အခန်း (၂၉၃)

"ဦးလေးကို အရင်သွားရှာပြီး ကျွန်တော့်ကို ပြန်ပို့ခိုင်းမယ်"

ကျွမ်းကျွမ်းက အိမ်ပြန်ဖို့ နည်းလမ်းကို တွေးထားပြီးသားပင်။ အိမ်အပြန်လမ်းကို မှတ်မိနေပေမယ့် ငယ်သေးတော့ သူ့မှာ ပိုက်ဆံ မရှိဘူး။ တစ်ယောက်တည်း အိမ်ပြန်လမ်းလျှောက်သွားတာက နှေးကွေးပြီး ဘေးမကင်းပေ။ ဦးလေးဆီ အရင်သွားပြီး သူ့အမေဆီ အိမ်ပြန်လိုက်ပို့ခိုင်းရမည်။ သူ့ဦးလေးက အရွယ်ရောက်ပြီးသားသူတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး သူ့မှာ ပိုက်ဆံရှိသည်။

“အဲဒါ အကြံကောင်းပဲ။” ဆရာမ ခုံးက သဘောကျစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ကျွမ်းကျွမ်းက ငယ်ရွယ်သော်လည်း သူ့မှာ ပြီးပြည့်စုံသော အစီအစဉ်တစ်ခုရှိသည်။

သူမမှာ ပြောစရာစကားမရှိတော့တာကိုမြင်တော့ ကျွမ်းကျွမ်းက သူမနဲ့ဆက်စကားပြောဖို့ စိတ်မ၀င်စားပေ။ သူမရဲ့လက်ကို နောက်တစ်ကြိမ် လှုပ်ယမ်းကာ ဆက်ထွက်သွားခဲ့သည်။

“ဟေး ဟေး ဟေး” ဆရာမခုံး မိန်းမောနေစဥ်မှာ ကျွမ်းကျွမ်းက နှစ်မီတာအကွာသို့ လှမ်းနေပြီဖြစ်သည်။ သူမ သူ့ကို အမြန်တားလိုက်သည်။ "သား ဘယ်သွားမလို့လဲ"

"ဆရာမ၊ ကျွန်တော့်ကိုမတားပါနဲ့၊ ကျွန်တော့်အမေ အခုဒုက္ခရောက်နေတာဖြစ်ရမယ်။ ကျွန်တော် သူမကိုလိုက်ရှာမယ်!"

"မဟုတ်သေးဘူး၊ မဟုတ်သေးဘူး၊ မဟုတ်သေးဘူး၊ ကျွန်းကျွမ်း၊ ဆရာမရဲ့စကားကို နားထောင်ဦး၊ သားထင်နေသလို မဟုတ်ဘူး!"

ကျွမ်းကျွမ်းက သူမ သူထံမှ တမင်တကာ ဖုံးကွယ်ထားသည်ဟု ခံစားမိသော်လည်း သူမရဲ့လက်ကို ထပ်မခါထုတ်ရဲတော့ပေ။ သူမ နာကျင်သွားမှာကို ကြောက်လို့ စိုးရိမ်တကြီးနဲ့ပြောလိုက်သည်။ "နောက်ကျနေပြီ၊ ဆရာမ၊ ကျွန်တော့်ကို လွှတ်ပေးပါ!"

"အိုက်ရိုး၊ ကျွမ်းကျွမ်းရယ် ဆရာမစကားကို နားထောင်ဦး..."

ခြေသလုံးလောက်ပဲသန်မာတဲ့ ကျွမ်းကျွမ်းကို ထိန်းထားဖို့ အဖွားကြီးအရွယ် ဆရာမခုံးအတွက် တကယ်ကို ခက်ခဲသည်။

ကျွမ်းကျွမ်းကို ဖမ်းဆုပ်ဖို့ သူမ အများကြီး ကြိုးစားခဲ့ရသည်။ သူ့ကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်လိုက်ချိန်မှာတော့ သူတို့ နှစ်ယောက် မောပန်းနွမ်းနယ်နေလေသည်။

"ကျွမ်းကျွမ်း၊ ရွာက ရေမြုပ်နေတယ် ဒါပေမယ့် မက်မွန်ပွင့်ရွာတော့ မဟုတ်ဘူး၊ လမ်းတွေ ပိတ်ဆို့နေလို့ သားအမေက ရွာအပြင်ကို မထွက်နိုင်တာ။ ရက်အနည်းငယ်ကြာရင် ကောင်းသွားမှာပါ"

ကျွမ်းကျွမ်း သူမအား မယုံကြည်နိုင်စွာ ကြည့်နေခဲ့သည်။ သူမ အမှန်တိုင်းပြောနေတာလားဆိုတာ သိဖို့ကြိုးစားရင်း သူမမျက်နှာကို သူ့မျက်လုံးကြီးတွေနဲ့ စိုက်ကြည့်နေသည်။

"တကယ်လား"

"တကယ်!"

ဆရာမခုံးက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "သားရဲ့ဆရာက မနက်အစောကြီးကတည်းက သွားစုံစမ်းကြည့်တာ။ ရွာကိုဖြတ်လာတဲ့ ရထားလုံးစီးတဲ့သူတွေရှိတယ်လေ၊ သူတို့ကိုယ်တိုင်ပြောတာ"

ကျွမ်းကျွမ်းသည် ထိုစကားကိုကြားသောအခါတွင် သူစိတ်သက်သာရာရသွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် အငိုရပ်သွားသည်။ သူ့မိခင်ကို သွားရှာဖို့ ထွက်သွားဖို့အတိုက်အခံလုပ်နေတာကိုလည်း သူ ရပ်တန့်လိုက်သည်။

ဆရာမ ခုံးက ကောင်လေး သူ့အိတ်ကို ချလိုက်ပြီး နာခံစွာဖြင့် ထိုင်နေသည်ကို ကြည့်ပြီးနောက် အခန်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။

လာမည့်ရက်အနည်းငယ်တွင် နေရောင်သည် အားကစားလုပ်ဖို့ကောင်းသည့်နေ့တစ်နေ့ဖြစ်သည်။ နေ့တိုင်း နေသာနေပြီး အပူချိန်ကလည်း သမိုင်းတစ်လျှောက် အမြင့်ဆုံးဖြစ်သည်။

တစ်ပတ်မပြည့်ခင်မှာ လမ်းတွေ အကုန်ခြောက်သွားသည်။ ရွာသားတစ်စု၏ အကူအညီဖြင့် ရွာဝင်ပေါက်ကို သုံးရက်အတွင်း ရှင်းလင်းခဲ့သည်။ နောက်ထပ်သုံးရက်ကြာပြီးနောက်၊ ပုံမှန်လမ်းကြောင်းအားလုံးကို ပြန်လည်စတင်ခဲ့သည်။

အနည်းဆုံးတော့ မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းပြီးနောက် ရွာသူရွာသားများအားလုံး ခြောက်ရက်ခန့်အတွင်း ပုံမှန်အတိုင်းသွားလာနိုင်ခဲ့သည်။ မက်မွန်ပွင့်ရွာမှာ ဒီလိုဖြစ်ခဲ့သည်။ အခြားကျေးရွာများကို ပြန်တည်ဆောက်ဆဲဖြစ်ကြောင်း သိရသည်။

လမ်းများပွင့်နေကြောင်း ရှောင်းကော ကြားသောအခါ ခရိုင်သို့ ရထားလုံးမောင်းနှင်သွားရန် မစောင့်နိုင်တော့ပေ။

ရွာမှထွက်သောလမ်းတွေက အနည်းငယ်မညီသေးပေ။ ရှောင်းကောသည် သူမ၏ မနက်စာကို အန်ပစ်ရလုနီးပါးဖြစ်ခဲ့သည်။ သူမသည် အဆင်မပြေမှုများကို သည်းခံကာ ခရိုင်သို့သွားသော လမ်းမကြီးသို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။ အဲဒီလမ်းပိုင်းပြီးရင်တော့ လမ်းအခြေအနေက နည်းနည်းပိုကောင်းလာသည်။ ကြမ်းတမ်းနေသေးသော်လည်း ပြင်းအားက ပိုနည်းသည်။

သူမ ဆရာခုံး၏ အိမ်သို့ ရောက်သောအခါ ရှောင်းကော ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်သည်။ သူမ၏အချိန်က မှန်ကန်သင့်သည်—သူမသည် ဤနာရီတွင်ရောက်လာသောကြောင့် သူတို့စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်မည်မဟုတ်ပေ။ သူမ ရှေ့ကို လျှောက်သွားပြီး တံခါးကို ခေါက်လိုက်သည်။

ခဏအကြာတွင် ဆရာမခုံး အိမ်မှ ထွက်လာကာ စိတ်ရှုပ်နေသော ကျွမ်းကျွမ်းလည်း လိုက်လာခဲ့သည်။

ရှောင်းကောသည် ကျွမ်းကျွမ်းကို တံခါးပေါက်ကြားမှ မြင်လိုက်ရပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် သူ့ကိုခေါ်လိုက်သည်။ "ကျွမ်းကျွမ်း! ကျွမ်းကျွမ်း !"

"မေမေ၊ မေမေ!" ကျွမ်းကျွမ်းသည် ရှောင်းကော၏ အသံကိုကြားသောအခါ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြေးလာခဲ့သည်။ သူသည် ဆရာမခုံးကို ကျော်ပြေးသွားပြီး တံခါးဆီသို့ ရောက်လာသည်။ ထို့နောက် သူတံခါးသော့ကို လှမ်းကိုင်လိုက်သည်။

တံခါးသော့က အတော်အတန်မြင့်တဲ့အတွက် ခြေဖျားထောက်တာတောင် လှမ်းလို့မမှီပေ။ ရှောင်းကောသည် တံခါးကြားမှ စိုးရိမ်တကြီးကြည့်နေရင်း သူ မထိန်းနိုင်ဘဲ စငိုမိတော့သည်။

ဆရာမခုံးက အသက်ကြီးနေတော့ မပြေးနိုင်ပေ၊ သူမသည် အမြန်လမ်းလျှောက်လာပြီး သားအမိတွေဆုံနိုင်စေရန် တံခါးဖွင့်ပေးခဲ့သည်။

ကျွမ်းကျွမ်းက ရှောင်းကော ရင်ခွင်ထဲသို့ သူ့ကိုယ်သူ ပစ်ဝင်လိုက်သည်။ သူမကို သူမတွေ့ရတာကြာပြီဆိုတော့ သူ တော်တော်လေးဝမ်းနည်းနေမှာပဲ။

"ကျွမ်းကျွမ်း၊ ကျွမ်းကျွမ်း တိတ်တိတ်"

ရှောင်းကောက လူတွေကို နှစ်သိမ့်ပေးတာ သိပ်တော်တဲ့သူ မဟုတ်ပေ။ "မငိုနဲ့ မငိုနဲ့" လို့သာ ပြောနိုင်သည်။ ထို့နောက် သူမသည် သူ့ကျောကို ပုတ်ပေးကာ စိတ်တည်ငြိမ်သွားအောင် ကြိုးစားပေးခဲ့သည်။

ဆရာမ ခုံးက အသက်ကြီးနေပြီ ပြီးတော့ သူမက လူတွေငိုတာကို မခံစားနိုင်ဘူး။ သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေကို သုတ်ရုံမှတပါး မကူညီနိုင်ခဲ့ပေ။

ရှောင်းကော၏ နှလုံးသား နာကျင်သွားသည်။ လွန်ခဲ့သည့်ရက်များအတွင်း သူမခံစားခဲ့ရသော တင်းမာမှုအားလုံးသည် ကျွမ်းကျွမ်းကို သူမပြန်တွေ့သည့်ခဏတွင် ချက်ချင်းပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

ရှောင်းကော ပျော်ရွှင်နေသော်လည်း တစ်ချိန်တည်းတွင် သူမ အထူးပင် ပင်ပန်းနေသည်။

ဆရာခုံးက အသံတွေ ကြားပြီး အိမ်ထဲက ထွက်လာသည်။ ပထမတော့ ကျွမ်းကျွမ်း အနိုင်ကျင့်ခံနေရတယ်လို့ သူထင်ခဲ့သည်။ သူထွက်လာပြီး သူ့ကိုအနိုင်ကျင့်တဲ့သူတိုင်း သူနဲ့တွေ့စေရမယ်လို့တေးနေပေမယ့် ရှောင်းကောကိုတွေ့လိုက်ရတော့ သူနားလည်သွားသည်။ သူ့လက်ကို ချပြီးဆရာမခုံး အနားမှာ ရပ်လိုက်သည်။

ကျွမ်းကျွမ်းက ငိုပြီး သူမပုခုံးပေါ်မှီလိုက်သည်။ ခဏအကြာတွင် ရှောင်းကောက သူ့ကို ညင်သာစွာ တို့ထိပေးခဲ့ပြီး သူ အိပ်ပျော်သွားကြောင်း သိလိုက်သည်။

"လွန်ခဲ့တဲ့ရက်အနည်းငယ်က သူ နင့်ကိုစိတ်ပူပြီး ကောင်းကောင်းမအိပ်ရသေးဘူး၊ သူ ထမင်းလည်းအများကြီးမစားဘူး"

ဆရာမ ခုံးက ရှင်းပြခဲ့သည်။ လွန်ခဲ့သည့်ရက်အနည်းငယ်အတွင်း သူမသည် ကျွမ်းကျွမ်း၏ဘေးတွင်နေခဲ့သည်။ ဂရုမစိုက်ခဲ့ရင် သူခိုးပြန်သွားမှာကို ကြောက်လို့ သူ့လှုပ်ရှားမှုတိုင်းကို သူမ ကောင်းကောင်းကြည့်ခဲ့သည်။

ရှောင်းကောသည် ထိုစကားကိုကြားသောအခါ သူမ ထိမိသွားပြီး ဒေါသထွက်သွားသည်။ သူမ မျက်ရည်များဝဲလျက် သူမရင်ခွင်ထဲက ကလေးကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ ဘာပြောနိုင်မှာလဲ။ သူမက အရွယ်ရောက်နေပြီးသား။ သူမအတွက် စိတ်ပူပေးဖို့ ကလေးတစ်ယောက်ကို ဘာကြောင့် လိုအပ်တာလဲ။

"သူ့ကို အိမ်ပြန်ခေါ်သွားပြီး ရက်အနည်းငယ်လောက် အနားယူခိုင်းလိုက်ဦး၊ ရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှ သူ့ကို ပြန်ပို့ပေးလို့ရတယ်။"

ရှောင်းကောမှာလည်း တူညီတဲ့ အတွေးရှိခဲ့သည်။ သူမ ဆရာခုံးကို ကြည့်ကာ ကျေးဇူးတင်စွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "ဒါဆို ကျွန်မတို့ အရင်ပြန်နှင့်လိုက်ပါဦးမယ်"

“ကောင်းပါပြီ”

ရှောင်းကော ကိုယ်တိုင် ကျွမ်းကျွမ်းကို မ မနိုင်ပေ။ နောက်ဆုံးတော့ သူတို့သုံးယောက် သူ့ကို မြည်းရထားပေါ်ကို သယ်သွားခဲ့ကြသည်။

လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ရှောင်းကောသည် နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက်အိပ်ပျော်နေတဲ့ ကျွမ်းကျွမ်းကို နိုးလာအောင်မလုပ်နိုင်ခဲ့ပေ။ သူမ သူ့ကို သူမရဲ့ရင်ခွင်ထဲ ဆွဲသွင်းပြီး နူးညံ့သိမ်မွေ့သော မျက်နှာလေးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ ရှောင်းကော မထိန်းနိုင်ဘဲ သူ့ကို နမ်းပြီး တစ်ချက်ကိုက်လိုက်သည်။ သူမသည် ကျွမ်းကျွမ်းကို မသိစိတ်မှ သူခေါင်းလွှဲသွားသည်အထိ နမ်းခဲ့သည်။

ရှောင်းကော တခစ်ခစ်ရယ်ပြီး မြည်းရထားလုံးကို ဖြည်းဖြည်းချင်း မောင်းနှင်ပြီး အိမ်ပြန်လာခဲ့သည်။

အိမ်ရှေ့တွင် နေပူဆာလှုံရန် ထွက်လာသော သခင်မယန်နဲ့တိုးခဲ့သည်။ ရှောင်းကော သူမကို တိတ်တဆိတ် နှုတ်ဆက်ခဲ့သည်။

သခင်မယန်က အမြင်အာရုံကောင်းသည်။ သူမသည် သူမရဲ့ရင်ခွင်ထဲက ကျွမ်းကျွမ်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူမစကားများကို ချက်ခြင်းပြန်မျိုချလိုက်သည်။

ရှောင်းကော အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ သူမသည် မြည်းရထားလုံးကို ရပ်လိုက်ပြီး ကျွမ်းကျွမ်းကို ဘယ်လိုသယ်ရမလဲဆိုတာကို စဉ်းစားခဲ့သည်။ သူမ အကျပ်ရိုက်နေသည်။ အရင်တုန်းကတော့ သူမ နွားသားပေါက်နှစ်ကောင်ကို သူ့ဘာသာသူ ပြန်သယ်လာခဲ့တာ။ ကျွမ်းကျွမ်းက နွားသားပေါက်နှစ်ကောင်ထက် ပိုလေးနိုင်လို့လား။

ရှောင်းကော အစွမ်းကုန် ကြိုးစားသော်လည်း သူမ၏ ကြိုးစားမှုမှာ အချည်းနှီးသာ ဖြစ်သည်။ အဆုံးတွင် သူမသည် အချက်တစ်ချက်ကို အတည်ပြုခဲ့သည်။ ကျွမ်းကျွမ်းက နွားသားပေါက်များထက် ပိုလေးသည်...

ရှောင်းကော တည့်တည့်ထိုင်လိုက်ပြီး နှာသီးဖျားမှ ချွေးများကို သုတ်လိုက်သည်။ အရင်က နွားနှစ်ကောင် အစာငတ်လွန်းလို့ အရိုးတွေ လျော့သွားသလိုပဲ။ ထို့အပြင် ၎င်းတို့သည် ကျွမ်းကျွမ်းနှင့်မတူဘဲ မွေးကင်းစကလေးများဖြစ်သည်။ သူက အသက်လေးနှစ်သာရှိသေးသော်လည်း မကြာသေးမီကပင် ကြီးပြင်းလာခဲ့သည်။ ထို့အပြင်၊ ထိုအချိန်က နွားနှစ်ကောင်ထက် သူ့အပေါ်ရှိ အသားအားလုံးက ပို၍ကြီးမားသည်။

ဒီဟာက နည်းနည်းချဲ့ကားတယ်လို့ ထင်ရပေမယ့် တကယ်ကို ဟာသတစ်ခုတော့ မဟုတ်ပါပေ။

မကြာသေးခင်ကမှ ကောင်းကောင်းမစားဘူးလို့ ဆရာမ ခုံးကပြောထားတာမဟုတ်လား။ သူဘာလို့ဒီလောက်လေးနေသေးတာလဲ။ သူမရဲ့ကျွမ်းကျွမ်းက တကယ်ကို ဝနေပုံရပြီး ဖောင်းမနေပါဘူး...

အဆုံးတွင်၊ များစွာစဉ်းစားပြီးနောက်၊ သူမ ကျွမ်းကျွမ်းကို နှိုးလိုက်ရတော့သည်။ မဟုတ်ရင် သူမ သူ့ကို လုံးဝမသယ်နိုင်ဘူး။ အအေးထဲမှာ ဆက်အိပ်ရင် အအေးမိသွားလိမ့်မည်။ "ကျွမ်းကျွမ်း ထတော့။ အိမ်ထဲဝင်ပြီး အိပ်ရအောင်"

ရှောင်းကောက သူ့ကို တိုးညှင်းစွာခေါ်လိုက်ပြီး ကျွမ်းကျွမ်းက အိပ်ချင်မူးတူးနဲ့ အိမ်ထဲကို ပြန်လိုက်သွားခဲ့သည်။ ရင်းနှီးသောကုတင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းလိုက်သောအခါတွင် သူသည် ငိုက်မျဉ်းခြင်းနှင့်အတူ လွှမ်းခြုံသွားသည်။ သူ စိတ်သက်သာရာရစွာ လှဲချကာ အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။

"မေမေ"

“ဟူး…”

အပြင်ခန်းတွင်ရှိနေသည့် ရှောင်းကောသည် ကျွမ်းကျွမ်း သူမကို ခေါ်နေတဲ့အသံကိုကြားလိုက်ရသည်။ သူမ မသိစိတ်က တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး တံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည်။ သူ အိပ်ပျော်နေတုန်းပဲဆိုတာ သူမ သိလိုက်ရသည်။ အိပ်ပျော်နေစဉ် သူမကို အော်ခေါ်နေမိသည်။ သူမ ရယ်ပြီး တံခါးကို ပြန်ပိတ်လိုက်သည်။

"သူ အိပ်ပျော်နေတုန်းပဲလား"

ရှောင်းကော ပြန်လာတာကိုမြင်တော့ သခင်မယန်က စပ်စုကာမေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်၊ သူ ယောင်ပြီးခေါ်နေတာထင်တယ်" ရှောင်းကောက ပြုံးပြီး ခေါင်းညိတ်ကာ သူမနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်မှာ ပြန်ထိုင်လိုက်သည်။

သခင်မယန်က သူမကို မနာလိုအားကျစွာ ကြည့်နေသည်။ "နင့်ရဲ့သားကိုကြည့်ဦး။ သူအိပ်နေတဲ့အချိန်မှာတောင် နင့်အကြောင်းတွေးနေတုန်းပဲ။ ငါ့ရဲ့ ရှောင်းဟူ နဲ့ မတူဘူး။ တစ်နေ့တုန်းက အိပ်ရာက ထပြီး နှမ်းသကြားလုံးလာတောင်းနေတယ်"