့တာတွေကို ပုံချဆွဲထားရမည်။ သူမရဲ့ ပုံဆွဲစွမ်းရည်က သိပ်မကောင်းပေမယ့် အမှတ်တရအဖြစ် သိမ်းထားဖို့ အကြမ်းဖျဉ်း ပုံကြမ်းလေးပဲ လိုသည်။ ဒီနေ့ကို သူမအသက်ရှင်နေသရွေ့ မှတ်မိနေမယ့် နေ့တစ်နေ့ပါပဲ။

တောက်ပနေတဲ့ သူမရဲ့သားလေး...

ကျောင်းအပ်ခြင်း အခမ်းအနားကို တရားဝင် ပြီးမြောက်ခဲ့သည်။ ကျွမ်းကျွမ်းသည် ဆရာခုံး၏ နောက်သို့ လွယ်အိတ်သေးသေးလေးကိုင်ပြီး သူ့အိမ်ဆီ လျှောက်သွားခဲ့သည်။ သူ ခြေလှမ်းတိုင်းမှာ သုံးကြိမ်ပြန်ကြည့်ပြီး ရှောင်းကောကို ထွက်မသွားဖို့ သတိပေးနေသည်။

ရှောင်းကောက သူ့ကို စိတ်ချရအောင် ခေါင်းညိတ်ပြခဲ့ပေမယ့် ကျွမ်းကျွမ်းကတော့ စိုးရိမ်နေဆဲပင်။ သူသည် ထောင့်နားသို့ လျှောက်သွားပြီး သူမကို တုံ့ဆိုင်းစွာဖြင့် ကြည့်ခဲ့သည်။

ရှောင်းကောက သူ မထွက်ခွာမီ သူ့ကို လက်ပြလိုက်သည်။

ဆရာမ ခုံးက အရာအားလုံးကို မြင်ပြီး ရှောင်းကောကို ပြုံးပြလိုက်သည်။ "ကျွမ်းကျွမ်းက တကယ်ကိုလူကပ်တာပဲ "

ရှောင်းကော ကူကယ်ရာမဲ့ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ် သူမွေးလာကတည်းက ကျွန်မနဲ့ မခွဲနေဖူးလို့လေ "

သခင်မကြီး ခုံးက နားလည်စွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “အဲဒီလိုမျိုး တစ်နေ့နေ့တော့ ရှိလာလိမ့်မယ်။ ကျင့်သားရသွားပါလိမ့်မယ်”

“ဟုတ်ကဲ့” ရှောင်းကော ထွက်သွားချင်ပေမယ့် ကျွမ်းကျွမ်း အကြောင်းတွေးရင်း တုံ့ဆိုင်းသွားသည်။

"ခုတော့မသွားသေးနဲ့၊ နေ့လည်စာစားဖို့ ဒီမှာနေဦး" သခင်မကြီးခုံး၏ မျက်လုံးများက တောက်ပနေသည်။ ရှောင်းကော တုံ့ဆိုင်းနေတယ်ဆိုတာကို သူမ တစ်ချက်တည်းနဲ့ ပြောပြနိုင်သည်။ ရှောင်းကော အထီးကျန်နေတယ်လို့ ခံစားရနိုင်တဲ့အတွက် သူမကို ပြောလိုက်သည်။ "ကျွမ်းကျွမ်းက ငယ်သေးတယ်။ ဒီမှာနေပြီး သူနဲ့ ထမင်းစားသွား။ အဲဒါကို သူ ကျင့်သားရဖို့ အချိန်ပေးလိုက်ပါ။"

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း ရှောင်းကော ထိုစကားကိုကြားသောအခါ သူမ တုံ့ဆိုင်းမနေတော့ပေ။ သူမက ဝမ်းသာအားရ ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။ "ဒါဆို သခင်မကြီးကို ကျွန်မ ဒုက္ခပေးရလိမ့်မယ်"

“အိပ်မက်မက်နေ”

ရှောင်းကော အံ့ဩသွားပြီး သူမ ဘာကိုဆိုလိုသည်ကို နားမလည်ပေ။

သခင်မကြီး ခုံးက ရွှတ်နောက်နောက်နဲ့ ပြုံးလိုက်သည်။ "မင်းရဲ့ အချက်အပြုတ် ကျွမ်းကျင်မှုက မဆိုးဘူးလို့ ကြားထားတယ်။ မင်းရဲ့ ကျွမ်းကျင်မှုကို မပြသင့်ဘူးလား"

"ဒါကို သူမဘယ်သူဆီကကြားလာတာလဲ"

ရှောင်းကော စူးစမ်းချင်စိတ်ကို ခံစားနေရသည်။ ဒီအချက်အလက်တွေကို ဘယ်သူက သူမဆီကို ပေါက်ကြားခဲ့တာလဲ။

"သွားကြရအောင်!"

သခင်မကြီးခုံးက ရှောင်းကောကို မီးဖိုချောင်ထဲကို ဆွဲခေါ်ဖို့ အစပျိုးခဲ့သည်။ သူမသည် အလွန်ဖော်ရွေပြီး အထူးသဖြင့် ရှောင်းကောနှင့် အလွန်ရင်းနှီးပုံရသည်။

ရှောင်းကောသည် သခင်မကြီးခုံးဆီမှာ ရှက်နေရန် အခွင့်အရေးမရှိပေ။ အဆင်မပြေဖြစ်စရာနေရာ လုံးဝမရှိပေ။ ထိုနာရီအနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် ရှောင်းကော သည် သခင်မကြီးခုံးအကြောင်း ပိုသိလာခဲ့ပြီး နောင်တွင် သူမဆီ မကြာခဏ လာလည်မည်ဟု ကတိပြုခဲ့သည်။