အခန်း (၃၀၄)

ကျန်းတန်းဟယ် ဘယ်လောက် သန်မာသလဲဆိုတာကို သူမ တွေးနေမိသည်။

ရှောင်းကော တံခါးဘေးတွင် ထိုင်ချလိုက်ပြီး ခြေရာကဲ့သို့ ပုံသဏ္ဍာန်ရှိသော ပျက်စီးနေသော အစိတ်အပိုင်းကို တိတ်တဆိတ် ဆန်းစစ်ကြည့်လိုက်သည်။ “သစ်သားတံခါးကို ဖြိုဖျက်ဖို့ ခွန်အား ဘယ်လောက် ရှိရမှာလဲ…”

မပြီး ပြန်ထားဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပေမယ့် သူမရဲ့ ကြိုးစားအားထုတ်မှုဟာ ဖြုန်းတီးခံလိုက်ရသည်။ တံခါးဘောင်က ကွေးကောက်နေပြီ။ တံခါးကို ပြန်ထားနိုင်ရင်တောင် အသုံးမဝင်တော့ပေ။ တံခါးအသစ်ဝယ်ဖို့ပဲ စီစဉ်လို့ရတော့မည်။

လက်တွေဆေးပြီး ချက်ပြုတ်ဖို့ မီးဖိုချောင်ထဲကို ပြန်သွားလိုက်သည်။ သူတို့ စောစောစားသည်ဖြစ်စေ နောက်ကျမှစားသည်ဖြစ်စေ အရေးမကြီးပေ။ အစားစားပြီးရင် ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အိပ်တော့မည်။ တခြားဘာမှလုပ်စရာမရှိနေပေ။

!!

ဦးစွာ ဂျုံယာဂုလုပ်၍ သူမ လုပ်ထားသော ဝက်သားပေါက်စီများကို အပူပေးလိုက်သည်။

တိုက်ဆိုင်စွာပင် သူမတွင် အဆင်သင့် လုပ်ထားသော မီးခိုးမှိုင်းတိုက်ထားသည့် အသားတစ်တုံးရှိသည်။ သူမသည် သခွားသီးနှစ်လုံးကိုယူ၍ ဓားဖြင့်လှီးလိုက်သည်။ ထို့နောက် ၎င်းတို့ကို အလတ်စား အပိုင်းပိုင်းများ လှီးဖြတ်ပြီး ဇလုံတစ်ခုထဲတွင် ထည့်ထားလိုက်သည်။ ဝက်အသည်း၊ ဝက်အဆုတ်နှင့် ဝက်နှုတ်သီးမှ အသားအချို့ကိုလည်း လှီးဖြတ်ခဲ့သည်။

ထိုဟာတွေ အားလုံးကိုလည်း အလတ်စား အတုံးလေးတွေဖြစ်အောင် လှီးဖြတ်ထားသညိ။ ထို့နောက် သခွားသီးနှင့် ရောမွှေလိုက်သည်။ ရှာလကာရည်၊ ကြက်သွန်ဖြူအရည်နှင့် နှမ်းဆော့စ် အနည်းငယ်ထည့်လိုက်သည်။ ထို့ ကြောင့် သခွားသီးနှင့် ဝက်ခေါင်းအသား အအေးစာ ပန်းကန်တစ်လုံးကို ချပေးရန် အသင့်ဖြစ်နေပြီ။

ကျန်တဲ့ ချက်ပြုတ်ထားတဲ့ အသားတွေက အေးသွားပြီမို့ ရေခဲသေတ္တာထဲ ထည့်ထားလိုက်သည်။

နေရာလွတ်မှ ထွက်လာပြီးနောက် သူမသည် ၎င်းကိုစဉ်းစားပြီး ဟင်းအလုံအလောက်မရှိဘူးဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ ဂျုံယာဂု ကျက်ခါနီးတွင် နောက်ထပ်ဟင်းပွဲအတွက် ဟင်းနုနွယ်ရွက်ကို မွှေကြော်လိုက်သည်။

အစားအသောက်ချပြီးသည်နှင့် ကျန်းတန်းဟယ် အဝတ်အစားအသစ် ၀တ်စုံဖြင့် ရောက်လာသည်။

မကြာသေးမီက မုတ်ဆိတ် မရိတ်ထားခဲ့သည့် ဦးလေးသည် ဝတ်ကောင်းစားလှဖြင့် လူငယ်တစ်ယောက်လို ပြန်ပေါ်လာသည်။

ရှောင်းကောက ဒါကို အရမ်းကျေနပ်သွားသည်။ အသက်လေးဆယ် ဒါမှမဟုတ် ငါးဆယ်ကျော် သူ့ကိုရင်ဆိုင်ဖို့ အဆင်သင့်မဖြစ်သေးဘူး။ ထိုနေ့သည် မကြာမီမှာ မရောက်နိုင်ဘူးဟု သူမ မျှော်လင့်ခဲ့သည်။

"စားရအောင်။" ရှောင်းကော ဂျုံယာဂု ပန်းကန်လုံးတစ်လုံးကို သူ့ရှေ့မှာချပြီး တူတစ်စုံပေးလိုက်သည်။

"မွှေးလိုက်တာ။ မင်းချက်ပြုတ်ထားတာကို မြည်းစမ်းကြည့်ဖို့ ကိုယ်မစောင့်နိုင်တော့ဘူး။"

ကျန်းတန်းဟယ် အသက်ပြင်းပြင်းရှုရှိုက်လိုက်သည်။ လေထဲမှာ ရှိတဲ့ အစားအစာတွေရဲ့ ရနံ့တွေကို ဖြုန်းတီးပစ်ဖို့ သည်းမခံနိုင်တော့ပေ။

“ကျွန်မ ချက်ထားတာကို စားချင်ရင် မကြာမကြာ ပြန်လာပေါ့”

ရှောင်းကောက သူမရဲ့ ယာဂုစားရင်း ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းတန်းဟယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ဒီအကြောင်းပြောရင်းနဲ့ ရုတ်တရက် သူမဆီ သူပို့တဲ့စာကို တွေးမိလိုက်သည်။ သူ သူမကို မေးချင်သော်လည်း ဘာပြောရမှန်းမသိပေ။ သူမ တကယ်စိတ်ဆိုးနေခဲ့ရင်ကော။

"စာရလား" တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် သူ မေးလိုက်သည်။ သူ အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေခဲ့သည်။ "ဘာလို့ ကိုယ့်ကို စာမပြန်တာလဲ"

မထင်မှတ်ပဲ ရှောင်းကောသည် သူမနဖူးကို ရုတ်တရက် ရိုက်ပြီး တောင်းပန်လိုက်သည်။ "တောင်းပန်ပါတယ် မကြာသေးခင်က အလုပ်နည်းနည်းရှုပ်နေတာကြောင့်မို့..."

ရှောင်းကော သူ့ကိုယ်သူ ရှင်းပြရန် ခက်နေသည်။ သူမ တကယ်ကို မေ့နေခဲ့တာ။ ဒါကြောင့် သူပြန်လာတာများလား?

“ရပါတယ်။” ကျန်းတန်းဟယ် ပြုံးပြီး ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ သူ သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်သည်။ သူမ အလုပ်များလွန်းပြီး သူ့ကို အကြောင်းပြန်ရန် မေ့သွားကြောင်း ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူမ နေမကောင်းတာ ဒါမှမဟုတ် စိတ်မဆိုးဘူးဆိုနေသရွေ့တော့ ကောင်းပါသည်။

ကျန်းတန်းဟယ်ကတော့ အဆင်ပြေပေမယ့် ရှောင်းကောကတော့ စိတ်မကောင်းဖြစ်နေသည်။ "အဲ့ဒါကြောင့် ရှင်ပြန်လာတာလား" သူမ အပြစ်ရှိစွာ မေးလိုက်သည်။

ကျန်းတန်းဟယ် ကြက်သေသေသွားသည်။ သူ ခေါင်းကို လေးလေးနက်နက် ခါလိုက်ပြီး ပြုံးကာပြောလိုက်သည်။ "မဟုတ်ဘူး၊ မင်းကို လွမ်းနေလို့ ပြန်လာတာ"

ရှောင်းကော ထိုအချိန်တွင် အသက်ရှုရပ်သွားသည်။ ထို့နောက် သူမ တစ်ခုခုကို အရူးအမူးရှာဖွေနေတော့သည်။ "ကျွန်မ ဖယောင်းတိုင်တွေ ယူလိုက်ဦးမယ်။ နည်းနည်းမှောင်နေပြီ"

ကျန်းတန်းဟယ် ထပ်မပြောတော့ပေ။ သူမထွက်ပြေးသွားတာကိုမြင်ပြီးနောက် သူအကြည့်ကို ပြန်ရုတ်လိုက်ပြီး စားပွဲပေါ်ရှိ ဖယောင်းတိုင်တွေကိုကြည့်လိုက်သည်။ သူ တိုးတိုးလေးရယ်လိုက်သည်။ သူမကိုမတွေ့ရတာ လနဲ့ချီကြာခဲ့ပြီး သူမက ပိုတောင်မှ ချစ်စရာကောင်းလာသည်။

ရှောင်းကော သူမ၏ နှလုံးသားကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ရင်ခုန်နေခြင်းကို ရပ်သွားစေရန် ဆန္ဒရှိခဲ့သည်။ "အိုးနိုး အိုးနိုး ခုန်နေတာ ရပ်လိုက်တော့။ ရပ်လိုက်တော့။ ဒီနှလုံးက နွေဦးရောက်နေသလိုပဲ။ ခုန်နေတာ ရပ်လိုက်စမ်းပါ ရပ်လိုက်ပါတော့!"

ယောက်ျားတစ်ယောက်အပေါ် ဒီလိုခံစားချက်မျိုးရှိတာက သူမဘဝမှာ ပထမဆုံးအကြိမ် ခံစားခဲ့ရတာပင်။ ရှောင်းကောသည် ယခင်ကကဲ့သို့ သူ့ကို မရှောင်တော့ပေ။ အခုကျန်ခဲ့တဲ့အရာတွေအားလုံးက ချိုမြိန်မှုနဲ့ ရှက်ရွံ့မှုအရိပ်အမြွက်သာဖြစ်သည်။

သူတို့နောက်ဆုံးတွေ့တာ လအနည်းငယ်ပဲရှိသေးသည်။ မျက်တောင်တစ်ချက်မခတ်ဘဲ ချိုမြိန်သောစကားကိုပြောတတ်အောင် သူ ကိုယ်တိုင် လေ့ကျင့်ထားသည်။ ဒါပေမယ့်လည်း သူမသည် အတူတူပင်ဖြစ်ပြီး သူ့ထံမှ ပြေးထွက်သွားခဲ့သည်။

ထိုမှသာ ရှောင်းကောသည် သူမ၏မျက်နှာကို ရှက်ရွံ့စွာ ဖုံးကွယ်ထားလိုက်သည်။ သူမ ပေးခဲ့တဲ့ အကြောင်းပြချက်က ဘာလဲ။ ဖယောင်းတိုင်သွားယူဦးမယ်လို့ သူမတကယ်ပြောခဲ့တာ။ စားပွဲဘေးက မီးက ဘာလဲ။

"စိတ်ကိုလျှော့! စိတ်ကိုလျှော့!"

ရှောင်းကော သူမ၏ ရင်ဘတ်ကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ကာ သူမ၏ နှလုံးခုန်နှုန်းကို တည်ငြိမ်အောင် ကြိုးစားခဲ့သည်။ "ရပါတယ်၊ ငါ့နှလုံးခုန်နေတာက ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ငါ သူ့အတွက် ကျန်နေတဲ့ ဘဝတစ်လျှောက်လုံး သူနဲ့ ဖြတ်သန်းဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားပြီးပြီ။ သူ့အတွက် ငါ့နှလုံးမခုန်ဘူးဆိုရင်တော့ ဒါက ပုံမှန်မဟုတ်တော့ဘူး!"

မိမိကိုယ်ကို အိပ်မွေ့ချခြင်းပြီးသွားပြီးနောက် ရှောင်းကောသည် သူမခေါင်းကို မော့ကာ မီးဖိုချောင်ဆီသို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။

ရှောင်းကောက ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သလို ဟန်ဆောင်ကာ ကုလားထိုင်မှာထိုင်ပြီး ကျန်တဲ့ဝက်သားပေါက်စီတစ်ဝက်ကို ဆော့စ်နဲ့ တို့လိုက်သည်။ သူမ ထပ် စားပြန်သည်။

ဒီအချိန်မှာ ကျန်းတန်းဟယ်က သူ့နှုတ်ခမ်းတွေကို ဖိပြီးပြောလိုက်သည် “မင်းရှာနေတဲ့ ဖယောင်းတိုင်က ဘယ်မှာလဲ”

"အဟွတ်၊ အဟွတ်၊ အဟွတ်!" ရှောင်းကော အသားပေါက်စီ ရုတ်တရက် သီးသွားကာ နာကျင်စွာ ချောင်းဆိုးခဲ့သည်။

ဒါကိုမြင်တော့ ကျန်းတန်းဟယ်က သူ့အပြုံးကို ပြန်ရုတ်လိုက်သည်။ သူသည် သူမအတွက် စိတ်ပူပြီး သူမ ကျောကိုပုတ်ပေးရန် ကူညီခဲ့သည်။ "ယာဂုနည်းနည်းစားလိုက်"

ရှောင်းကောသည် ကျန်းတန်းဟယ် ကိုင်ထားသည့် ဂျုံယာဂုကို လည်ချောင်းထဲ မျိုချပြီး မစားမီ သောက်လိုက်သည်။

“ဖူး…” သေခြင်းမှ ကျဉ်းမြောင်းစွာ လွတ်မြောက်ခဲ့သော ရှောင်းကောသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်သည်။ ဒါဟာ သေခြင်းနဲ့ အနီးကပ်ဆုံး ရိတ်သိမ်းခြင်းပဲ။

ကျန်းတန်းဟယ်က ရှောင်းကော ထက်တောင် ပိုဆိုးတယ်လို့ ခံစားရသည်။ စောစောက သီးသွားတဲ့ သူဖြစ်နေသလို ခံစားရသည်။ ရှောင်းကော အဆင်ပြေသွားပြီဖြစ်သော်လည်း သူမကို နှစ်သိမ့်ရန် ကြိုးစားနေဆဲဖြစ်သည်။

"ရသွားပြီ " ရှောင်းကော ခေါင်းခါလိုက်သည်။ ကျန်းတန်းဟယ်သာ ဆက်သွားပါက သူမ၏ နောက်ကျောက မီးလောင်သွားလိမ့်မည်။

“နောင်ကျ သတိထား ” ကျန်းတန်းဟယ်က သူ့လက်ကို ပြန်ရုတ်ပြီး ပြောခဲ့သည်။

ရှောင်းကောက နားထောင်ဖို့ ငြင်းဆန်ခဲ့သည်။ သူသာ သူမကို မစခဲ့ရင် သူမ သီးသွားမှာ မဟုတ်ဘူး။ "အခုဟာက ကျွန်မအပြစ်လား"

"ဒါ မင်းအပြစ်မဟုတ်ဘူး။ ကိုယ့်အပြစ်" ကျန်းတန်းဟယ် အတော်လေး ပိုင်းခြားသိမြင်တတ်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူသည် "အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို ချော့ရန်လှည့်ကွက် ၁၈ကွက် " ကို မဖတ်ထားခဲ့ပေ။ သူမ ဒေါသဖြစ်သွားတာ သူ့အပြစ်ပဲ ဖြစ်ရမည်။ အဲ့တာက ဘယ်သူ့အမှားပဲဖြစ်ဖြစ် သူ့အမှားပဲလို့ ဝန်ခံရမည်။

ရှောင်းကော ထိုစကားကိုကြားသောအခါ ပိုကောင်းလာသည်။ သူမရဲ့ဒေါသကို ဖြေဖျောက်ရန် နေရာမရှိပေ။ သူမ မကျေနပ်သလို ဟန်ဆောင်ကာ နောက်တစ်ကြိမ်ထပ်မစားမီ ညင်သာစွာ နှာမှုတ်ခဲ့သည်။

ကျန်းတန်းဟယ် မျက်လျှာချကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ အဲဒါက နီးစပ်သည်။

အစားစားပြီးနောက် အချိန်က စောသေးသည် နှစ်ယောက်သား လှဲနေဖို့ ခက်နေသည်။ ကောင်းကင်မှာ အလင်းရောင်ရှိနေတုန်း နှစ်ယောက်သား လမ်းလျှောက်ထွက်ခဲ့ကြသည်။

"တံခါးကို ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ"

ရှောင်းကောက တံခါးကို သော့ခတ်ချင်ပေမယ့် သူမထွက်လာတာနဲ့ တံခါးမရှိတော့ဘူးဆိုတာ သိလိုက်ရသည်။

ကျန်းတန်းဟယ် သူ့ခြေလှမ်းကို ရပ်လိုက်ပြီး တံခါးကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ "အခု အသစ်လုပ်လိုက်ရမလား"

ရှောင်းကော ချက်ချင်း ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။ "ထားလိုက်တော့ ကျွန်မတို့ မနက်ဖြန်မှ သွားကြမယ်။ ဒီညအတွက် ဒီတိုင်းပဲထားလိုက်မယ်။ အိမ်မှာ ခွေးတွေလည်း ရှိတာပဲ၊ ကျူးကျော်လာတဲ့သူရှိရင် ဟောင်လိမ့်မယ်။"

ရွာမှာ လက်သမားဆရာတွေရှိပေမယ့် ကောင်းကင်က မှောင်နေပြီ။ သူမ မနက်ဖြန်အထိပဲ စောင့်ရတော့မည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ၎င်းသည် တစ်ညလေးပင်။ ရှောင်းကော တစ်ယောက်တည်း အိမ်မှာနေရင်တော့ သူမ တံခါးကို တပ်ဆင်ဖို့ တစ်ယောက်ယောက်ကို ချက်ချင်း ခေါ်လိုက်မှာ သေချာသည်။ ဘယ်လောက်နောက်ကျနေပါစေ၊ တပ်ရမည်။ ဒါပေမယ့် အခုက ကျန်းတန်းဟယ် အိမ်မှာရှိနေတော့ သူမလုံးဝမကြောက်ပေ။ သူမ အရမ်းလုံခြုံတယ်လို့ ခံစားရသည်။

ကျန်းတန်းဟယ်က ရှောင်းကော ပြောတဲ့အတိုင်း လုပ်ခဲ့သည်။ သူတို့ နှစ်ယောက် အတူတူ အလုပ်လုပ်ပြီး တံခါးကို နေရာချဖို့ ခက်ခက်ခဲခဲ လုပ်ခဲ့ရသည်။ အဝေးကနေဆိုရင် တံခါး ကျိုးသွားတယ်လို့ မပြောနိုင်ဘူး။

အဲဒီနောက်ပိုင်း သူတို့ နှစ်ယောက် လမ်းလျှောက်မထွက်တော့ပေ။ အိမ်မှာ ဘယ်သူမှမရှိဘဲ အိမ်ကိုထားခဲ့ရမှာကို အရမ်းစိုးရိမ်နေကြသည်။

သူမအိမ်သို့ပြန်ရောက်သောအခါ ရှောင်းကောသည် အခြားအခန်း၌ သူ့အတွက် အိပ်ယာပြင်ပေးနေစဉ် ကျန်းတန်းဟယ်အား သူမအခန်းတွင် အရင်ဆုံးအနားယူစေလိုသည်။

ကျန်းတန်းဟယ်က အဓိပ္ပါယ်ရှိသော အမူအရာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ရှောင်းကော ထွက်သွားပြီးနောက် သူ့ကုတ်အင်္ကျီကို ချွတ်လိုက်ပြီး အတွင်းဝတ်ဖြင့် ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲလိုက်သည်။ သူက သူမရဲ့စောင်အောက်ထဲတောင် တွားသွားပြီးဝင်သွားလိုက်သည်။

စုံတွဲတွေက သီးခြားအခန်းမှာ ဘယ်လိုအိပ်နိုင်မှာလဲ။ ကျန်းတန်းဟယ် ဤတစ်ကြိမ် ပြန်လာသောအခါ စိတ်ထဲတွင် စွဲထင်သွားခဲ့သည်။ သူတို့ရဲ့ဆက်ဆံရေးကို နောက်တစ်ဆင့်တက်စေချင်သည်။

စောင့်ဆိုင်းရင်း မခံနိုင်တော့ဘဲ သူ အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။

လွန်ခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်အတွင်း သူသည် နေ့ရောညပါ ခရီးထွက်ခဲ့ရသည်။ ရှောင်းကောကို တတ်နိုင်သမျှ အမြန်ဆုံးတွေ့နိုင်ဖို့ ဒီဒေသကို ရောက်ပြီးတာနဲ့ သူ သိပ်ပြီး အနားယူမနေခဲ့ပေ။ သူတကယ် မခံနိုင်တော့မှ နှစ်နာရီလောက် အနားယူပြီး ခရီးဆက်ထွက်ခဲ့သည်။ အခုအချိန်အထိ ကန့်သတ်ချက်ရှိပြီးသားပင်။

ရှောင်းကော အိပ်ယာပြင်ပြီး အခန်းထဲကို ရောက်တဲ့အခါ ကျန်းတန်းဟယ်က အိပ်ပျော်နေပြီ။ ရှောင်းကော သူမ၏ ခြေသံကို ဖွပြီး သူ့ဘေးသို့ လာခဲ့သည်။ သူမ သူ့ကို ညင်သာစွာ တွန်းလိုက်သည်။ "ကျန်းတန်းဟယ်"

“…” ကျန်းတန်းဟယ် လုံးဝမလှုပ်ပေ။ သူ့အသက်ရှုသံ ငြိမ့်ငြိမ့်လေးသာ ကြားနေရသည်။

သူ့မျက်လုံးအောက်က အရိပ်ကိုမြင်တော့ ရှောင်းကော သူ့အတွက် စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားသည်။ ချောင်နေသော ပါးပြင်ပေါ် သူမရဲ့ လက်ကို တင်ကာ ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ " အိမ်မက်လှလှ မက်ပါစေ"

ထို့နောက် သူမ ထွက်သွားဖို့ အဆင်သင့်ဖြစ်နေပြီပင်။ ဒီအခန်းထဲမှာ သူ့ကိုထားခဲ့လိုက်မယ်။

“မသွားနဲ့။”