အခန်း (၃၀၂)

သူတို့ ခရိုင်ကို ရောက်တဲ့အခါ ရှောင်းကော မခံနိုင်တော့ပေ။ ကန့်လန့်ကာကိုရုတ်တရက် မလိုက်တော့ ကျွမ်းကျွမ်း ထိတ်လန့်သွားသည်။ သူ့စိတ်တွေ ပြင်းပြပြီး ရှောင်းကောကိုမြင်လိုက်တဲ့အခါ ထပ်အော်ဖို့ကြိုးစားရင်း အသံက သူ့လည်ချောင်းထဲမှာ နစ်မြုပ်သွားခဲ့သည်။

"ပါးစပ်ပိတ်ထား"

“….....”

ကျွမ်းကျွမ်း တုံ့ဆိုင်းစွာဖြင့် ပါးစပ်ကို ပိတ်လိုက်သည်။

ရှောင်းကော စိတ်ကျေနပ်စွာ လှည့်ပတ်ကြည့်လိုက်သည်။ အနီးနားတွင် အရာရှိများမရှိသည်ကို မြင်သောအခါ စိတ်သက်သာရာရသွားသည်။

များသောအားဖြင့် ခရိုင်မှာ အရာရှိတွေရှိသည်။ အကယ်၍ သူသည် အရာရှိတစ်ယောက်ယောက်၏ အာရုံစိုက်မှုအား ဆွဲဆောင်မိခဲ့မည်ဆိုလျှင် သူမသည် သူ့ကိုယ်သူ ရှင်းပြရန် ခက်ခဲလိမ့်မည်။

ငြိမ်းချမ်းစွာ ခရီးထွက်ပြီးနောက် ဆရာခုံး၏အိမ်ကို ဘေးကင်းစွာ ရောက်ရှိလာကြသည်။ ရှောင်းကောသည် သူ့ကို ချပေးရန် မစောင့်နိုင်တော့ပေ ဆရာခုံးကို နှုတ်ဆက်ပြီး အကြာကြီးမနေဘဲ အမြန်ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

တံခါးဝမှာကျန်ခဲ့တဲ့ ကျွမ်းကျွမ်းက မျက်ရည်လည်နေတဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ နှလုံးသားမရှိတဲ့ ရှောင်းကောကို ကြည့်လိုက်သည်။ ရှောင်းကော မျက်စိရှေ့မှပျောက်ကွယ်သွားသောအခါ၊ ဆရာမခုံးက သူ့ကို အိမ်ထဲသို့ ပြန်ခေါ်လာခဲ့သည်။

အိမ်အပြန်လမ်းတွင် ရှောင်းကော အလွန်စိတ်အခြေအနေ ကောင်းနေသည်။ ကျွမ်းကျွမ်း ခွေးတစ်ကောင်ကို ရန်မရှာတော့ သူမနားထဲတွင် လေတိုက်သံနှင့် ငှက်အော်သံများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ လေနုအေးက သူမမျက်နှာကို ဖြတ်တိုက်လာပြီး ဆံပင်တွေကို လွင့်သွားစေသည်။ သူမသည် လန်းဆန်းသောလေကို မကူညီနိုင်ဘဲ ရှူရှိုက်လိုက်ပြီး ရွှင်လန်းစွာ သက်ပြင်းချမိသည်။ “ ကောင်းလိုက်တာ”

ဒီနှစ်မှာ ရာသီဥတုက အကောင်းဆုံးပဲ။ ဆောင်းရာသီလောက် မအေးတော့ဘဲ နွေဦးရာသီကြောင့် တက်ကြွလန်းဆန်းတဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုရှိသည်။ နွေရာသီရဲ့ အပူဒဏ်က အချိန်အတော်ကြာနေသေးသည်။

ရာသီဥတုက တစ်နှစ်ပတ်လုံး ဒီလိုသာဆိုရင်တော့..

ဒီနေ့ သူမကိုယ်တိုင်အတွက် အချိန်နည်းနည်းရှိတာက ရှားရှားပါးပါးမို့ ပြန်ဖို့ အလျင်စလို မရှိပါပေ။ ချက်ပြုတ်ဖို့ အိမ်ပြန်ရန် ဘယ်သူလာမှာကို စောင့်နေမယ့်သူမရှိဘဲ ရှောင်းကောသည် မြည်းကြိုးကို ချလိုက်ပြီး လှပသော ရှုခင်းကို အေးအေးဆေးဆေး ကြည့်ရင်း ရထားလုံးဘောင်ကို မှီလိုက်သည်။

ယခင်က သူမသတိမထားမိခဲ့ဘဲ မက်မွန်ပွင့်ကျေးရွာကို မက်မွန်ပွင့်ကျေးရွာဟု ဘာကြောင့် ခေါ်ဝေါ်ခဲ့သည်ကို မသိခဲ့ပေ။ အခုတော့ သူမတကယ်နားလည်သွားပြီ။

နွေဦးရောက်သည်နှင့် မက်မွန်ပွင့်ရွာသည် မက်မွန်ပွင့်များဖြင့် ဝန်းရံထားပုံရသည်။ လွမ်းဆွတ်ဖွယ်ကောင်းသော နယ်မြေတစ်ခုလိုပင်။ မက်မွန်ပင်များသည် တောင်များနှင့် လွင်ပြင်များ ပြည့်နှက်နေသည်။ တစ်ချိန်ချိန်တွင် မက်မွန်ပင်များမှ စိမ်းလန်းသော အပင်ပေါက်များ တိတ်တဆိတ် ပေါက်ထွက်လာသည်။ ပူနွေးသောနွေဦးလေနုအေးကြောင့် မက်မွန်ပွင့်များသည် တစ်ညလုံး ပွင့်လန်းလာခဲ့သည်။ သူမမြင်နိုင်သမျှကတော့ ပန်းရောင်ပင်လယ်ပြင်တစ်ခုပဲ။

ရှောင်းကောသည် သူမ၏ ညံ့ဖျင်းသော ပန်းချီစွမ်းရည်ကြောင့် သူ့ကိုယ်သူ မုန်းတီးခဲ့သည်။ မဟုတ်ပါက သူမသည် ဤလှပသောရှုခင်းကို စာရွက်ပေါ်တွင် ရေးဆွဲနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

သူမ အိမ်ပြန်ရောက်လာသည့်အချိန်က နေ့လယ်ဖြစ်နေပြီ။ ရှောင်းကော ချက်ပြုတ်နေစဉ် မှင်သက်နေသည်။ သူမမြင်ခဲ့သော လှပသောရှုခင်းကို မတွေးတောဘဲမနေနိုင်ပေ။ ထို့နောက် သူမသည် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ဗလာကျင်းနေသော ခြံဝင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ အတွေးတစ်ခုက သူမဆီ တဖြည်းဖြည်းရောက်လာသည်။

အိမ်မှာ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေပဲ စိုက်လို့ ရတယ်လို့ ဘယ်သူမှ မပြောဘူး။ ပန်းပင်တွေ စိုက်ရတာက အံ့သြစရာကောင်းသည်။ သူတို့ရဲ့ အနံ့ကကောင်းရုံတင်မကဘဲ သူတို့ ရဲ့ မြင်ကွင်းတွေက သူမကို ပျော်ရွှင်စေမှာ။

အိမ်ခြံဝင်းကြီးက ကျယ်သည်။ တိရစ္ဆာန်များရှိသည့်အပြင် စိုက်ပျိုးရန် နေရာလွတ်များစွာရှိသည်။

ရှောင်းကော ထမင်းနှစ်လုတ်ကို အမြန်စားလိုက်သည်။ ပန်းပင်တွေစိုက်ရအောင် အပြင်ကိုမထွက်ခင် ပန်းကန်လုံးတွေ၊ တူတွေတောင် မဆေးတော့ပေ။

လာမည့်လများတွင် သူမသည် ဟင်းသီးဟင်းရွက်စိုက်ရန် ကျန်နေသေးသောကြောင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်စိုက်ခင်းက မသင့်တော်ပေ။ ရှောင်းကောသည် ဇာတ်ကွက်မှ ထွက်သွားပြီး ကြက်နှင့် ဘဲခြံများ အနားသို့ ရောက်လာသည်။ သူမ လှည့်ပတ်ကြည့်ပြီးနောက် နေကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူမ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဒါလုပ်မယ်!"

ဒီထောင့်မှာ နေရောင်တော်တော်ထွက်နေပေမယ့် သိပ်ပူမနေချေ။ ဟင်းသီးဟင်းရွက်စိုက်ခင်းဘေးတွင် ကြက်၊ ဘဲများနှင့် အနည်းငယ် အကွာအဝေးရှိသေးသည်။ ပထဝီဝင်တည်နေရာသည် အလွန်ကောင်းမွန်သည်။

ရှောင်းကော ပေါက်ပြားကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး မြေပေါက်လိုက်သည်။ အရင်က ဒီမှာ ဘာမှ မစိုက်ဘူးဆိုတော့ မြေက အရမ်းမာသည်။ မြေကြီးပေါက်ဖို့ သူမ အများကြီး ကြိုးစားခဲ့ရသည်။ ပန်းပင်စိုက်ဖို့က နေရာအများကြီးမလိုပေ။ သူမလိုအပ်သမျှမှာ သေးငယ်သောနေရာတစ်ခုဖြစ်သည်။ ပန်းခင်းတစ်ခုသည် မျက်စိပသာဒဖြစ်စေပြီး ခြံဝင်းအတွင်း အရောင်အသွေးထည့်ပေးနိုင်သည်။

အရင်က ခရိုင်ကိုသွားတုန်းက မျိုးစေ့ရောင်းတဲ့ ဈေးသည်တွေကို တွေ့ဖူးသည်။ ဒါပေမယ့် ထိုအရာများသည် ပန်းစေ့များလား သို့မဟုတ် ဟင်းရွက်အစေ့များလား သူမ မသိပေ။ တိုက်ဆိုင်စွာပင် မနက်ဖြန်သည် ဈေးနေ့ဖြစ်သောကြောင့် သူမသည် စောစောထကာ ထိုနေရာသို့ ခရီးထွက်ရမည်။

နောက်တစ်နေ့ မိုးမလင်းခင် ရှောင်းကော နိုးလာပြီး မနက်စာ စားသောက်ပြီးသွားပြီ။

ထုပ်ပိုးပြီးတာနဲ့ ဈေးကို မောင်းထွက်ခဲ့သည်။

မျိုးစေ့များ စိုက်ပျိုးခြင်းအပြင် ဟင်းသီးဟင်းရွက်၊ အသား၊ ဆန်၊ ဆီ၊ ဆားနှင့် အမျိုးမျိုးသော ပစ္စည်းအချို့ကိုလည်း ဝယ်ယူသွားခဲ့သည်။ ထိုပစ္စည်းများသည် အိမ်တွင် နည်းနေသဖြင့် ယနေ့တွင် အစုလိုက်ဝယ်ယူရန် လိုအပ်သည်။

ရှောင်းကောသည် ခရိုင်ပွဲစျေးသို့ ချဉ်းကပ်လာသည်နှင့်အမျှ သူမသည် သူမ၏ ပိုက်ဆံများကို သူမနဲ့ကပ်ထားခဲ့သည်။ ဒီမှာ လူတွေအများကြီးရှိတော့ သတိထားတာကပိုကောင်းသည်။

ဈေးထဲကို ဝင်လိုက်တာနဲ့ မျိုးစေ့ရောင်းတဲ့ လူတွေရှိသည်။ ရထားလုံးပေါ်က ဆင်းပြီး လိုက်မေးကြည့်တော့ အဲဒါတွေက ဟင်းသီးဟင်းရွက်အစေ့တွေမှန်း သိလိုက်ရသည်။

ရှောင်းကော ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်ကာ ၎င်းတို့သည် ဘာအစေ့တွေဖြစ်သည်ကို မပြောနိုင်ပေ။ “ဦးလေး ဒီမှာ ပန်းမျိုးစေ့တွေ ရှိလား” ဟု သူမ မေးလိုက်သည်။

"ဘာရယ်"

ဆိုင်ရှင်က အသက်ကြီးပြီး ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မကြားပေ။ အာရုံစိုက်ပြီး မေးခဲ့သည်။

"ဦးလေးမှာ ပန်းမျိုးစေ့ရှိလား"

ရှောင်းကော အသံမြင့်ပြီး ထပ်မေးလိုက်သည်။

“မရှိဘူး” အဘိုးကြီးသည် ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူမပြောတာကိုကြားပြီး လက်ကိုဝှေ့ယမ်းပြခဲ့သည်။

ရှောင်းကောက ခေါင်းညိတ်ပြပြီး တခြားဆိုင်တွေကို လိုက်ကြည့်ဖို့ ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

ဒီနေ့ စျေးထဲမှာ လူသိပ်မရှိပေ၊ မြည်းလှည်းမောင်းရတာ လွယ်တာမို့ ရှောင်းကော မရပ်ခဲ့ပေ။ သူမ လှည့်ပတ်ကြည့်ကာ ဝက်သားဝယ်ရန် အကျွမ်းတဝင်ရှိသော ဆိုင်တစ်ခုသို့ ရောက်လာသည်။ ယခု ရာသီဥတုက တဖြည်းဖြည်း ပူလာပြီဆိုတော့ လတ်ဆတ်တဲ့ အသားတွေကို အကြာကြီး သိမ်းထားလို့မရတော့တဲ့အတွက် ဆိုင်မှာ ဝက်သား သိပ်မရှိတော့ပေ။

"သူဌေး ဝက်သားတစ်ချို့လောက်ရဦးမလား"

ရှောင်းကောရဲ့ပုံစံက ရင်းနှီးပုံရသည်ကို သူဌေးကမြင်သောအခါ ချက်ခြင်း သူမဆီသို့ လျှောက်လာသည်။ သူက ဓားသွေးပြီး သူမကို မေးခဲ့သည်။ “ဘယ်လောက်လိုချင်လဲ”

"ဝက်ဗိုက်သား ငါးကတ်တီနဲ့ မိုးခိုသားသုံးကတ်တီ၊ ဝက်နံရိုးက အကုန်လုံး လိုချင်တယ်။ ရှင့်ဆီမှာ ဝက်လက်ဆစ်သားရှိလား။"

ရှောင်းကော တင်းကုပ်တွင် ပြသထားသည့် အသားကိုကြည့်ပြီး လိုအပ်သည့်ပမာဏကို နည်းစနစ်တကျပြောပြလိုက်သည်။

"ဝက်လက်ဆစ်သားနဲ့ ဝက်သားခြေထောက်က အစုံရှိတယ်" သူဌေးက ရှောင်းကော အတွက် အသားလှီးဖြတ်ရင်း ပြန်ဖြေပေးနေသည်။

"ဘယ်လောက်လောက်ရှိလဲ"

“အင်း….... တစ်စုံပဲ ကျန်တော့တယ်။” သူဌေးက သူ့နောက်က ခြင်းတောင်းကို မသေချာမရေရာ ကြည့်ပြီး မပြောခင် အတည်ပြုလိုက်သည်။

"ဒါဆို တစ်စုံလိုချင်တယ်"

“ကောင်းပြီ…” ဆိုင်ပိုင်ရှင်က ရှောင်းကောကို တွေ့ရတော့ ဝမ်းသာသွားသည်။ မကြာခဏ မရောက်လာသော်လည်း လာသောအခါတွင်တော့ အမြဲတမ်းဝယ်သည်။

"ညီမ၊ ညီမက စားသောက်ဆိုင် ပိုင်တာလား။"

သူမသည် သူ၏ ပုံမှန်ဖောက်သည်များထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်သောကြောင့် သူဌေးက သူမကို တစ်ခါမှ မမေးဖူးပေ။ သူ့ကိုယ်ပိုင် ခန့်မှန်းချက်မျှသာ ဖြစ်သည်။ စားသောက်ဆိုင်များတွင် စားဖိုမှူးများ သို့မဟုတ် မိသားစုကြီးစားသူများမှလွဲ၍ အသားများစွာကို ဘယ်သူကဝယ်မှာလဲ။ ရာသီဥတုက ပူလာပြီး အသားက အကြာကြီး မစားရဘူး။

" စားသောက်ဆိုင်မှာ လည်ပတ်ဖို့လုပ်နေတာဖြစ်ရမယ် ဒါမှမဟုတ် အိမ်မှာ လူများလို့ဖြစ်ရမယ်"

ရှောင်းကောက ပြုံးပြီး အမှတ်တမဲ့ အကြောင်းပြချက်ပေးခဲ့သည်။

ထိုစကားကို သူဌေးက ကြားသောအခါ နားလည်မှုဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူမ ပြောတာမှန်သည်။ သူမက စားသောက်ဆိုင်ဖွင့်ထားတာပဲဖြစ်ရမည် သို့မဟုတ် စားဖိုမှူးဖြစ်ရမည်။

"စကားမစပ် ညီမလေး အစ်ကို့မှာ ဝမ်းတွင်းသား ရှိသေးတယ် လိုချင်လား"

အသားကို မြည်းလှည်းထဲထည့်ပြီးနောက် ဒီကောင်မလေးက အဲ့တာတွေ စားရတာကြိုက်ကြောင်း ရုတ်တရက် သတိရသွားကာ မေးလိုက်သည်။

“ဟုတ်!”

ရှောင်းကော စိတ်အားထက်သန်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး မြည်းလှည်းပေါ်မှ ဝမ်းသာအားရ ထွက်လာသည် ။ သူမ ပြန်လျှောက်လာပြန်သည်။ ဝမ်းဝမ်းတွင်းသားက ကောင်းတယ်!

"ဒီမှာ ဒါအကုန်ပဲ" သူဌေးက တောင်းကို ရှောင်းကောထံ ယူဆောင်လာကာ သူမ မြင်အောင်ပြခဲ့သည်။

ရှောင်းကော အနီးကပ်ကြည့်ကာ အစာဟောင်းအနံ့ကိုသည်းခံလိုက်သည်။ အူမကြီး၊ ဝက်အသည်းနှစ်ခု၊ ဝက်အဆုတ်တစ်စုံနှင့် ဝက်ခေါင်းတစ်ခေါင်းတို့ ပါသည်။

"အစ်ကို၊ ဒါတွေအားလုံးရောင်းတာလား။"

ရှောင်းကော ဤအရာများကို စိတ်ကူးယဉ်ခဲ့သည်။ ဝက်အဆုတ်နှင့် ဝက်အသည်းကို အအေးစာအဖြစ် ချက်မည်။ ပြုတ်ထားသော ဝက်ခေါင်းအသား၏ မွှေးရနံ့က သူမစိတ်ထဲ ပျံ့နှံ့နေသည်။ ဒါတွေအားလုံးက ရဖို့ခက်သည်။

"ဝက်ခေါင်းလည်း လိုချင်တာလား" သူဌေးက ရှောင်းကောကို ထူးဆန်းစွာ ကြည့်နေသည်။ အုတ်ဂူ လှည်းကျင်းခြင်း ပွဲတော်က ပြီးသွားပြီ။ ဒါကို သူမဘာကြောင့် လိုအပ်တာလဲ။ ဒါက ကောင်းကင်ကို ကိုးကွယ်ရသလိုမျိုး မဟုတ်ဘူး။

"အားလုံးယူမယ်"

ရှောင်းကော ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူမ သွားရည်ကျလုမတတ်ပင်။ ဝက်ခေါင်းသားကို မစားရတာကြာပြီ။

သူဌေးက သူမအတွက် အရာအားလုံးကို လှည်းပေါ်တင်ပေးပြီး ရှောင်းကောကို အသားအားလုံးအတွက် အလွန်သက်သာသောစျေးနှုန်းဖြင့် ပေးလိုက်သည်။

ငွေပေးချေပြီးနောက် ရှောင်းကောသည် သူမ၏ ပိုက်ဆံအိတ်ကို လက်ထဲတွင် သယ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

လမ်းမှာ တခြား အသားအမျိုးအစားတွေ ရောင်းတဲ့ဆိုင်ကို တွေ့သည်။ သူမ သူတို့ကို ကြည့်တောင်မကြည့်ခဲ့ပေ။ အဓိကကတော့ သူမ ဒီနေ့ လွန်လွန်ကဲကဲဝယ်မိသွားလို့ပါပဲ။ အသားအများကြီးဝယ်ဖို့ မစီစဉ်ထားပေမယ့် အဲဒါတွေကို မြင်တဲ့အခါ သူမရဲ့ပါးစပ်က နှလုံးထက် ပိုမြန်တာကြောင့် သူမမျှော်လင့်ထားတာထက် ကျော်လွန်ပြီး အကုန်အကျခံခဲ့သည်။

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း အမျိုးသမီးများ ဈေးဝယ်ထွက်သည့်အခါ မရပ်တန့်နိုင်ကြပေ။

ဟင်းသီး ဟင်းရွက်တွေကိုလည်း ဝယ်ပေမယ့် အများကြီး မဝယ်ပေ။ အချိန်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် သူမသည် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ များများစိုက်ရပေဦးမည်။ အဲဒီအချိန်မှာ အိမ်မှာ လုံလောက်သည်။

လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ရှောင်းကောသည် ပန်းမျိုးစေ့ရောင်းသည့်သူတွေကို မတိုးမိခဲ့ပေ။ ဒါပေမယ့်လည်း ဟင်းသီးဟင်းရွက်မျိုးစေ့များ ရောင်းချသည့် လူအများအပြား ရှိခဲ့သည်။ အဲဒါတွေကို အခုဝယ်ဖို့ အလျင်မလိုတော့တဲ့အတွက် ရှောင်းကော မဝယ်ဖြစ်ချေ။ သူမ လမ်းအတိုင်း ဆက်လျှောက်လာသည်။

တခြားပစ္စည်းတွေ အများကြီးဝယ်ပြီး လှည်းက ပြည့်လျှံသွားခဲ့သည်။ သူတို့ ဈေးမှ ထွက်သွားသောအခါ မြည်းလှည်းသည် ရှေ့သို့ ရွေ့လျားသွားသည်။

ဒီအခိုက်အတန့်မှာ ဈေးအ၀င်ဝမှာ ဟင်းသီးဟင်းရွက်ရောင်းတဲ့ အဖိုးအိုက ရှောင်းကောကိုတွေ့ပြီး မေးခဲ့သည်။

"ပန်းမျိုးစေ့တွေ ရပြီလား"

“မရဘူး”

ရှောင်းကော ခေါင်းခါလိုက်ပြီး အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

မထင်မှတ်ပဲ အဖိုးအိုက ပြုံးပြခဲ့သည်။ "အဲ့တာတွေက အခုမရောင်းသေးဘူး! ပွဲစျေးကြီးမှ ရနိုင်မယ်!"

သူသည် ရှောင်းကောကို ကြင်နာစွာ သတိပေးပြီးနောက်၊သူ့ဆိုင်ကို ထုပ်ပိုးသိမ်းဆည်းပြီး အိမ်ပြန်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။