အခန်း (၃၀၃)

ရှောင်းကော ကြက်သေသေသွားသည်။ ဒီအတွက် စျေးကြီးစျေးငယ်တွေ ရှိသေးတာလား။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ရှောင်းကောက အဖိုးအိုကို ကျေးဇူးတင်ခဲ့သည်။

သူမအိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ ရှောင်းကောသည် ပစ္စည်းအားလုံးကို ထုပ်ပိုးခဲ့သည်။ ရေခဲသေတ္တာထဲမှာ သိမ်းထားသင့်သည့်ဟာတွေကို ရေခဲသေတ္တာထဲမှာ သိမ်းဆည်းထားသင့်သည်။ အလင်းရောင်ထဲက သိမ်းထားသင့်တဲ့အရာတွေကို အရိပ်ထဲမှာ ထားလိုက်သည်။

မီးဖိုချောင်မှာ အပြည့်အစုံရှိနေမှသာ သူမက လုံခြုံတယ်လို့ ခံစားရသည်။

!!

သူမဝယ်လာတဲ့ ဝက်ခေါင်း၊ အဆုတ်နဲ့ အသည်းကို ရေခဲသေတ္တာထဲမှာ မသိမ်းဆည်းထားပါပေ။ သူမသည် ၎င်းတို့ကို ဇလုံကြီးတစ်ခုထဲတွင် သေချာစွာ စိမ်ထားလိုက်သည်။

ရိုးရိုးသားသားပြောရရင် ဇလုံကြီးထဲက ဝက်ခေါင်းကိုကြည့်ရင်း ရှောင်းကော နားမလည်နိုင်အောင် ကျောချမ်းသွားကာ သူမတစ်ကိုယ်လုံးမှာ ယားယံလာသည်။

ဝယ်တုန်းက ဘာမှ မခံစားရဘူး။ ခုတော့ သူမ အဲ့တာတွေပြန်ယူလာပြီး အိမ်မှာ ထားလိုက်တော့မှ တကယ်ကို ကြောက်စရာကြီး။

ဝက်၏ ခေါင်းသည် စွဲမက်ဖွယ်ကောင်းလွန်းလှသည်။ အဲဒါကို လျစ်လျူရှုဖို့ ခက်သည်။ သူမ လှည့်ကြည့်တိုင်း ဝက်ခေါင်းကို မသိစိတ်က တွေးပြီး မြင်လိုက်တိုင်း ဝက်ခေါင်းကို အလွန်ထိခိုက်ခံစားခဲ့ရသည်။

သူမ စိတ်ထဲမှာ မသက်မသာဖြစ်မှုကို နှိမ်နှင်းဖို့ ဓားတစ်ချောင်းကို အသုံးပြုခဲ့သည်။ အပြင်းအထန်ကြိုးစားပြီးနောက် လက်တွေထုံသွားတဲ့အထိ တစ်ဝက်လောက်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သည်။ အခု အနည်းဆုံးတော့ ပန်းကန်လုံးထဲမှာ ဦးခေါင်းကို မတ်မတ်မထားဘဲ အနည်းဆုံးတော့ ရေထဲမှာ အပြည့်စိမ်ထားနိုင်ပြီ။

တစ်စက္ကန့်မခြားဘဲ ဓားရှည်ကို သေသေချာချာ ဆေးကြောပြီး အိမ်ထဲသို့ ပြန်ဝင်လာခဲ့သည်။

ဝက်၏ဦးခေါင်း၊ အသည်းနှင့် အဆုတ်တို့ကို သွေးဖယ်ထုတ်ရန်အတွက် ရေစိမ်ထားလိုက်သည်။ နေ့ခင်းဘက်တွင် ချက်ပြုတ်ပြီး လှပသော အညိုရောင်သန်းလာသည်အထိ ကျပ်တိုက်ထားသည်။

နေ့လည်စာစားပြီးနောက် ရှောင်းကော ရေတည်ထားလိုက်သည်။ ဝက်ခေါင်းက သိပ်မကြီးဘူး အိမ်က အိုးကြီးထဲ ဆံ့လောက်အောင်တော့ ကြီးသည်။ ခေါင်းကို သီးခြားပြုတ်ဖို့ နောက်ထပ်အိုးရှာရတဲ့ ဒုက္ခက သူမကို ကယ်တင်လိမ့်မည်။

ခေါင်းနှစ်ခြမ်းကို ပြုတ်ပြီးတာနဲ့ အိုးကြီးတစ်လုံးထဲမှာ ထည့်လိုက်ပြီး ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်အိတ်ကို ထည့်လိုက်သည်။ အိုးကို အဖုံးအုပ်ပြီး နာရီဝက်လောက် မီးပြင်းပြင်းနဲ့ ပြုတ်ထားလိုက်သည်။ ပြီးရင်တော့ မီးအေးအေးလေးနဲ့ နှစ်နာရီခွဲလောက် ပေါင်းထားလိုက်သည်။

ဤအချိန်ကိုအသုံးချပြီး ရှောင်းကောသည် ခဏတာအနားယူရန် အိမ်ထဲသို့ပြန်လာခဲ့သည်။

အချိန်တန်ပြီဟု ခန့်မှန်းပြီးနောက် မီးဖိုခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်ကာ အိုးအဖုံးကို မြှောက်လိုက်သည်။ ရေနွေးငွေ့တွေ ပြေပျောက်ပြီးချိန်မှာတော့ သူမဟာ တူကို ထုတ်ယူပြီး ဝက်ရဲ့မျက်နှာကို တို့လိုက်သည်။ အသားက နူးညံ့ပျော့ပြောင်းနေပြီ။ တူတွေက အသားထဲကို စိမ့်ဝင်လွယ်သည်။

မီးငြိမ်းသတ်ပြီးနောက် အိုးထဲက ဟင်းရည်က ကော်နဲ့တူသည်။ ဝက်ခေါင်းနှင့် အဆုတ်ကို ဝါးစင်ပေါ်တွင် တင်ထားလိုက်သည်။

ထို့နောက် အိုးကြီးတစ်လုံးကို ဆေးကြောသန့်စင်ပြီး မီးမွှေးလိုက်သည်။ သူမသည် အိုးထဲကို သကြားညိုနှင့် လက်ဖက်ရွက်တစ်ဆုပ်ကို ထည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ဝါးစင်ကို အိုးပေါ်တွင် အလျင်အမြန်တင်ကာ အဖုံးပေါ်တင်လိုက်သည်။

ခဏအကြာတွင် အိုးအဖုံးမှ အဖြူရောင်မီးခိုးများ ထွက်ကျလာပြီး အဝါရောင် မီးခိုးများ ထွက်ကျလာသည်။ အခန်းထဲတွင် မီးခိုးငွေ့များဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ရှောင်းကော သည် မျက်လုံးများကို မဖွင့်နိုင်ဖြစ်နေသည်။ ကြောင်တက်တက်ဖြင့် မီးဖိုခန်းပြတင်းပေါက်နှင့် တံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည်။ ပွင့်နေသော အပေါက်များမှ မီးခိုးများ ချက်ချင်း ထွက်လာသည်။

အပြင်မှာ ခဏလောက်ရပ်ပြီးနောက်၊ ရှောင်းကောသည် သူမမျက်လုံးတွေ ပိုကောင်းလာတဲ့အခါ အိမ်ထဲကို အမြန်ပြန်လာခဲ့သည်။ အကြာကြီးမီးခိုးမှိုင်းမိရင် အသားက ခါးလိမ့်မည်။ သူမသည် အိုးနားသို့သွားကာ ဂရုတစိုက်နားထောင်ကြည့်လိုက်သည်။ အိုးထဲမှ ဆူဆူညံညံအသံများ ထွက်ပေါ်လာပါက သကြားကလုံးလုံး အရည်ပျော်သွားပြီး အဖုံးကို မနိုင်ပြီဖြစ်သည်။ အဲဒီအခါမှာ အသားကို ပြီးပြည့်စုံအောင် လုပ်မည်။

သူမသည် အိုးသံကိုနားထောင်ရန် အာရုံစိုက်မိလွန်းနေသဖြင့် အပြင်မှထွက်လာသော အသံများကို မသိစိတ်က ပိတ်ထားလိုက်သည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမ၏ တံခါးကို ခေါက်လာသည်။

အစကတည်းက ပါးလွှာခြင်းမဟုတ်သော တံခါးသည် အလွန်ပြင်းထန်သော ရိုက်ခတ်မှုအောက်တွင် ပြိုကျလုနီးဖြစ်နေပြီ။ နောက်ဆုံးတွင်၊ ၎င်းပေါ်သို့ကျလာသောလေပြင်းတစ်ခုစီနှင့်အတူ၊ တံခါးသည် ဘုန်းဆိုတဲ့အသံနှင့်အတူ မြေပြင်ပေါ်သို့ပြိုကျကာ ဖုန်မှုန့်များထွက်လာသည်။

ချက်ချင်းဆိုသလို ရုန်းရင်းဆန်ခတ်ဖြစ်သွားသည်။ ခွေးတွေဟောင်ပြီး ကြက်တွေ၊ မြည်းနဲ့ နွားတွေလည်း ပရမ်းပတာဖြစ်သွားကြသည်။

ရှောင်းကော အဖုံးကိုမထားသည့်အချိန် ရုတ်တရက်ထွက်လာသော အသံကြောင့် ထိတ်လန့်သွားသည်။ အဖုံးကို ဆုပ်ကိုင်ထားရင်းကနေ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားသည်။

သူမ ထိတ်လန့်တကြားနဲ့ အေးစက်သော လေပြင်းတစ်ချက်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ နောက်တခဏမှာတော့ လက်ကြီးတစ်ဖက်က သူမပါးစပ်နဲ့ နှာခေါင်းကို အုပ်လိုက်သည်။ သူမ၏ ခါးကို ခိုင်ခံ့စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း ခန္ဓာကိုယ်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး ထိုလူက သူမကို ပွေ့ချီကာ ထွက်ပြေးသွားခဲ့သည်။

ရှောင်းကော၏ နှလုံးက ခုန်ပေါက်သွားသည်။ ဘယ်သူလဲဆိုတာ သူမ မသိခဲ့ပေ။ ဒီလူက ငွေလား ဒါမှမဟုတ် သူမရဲ့အသက်ကိုလိုချင်တာလား။ သူမသည် စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် တွန်းလှန်ပြီး ဘေးပတ်ပတ်လည်ကို အမြန်ကြည့်လိုက်သည်။ အဆုံးတွင် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် အိမ်မှ ထွက်သွားချိန်တွင် နံရံပေါ်ရှိ တံစဉ်ကို ကောက်ကိုင်ကာ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

ထိုလူက မလှုပ်ရှားတော့ဘဲ သူမခါးကိုဆုပ်ကိုင်ခါးပြီး ပါးစပ်မှလက်ကို ဖြေလျှော့ခဲ့သည်။ ရှောင်းကောသည် လွတ်မြောက်ရန် အခွင့်အရေးကို ရယူခဲ့သည်။ မျက်လုံးမှိတ်ပြီး တံစဉ်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး နောက်လူကို ခုတ်ဖို့လုပ်လိုက်သည်။

ထိုလူသည် တံစဥ်ကို မသိစိတ်မှ ရှောင်ဖယ်လိုက်ပြီး နောက်တစ်ကြိမ် ခုတ်ထစ်မည့် လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ "ရှောင်းကော" သူ ထိတ်လန့်စွာအော်လိုက်သည်။

ရင်းနှီးသောအသံကိုကြားလိုက်ရတော့ ရှောင်းကောသည် ထိုလူကိုကြည့်ရန် မျက်လုံးကို အတင်းဖွင့်ကာ ဟန့်တားလိုက်သည်။

သူမ၏တံစဉ်ကို မချမီ စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။ သူမက ချီတုံချတုံနဲ့ခေါ်လိုက်သည်။ "ကျန်းတန်းဟယ်"

"ကိုယ်ပါ!"

ရှောင်းကောက သူမရဲ့ပါးစပ်ကို ဖွင့်လိုက်ပြီး ခဏတာ စကားမပြောဘဲ နေလိုက်သည်။ သူမ မယုံနိုင်စွာဖြင့် သူ့ရှေ့က လူကို အကဲခတ်လိုက်သည်။ ဒီခရီးသွား ၀တ်စုံနဲ့ မုတ်ဆိတ်မရိတ်ထားတဲ့လူက တကယ်တော့ ကျန်းတန်းဟယ်ပင်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ" ကျန်းတန်းဟယ် ရုတ်တရက် သူ့မျက်နှာကို ထိလိုက်သည်။ မုတ်ဆိတ်မွေးအောက်မှာ ဝှက်ထားတဲ့ သူ့ပါးပြင်တွေက အနည်းငယ်နီမြန်းသွားသည်။ “ကိုယ့်ပုံစံက ထူးဆန်းနေလို့လား”

ရှောင်းကော ပြတ်ပြတ်သားသား ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။ "ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး!"

သူက ချောမောရုံသာမက နှစ်လိုဖွယ်လည်းကောင်းလွန်းလှသည်။ သူ့ပုံစံက မိုက်ပြီး ရင့်ကျက်ပုံရသည်။ ဒါပေမယ့်…

"ရှင့်ကိုကြည့်ရတာ နည်းနည်းအိုသွားသလိုပဲ"

ရှောင်းကောသည် သူမ၏ ရိုးသားသော သဘောထားကို ပြောပြပြီးနောက် ကျန်းတန်းဟယ်တစ်ယောက် မိုးကြိုးပစ်ခံလိုက်ရသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ အခု သူ့ကိုကြည့်ရတာ မထူးဆန်းဘူးလို့ သူမပြောတာကို ကြားလိုက်ရတော့ သူ့ရင်ထဲမှာ ပျော်ရွှင်မှု အရိပ်အယောင်တွေ ပေါ်လာသည်။ ဒါပေမယ့် သူအိုသွားသလိုပဲလို့ သူမပြောတာကို ကြားလိုက်ရတော့ သူ့နှလုံးသားက ချက်ချင်း အေးခဲသွားသည်။ သူမ သူ့ကြောင့် ကြောက်လန့်သွားတာအတွက်ကြောင့် မဟုတ်ဘူး သူ့ရဲ့မုတ်ဆိတ်မွေးတွေကို လက်ဗလာနဲ့ ဆွဲလိုက်သည်။

“…...”

သူ တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် နေနေတာကိုမြင်တော့ ရှောင်းကောက သူမဟာ သစ္စာရှိလွန်းသူဖြစ်နိုင်သည်ဟု ခံစားမိသည်။ သူမ ခဏလောက် စဉ်းစားပြီး သူ့ကိုနှစ်သိမ့်ပေးတော့မယ့်အချိန်မှာ သူ့နောက်က တံခါးကို မြင်လိုက်ရသည်။

အကောင်းတိုင်းရှိနေသည်ဟု ယူဆရသည့် တံခါးသည် ယခု မြေပြင်ပေါ်တွင် ပြားပြားဝပ်လျက် ရှိနေသည်။ ရှောင်းကော မယုံကြည်နိုင်စွာ မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။ မီးခိုးငွေ့တွေကြောင့် သူမမျက်လုံးတွေ မှုန်ဝါးလာတယ်လို့ သူမထင်ခဲ့သည်။ ဒါပေမယ့် သူမမျက်လုံးများကို မည်မျှပင် ပွတ်နေပါစေ တံခါးက မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေခဲ့သည်။

ရှောင်းကော ဘာမှပြန်မပြောတာကိုမြင်တော့ ကျန်းတန်းဟယ်က သူမအကြည့်နောက်ကို လိုက်ကြည့်လိုက်တော့ မြေပြက်ပေါ်က တံခါးကို တွေ့လိုက်သည်။ သူ့မှာ ချက်ချင်း အပြစ်ရှိတယ်လို့ ခံစားရသည်။

"တံခါးက...ကျွန်မ ရှင့်ကို သော့မပေးထားဘူးလား..."

"ပေးထားတယ် ဒါပေမယ့် ကိုယ် အလျင်လိုပြီးမေ့သွားတာ..."

ကျန်းတန်းဟယ် ရှောင်းကော၏ လက်ကို ညင်သာစွာ ယူကာ မျက်နှာလိုမျက်နှာရဖြင့် ပွတ်သပ်လိုက်သည်။

"ဘာကိုအလျင်လိုတာလဲ" ရှောင်းကော စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ကိုယ်ရောက်တော့ အိမ်ထဲက ထွက်လာတဲ့ မီးခိုးငွေ့တွေကို မြင်လိုက်လို့၊ မီးလောင်နေပြီလို့ထင်လိုက်တာ"

ကျန်းတန်းဟယ်သည် အရာအားလုံးကို စကားအနည်းငယ်ဖြင့် ရှင်းပြလိုက်သည်။ သူဘယ်လောက်ကြောက်နေခဲ့လဲဆိုတာ ဘယ်သူမှမသိကြပေ။ သူမ အဆင်ပြေနေတာကို တွေ့ရတာ အရမ်းကောင်းသည်။

ထိုအချိန်တွင် မီးဖိုခန်း၏ ဂုဏ်ကျက်သရေကို ဖော်ထုတ်ရန် အခန်းတွင်းရှိ မီးခိုးများ လုံး၀ ကွယ်ပျောက်သွားသည်။ ထိုအချိန်မှသာလျှင် ကျန်းတန်းဟယ်သည် မီးဖိုချောင်သည် သူစိတ်ကူးထားသည့်အတိုင်း မီးမလောင်ကြောင်း သိမြင်နိုင်ခဲ့သည်။

ရှောင်းကောက တစ်ခုခုထပ်ပြောချင်ပေမယ့် သူ့ရဲ့စိုးရိမ်နေတဲ့ သွေးထွက်သံယိုမျက်လုံးတွေနဲ့ တံခါးကိုရိုက်နှက်လို့ သွေးထွက်နေတဲ့လက်သီးတွေကို ကြည့်ရင်း သူမရဲ့ လျှာဖျားမှာရှိနေတဲ့ စကားလုံးတွေကို မျိုချလိုက်သည်။ အဲဒီအစား သူမ ပြောလိုက်သည်။ “ရေနွေးတည်ထားလိုက်မယ် ရေချိုးလိုက် ”

သူမသည် ထိုကိစ္စကို ဆက်မပြောတော့သည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ကျန်းတန်းဟယ် စိတ်သက်သာရာရသွားသည်။ သူ ကျေနပ်စွာ ပြုံးပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “အင်း!”

ရှောင်းကော လှောင်ပြုံးပြုံးကာ မီးဖိုချောင်ဘက်သို့ လှည့်သွားသည်။ အခု သူဘယ်လောက်ရူးလိုက်လဲ လို့ သူမ ကိုယ့်ကိုယ်ကို တွေးနေမိသည်...

မီးဖိုချောင်ထဲပြန်ရောက်တော့ အိုးထဲက အသားတွေကို ထုတ်လိုက်သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာ သူမ အဖုံးကိုဖွင့်ထားခဲ့လို့သာပေါ့။ မဟုတ်ရင် အသားက အရမ်းခါးသွားလိမ့်မည်။

သူမ ထွက်သွားတာကိုမြင်တော့ ကျန်းတန်းဟယ်က နောက်ကနေ အနီးကပ် လိုက်သွားခဲ့သည်။ တရားခံသည် အနက်ရောင် အသားအိုးဖြစ်သည်ကို မြင်သောအခါတွင် အလွန်အံ့ဩသွားမိသည်။ တမူထူးခြားသော ရနံ့ကို ရှူရှိုက်ရင်း သူ တိတ်တဆိတ် တံတွေးမျိုချလိုက်သည်။

သူ့ကို အာရုံစိုက်နေတဲ့ ရှောင်းကောက သူ့ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုကို သတိထားမိသွားသည်။ "ရှင်မစားလာဘူးလား"

ကျန်းတန်းဟယ် ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ခါပြီး ရှောင်းကောကို ရှက်ရွံ့စွာ ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့စိတ်ထဲတွင်တော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို တွေးနေသည်။ "စားဖို့ စိတ်ရောက်မနေဘဲ ကိုယ် မင်းကိုတွေးပြီး အရမ်းအလုပ်များနေတာ"

ရှောင်းကောက သူဘာတွေတွေးနေလဲဆိုတာကို မကြားနိုင်ပေမယ့် သူ့အကြည့်အောက်မှာတော့ သူမ ရှက်သွေးဖြာနေဆဲပင်။

စိတ်မသက်မသာ ခံစားရပြီး သူ့အကြည့်ကနေ သူမ ရှောင်ဖယ်လိုက်သည်။ "အိမ်ထဲဝင်ပြီးအထုပ်ချလိုက်ဦး၊ ရှင့်အတွက် ရေနွေးတည်ထားမယ် အဲ့တာမှ ရှင်အရင်ဆုံးရေချိုးလို့ရမှာ"

"ဟုတ်တယ်၊ မင်းပြောသလိုပဲ လုပ်မယ်"

ရှောင်းကော ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် နှုတ်ခမ်းကို စေ့ကာ လှည့်လိုက်သည်။ သူမသည် သူ့ကို လက်အမူအရာပြပြီး မြန်မြန်သွားဖို့ ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းတန်းဟယ်က ရယ်ပြီး သူ့အခန်းထဲကို ပျော်ပျော်ကြီး ပြန်သွားခဲ့သည်။

ရှောင်းကောသည် သူမ၏ အတွေးများကို ဖယ်လိုက်ပြီး မီးစတင်မွှေးရန် အမြန်သွားခဲ့သည်။

ရေနွေးတည်ပြီးနောက် ကျန်းတန်းဟယ် ရေချိုးရန် သွားခဲ့သည်။ ထိုမှသာ ရှောင်းကောသည် အိမ်တွင် အခြေအနေကို စစ်ဆေးရန် အချိန်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ ကြေကွဲဖွယ်မြင်ကွင်းဖြစ်ခဲ့ကာ သစ်သားစတွေက မြေပြင်အနှံ့ ပြန့်ကျဲနေသည်။