အခန်း (၂၉၅)

ရှောင်းကော ချက်ပြုတ်ဖို့လုပ်နေစဉ် ကျွမ်းကျွမ်းက မီးစတင်မွှေးပေးသည်။ ရှောင်းကော ပန်းကန်ဆေးနေတုန်း ကျွမ်းကျွမ်းက သူမကို ပန်းကန်လုံးတွေ တူတွေ သယ်ပေးသည်။ ရှောင်းကော အိမ်ထဲပြန်ဝင်လာတော့ ကျွမ်းကျွမ်းက ကန့်လန့်ကာကို မပြီး သူမအတွက် တံခါးပိတ်ပေးသည်။ သူအရမ်းအာရုံစိုက်နေသည်။ သူမအိပ်ရာဝင်ပြီး နေ့ခင်းတစ်ရေးအိပ်ခါနီးမှာတောင် သူကဝမ်းလျားမှောက််ပြီး သူမ အိပ်နေတာကိုကြည့်နေသည်။

“...…”

ရှောင်းကော အနည်းငယ် ကြက်သီးမွှေးညှင်းထသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမ မခံနိုင်တော့ဘဲ နောက်သို့ လှည့်ကာ ကျွမ်းကျွမ်း၏ ပူလောင်သော အကြည့်ကို လျစ်လျူရှုလိုက်သည်။ ငြိမ်းချမ်းစွာ အိပ်စက်နိုင်မည်ဟု သူမထင်ခဲ့သော်လည်း သူမနောက်မှ အသံအနည်းငယ်ကို ရုတ်တရက်ကြားလိုက်ရသည်။ ထို့နောက် သူမ၏ မျက်လုံးထောင့်မှ အရိပ်တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရပြီး သူမ၏ နောက်ဘက်တွင် အသက်ရှူသံကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။

ရှောင်းကောရဲ့ ဗီဇက ကျွမ်းကျွမ်း တစ်ခုခုကိုလုပ်နေပြန်ပြီ ဆိုတာကို ပြောပြနေသည်။

စူးစမ်းချင်စိတ်ကြောင့် ရှောင်းကော သူမ၏ မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာဖွင့်လိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် သူမ၏ နှလုံးသားက ရပ်တန့်လုနီးပါးဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။ သူမရှေ့မှာ ကျွမ်းကျွမ်းရဲ့ မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရတော့ အရမ်းအံ့သြသွားသည်။

"ကျွမ်းကျွမ်း!" ရှောင်းကော ထလိုက်ပြီး သူမရဲ့ တုံ့ပြန်မှုကြောင့် အံ့ဩနေတဲ့ ကျွမ်းကျွမ်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ ဒေါသထွက်ပြီး အကူအညီမဲ့နေခဲ့သည်။

"မေမေ၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ အိပ်မက်ဆိုး မက်လို့လား"

" အရှင်သခင်လေးရယ်၊ မေမေ့အပေါ် ကပြောင်းကပြန်ဖြစ်အောင်လုပ်ပြန်ပြီ။ ကောင်းဆိုးလေး"

ရှောင်းကော အသက်ပြင်းပြင်းရှူပြီး အကူအညီမဲ့စွာပြောလိုက်သည်။ "ကျွမ်းကျွမ်း၊ သား ဘာလိုချင်လို့လဲ"

"ဘာမှမလိုချင်ပါဘူး မေမေ့ကိုကြည့်ချင်လို့ "

“….....” ရှောင်းကော ပါးစပ်မှ ထွက်လာတော့မည့် စကားကို ထိန်းထားလိုက်သည်။ အဲဒီအစား သူမ အသက်ရှူသွင်းပြီး ညှိနှိုင်းတဲ့လေသံနဲ့ပြောခဲ့သည်။ "မေမေတို့ ခဏလောက် အိပ်ကြရအောင်လေ"

ကျွမ်းကျွမ်း ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။ “သား အိပ်လို့မရဘူး။”

“…....”

ထိုကဲ့သို့ပင် ရှောင်းကော နေ့ခင်းဘက် တစ်ရေးမအိပ်ခဲ့ပေ။ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမကို မျက်လုံး မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ်နဲ့ စိုက်ကြည့်နေသဖြင့် သူမမှာ အိပ်ပျော်သွားနိုင်သည့် နည်းလမ်းမရှိပေ။

ထိုညက ညစာစားပြီးသောအခါ ကျွမ်းကျွမ်းက သူ့ရဲ့ညအိပ်ဝတ်စုံကိုဝတ်ထားပြီး ရှောင်းကောကို လှုပ်ခါရန် ထလိုက်သည်။ “မေမေ၊ မေမေ…”

"ဟင်"

ရှောင်းကောသည် သူ့လှုပ်ရမ်းမှုကြောင့် နိုးလာသည်။ "ဒီကောင်လေး ဘာလို့ မအိပ်သေးတာလဲ"

"သား အိမ်မှာ ဘယ်နှစ်ရက်နေရမှာလဲ"

ဒီအချိန်မှာ ကျွမ်းကျွမ်းရုတ်တရက် မေးဖို့ သတိရသွားသည်။ ကျောင်းတက်ဖို့အကြောင်း မေ့သွားပြီး အိမ်မှာနေရတာကို ပျော်နေသည်။

"ဘယ်အချိန်ပြန်ချင်လဲ"

ရှောင်းကောက ပြန်ဖြေမယ့်အစား လှည့်ပြီးမေးလိုက်သည်။

“ဟွန်…” ကျွမ်းကျွမ်းသည် ထိုကိစ္စကို လေးလေးနက်နက် တွေးနေမိသည်။ သူပြန်လာတာကို တတ်နိုင်သမျှ ပြန်တွန်းထုတ်ဖို့ တွေးနေပေမယ့် ရှောင်းကောရဲ့ မျက်လုံးတွေကို ကြည့်ပြီး သူ တုံ့ဆိုင်းနေသည်။ အဆုံးတွင် သူသည် သနားစရာကောင်းသောလေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "နောက်ရက်တွေမှ ပြန်လို့ရမလား"

နောက်တစက္ကန့်အတွင်းမှာပဲ သူ ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။ "ဒါပေမယ့် သားက မေမေ့ကို အရမ်းလွမ်းနေတာ။ သား မေမေ့ကို အဝကြည့်ပြီးသွားတော့မှ ပြန်လို့ရမလား"

သူ့ဂရုတစိုက်ပြောနေသည့်စကားများက သူမနှလုံးသားထဲသို့ တည့်တည့်တိုးဝင်သွားကာ သူမမျက်လုံးများ အလိုအလျောက် နီရဲလာသည်။ သူမက ကျွမ်းကျွမ်းဆီသို့ ချက်ချင်းလက်နှစ်ဖက်ကို ဆန့်လိုက်ပြီး သူက သူမရင်ခွင်ထဲ ပစ်ဝင်လိုက်လေသည်။

ရှောင်းကောက ကျွမ်းကျွမ်းကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ်ဖက်ထားပြီးပြောလိုက်သည်။ "ရတာပေါ့။ ဆရာခုံးကလည်း သားကိုအိမ်မှာ နောက်ထပ်ရက်အနည်းငယ်လောက် အနားယူသင့်တယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်။ အဲ့လိုဆိုရင် အားတွေအပြည့်နဲ့ ကျောင်းပြန်မတက်ခင် အားလပ်ရက်ခဏလေးမှာ အိမ်မှာ ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင်နဲ့ အနားယူသွား!"

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မေမေ…”

ကျွမ်းကျွမ်း အရမ်းပျော်သွားသည်။ သူက ရှေ့ကို ငုံ့ပြီး သူ့မျက်နှာနဲ့ သူမကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ခဲ့သည်။

—-

“မေမေ… အစ်ကို ရှောင်းဟူကို သွားရှာလိုက်ဦးမယ်နော်”

ကျွမ်းကျွမ်းက မနက်စာ စားပြီးတာနဲ့ ပန်းကန်တွေဆေးပြီး အခန်းထဲမှာရှိတဲ့ ရှောင်းကောကို အကြောင်းကြားပြီး ပြေးထွက်လာခဲ့သည်။

ရှောင်းကော အသံကို ကြားသောအခါ သူမ ထွက်လာချိန် ကျွမ်းကျွမ်း ရှောင်းဟူကိုရှာဖို့ ပြေးထွက်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ သူမနဲ့ အချိန်ပိုပြီးကုန်ဆုံးမယ်ဆိုတဲ့ အကြောင်းတစ်ခုခုကို သူပြောခဲ့တာမဟုတ်ဘူးလား။

လွန်ခဲ့သည့်ရက်အနည်းငယ်က အိမ်မပြန်ခဲ့ရသည့် ကျွမ်းကျွမ်းသည် ရှောင်းဟူနဲ့ ကစားဖို့ ပိုကြိုးစားနေခဲ့သည်။ သူတို့ နှစ်ယောက် ကစားနေတာ မဟုတ်ဘူး။ မသိလိုက်ဘဲ ရွာရှိ ကလေးများအားလုံး သူတို့နဲ့အတူဆော့ကစားနေကြသည်။

လမ်းတလျှောက်မှာ ရွာသူရွာသားတွေ အများကြီးနဲ့ ဝင်တိုးခဲ့သည်။ သူတို့ ကျွမ်းကျွမ်းကိုတွေ့သောအခါ အလွန်စိတ်အားထက်သန်သွားကြပြီး သူ အနည်းငယ် လွှမ်းမိုးခံလိုက်ရသည်။ တခြားအချိန်တွေမှာလည်း နှုတ်ဆက်ကြပေမယ့် ဒီနေ့ကတော့ နည်းနည်းထူးခြားသည်။ မြင်တဲ့သူတိုင်းက သူ့ကို ချီးမွှမ်းကြလိမ့်မည်။ သူတို့လည်း သည်းထိတ်ရင်ဖိုဖြစ်ပြီး သူ့ကို မုန့်တွေ အများကြီးပေးကြသည်။ ဖရဲသီးစေ့မှ သကြားအထိ သူ့အိတ်များကို အမြန်ပြည့်သွားစေသည်။ သူ့နောက်မှ လျှောက်လာသော ကလေးအုပ်စုသည် မနာလိုခြင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော မျက်လုံးများကို ကြည့်နေကြသည်။

ဒီအခိုက်အတန့်မှာ အဘွားအိုတစ်ယောက်က သူ့ကိုတားပြီး သကြားလုံးတစ်ထုပ်ကို သူ့လက်ထဲ ထည့်ပေးခဲ့သည်။ သူ့ရဲ့ စွမ်းဆောင်နိုင်ရည်အတွက် သူ့ကိုတောင် ချီးကျူးခဲ့သည်။ သူပြောသည့်အတိုင်း ခေါင်းညိတ်ရန် မမေ့ပေ။ ကျွမ်းကျွမ်းသည် မသက်မသာခံစားချက်များကို ခံနိုင်ရည်ရှိအောင် ကြိုးစားခဲ့သည်။ သူစိမ်းတွေဆီက လက်ဆောင်တွေလက်မခံသင့်ဘူးလို့ သူ့အမေပြောတာကို သတိရလို့ ခေါင်းခါပြပြီး မယူတော့ဘူးလို့ ပြောခဲ့သည်။ ဒါပေမယ့် အခြားသူများကဲ့သို့ပင် သူမက သူ့ကို လျစ်လျူရှုပြီး သကြားလုံးများကို အိတ်ကပ်ထဲသို့ ထည့်ပေးခဲ့သည်။

"ဝိုး…"

တခြားကလေးတွေက အရမ်းအားကျနေကြသည်။

ရှောင်းဟူ၏ ပါးစပ်က ကျယ်လောင်စွာ ပွင့်သွားသည်။ သူက ကျွမ်းကျွမ်းကို မယုံနိုင်စွာ ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူ့အိတ်ကပ်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။" ဝိုး…"

ဇဝေဇဝါဖြစ်ကာ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ချီးမွမ်းခြင်းနှင့် သရေစာများကို လက်ခံခဲ့သည်။ အဆုံးတွင် သူသည် ရွာကိုပတ်ပြီးလမ်းလျှောက်လျှင် အဆာပြေစားရန် ဘောင်းဘီကို ချွတ်ရမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် အဓိကအားဖြင့် သူ လူသူကင်းမဲ့သော နေရာကို သွားရန် အကြံပြုခဲ့သည်။

ကလေးအုပ်စုသည် သူ့အကြံပြုချက်ကို ကန့်ကွက်ခြင်းမရှိပေ။ နောက်ဆုံးတော့၊ သူ့မှာ အဆာပြေစာတွေ အများကြီးရှိသည်— သူ့အကြံပြုချက်အတိုင်း သွားသင့်သည်။

ကလေးအုပ်စုသည် ကျွမ်းကျွမ်းနဲ့ မြစ်ဆီသို့ လိုက်သွားကြသည်။ သူတို့တစ် ဦးစီသည် ကျောက်တုံးငယ်တစ်ခုကို ရွှေ့ပြီး စက်ဝိုင်းတစ်ခုတွင် ထိုင်ကြသည်။

ကျွမ်းကျွမ်းက သူ့အိတ်ကပ်ထဲမှ အဆာပြေစာများကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ "ကိုယ့်ကိုကိုယ်ယူကြ၊ ဒါပေမယ့် မျှမျှတတယူစားကြနော်"

သူပြောပြီးသည်နှင့် ကလေးအုပ်စုက တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်နေကြသည်။ ဘယ်သူကမှ ပထမဆုံး လှုပ်ရှားမှုကို မလုပ်ရဲကြပေ။

ကျွမ်းကျွမ်း၏ လက်တွေက မုန့်တွေကို ကိုင်ထားတာကြောင့် နာကျင်နေပြီး ဘယ်သူကမှ ရှေ့သို့ မလာရဲပေ။ ရယူလိုသူ တစ်ဦးတည်းသာ ရှိသော်လည်း ကျွမ်းကျွမ်း က သူ့ကို တားလိုက်သည်။ ရှောင်းဟူသည် ယခု သူနှင့်အတူ နာကျင်ခံစားနေရသည်။

ရှောင်းဟူသည် သူ့လက်နှစ်ဖက်ကို ပိုက်ထားကာ နှုတ်ခမ်းစူလိုက်သည်။ သူ့ဘေးနားကလူကို ဒေါသတကြီးကြည့်ကာ ခေါင်းကိုလှည့်ပြီး သူ့ကိုကြည့်ဖို့ ငြင်းဆန်ခဲ့သည်။ "ကပ်စေးနှဲ ကျွမ်းကျွမ်း၊ ငါတို့က အရမ်းရင်းနှီးတာကို၊ ဒါပေမယ့် မင်းက ငါ့လက်ကို တကယ်တွန်းဖယ်ပစ်တယ်။ မင်းကို ငါစိတ်ဆိုးတယ် ဟွန့် ဟွန့် !"

အဆာပြေစာတွေကို ခဏလောက်ကိုင်ပြီးတာနဲ့ ကျွမ်းကျွမ်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ မတ်တပ်ထရပ်ပြီး တစ်ယောက်ချင်းစီကို ဝေပေးလိုက်သည်။ နောက်ဆုံးလူ ရောက်လာတော့ သူ့လက်ထဲမှာ ဘာမှ မကျန်တော့ပေ။

ရှောင်းဟူသည် သူ့လက်ကို အကြာကြီး ထုတ်ထားခဲ့သော်လည်း သူ့အလှည့်ရောက်သောအခါ ဘာမှ မကျန်တော့ပေ။ သူက သူ့လက်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် လှုပ်လိုက်ပြီး နောက်ကိုပြန်လှည့်သွားကာ ကျွမ်းကျွမ်းအား သူ့နောက်ကျောရဲ့ အငွေ့ပျံနေတဲ့ မြင်ကွင်းကို ပြသလိုက်သည်။

ကျွမ်းကျွမ်းသည် ရှောင်းဟူကို စိုက်ကြည့်ကာ ရယ်မောလိုက်သည်။

အခြားကလေးတွေက သူတို့လက်ထဲတွင်ရှိသော အဆာပြေများကိုကြည့်ကာ မိသားစုအား ပြသလိုသောကြောင့် ပျော်ရွှင်စွာ အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။

ကျွမ်းကျွမ်းနဲ့ ရှောင်းဟူတို့ကတော့ နဂိုနေရာမှာပဲ ရပ်နေခဲ့သည်။

ရှောင်းဟူ ထွက်သွားတော့မယ့်အချိန်မှာ ကျွမ်းကျွမ်းက သူ့ကိုတားလိုက်သည်။ လူတိုင်းထွက်သွားပြီးနောက် သူ့လက်ကို လွှတ်လိုက်သည်။

"မင်းဘာလုပ်တာလဲ"

ရှောင်းဟူ ငုံ့ကြည့်လိုက်ကာ တစ်ခုခုကို ရှာဖွေနေသော ကျွမ်းကျွမ်းကိုကြည့်လိုက်သည်။ မျှော်လင့်ခြင်းတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

"ဒီမှာရော့!"

ကျွမ်းကျွမ်းက သူ့အိတ်ကပ်ထဲတွင် အထူးထည့်ထားသော သကြားလုံးများကို ရှောင်းဟူကို ပေးလိုက်သည်။

"...ဒါတွေက ငါ့အတွက်လား" ရှောင်းဟူ မျက်လွှာချကာ တစ်ခုခုကို တွေးပြီး ခေါင်းကို ငုံ့လိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်။ ဒီချိုချဉ်တွေက အရသာရှိတယ်။ အဲဒါတွေကို မင်းအတွက် ငါ အထူးသိမ်းထားတာ။ မြန်မြန်ယူလေ အစ်မရှောင်းဟွာနဲ့ ဝေစားဖို့ ပြန်ယူသွား။"

သူ မယူသေးတာကိုမြင်တော့ ကျွမ်းကျွမ်းက သူ့အိတ်ကပ်ထဲကို ထိုးထည့်ပေးလိုက်ပြီး ရိုက်လိုက်သည်။ "အရသာရှိတယ်ဆိုရင်တောင် အများကြီးတော့မစားနဲ့ သွားကိုက်လိမ့်မယ်"

ရှောင်းဟူ ရုတ်တရက် ကျွမ်းကျွမ်းကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ပွေ့ဖက်လိုက်ပြီး နှာသံနှင့်ပြောခဲ့သည်။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ကျွမ်းကျွမ်း!"

"ကိစ္စမရှိပါဘူး အစ်ကို ရှောင်းဟူ "

ကျွမ်းကျွမ်းက သူ့ကို ပွေ့ဖက်ပြီး နှစ်သိမ့်ပေးဖို့ ကျောကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ယောက် အိမ်တံခါးဝမှာ လမ်းခွဲပြီးနောက် ကျွမ်းကျွမ်းသည် အိမ်ထဲသို့ ပြေးဝင်ကာ နောက်ဆုံးသော သကြားလုံးတစ်လုံးကို အိတ်ကပ်ထဲ ထည့်ထားလိုက်သည်။

"မေမေ၊ မေမေ"

လူကိုမမြင်ရသေးခင်သူ့အသံက ရှောင်းကောရဲ့ နားထဲကို ဝင်ရောက်လာသည်။

"နင့်ကလေးပြန်လာပြီ"

သခင်မယန်က သူမ၏ အပ်နှင့် ချည်တို့ကို ချလိုက်ပြီး ရှောင်းကောအား မနာလိုစွာဖြင့် ပြန်ကြည့်ခဲ့သည်။ သူမက ကျွမ်းကျွမ်းကို အရမ်းချစ်တယ်...

ရှောင်းကောသည် တစ်ဖက်လူ၏ စကားကိုကြားသောအခါ သူမ အလွန်ဝမ်းသာသွားပြီး ခုန်ပေါက်လုနီးပါးဖြစ်ခဲ့သည်။ သူမ ကျွမ်းကျွမ်းကို အမြန်ပြန်ထူးလိုက်သည်။

စကားပြောနေရင်းနဲ့ ကျွမ်းကျွမ်းက အိမ်ထဲကို ဝင်လာသည်။ သခင်မယန်ကိုမြင်ပြီး သကြားလုံးတွေကို သူ့အိတ်ကပ်ထဲ ချက်ချင်းပြန်ထည့်လိုက်သည်။ သခင်မယန်ကို မျှဝေလိုစိတ်မရှိတာမဟုတ်ပေမယ့် သူ့မှာ တစ်ခုပဲကျန်တော့သည်။

“မင်္ဂလာပါ အန်တီယန်…”

“လိမ္မာလိုက်တဲ့ ကျွမ်းကျွမ်း …” သခင်မယန်က ကျွမ်းကျွမ်းကို အလျင်အမြန် ဆွဲလိုက်ပြီး သူမဗိုက်ကို ထိခွင့်ပေးလိုက်သည်။ သူမက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောခဲ့သည်။ “မြန်မြန် ကိုင်ကြည့်ပြီး ဒီညီလေးကို အသိဥာဏ်လေးတစ်ချို့ ပေးလိုက်ပါဦး”

ကျွမ်းကျွမ်းသည် သူမ ဗိုက်ကို စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာကြည့်လျက် ရှောင်းကောအား ကူကယ်ရာမဲ့ ကြည့်နေလေသည်။ "ဘာညီလေးလဲ"

ရှောင်းကော မထိန်းနိုင်ဘဲ ရယ်လိုက်သည်။ "ကျွမ်းကျွမ်း၊ အန်တီ ယန်ရဲ့ဗိုက်ထဲမှာ ညီလေးတစ်ယောက်ရှိနေတယ်။"

ရှောင်းကောက သူ့ကို ဒီအကြောင်းကို အရင်က တစ်ခါမှ မသင်ပေးဖူးပေမယ့် သူ ဒီအကြောင်းကို နည်းနည်းသိသည်။