အခန်း (၂၉၂)

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းတာက တစ်ပတ်ခန့်ကြာသွားခဲ့သည်။ လွန်ခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်အတွင်း အဆက်မပြတ်ရွာသွန်းခဲ့သော မိုးသည်းထန်စွာရွာသွန်းမှုမှာ တဖြည်းဖြည်း မိုးဖွဲဖွဲလေးဖြစ်လာသည်။

ရာသီဥတုကြောင့် ရှောင်းကောသည် ကျွမ်းကျွမ်းကို အိမ်ပြန်ခေါ်ဖို့ မသင့်ပေ။ သူ့ကိုသွားခေါ်ဖို့ လာမည့်တနင်္ဂနွေနေ့အထိ စောင့်ရလိမ့်မည်။

နောက်ဆုံးတော့ ရာသီဥတုက ကြည်လင်လာပြီ။ ရှောင်းကော ရထားလုံးကို တပ်ဆင်ပြီး ဆရာခုံး၏အိမ်က ကျွမ်းကျွမ်းဆီ သွားဖို့ပြင်ဆင်ခဲ့သည်။ လွန်ခဲ့သည့် နှစ်ရက်က သူ့ကို သွားမခေါ်ခဲ့ပေ။ စာပို့ရန်လည်း နည်းလမ်းမရှိပေ။ ကျွမ်းကျွမ်း ဘယ်လိုနေမလဲဆိုတာကို သူမ သိချင်နေသည်။

ရှောင်းကော မြည်းရထားလုံးကိို မောင်းလာစဥ် အလျင်စလိုဖြစ်နေတဲ့ သခင်မယန်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ရှောင်းကောကိုတွေ့တော့ သူမခေါ်လိုက်သည်။ "ခရိုင်ကိုသွားမလို့လား။"

"ဟုတ်တယ်။"

“မသွားနဲ့” သခင်မယန်က သူမလက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြီး လျှောက်လာခဲ့သည်။ “မိုးရွာထားတဲ့အတွက် မြစ်ရေက အရမ်းတက်နေတော့ လမ်းတွေ အကုန်လုံး ရေလျှံကုန်လို့ သွားဖို့ လမ်းမရှိဘူး”

ရှောင်းကောရဲ့လက်တွေ ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။" တခြားလမ်းမရှိဘူးလား။ ကျွန်မတို့ရေလမ်းကိုဖြတ်ပြီးသွားလို့ရမလားလို့"သူမ စိုးရိမ်တကြီးမေးလိုက်သည်။

သူမသည် လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က ကျွမ်းကျွမ်းထံ မရောက်ခဲ့ပေ။ သူမ သူ့ဆီ စာလည်းမပို့ခဲ့ပေ။ ကျွမ်းကျွမ်း စိုးရိမ်ပြီး ဖျားသွားမှာကို သူမတကယ်ကြောက်သည်။

“ငါတို့ ဘာမှလုပ်လို့မရဘူး။ ရွာမှာ ဝင်ပေါက်တစ်ခုပဲရှိတာ။ ရေကြီးတဲ့အဆင့်က ရင်ဘတ်လောက်ထိနက်တယ်။ ဒုက္ခမခံပါနဲ့" ထိုစကားကိုပြောပြီးနောက် သခင်မယန် အနည်းငယ်စိုးရိမ်သွားသည်။ “အပြင်မထွက်နဲ့ မိုးသည်းထန်စွာရွာရင် အပြင်ထွက်စရာလမ်းမရှိဘူး၊ အိမ်ထဲမှာ ရက်အနည်းငယ်လောက်နေနေလိုက်”

ရှောင်းကော လှည့်ပတ်ကြည့်နေတာကို သူမမြင်ပြီး တစ်ခုခုလုပ်ဖို့ကြိုးစားတော့မယ်ဆိုတာကို သိသည်။ “ငါတို့ရွာမှာ တခြားလမ်းကြောင်း မရှိဘူး။ အပြင်မထွက်ပါနဲ့၊ လမ်းတွေ ရေမြုပ်နေတယ် ပြီးတော့ သွားစရာလမ်းလည်းမရှိဘူး ။ငါ ဟာသလုပ်နေတာမဟုတ်ဘူး” ဟု သူမ ဆက်ပြောလိုက်သည်။

ရှောင်းကောသည် သူမ၏ စကားကြောင့် အတော်လေး သဘောကျသွားသည်။ "အဲဒါက အဲ့လောက်ဆိုးလား" ဟု မေးသောအခါ သူမ၏ မျက်လုံးထဲကအကြည့်က ပြောင်းလဲသွားသည်။

သခင်မယန်က မလိမ်ပေ။ သူမ မယုံတာကိုမြင်တော့ သူမ ပြောလိုက်သည်။ "အဲဒါ ဆိုးလားဆိုတော့ ကံကောင်းစွာနဲ့ပဲ၊ ငါတို့ရွာက ကုန်းမြင့်မှာရှိနေလို့ပေါ့။ မဟုတ်ရင် တခြားရွာတွေလို ရေမြုပ်သွားလိမ့်မယ်"

အနီးတစ်ဝိုက်ရှိ အခြားကျေးရွာများနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက မက်မွန်ပွင့်ကျေးရွာသည် ရေလွှမ်းမိုးမှုဒဏ်ကြောင့် ၎င်း၏ဝင်ပေါက်တစ်ခုတည်းသာ မကံကောင်းခဲ့ပေ။ အနီးနားက တခြားရွာတွေက ကံမကောင်းကြပေ။ ၎င်းတို့၏ မြေအများစုသည် ဂူအတွင်း သို့မဟုတ် ရေမြုပ်သွားခဲ့သည်။

ရှောင်းကော ထိုစကားကိုကြားသောအခါ သူမ ထိတ်လန့်သွားသည်။ နောက်တော့ သခင်မယန် ပြောတာ မှန်တယ် ဆိုတာ သူမ သဘောပေါက်သွားသည်။ ရွာသည် မြစ်ကမ်းအနီးတွင် တည်ရှိသည်။ ရေလွှမ်းမိုးမှုဒဏ်ခံရမှာ သေချာသည်။

"ငါ မြန်မြန်ပြန်မှရမယ်။ အစ်ကို ယန်က ရေကြီးနေတဲ့ကြားက အလုပ်လုပ်နေတုန်းပဲ၊ ငါ ဂျင်းလက်ဖက်ခြောက်ကို သကြားညိုနဲ့ကြိုပြီး သူ့ဆီ ယူသွားပေးရမယ်။"

ရှောင်းကော လက်လျှော့လိုက်တာကိုမြင်တော့ သခင်မယန် စိတ်သက်သာရာရသွားသည်။ စောစောက သူမ ဘာလုပ်မယ်ဆိုတာကို ရုတ်တရက် သတိရသွားသည်။ ထိုစကားကို ပြောပြီးနောက် အိမ်သို့ အမြန်လျှောက်လာခဲ့သည်။ သူမ ထိုအကြောင်းကို မေ့လုနီးပါးဖြစ်ခဲ့သည်။

ရွာဝင်ပေါက် ရေမြုပ်ပြီးတာနဲ့ ရွာလူကြီးက လမ်းပြုပြင်ပေးဖို့ အိမ်ထောင်စုအနည်းငယ်က လူတချို့ကို ခေါ်ခိုင်းသည်။ အစ်ကို ယန်က သူတို့ထဲက တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး မနက်စောစောက ထွက်သွားတာ။ အခုလို စိုစွတ်ပြီး အေးတဲ့ အခြေအနေမှာ အလုပ်လုပ်ရတဲ့အတွက် သခင်မယန်ရဲ့ နှလုံးသားက နာကျင်သွားသည်။ ရှောင်းကောနဲ့တိုးသောအခါ သူမသည် အဝတ်ထူထူတစ်ထည်ယူကာ လက်ဖက်ရည်ပူပူဖျော်ရန် အိမ်သို့အပြေးသွားခဲ့သည်။ သူမနှင့် စကားပြောပြီးနောက် သူမသည် အအေးဒဏ်ကို ခံစားနေရဆဲ သနားစရာလူတစ်ယောက်အကြောင်း မေ့လုမတတ် ဖြစ်ခဲ့သည်။

ရှောင်းကောသည် သခင်မယန် ထွက်သွားသည်ကို ကြည့်ပြီး မြည်းရထားကို တုံ့ဆိုင်းစွာ ပြန်မောင်းလာခဲ့သည်။ ရေကြီးမှုတွေက ဒီလောက်ပြင်းထန်မယ်လို့ သူမ တကယ်မမျှော်လင့်ထားချေ။

အခြေအနေကို လက်လွှတ်မခံဘဲ ရှောင်းကောသည် တံခါးကို သော့ခတ်ပြီး ရွာဝင်ပေါက်ဆီသို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။

သူမ အဝေးကို မလှမ်းမီတွင် သူမ၏ ခြေထောက်တွေက ရွှံ့ထဲသို့ နစ်သွားတော့သည်။ ရွှံ့မြေတွေက လမ်းလျှောက်ရခက်သည်။ လမ်းမှာ ရွှံ့တွေနဲ့ ခြေရာတွေ အများကြီးရှိလို့ ခြေထောက်ကို မညစ်ပတ်စေဘဲ လျှောက်ဖို့ လမ်းမရှိတော့ပေ။ ရှောင်းကော လုံးလုံးလျားလျား လက်လွှတ်လိုက်ပြီး ရွှံ့ထဲတွင် ပြေးသွားခဲ့သည်။

ရွာအဝင်ဝသို့ရောက်သောအခါ လူတစ်စုက လက်ထဲတွင် ပေါက်တူးဖြင့် အလုပ်ကြိုးစားလုပ်နေကြသည်။

မထင်မှတ်ပဲ ရေလွှမ်းမိုးမှုအပြင် ရွာဝင်ပေါက်ကို ပိတ်ထားတဲ့ တောင်တွေပေါ်မှာလည်း မြေပြိုမှုတွေ ဖြစ်ခဲ့သည်။ မြစ်ရေတက်လာသည်နှင့်အမျှ ပိုကြီးသောရေကန်ကြီးဖြစ်လာစေရန် ဗွက်အိုင်များနှင့် ပေါင်းစပ်သွားသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာပင် မိုးစဲသွားသည်။ ဒီလိုမှမဟုတ်ဘဲ နောက်ထပ်ရက်အနည်းငယ်ကြာ မိုးရွာခဲ့ရင် မက်မွန်ပွင့်ရွာတစ်ခုလုံး ရေမြုပ်သွားနိုင်သည်။

ရှောင်းကောသည် မချဉ်းကပ်သွားဘဲ ရွာကို အဝေးမှ လှမ်းကြည့်ခဲ့သည်။ တစ်ဖန် မက်မွန်ပွင့်ကျေးရွာသည် မြင့်မားသောမြေပေါ်တွင် တည်ရှိသည့်အတွက် ဝမ်းသာမိပြန်သည်။ ဒီလိုမှမဟုတ်ရင် အခုအချိန်မှာ ရေကြီးနေလိမ့်မည်။အဲ့တာက အိမ်မှာရှိတဲ့ တိရစ္ဆာန်တွေကိုလည်း သေစေနိုင်သည်။

၎င်းတို့၏ တိုးတက်မှုအပေါ် အခြေခံ၍ အလုပ်ပြီးမြောက်ရန် အနည်းဆုံး တစ်ရက် သို့မဟုတ် နှစ်ရက် အချိန်ယူရမည်ဖြစ်သည်။ လက်ရှိရာသီဥတုအခြေအနေအရ ပြီးသွားရင်တောင် မြေက မြန်မြန်ခြောက်မှာမဟုတ်ပေ။ ဤနှောင့်နှေးမှုသည် ကျွမ်းကျွမ်းကို နောက်ထပ်ရက်အနည်းငယ်ကြာအောင် သူမ မတွေ့နိုင်တော့ဘူးဟု ဆိုလိုခြင်းဖြစ်သည်။

ရှောင်းကော စိုးရိမ်တကြီးနဲ့ လှည့်ပတ်ကြည့်လိုက်တော့ ထွက်လမ်းမရှိတော့ဘူးဆိုတာ သိလိုက်ရသည်။ ကြိုးစားဖို့ အတွေးအားလုံးကို စွန့်လွှတ်ပြီး အိမ်ပြန်ခဲ့သည်။ ကျွမ်းကျွမ်း ဘယ်လိုနေမလဲဆိုတာကို သူမ တွေးမိသည်။ သူမနဲ့ မတွေ့ရတာ ရက်အတော်ကြာပြီ။ သူ သူမကို လွမ်းနေရမည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာ၊ ၎င်း၏ပထဝီဝင်တည်နေရာကိုအခြေခံ၍ ခရိုင်ကမနိမ့်ပေ။ ရေကြီးနေရင်တောင် ဘေးကင်းရမည်။

—-

တစ်ဖက်တွင်၊ ကျွမ်းကျွမ်းသည် ရှောင်းကော မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း အိပ်ရေးပျက်ပြီး ထမင်းမစားပေ။ အတန်းထဲမှာ သူ့အာရုံတွေ ပျောက်နေသည်။

ဒါကိုမြင်တော့ ဆရာနဲ့ဆရာမခုံးတို့ နှလုံးသားတွေ နာကျင်သွားသည်။ ဒီကလေးလေးက ပိုပိုပြီး စိတ်ဓာတ်ကျလာသည်။ သူတို့ သူ့အတွက် အလွန်စိုးရိမ်နေခဲ့ကြသည်။

မိုးစဲပြီးတာနဲ့ ဆရာခုံးက အခြေအနေကို မေးမြန်းစုံစမ်းဖို့ ထွက်လာခဲ့သည်။

ဆရာမခုံးက ခြံဝင်းထဲမှာ စိုးရိမ်တကြီး ဖြစ်နေသည်။ ခဏအကြာ ဆရာခုံး ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။

"ဘယ်လိုလဲ အဖိုးကြီး"

ဆရာမခုံးက စိတ်မရှည်စွာ မေးခဲ့သည်။

ဆရာခုံးက ဘာမှမပြောဘဲ သူ့လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

"တစ်ခုခုဖြစ်နေတာလား"

ဆရာမခုံးက သူ့ကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။ သူ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။ သူမ စိတ်ရှုပ်သွားသည်။

"အဆင်ပြေပါတယ်၊ အဆင်ပြေတယ်"

ဆရာခုံးက အိမ်ထဲပြန်ဝင်ပြီး ရေသောက်ချင်ခဲ့သည်။ သူ့ပါးစပ်က သတင်းမေးရလို့ ခြောက်သွေ့သွားပေမယ့် သူမရဲ့ စိုးရိမ်တဲ့အမူအရာကို မြင်တော့ သူ ရပ်ပြီး ရှင်းပြခဲ့သည်။

“မိုးရွာတဲ့အတွက်ကြောင့် တောင်နဲ့ မြစ်နားက ရွာတွေ ရေမြုပ်ကုန်တယ်။”

"အာ။ ရွာတွေ ရေမြုပ်တယ်!!"

ဆရာမခုံးသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက အမြဲစိတ်မရှည်ခဲ့ပေ။ အသက်ကြီးလာသည်နှင့်အမျှ သူမ ပို၍ပင် စိတ်မရှည်ဖြစ်လာသည်။ တစ်ရွာလုံး ရေနစ်မြုပ်သွားကြောင်း ကြားလိုက်ရသောအခါတွင် သူမ၏ အသံကို ကျယ်လောင်စွာ ကြားလိုက်ရသည်။

ဆရာခုံးက သူ့နားကို ကျွမ်းကျင်စွာ အုပ်လိုက်သည်။ ဆရာမခုံး ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ခြင်းမှ ပြန်လည်သက်သာလာသောအခါတွင် သူ ကူကယ်ရာမဲ့စွာနဲ့ဆက်ပြောခဲ့သည်။ “စိတ်အေးအေးထားပြီး ငါ့ကို ဆက်ပြောခွင့်ပေးဦး…”

လေးလေးနက်နက် ပြောနေကြသော သူတို့နှစ်ဦးသည် တံခါးနောက်ကွယ်မှ ဖြတ်သွားသော ပုံရိပ်လေးကို သတိမထားမိလိုက်ကြပေ။

“အိုး… အဲ့လိုလား။ မက်မွန်ပွင့်ရွာက ကုန်းမြင့်ပေါ်မှာရှိနေတာဆိုတော့ ရေမမြုပ်ဘူး။ ရှင် ကျွန်မ တကယ်ကြောက်သွားအောင်လုပ်လိုက်တာပဲ ” ဆရာမခုံးက မကျေမနပ်ဖြင့် ဘေးနားရှိ အဖိုးအိုကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ "ရှင်ကျွန်မကို အကုန်မပြောပြတော့ ရှင့်ကြောင့် ကျွန်မအရမ်းလန့်ပြီး ချွေးတွေတအားထွက်နေပြီ"

“…...” ဆရာခုံးက သူမကို လျစ်လျူရှုလိုက်သည်။ ဒါကို သူ ကျင့်သားရနေပြီ။

"ဒါဆို ကျွန်မ ကျွမ်းကျွမ်းကို မြန်မြန်ပြောပြလိုက်တော့မယ်။ ဒီရက်ပိုင်း သူ့မျက်နှာကို ကြည့်လိုက်ဦး။ သူ ကိုယ်အလေးချိန် တော်တော်ကျသွားပြီ..."

ဆရာမ ခုံးက အခုမှ ပိုသေချာလာသည်။ သူမ ပျော်ရွှင်စွာ စကားပြောရင်း ကျွမ်းကျွမ်း၏ အခန်းဆီသို့ လျှောက်သွားကာ သတင်းကောင်းကို ဝေမျှရန် အဆင်သင့်ဖြစ်နေသည်။

"ဟမ့်"

ဆရာခုံးက သူမ၏ ထွက်ခွာသွားပုံအား လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။ သူ သူမရဲ့ တစ်သက်လုံး အနိုင်ကျင့်ခံရဖို့ ရည်မှန်းထားသည်။

တစ်ဖက်တွင် ကျွမ်းကျွမ်းက ဆရာခုံးနဲ့ ဆရာမခုံးတို့ ပြောနေတာကို ကြားနေရသည်။ ရွာရေမြုပ်တယ်လို့ ပြောတုန်းက သူ ထိတ်လန့်ပြီး နားမထောင်နိုင်တော့ပေ။ အိမ်ထဲသို့ အမြန်ပြန်ပြေးသွားကာ ကြိုးဆွဲအိတ်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။ အဝတ်အစားတွေကို လွယ်အိတ်ထဲထိုးထည့်ရင်း မျက်ရည်တွေကို သုတ်ခဲ့သည်။

ထုပ်ပိုးပြီးတာနဲ့ သူ ခံပြင်းစွာ ရှူရှိုက်ရင်း သူ့အိတ်ကို ကောက်ကိုင်ပြီး အပြင်ထွက်ဖို့ ပြင်လိုက်သည်။ သူအိမ်ပြန်ရမည်။ သူ့အမေ ဒုက္ခရောက်နေတာဖြစ်ရမည်။ သူပြန်သွားပြီး သူမကိုအဖော်လုပ်ပေးရမည်!

"ကျွမ်းကျွမ်း၊ သတင်းကောင်းရှိတယ်။ သတင်းကောင်းရှိတယ်၊ ဘာလုပ်နေတာလဲ"

ဆရာမခုံးက အပြင်ကနေ ဝမ်းသာအားရ လျှောက်လာခဲ့သည်။ သူမ လမ်းလျှောက်လာရင်း ကျွမ်းကျွမ်းကို အော်လိုက်သည်။ တံခါးဝသို့ရောက်သောအခါတွင် ကျောပိုးအိတ်ကိုကိုင်လျက် ထွက်လာသော ကျွမ်းကျွမ်းကို တိုးခဲ့သည်။

ကျွမ်းကျွမ်းက နှာရှုပ်လိုက်ပြီး ဆရာမခုံး၏ လက်ကို တွန်းထုတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူအခိုင်အမာပြောလိုက်သည်။ “ဆရာမ၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်ကို မတားပါနဲ့ သားအမေကို သွားရှာမယ်”

"ဟင်" ဆရာမ ခုံး နားမလည်ပေ။ သူမက ကျွမ်းကျွမ်းကို တားပြီးပြောလိုက်သည်။ "သားရဲ့အမေ ဒီကို ရက်အနည်းငယ်ကြာရင် လာမှာပါ၊ အခုက လမ်းတွေ ပျက်နေလို့၊ နောက်ထပ် နှစ်ရက်လောက်တော့ ကြာလိမ့်မယ်"

"ကျွန်တော့်ကို မဖုံးကွယ်ထားနဲ့ ကျွန်တော်သိတယ်။ ရွာက ရေမြုပ်နေတယ်" ကျွမ်းကျွမ်းက သူမလက်ကို နောက်တစ်ကြိမ် တွန်းထုတ်လိုက်ပြီး ခေါင်းမာစွာပြောခဲ့သည်။ "ကျွန်တော့်အမေကို ရှာပြီး သူ့အနားမှာနေပေးရမယ်"

"ခဏလေး၊ ခဏလေး၊ သားအမေကို ဘယ်လိုရှာမလဲ" ဆရာမခုံးက သူငိုနေတဲ့ မျက်နှာကို ကြည့်ပြီး အကျယ်ကြီး ရယ်မိလုနီးပါးပင်။ သူ့လိုကလေးတစ်ယောက် သူ့ဘာသာသူ ဘယ်လိုသွားနိုင်မလဲ။