အခန်း (၃၀၀)

ရှောင်းကောနှင့် ချင်းအန့်မင်တို့သည် ဆူပူအုံကြွမှုကို ကြားလိုက်ကြပြီး သူညွှန်ပြနေသည့် လမ်းကြောင်းကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။

"စွန်လွှတ်တာက ချင်းမင်ပွဲ ထုံးစံပဲ" ချင်းအန့်မင်သည် သူ့မျက်လုံးထောင့်မှ ကောင်းကင်ရှိ စွန်ကို မြင်လိုက်သည်။

“စွ… စွန်ဆိုတာ ဘာလဲ”

ကျွမ်းကျွမ်းက သူ့ကိုယ်သူ ရေရွတ်လိုက်ပြီး သူတို့ နှစ်ယောက်ကို စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာ ကြည့်လိုက်သည်။

ရှောင်းကော အံ့သြစွာ ကျွမ်းကျွမ်းကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ ဒီကလေးက စွန်ကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသလိုပဲ...

“စွန်ဆိုတာ ဝါးမျှင် ဒါမှမဟုတ် ဝိုင်ယာကြိုးတွေနဲ့ တည်ဆောက်ထားတဲ့ ဘောင်တစ်ခုပဲ။ များသောအားဖြင့် စက္ကူ ဒါမှမဟုတ် အဝတ်နဲ့ ထုပ်ပြီး ကြိုးချည်ပြီးရင် လေရဲ့အကူအညီနဲ့ ကောင်းကင်ကို ပျံတက်နိုင်တယ်။”

ရှောင်းကော၏ရှင်းပြချက်ကိုကြားတော့ ကျွမ်းကျွမ်း စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

သူ့အမူအရာကိုကြည့်ရင်း ရှောင်းကောသည် ခဏလောက်စဉ်းစားပြီး ချင်းအန့်မင်ကိုပြောဖို့လုပ်လိုက်သည်။ "အစ်ကို၊ စွန်တချို့ဝယ်ဖို့ ခရိုင်ကို အရင်သွားရအောင်"

“ကောင်းပြီ။”

ချင်းအန့်မင်သည် သူမ၏ လက်ငင်းအကြံပြုချက်ကြောင့် အံ့သြပုံမပေါ်ပေ။ အဲဒီ့အစား သူမပြောပြီးတာနဲ့ ချက်ချင်းလှည့်ပြီး လမ်းမကြီးဆီ ဦးတည်သွားခဲ့ကြသည်။

ရှောင်းကောသည် စွန်ဘယ်မှာဝယ်ရမှန်းမသိသောကြောင့် စျေးဆိုင်ငယ်လေးများတွင်သာ ရှာဖွေနိုင်ခဲ့သည်။ အဆုံးမှာတော့ စျေးတဲလေးတစ်ခုတွေ့ပြီး သူတို့တစ်ယောက်ချင်းစီက သူတို့ကြိုက်တဲ့အရာကို ရွေးထုတ်လိုက်သည်။ ငွေပေးချေပြီးနောက်ပြန်သွားတော့သည်။

" အစ်ကိုတို့တွေ စွန်တွေကို ဘယ်မှာ လွှတ်ကြမလဲ " ချင်းအန့်မင် မေးလိုက်သည်။

"စပါးခင်းတွေဆီသွားရအောင်" ရှောင်းကောက စိတ်လှုပ်ရှားစွာနဲ့ ဦးဆောင်ခဲ့သည်။ ချင်းအန့်မင်နှင့် ကျွမ်းကျွမ်းတို့က နောက်မှ အနီးကပ်လိုက်ကြသည်။

ခြေလှမ်းအနည်းငယ်လှမ်းပြီးနောက် ကျွမ်းကျွမ်း စိတ်လှုပ်ရှားလာသည်။ လမ်းလျှောက်တာ နှေးကွေးလွန်းတယ်လို့ သူခံစားမိတဲ့အတွက် သူတို့နှစ်ယောက်ကို ကျော်ဖြတ်ပြီး လယ်ကွင်းဘက်ကို အရင်ပြေးခဲ့သည်။

သူတို့ သုံးယောက်ဟာ စွန် လွှတ်ခြင်းအတွက် အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားနေခဲ့ကြသည်။ ရှောင်းကော စွန်နဲ့ထိတွေ့ခဲ့ဖူးသည်မှာ ကြာခဲ့ပြီ။ ကျွမ်းကျွမ်းသည် ယခင်က တစ်ခုကိုမျှ မထိခဲ့ဖူးသလို ချင်းအန့်မင်သည် ဆယ်နှစ်သားအရွယ်ကတည်းက စွန်မလွှတ်ခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့် အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် သူ၏ စွန်လွှတ်ခြင်းမှာ ပထမဆုံးအကြိမ်ဖြစ်သည်။

သူတို့သုံးယောက်က စွန်ကို လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားသည်။ ရှင်းလင်းသောနေရာ၌ စွန် လွှတ်ခြင်းက အကောင်းဆုံးဖြစ်သည်။ ဒါမှ သူတို့ရဲ့ စွန်တွေ သစ်ပင်တွေပေါ်မှာ တွယ်တက်နိုင်ခြေကို လျှော့ချနိုင်မှာပင်။ ရှေးခေတ်က အထပ်မြင့်အဆောက်အအုံများ သို့မဟုတ် လျှပ်စစ်ဝါယာကြိုးများကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားရန် မလိုအပ်ပေ။ ဒီလိုနေရာတွေ အများကြီးရှိတာကြောင့် ကျယ်ပြောလှတဲ့ နေရာကို ရှာရလွယ်သည်။

ကျွမ်းကျွမ်းသည် မကြာမီ ကွင်းပြင်သို့ ရောက်ရှိလာသော်လည်း သူသည် စွန်ကို ဘယ်လို လွှတ်ရမည်ကို မသိသောကြောင့် ထိုနေရာတွင် ရပ်နေခဲ့သည်။ ရှောင်းကောနှင့် ချင်းအန့်မင်ကို လှည့်ကြည့်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း မတွေ့ခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့် သူသည် ထိုနေရာတွင် ကြောင်တက်တက်ဖြင့်သာ ဆက်ရပ်နိုင်ခဲ့သည်။ ခဏကြာတော့ သူ့လက်ထဲက စွန်ကို မြှောက်ဖို့ ကြိုးစားလိုက်သည်။ လေကိုခံစားမိသောအခါ စွန်ကိုလွှတ်လိုက်သည်။ ရလဒ်က ထင်ရှားပါသည်။ စွန်က မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျသွားသည်။

ကျွမ်းကျွမ်း စိတ်ကောင်းမရှိနိုင်တော့ပေ။ စွန်လေးကို ကောက်ကိုင်ရင်း စိတ်မကောင်းဖြစ်မိသည်။ သူဘာလို့ မလုပ်နိုင်ရတာလဲ...?

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦးရောက်လာသည်။ စပါးခင်းတွေဆီ ရောက်တာနဲ့ ရှောင်းကောက ကောင်းကင်ကို တဖန်မော့ကြည့်ရင်း စွန်တွေ မရှိဘူးဆိုတာ သိလိုက်ရသည်။ လမ်းမှာ အခုတလော စပါးခင်းတွေမှာလည်း အလားတူ အခြေအနေမျိုးပါပဲ။ ကောင်းကင်၌ စွန်တစ်ခုမှ မရှိပေ။

ရှောင်းကော စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာဖြင့် သူမရဲ့အကြည့်ကို ပြန်ရုတ်လိုက်သည်။ ဒါ မဖြစ်သင့်ဘူး။ ချင်းမင် ကာလအတွင်း ဖျားနာမှုများနှင့် ဘေးဥပဒ်များကို ကာကွယ်ရန် စွန်လွှတ်ခြင်းက ထုံးစံမဟုတ်ပါလား။ ဘာကြောင့် ဘယ်သူကမှ စွန်လွှတ်တာမျိုးမရှိရတာလဲ။

“မေမေ၊ သား လွှတ်လို့ မရဘူး…”

ကျွမ်းကျွမ်းက စွန်ကို ရှောင်းကောဆီ ဝမ်းနည်းစွာ ပေးလိုက်သည်။ စွန်က သူ့ကို မကြိုက်ဘူးလို့ ခံစားရသည်။

ရှောင်းကောသည် စွန်ကိုယူ၍ ကျွမ်းကျွမ်း ကို ပြုံးပြလိုက်သည်။ သူမစကားမပြောမီ ချင်းအန့်မင်က ကြားဖြတ်ဝင်ပြောခဲ့သည်။ "ဒါကို ကိုယ်တိုင်လုပ်ရတာ ခက်တယ်လေ"

အဲဒါနဲ့ သူက သူ့လက်ထဲက စွန်ကို ရှောင်းကောကို ပေးပြီး ကျွမ်းကျွမ်းရဲ့ စွန်ကို ကောက်ယူလိုက်သည်။ “သွားရအောင်၊ ဦးလေး သားနဲ့ စွန်လိုက်လွှတ်ပေးမယ်။”

ကျွမ်းကျွမ်းသည် ထိုစကားကိုကြားသောအခါ ချင်းအန့်မင်နောက်သို့ လိုက်သွားခဲ့သည်။ ရှောင်းကောသည် သူတို့နောက်တွင် ခေတ္တနားနေလိုက်သည်။

ကျွမ်းကျွမ်းသည် သူ့လက်ထဲတွင် ရစ်ကြိုးကိုကိုင်လျက် မြေပြင်ပေါ်တွင် အမြစ်တွယ်ရပ်နေပြီး ချင်းအန့်မင်က စွန်ကိုကိုင်ထားရင်း လေကိုဆန်လျက်ပြေးနေသည်။ ရှောင်းကော သည် ကျွမ်းကျွမ်း၏ နံဘေးသို့ ရောက်ရှိလာပြီး ကြိုးကို ထိန်းထားနိုင်ခြင်းမရှိသည်ကို တွေ့လိုက်ရသောကြောင့် ပျံသန်းနိုင်စေရန် ကူညီပေးခဲ့သည်။ စွန်သည် ကောင်းကင်သို့ အောင်မြင်စွာ ပျံတက်သွားပြီးနောက် ရှောင်းကောသည် ရစ်ကြိုးကို ကျွမ်းကျွမ်းသို့ ပြန်ပေးကာ ကြိုးကို ဆွဲထုတ်ရမည့်အချိန်ကို သင်ပေးခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူမနှင့် ချင်းအန့်မင်သည် ကျန်ရှိသော စွန်နှစ်ခုကို လွှတ်ရန် ရှေ့ကိုသွားခဲ့သည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် စွန်သုံးခုကို ကောင်းကင်သို့ သပ်သပ်ရပ်ရပ် ပျံသန်းနိုင်ရန် အတူတကွ လုပ်ဆောင်ခဲ့ကြသည်။ ရှောင်းကောသည် ရွှေငါးနှင့်တူသော စွန်ကို ရွေးချယ်ခဲ့ပြီး ၎င်းနောက်တွင် ရှည်လျားသော အမြီးအနည်းငယ်ပါရှိသည်။ လေထဲမှာ လွင့်မျောနေတော့ အရမ်းလှသည်။

ကျွမ်းကျွမ်းက သူတို့ရဲ့ စွန်တွေကို ကြည့်ပြီး၊ သူအရမ်းပျော်သွားသည်။ သူ့ဖေဖေပြန်လာရင် သူနဲ့အတူ စွန်လွှတ်မယ်လို့ တွေးခဲ့သည်။

ရှောင်းကောသည် ကောင်းကင်တွင် ပျံသန်းနေသော စွန်များကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် သူမသည် အလွန်စိတ်အေးလက်အေး ခံစားခဲ့ရသည်။ သူမရဲ့ မကောင်းတဲ့ စိတ်ခံစားမှုအားလုံးကို စွန်တွေက သုတ်သင်ပစ်လိုက်သလိုပဲ။

စွန်တစ်ခုသည် ဖျားနာမှုများနှင့် ပြဿနာများကို ကောင်းကင်သို့ ပို့ဆောင်ပေးမည်ဆိုသည်ကို သူမ မသိခဲ့သော်လည်း သေချာသည်မှာ စွန်လွှတ်ခြင်းသည် စိတ်ခံစားချက်ကို သက်သာစေရန်အတွက် အထောက်အကူဖြစ်စေသည်။ လေထဲတွင် ပြေးကာ ကောင်းကင်သို့ လွင့်ပျံနေသော စွန်များကို ကြည့်သောအခါ သိသိသာသာ သိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။

“မေမေ… သားတို့ စွန်တွေကို ကြည့်ဦး။ မေမေ့ဟာထက် ပိုမြင့်မြင့်ပျံနေတဲ့ စွန်တွေ ရှိတယ်”

ချင်းအန့်မင်နှင့် ကျွမ်းကျွမ်းတို့သည် ရှောင်းကော ကြည့်ရှုရန်အတွက် ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဟုတ်လှပြီဟုဘဝင်ခိုက်စွာ လက်ဟန်ပြလိုက်ကြသည်။

ရှောင်းကော သူမ၏ အာရုံများဆီသို့ ပြန်ရောက်လာပြီး ၎င်းတို့၏ စွန်များကို ကြည့်လိုက်သည်။ ကြောင်မှိန်းနေချိန်တွင် ၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် ၎င်းတို့၏ယခင်အမြင့်ကို နှစ်ဆမြှင့်တင်ပြီး စွန်လွှတ်နေပြီဖြစ်သည်။ စွန်များသည် သူမအထက်တွင် ပျံဝဲနေသဖြင့် မတည်ငြိမ်စွာ ရွေ့လျားသွားကြသည်။

ရှောင်းကော ကြည့်နေတာကိုမြင်တော့ ကျွမ်းကျွမ်းနဲ့ ချင်းအန့်မင်က သူတို့လက်ထဲက ရစ်ကြိုးကို သူမအား ဘဝင်ခိုက်စွာ ပြလိုက်သည်။ ရစ်ဘီးများတွင် ကြိုးအနည်းငယ်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။

ရှောင်းကောသည် စွန်ကြိုးညှိရန် အချိန်ယူခဲ့သည်။ မကြာခင်မှာပဲ သူမရဲ့ စွန်ရဲက တဖြည်းဖြည်း ပျံသန်းလာပြန်သည်။ ထို့နောက် သူမက သူတို့ကို ကြင်နာစွာသတိပေးလိုက်သည်။ "သတိထား။ အရမ်းမြင့်ရင် ပျက်သွားလိမ့်မယ်"

သူမစကားပြီးသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက်၊ ချင်းအန့်မင်နှင့် ကျွမ်းကျွမ်းတို့၏ စွန်များသည် လေထဲတွင် ဝေ့ဝဲမစမီ အကြိမ်အနည်းငယ် ဆက်တိုက် လှုပ်ယမ်းသွားသည်။ သူတို့ နှစ်ယောက်လုံး ကြောက်လန့်တကြား တုန်ယင်နေကြသည်။ သူတို့သည် စွန်ရဲများကို လျင်မြန်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး စွန်များကို ၎င်းတို့၏ မူလနေရာသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ကျဆင်းစေသည်။ ထိုမှသာ ၎င်းတို့၏ ဟန်ချက်ညီမှုကို ပြန်လည်ရရှိရန် စီမံနိုင်ခဲ့သည်။

ချက်ချင်းပင် သူတို့နှစ်ဦး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ရှောင်းကောရဲ့ ပါးစပ်က တကယ်ကို ထက်မြက်တယ်လို့ သူတို့ကိုယ်သူတို့ ထင်နေကြသည်။

ရှောင်းကောက သူတို့နှစ်ယောက်ကို ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ စောစောက ကိုယ့်ကိုကိုယ် အရှက်ရလုနီးပါးဖြစ်သွားသည်။

"အိုက်ရား၊ မှန်မှန်လုပ်ရင် ပိုကောင်းတယ်။"

ရှောင်းကော ရယ်မောပြီးသောအခါတွင် သူမသည် ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်ခဲ့သည်။ ကျွမ်းကျွမ်းနှင့် ချင်းအန့်မင်တို့သည် စကားမပြောနိုင်ကြပေ။ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက်ကြည့်ကာ စကားမပြောကြပေ။ နောက်ဆုံးတော့ သူတို့ဟာ သူတို့ကိုယ်သူတို့ တကယ်အရှက်ရခဲ့တာမို့ အဲဒါနဲ့ ပတ်သက်ပြီး သူတို့ဘာမှ မလုပ်နိုင်ခဲ့ပါဘူး။

"ဘာရယ်တာလဲ"

သခင်မယန်သည် သူမ၏ ကလေးနှစ်ယောက်ကို ပျော်ရွှင်စွာ ပို့ဆောင်ပေးခဲ့သည်။ အဝေးက ရှောင်းကောရဲ့ ရယ်မောသံကို သူမကြားလိုက်ရတာမို့ စူးစမ်းချင်စိတ်နဲ့ မေးလိုက်သည်။

"ယောက်မ " ရှောင်းကောက သူတို့ကို မြင်တဲ့အခါ ဝမ်းသာအားရ နှုတ်ဆက်ခဲ့သည်။ သူမက သူတို့ကိုကြည့်ပြီး စပ်စုကာမေးလိုက်သည်။ “ယောက်မတို့လည်း စွန်လွှတ်ဖို့ ဒီကိုလာကြတာလား”

သခင်မယန်သည် ထိုစကားကိုကြားသောအခါ ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “ဟုတ်တယ်။ ငါ ဒါကို လုပ်ဖို့ စိတ်အားထက်သန်နေတာတော့ မဟုတ်ဘူး၊ဒါပေမယ့် သူတို့က ဇွဲမလျှော့ဘဲလာပြောနေကြလို့"

ရှောင်းဟူနှင့် ရှောင်ဟွားတို့သည် လက်ထဲတွင် စွန်များကို ကိုင်ထားကြသည်။ သူတို့က ရှောင်းကောကို နှုတ်ဆက်ပြီး ကျွမ်းကျွမ်းကို ရှာဖို့ ပြေးသွားသည်။

သခင်မယန်က ချင်းအန့်မင်ကို အပြုံးဖြင့် နှုတ်ဆက်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူမသည် ကောင်းကင်ပေါ်ရှိ စွန်များကို မော့ကြည့်ကာ အံ့သြစွာပြောလိုက်သည်။ "ဟေး နင်တို့ရဲ့ စွန်တွေက ကောင်းလိုက်တာ"

ရှောင်းကောက သူမလက်ထဲတွင် စွန်ကို ပေးလိုက်သည်။ "ခဏလောက် စမ်းလွှတ်ကြည့်"

သခင်မယန် ချက်ချင်းယူလိုက်ပြီး သူမရဲ့လက်ကိုစမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"ယောက်မ ငါတို့ရွာမှာ စွန်တစ်ခုမှ မရှိဘူး၊ ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ"

ရှောင်းကောသည် သခင်မယန်ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

“ဟူး၊ ဒီနေ့ မနက်က စွန်လွှတ်ခဲ့တဲ့ မိသားစု အနည်းငယ်ရှိတယ်” သခင်မယန်က ကြိုးကို ဆွဲရင်း ပြောလိုက်သည်။ “နေ့ခင်းနေရောင်အောက်မှာ ဘယ်သူက လာလွှတ်မှာလဲ၊ မနက်ဆို ပိုအေးတယ်”

ရှောင်းကောက မနက်ခင်းမှာ ဘယ်သူ့ကိုမှ မတွေ့တာလဲလို့ မေးတော့မှဘဲ၊ အဲဒီအချိန်မှာ သူမ ချင်း အိမ်တော် မှာ ရှိနေခဲ့တာဆိုတာကို သတိရသွားသည်။ သူမက နားလည်စွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ရှောင်ဟွားနှင့် ရှောင်းဟူတို့ ပူးပေါင်းလိုက်သည်နှင့် တပြိုင်နက် ကောင်းကင်၌ စွန်အုပ်စုငယ်တစ်စု ပျံဝဲနေလေသည်။ ကြည့်ရတာ ပိုပြီးမျက်စိဖမ်းစားပြီး လှလည်းလှသည်။

ခဏအကြာတွင် ထိုမြင်ကွင်းသည် ကလေးများစွာကို ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။ ဝိုင်းစုပြီး စိတ်အားထက်သန်စွာ အော်ဟစ်နေကြသည်။

ရှောင်းကောရဲ့လက်ထဲက စွန်ကို ကလေးတယောက်ကို ပေးခဲ့သည်။ သူမနှင့် သခင်မယန်တို့သည် အရိပ်နားသို့သွားကာ ကစားရန် ချင်းအန့်မင်ကို ကလေးတစ်စုနှင့် ထားခဲ့လိုက်သည်။

ချင်းအန့်မင်က စိတ်ကောင်းရှိသည်။ ကလေးတွေနဲ့ စွန်တွေ လွှတ်ရင်း တစ်ချို့နဲ့ မတော်တဆ ခလုတ်တိုက်မိခဲ့သည်။ ဒါပေမယ့် သူ ဒေါသမထွက်ခဲ့ဘူး။ ကလေးတွေနဲ့ ဆက်မကစားခင် သူ့ကိုယ်သူ ထပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်က အညစ်အကြေးတွေကို ပွတ်သပ်လိုက်ရုံပါပဲ။

သခင်မယန်က သူ့ကို လေးလေးနက်နက်ကြည့်ကာ ရံဖန်ရံခါ အာမေဋိတ်သံပြုခဲ့သည်။ ဒီလို စိတ်ကောင်းရှိတဲ့ ယောက်ျားတွေ အများကြီး မရှိဘူး။

" ရှောင်းကော နင့်အစ်ကို စေ့စပ်ထားပြီးပြီလား"