အခန်း (၂၉၀)
Vol. 20 Ch. 290
"မင်းနဲ့သွားဖို့ ငါ့ကိုလိုအပ်လား"
လီရှို့ကျီက ဘေးမှာရပ်ပြီး စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေတဲ့ လေသံနဲ့ ပြောလိုက်သည်။
“...…”
ကျန်းတန်းဟယ်က လီရှို့ကျီ၏ အပြုအမူကို ရိုးရှင်းစွာဖြင့် လျစ်လျူရှုခဲ့သည်။
!!
လီရှို့ကျီက သူ့ကန့်သတ်ချက်များကို သိသည်။ ထိုလူက သူ့ကို လျစ်လျူရှုနေမှန်း သူသိသော်လည်း သူ ဂရုမစိုက်ပေ။ သူ ကျန်းတန်းဟယ်အား သူ့အာရုံကို ဆက်ပြီးအားပေးနေလိမ့်မည်။
ကျန်းတန်းဟယ်က သူ့အဝတ်အစားတွေကို မှန်ရှေ့မှာ သပ်သပ်ရပ်ရပ် ပြင်ဆင်ပြီး ထွက်သွားခဲ့သည်။
လီရှို့ကျီသည် ဖယောင်းတိုင်ကို မှုတ်ဖို့ မမေ့ဘဲ နောက်သို့ လိုက်သွားခဲ့သည်။ လမ်းတလျှောက် သူ့ကိုယ်သူ ဆက်ပြောနေမိသည်။
"ငါမင်းနဲ့လိုက်ခဲ့မယ်။ ဧကရာဇ်မင်းက မင်းကို ဘာလို့ရှာနေတာလဲ။ မင်းအကြံဥာဏ်ကို ပြန်ဖြေပေးဖို့ တောင်းဆိုနေတာဖြစ်ကောင်းဖြစ်မယ်။ မင်းရဲ့ဆုံးဖြတ်ချက်ကဘာလဲ။ မင်းသဘောတူမှဖြစ်မယ်။ ဒီလိုကောင်းတဲ့အပေးအယူကနေ မင်းဘာထပ်လိုချင်တာလဲ။ လက်ခံတယ်လို့ မင်းပြောသင့်တယ်။ မင်းရဲ့လစာ၊ အားလပ်ချိန်တွေ အများကြီးရလာမယ်၊ စွန့်စားရမယ့်အလုပ်ပဲ။ အဲဒါက ခက်ခက်ခဲခဲရောက်လာတဲ့ အခွင့်အလမ်းတစ်ခုပဲ။မင်းဘယ်လောက်ကံကောင်းလဲဆိုတာ မင်းမသိဘူး။မင်း အငြိမ်းစားယူတဲ့အချိန် ရောက်တဲ့အခါ မင်းရဲ့မိသားစုနဲ့ အချိန်ပိုကုန်နိုင်လိမ့်မယ်။ အခုက မင်းရဲ့အသက်မွေးဝမ်းကြောင်းကို အာရုံစိုက်ရမယ့်အချိန်။ မင်းအလုပ်မှာ ကြိုးကြိုးစားစားလုပ်ရတဲ့အခါ မင်း ဘာကြောင့် လွယ်ကူတဲ့အလုပ်ကိုလုပ်ရတာလဲ။ ဟူး….."
လီရှို့ကျီသည် ရထားလုံးပေါ်သို့ သူ့နောက်ကလိုက်သွားချင်သော်လည်း ခြေတစ်လှမ်းလှမ်းပြီးသည်နှင့် သန်မာသောလက်တစ်ဖက်က ကန့်လန့်ကာနောက်မှ ထွက်လာကာ သူ့ကိုညင်သာစွာ တွန်းခဲ့သည်။
လီရှို့ကျီ ရထားလုံးပေါ်မှ ပြုတ်ကျပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်။ သူ့ဖင်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ရင်း နာကျင်စွာအော်လိုက်သည်။ သူ ကျန်းတန်းဟယ်ကို သူ့စိတ်ထဲ တစ်စုံတစ်ခုကို မပေးနိုင်ခင်မှာ မော့ကြည့်လိုက်တော့ ရထားလုံးက အဝေးကို ရွေ့သွားနေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ တရားခံက ထွက်သွားပြီ။
"မင်းက တကယ်ကို တစ်ခုခုပဲ။ အို့…"
လီရှို့ကျီ ထဖို့မကြိုးစားမီ ထွက်ခွာသွားသော ရထားလုံးကို ရန်လိုသည့်ပုံစံဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ဒါပေမယ့် သူ လှုပ်ရှားဖို့ ကြိုးစားတဲ့အခါ သူ့တင်ပါးက နာကျင်နေခဲ့သည်။
"ဒုစစ်သူကြီး၊ အကူအညီလိုလား"
ဒါကိုမြင်တော့ အစောင့်က အလျင်အမြန် လျှောက်လာပြီး သူ့ကို ကူညီဖို့ ပြင်ဆင်ခဲ့သည်။ ဒါပေမယ့် ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့စွာဖြင့် သူ့အား မကိုင်မီ မေးလိုက်သေးသည်။
"ဒါပေါ့ ငါအကူအညီလိုတယ်!" လီရှို့ကျီ ဒေါသထွက်သွားသည်။ ရှက်စရာကောင်းလိုက်တာ။
လီရှို့ကျီသည် လမ်းတစ်လျှောက် ထော့နဲ့ ထော့နဲ့ ဖြစ်နေစဉ် အစောင့်က သူ့အခန်းထဲကို ပြန်ခေါ်သွားပေးခဲ့သည်။ အကယ်၍ တစ်ယောက်ယောက်က ပိုမသိခဲ့ဘူးဆိုရင် သူ့အတွက် ကြီးလေးတဲ့ အရာတစ်ခု ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်လို့ သူတို့ ထင်ကြလိမ့်မည်။
နန်းတော်ထဲ၌...
ရှောက်ကျန့်သည် အစားအသောက်ပြင်ဆင်ထားပြီး ကျန်းတန်းဟယ် ရောက်လာမှာကို စောင့်ဆိုင်းနေသည်။ စားပွဲပေါ်တွင် အရသာများစွာကို ခင်းကျင်းထားသည်။
ရှောက်ယိက ဒီနေ့ သူနဲ့ စားချင်ပေမယ့် ကျန်းတန်းဟယ်လာမယ်ဆိုတာကို ကြားတော့ ရှောက်ကျန့် သူ့ကို မတားခင်မှာ သူ ထွက်ပြေးသွားခဲ့သည်။
ရှောက်ကျန့်သည် ရှောက်ယိကို ခေါ်ဆောင်ရန် တစ်စုံတစ်ဦးကို စေလွှတ်ခဲ့သော်လည်း ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူ့အခန်းမှ ထွက်ခွာရန် ငြင်းဆန်ခဲ့သည်။ ကျောင်းစာတွေနဲ့ အလုပ်ရှုပ်နေပြီး စာဖတ်တာကို အာရုံစိုက်ဖို့ လိုအပ်တယ်လို့ သူက ပြောလာသည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် လောလောဆယ် အပြင်မထွက်တော့ပေ။ အစေခံ မထွက်သွားခင်မှာ ရှောက်ယိက သူစားဖို့အတွက် ကောင်းတာလေးတစ်ခုခု ပို့ပေးလို့ရမလားဆိုပြီး ပြောခဲ့သည်။
မိန်းမစိုးစုဆီက သတင်းကိုကြားပြီးနောက် ရှောက်ကျန့် ရယ်မောမိသွားသည်။ “စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတယ်။ သူက စာကျက်ရင်း အလုပ်ရှုပ်နေတာလား၊ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ”
“ဒါက… အိမ်ရှေ့မင်းသား ဘာဖြစ်နေတာလဲဆိုတာတော့ မသိပါဘူး”
"ဟားဟားဟားဟားဟားဟား၊ သူ့အတွက် ပိန်းဥကိတ်မုန့် ယူသွားပေးလိုက်"
ရှောက်ယိသည် သီးသန့်ခွဲခြားထားသည့် စာလေ့လာခြင်းကို အလေးအနက် ထားနေလား မသိသော်လည်း သူက တကယ်ကို အစားမက်သည်။ သူ့အခန်းထဲက ထွက်ဖို့ မစီစဉ်ထားပေမယ့် သူ့ဆီ ပို့ပေးဖို့ အစားအစာ တောင်းနေတုန်းပဲ။ တကယ့်ကို နတ်ဆိုးလေးပဲ!
“မှန်လှပါ”
မိန်းမစိုးစု ထွက်သွားပြီးနောက်၊ သူသည် ရှောက်ယိဆီ ပိန်းဥကိတ်မုန့်တစ်ပန်းကန် ပို့ပေးရန် တစ်စုံတစ်ဦးကို စေလွှတ်လိုက်သည်။ ယခုအခိုက်အတန့်တွင် သူသည် စာလုပ်နေသည်ဟုပြောခဲ့သော ကောင်လေးက မိန်းမစိုးတစ်စုနှင့် ခရစ်ကတ်တွေ ကစားနေသည်။
တစ်စုံတစ်ယောက် လာနေသည်ကို ကြားသောအခါ ချက်ခြင်း ပုန်းနေ၏။ ထိုလူက အဆာပြေယူလာသည်ဟု ကြားသောအခါ စိတ်သက်သာရာရကာ ဝမ်းသာအားရဖြင့် ထွက်လာပြီး မုန့်များကို စားရန် အခန်းသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။
အရင်တစ်ခေါက် ကျန်းတန်းဟယ်ကို မတော်တဆ လက်သီးနဲ့ထိုးမိကတည်းက သူ တတ်နိုင်သမျှ ရှောင်နေခဲ့သည်။ အစကတော့ ဘာမှမဟုတ်ဘူးလို့ထင်ပြီး သိပ်တော့မနာလောက်ပါဘူးဟု သူတွေးခဲ့သည်။ ဒါပေမယ့် တစ်ချိန်က သူကိုယ်တိုင် တစ်ခုခုကို မတော်တဆ ဝင်တိုက်မိပြီး အဲ့တာက နာကျင်ရမှန်း သိလိုက်ရသည်။
ကျန်းတန်းဟယ်ရဲ့ ဖိနပ်တွေထဲမှာ သူ့ကိုယ်သူ ထားခဲ့ပြီး ကျန်းတန်းဟယ် အတွက် ဘယ်လောက် နာကျင်ခဲ့ရမယ်ဆိုတာ သူ နားလည်ပေးနိုင်ပါသည်။ သူသည် ပေါ့ပါးသော ဒဏ်ချက်ကြောင့် နာကျင်စွာ ခံစားခဲ့ရသည်။
တွေးရုံနဲ့တင် ကြောက်စရာကြီး။ ရှောက်ယိ ပိန်းဥကို ကိုက်စားရင်း တုန်လှုပ်သွားသည်။ ကျန်းတန်းဟယ်ကို အချိန်ကြာကြာ ရှောင်တာက ပိုကောင်းသည်။
တစ်ဖက်တွင်၊ ကျန်းတန်းဟယ် ရောက်ရှိလာချိန်၌ မိန်းမစိုးစုသည် ရှောက်ယိထံသို့ ပိန်းဥကိတ်မုန့်များ ပေးရန် တစ်စုံတစ်ဦးကို ရရှိခဲ့သည်။ ကြေငြာချက်ပြုလုပ်ရန် အမြန်ဝင်ခဲ့သည်။
နောက်ဆုံး ကျန်းတန်းဟယ် ရောက်လာသောအခါ ရှောက်ကျန့် စောင့်ရသည်မှာ ပင်ပန်းလုနီးပါးပင်။
အမြန်ထထိုင်ပြီး လမ်းလျှောက်လာတဲ့သူကို ကြည့်လိုက်ကာ ထေ့ငေါ့ကာပြောလိုက်သည်။ “နေ့လည်တစ်ရေးအိပ်ပြီးတော့မှ မင်းရောက်လာမယ်လို့ ငါထင်နေတာ”
"လီရှို့ကျီကြောင့် နောက်ကျသွားတာ"
ကျန်းတန်းဟယ်က လီရှို့ကျီ ကိူ အပြစ်တင်လိုက်သည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ထိုသို့ပြောခြင်းသည် မမှားပေ။ တကယ်တော့ လီရှို့ကျီ ကြောင့်ပင်။ သူ့ကို တွန်းဖို့ အချိန်မယူရရင် သူရောက်တာကြာပြီ။
"ဟမ့်" ရှောက်ကျန့် ပြင်းပြင်းထန်ထန် နှာမှုတ်လိုက်ပြီး ထမင်းစားပွဲဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ ကျန်းတန်းဟယ်ကို ဖြတ်လျှောက်သွားသောအခါတွင်တော့ သူ့အား လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူ့စကားတွေကို သူ ယုံဖို့ နည်းလမ်းမရှိခဲ့ပေ။
ကျန်းတန်းဟယ် စိတ်မသက်သာစွာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ အမှန်အတိုင်းပြောရရင် သူ မလာချင်လို့ နောက်ကျနေတာ။
သနားစရာ လီရှို့ကျီလေး။ တင်ပါး ဒဏ်ရာရခဲ့ပြီး အခုလည်း စွပ်စွဲခံနေရသည်။ သူ့မှာ အပေါင်ပစ္စည်း ပါသွားသလို ဖြစ်နေသည်။
ထမင်းစားပွဲ၌ သူတို့နှစ်ဦးသာရှိသောကြောင့် ထမင်းစားချိန်အတွင်း နှုတ်ဆိတ်နေခြင်းကို မလိုက်နာကြပေ။ သူတို့နှစ်ယောက် အချင်းချင်း စကားစမြည်ပြောကြပြီး ကျန်းတန်းဟယ်က စကားဝိုင်း၏ ခေါင်းစဉ်ဖြစ်လာသည်။
"မင်းရဲ့ဇနီးကို ငါစာရေးတော့ သူမက ငါ့အကြံကို လက်ခံတယ်။ သူမက မင်းမြို့တော်မှာနေမှာကို အရမ်းအားပေးထောက်ခံတယ်"
"သူမ အဲ့လိုပြောမှာမဟုတ်ဘူး။"
ကျန်းတန်းဟယ်သည် ထိုစကားကိုကြားသောအခါ မဆိုင်းမတွတုံ့ပြန်ခဲ့သည်။ ရှောင်းကောကို သူယုံကြည်ခဲ့ပြီး သူမက သူ့ကိုယ်စား ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်စုံတစ်ရာချမည်မဟုတ်ကြောင်း သိထားသည်။ သူ သူမကို တကယ်လုပ်စေချင်ပေမယ့် သူမက ဒီလိုလူစားမျိုးမဟုတ်ဘူး။
သူ့အကြံပျက်သွားတာကိုမြင်တော့ ရှောက်ကျန့် ပျင်းသွားပြီး သူ့လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ "ထမင်းစားရအောင်"
"ဒီစုံတွဲက တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် တစ်လေသံတည်းပဲ။ ဘယ်လောက်ခက်ခဲလိုက်တဲ့အတွဲလဲ"
ထမင်းစားပြီးနောက် နှစ်ယောက်သား စာကြည့်ခန်းဆီ သွားခဲ့ကြသည်။ အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် မိန်းမစိုးစု မျက်လုံးမဖွင့်နိုင်ခင် သူတို့နှစ်ဦး ထွက်လာခဲ့သည်။
“နန်းတော်ထဲမှာ အနားယူနေလိုက်”
ရှောက်ကျန့်က အခုချိန်က အရမ်းနောက်ကျနေပြီဆိုတာ သိလိုက်သည်။ ညီလာခံအစည်းအဝေးသည် နာရီအနည်းငယ်အတွင်း စတင်မည်ဖြစ်သည်။ ကျန်းတန်းဟယ် အသွားအပြန် သွားလာဖို့ ခက်ခဲလွန်းလှသည်။ ထိုသို့ပြောပြီးနောက် မိန်းမစိုးစုအား သူ့အတွက် အခန်းပြင်ဆင်ပေးရန် ပြောလိုက်သည်။
"မနားတော့ပါဘူး၊ ကျွန်တော်မျိုးရဲ့အိမ်ကိုပဲ ပြန်လိုက်မယ်။ အနီးနားကပဲဆိုတော့ အိမ်မြန်မြန်ပြန်နိုင်ပါတယ်"
ရှောက်ကျန့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူ သမ်းချင်သော်လည်း ဘေးပတ်ဝန်းကျင်တွင် အခြားသူများ ရှိနေမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် ပါးစပ်ကို သေသပ်စွာအုပ်ပြီး သမ်းလိုက်သည်။
သူတို့နှစ်ယောက်လမ်းခွဲခဲ့ကြပြီး ကျန်းတန်းဟယ်က နန်းတော်အဝင်သို့ ရောက်လာသည်။ ရထားထိန်းက ရထားကို မှီ၍ အိပ်ပျော်နေသည်။
ကျန်းတန်းဟယ် သူ့ကို ညင်သာစွာ နှိုးလိုက်သည်။ "ခင်များ အကြာကြီး စောင့်လိုက်ရမှာပဲ "
"တောင်းပန်ပါတယ် စစ်သူကြီး" ရထားထိန်းသည် အိပ်ပျော်ရာမှ နိုးလာပြီး ကျန်းတန်းဟယ်ကို တွေ့တော့ အံ့အားသင့်သွားသည်။
"ရပါတယ်။ ဒီနေ့တော့ ကိစ္စတွေက နောက်ကျမှ ပြီးသွားလို့ မင်းကို အကြောင်းမကြားလိုက်ရဘူး။ ငါတို့ ပြန်ရောက်ရင် မင်း အနားယူလို့ရပြီ"
ထို့နောက် ကျန်းတန်းဟယ်က ရထားလုံးပေါ်တက်သွားသည်။ ကန့်လန့်ကာကိုချပြီးနောက် သူ စိတ်လျှော့ကာ ရထားလုံးပေါ်ကို အလိုအလျောက် မှီလိုက်သည်။ သူ့မျက်လုံးတွေက နေရာလွတ်ဆီသို့ ဗလာကျင်းစွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။ ရထားလုံးက ရုတ်တရက် ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ယမ်းခါသွားသောအခါမှပင် သူ့အာရုံများ ပြန်ရောက်လာသည်။
"တောင်းပန်ပါတယ် စစ်သူကြီး။ ကြောင်တစ်ကောင်ရှိနေလို့ " ရထားထိန်းက တောင်းပန်ပြီး တုန်လှုပ်ချောက်ချားစွာပြောခဲ့သည်။
"ရပါတယ် သွားကြရအောင်။"
“ဟုတ်ကဲ့။”
ကျန်းတန်းဟယ်က နောက်မှီကာပြန်ထိုင်ပြီး ရထားလုံးပြန်ရွှေ့တာကို စောင့်နေလိုက်သည်။ ခေါင်းငုံ့ပြီး လက်မပေါ်ရှိ အနီရောင်အစွန်းအထင်းကို ရှုပ်ယှက်ခတ်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။
ခဏကြာတော့ သူ့လက်ကို ပြန်ရုတ်လိုက်ပြီး အပြင်ဘက်ကို စူးစူးရဲရဲ စိုက်ကြည့်နေသည်။ အမှန်တော့ ဒါက အခုအချိန်မှာ အကောင်းဆုံး စီစဉ်မှုပဲ…
ဒီတစ်ခါတော့ သူ အလျှော့ပေးခဲ့သည်။ မြို့တော်တွင်နေရန် ရှောက်ကျန့်၏ အကြံပြုချက်ကို သူလက်ခံခဲ့သည်။
အခြားအကြောင်းကြောင့် မဟုတ်ခဲ့ပေ။ ရှောက်ကျန့် ပြောတာ မှန်သည်။ သူသည် စစ်တပ်တွင် နေထိုင်ခဲ့ဖူးပြီး အရာအားလုံးကို ချန်ထားခဲ့ပါက စိတ်မသက်မသာဖြစ်လိမ့်မည်။ အကယ်၍ သူ လယ်သမားတစ်ဦးအဖြစ် စတင်အသက်မွေးပါက၊ ၎င်းသည် သူ့အတွက် ရေရှည်အစီအစဉ်တစ်ခုဟု မခံစားရပေ။ ရှောင်းကောသည် သူ့အား ရည်မှန်းချက်များမရှိဘဲ ဘဝကို ဖြတ်သန်းနေသည်ကို သူမလည်း မြင်ချင်မည်မဟုတ်ပေ။
အခွင့်အရေးက သူ့ဘာသာသူ ထွက်ပေါ်လာတဲ့အတွက် သူ ငြင်းပယ်ဖို့ အကြောင်းပြချက် မရှိပါချေ။ သူ့အရည်အချင်းတွေကို အသုံးချပြီး သူ့မိသားစုကို ထောက်ပံ့ဖို့ ဝင်ငွေရှာနိုင်တဲ့ အလုပ်တစ်ခုပင်။ ထို့အပြင် အလုပ်တွင် အန္တရာယ်မရှိသည့်အပြင် အားလပ်ရက်များစွာလည်း ရှိသည်။ သေချာပေါက် ကမ်းလှမ်းမှုကို လက်ခံသင့်သည်။
ဒါပေမယ့် ရှောင်းကော၏ ရှောက်ဘုရင့်နိုင်ငံသို့ လှည့်ပတ်သွားချင်သည့် သူမရဲ့ဆန္ဒကို သူ သတိရနေသေးသည်။ သူမ ပြောတာကို အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ကြားခဲ့ဖူးပြီး သူမရဲ့စကားတွေကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မှတ်မိနေသည်။
ထို့ကြောင့် ရှောက်ကျန့် နှင့် သဘောတူညီမှုရယူခဲ့သည်။ အသက် ၃၅ နှစ်အထိ ဒီရာထူးမှာ ဆက်ရှိနေပြီးတော့ အငြိမ်းစားယူသွားမှာဖြစ်သည်။ ထို့နောက် ရှောင်းကောနဲ့ ရှောက်ဘုရင့်နိုင်ငံကိုပတ်သွားပြီး ပိုက်ဆံအားလုံးကို သူသုံးမည်။ အကယ်၍ သူ အသက်အရွယ်ကြီးရင့်လွန်းပါက ရှောင်းကောကို ကာကွယ်နိုင်မည်ဟု အာမခံနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။ သူ့အသက် ၃၅ နှစ်ထိ သူအဲ့တာကိုလုပ်မည် အဲ့တာက သူ့ရဲ့အရွယ်ကောင်နေတုန်းအချိန်ပင်။
ရှောက်ကျန့် ခဏလောက်စဉ်းစားပြီး ခေါင်းညိတ် သဘောတူလိုက်သည်။ စာချုပ် ရေးပြီး လက်ဗွေနှိပ်ခဲ့ကာ မိတ္တူတစ်စောင်စီ သိမ်းထားကြသည်။